19 Januari, Van Ounara naar Imsouane

Weer verder naar het Zuiden. We rijden door een bijzonder heuvellandschap van de Argan boomgaarden. Ze groeien alleen in West Marokko.

De bomen staan ver van elkaar, de grond is okerkleurig. Het is prachtig, zo ruig en puur om te zien. Langs de weg zijn kleine stalletjes en daar proberen ze Argan olie aan de man te brengen.

 

We komen door kleine dorpjes met het nodige gedoe. De mannen zitten in de kroeg thee te drinken. Er zijn altijd mensen op straat. Je vraagt je af wat ze de hele dag doen.

In de winkeltjes wordt gewerkt. Spullen en etenswaren verkocht, maar ook houtbewerking, de kapper en smeden. Stalen deuren worden met de hand gemaakt en bewerkt.

 

20 Januari Imsouane

Imsouane is een vissersdorp. Het heeft een samenwerkingsverband met Japan, waarschijnlijk hebben ze met een door Japan gesteund  project, de blauwe visserboten gekocht en de vismarkt aangelegd.

 

De oorspronkelijke huizen zijn in de rots gehouwen. Ze hebben een ossenbloed kleur verf op de stenen en naast het huis een stal met geiten en pluimvee. Het stinkt er naar mest.

 

Er worden ook veel huizen gebouwd, waarschijnlijk om de rots woningen te vervangen.

Behalve vis-activiteiten is de baai beroemd bij golf-surfers. Er lopen  hier twee werelden door elkaar. Hippie achtige figuren, die het geluk zoeken met een surfschool of een restaurantje. Jonge meisjes die er erg zonnig bijlopen. Jongens in korte zwembroeken.  De Marokkaanse vissers die traditioneel gekleed zijn, Marokkaanse vrouwen zie je niet. Het is een groot contrast.

De camping trekt veel campers op deze tijd van het jaar de pensionados. Fransen en Engelsen en wat Duitsers. Dat is dan de derde generatie die hier rondloopt.

In het dorpje zijn kleine winkeltjes voor de eerste levensbehoefte. Groente bestaat uit uien, tomaten, rammenas, soms courgette en winterpeen. Vlees is niet te krijg, maar vis wel rechtstreeks uit zee.

 

Gisteren hebben we Dorade gegeten en vandaag een voor mij onbekende vis.

Lekker op de gril met meteen aanspraak van een poes. Die mocht de kop en de resten hebben. Er bleef weinig over.

Het elektriciteitsnet is een ramp. Er ligt hier geen aardleiding, op zeker moment stond de buitenkant onder lichte stroom. We hebben de accukabels als aarding gebruikt en een pen in de grond gedraaid. Op het moment dat dat opgelost was, begaf de koelkast het. Hij loopt nu niet meer op elektra maar wel op gas. Morgen maar eens naar voren trekken om te zien of er een kabel met al dat gehobbel over een slechte weg is losgetrild.

Iets lostrillen gebeurd regelmatig. Dan begeeft een klem het van een la, die dan een eigen leven gaat lijden. Of verschuift er wat in de kastjes waardoor bij het opendoen de hele inhoud naar buiten vliegt. We hebben een hele reparatiekist bij ons en houtlijm doet wonderen. Zo blijf je ook bezig.

Vanmiddag gewandeld door de ‘duinen’. Ze bestaan uit rots bedekt met zand. Hierop een dorre houtachtige lage vegetatie, waar ook de geiten grazen. De zee beukt tegen de rotsen en dat is spectaculair.

Er is volop zon, we beginnen te kleuren. Het weer is goed en warm boven de 20 graden met een flinke zeebries.  

 

Argan olie

Wat vliegt de tijd, als je bedenkt dat we al vier weken weg zijn. Het voelt niet zo, gelukkig maar, want dan zouden we alweer naar huis verlangen.

Gisteren hebben we tussen de buien door de caravan gepoetst. Daarna met WD-40 een beschermlaag op het aluminium gespoten en uitgewreven. Het resultaat is prachtig. Hij glimt en het water parelt eraf. Vanaf vier uur bleef het maar regenen, grote stort buien. De putten in de straat lopen over en er ontstaan kleine riviertjes. Het elektriciteitsnet begeeft het bij iedere nieuw bui.  Ik had een film op de PC staan dus die opgezet. Lekker knus op de bank niets doen.

 

 

 

Vandaag naar een tuin geweest, dat was de bedoeling. We reden over een zandweg, vol met stenen en gaten en diepe plassen. Echt off-road. Uiteindelijk komen we bij een nederzetting. De school is uitgegaan en het barst er van de kinderen rond een jaar of 8. Ze vragen lachend om snoep en dirhams. Maar ik geloof niet dat ze echt op resultaat rekenen. Overal ligt afval, plastic en andere zooi. Achter een hek stapels oude autobanden. Als we uiteindelijk bij de ommuurde tuin komen, is hij gesloten. Jammer, we kunnen er niet in. Wel een ervaring rijker, want ik blijf het landschap dat zo weerbarstig is erg boeiend vinden. Op de terugweg gaan we naar een coöperatie. Die worden in het leven geroepen om vrouwen werk te geven. Argan olie is het goud van Marokko. We zitten hier midden in het gebied. De Argan bomen worden beschermd. Vroeger aten de geiten de vruchten op en spuugden de noten (pitten) uit. Nu wordt de vrucht gedroogd en van schil ontdaan. De overgebleven amandelvormige noot wordt op een steen gekraakt en van de pit ontdaan. Voor consumptie wordt deze pit  licht geroosterd, voor cosmetische doeleinden meteen vermalen. De dikke smurrie wordt vermengd met water, waardoor de olie zich afscheid. Het onderstaande mengsel wordt geperst. De buitenste schil van de vrucht is veevoeder, de harde schil van de noot brandstof. De dikke koek wordt gemengd met honing en amandelen en dient als pindakaas. Voor 1 liter olie is 32 kilo gepelde noot nodig, een boom geeft na bewerking ongeveer een liter olie.

Het is een arbeidsintensief proces. Het ondersteunt de plaatselijke bevolking in een levensbehoefte en daarom wordt het proces niet geautomatiseerd.

Van de geurloze cosmetische olie wordt van alles gemaakt, shampoo, lotions, bodymilk, lippenbalsem ga zo maar door.  Het is allemaal duur, dat komt ook door het proces.

De consumptie olie wordt rauw gebruikt over salades en gerechten. Hij smaakt heerlijk naar hazelnoten en een beetje gekruid. Heel apart. We nemen een flesje mee.

Thuisgekomen naar de banden-man. Na een uur zijn we twee autobanden rijker en dat geeft een veilig gevoel.

 

 

 

Fietsen en Essaouira

15 Januari,

Het is een heerlijk zonnige dag, gauw de fietsen uit de auto gehaald. We zien op Osmand, onze digitale kaart, dat er een camping is midden in de bossen rond Essaouira. Nu hebben we beide geen idee wat je bij bossen hier moet voorstellen, dus de moeite van een onderzoek waard. Verder hebben we in dit dorp een soort Quickfit gezien, kunnen we meteen vragen naar de prijs van twee nieuwe voorbanden.

Ik weet tevoren, dat de accu van mijn fiets bijna leeg is, maar verwacht nog wel dat hij dit tochtje uithoudt. Het is hier aardig heuvelachtig en met de kleine wieltjes is trapondersteuning fijn. Trouwens zonder dat fietsen ze ook prima op een normale weg.

We rijden de weg af richting de kust. Op een helling haal ik een snelheid van 44 kilometer in de afdaal. Dan trap ik maar op de rem want dat is hard zat. De fietsen zijn begrenst op 25 kilometer, daarboven stopt de elektromotor. Op de GPS zie ik, dat de camping ergens rechts moet liggen. Hij wijst naar een onmogelijk pad dus -leve het avontuur- die kant uit. We komen na veel gehobbel en geploeter over het zand terecht op een erf, waar een paar ezels staan en een paard. De dieren zijn gekluisterd. Ezels zijn aandoenlijk om te zien met hun lange oren.

Het erf, vruchtbare (?) grond

 

 

Het bos, overal stenen

Maar onze weg loopt dood, dus terug naar de weg.

300 meter verderop weer een pad. Dit is iets breder maar ook slecht van kwaliteit. Na een kilometer komen we langs een bron waar vrouwen de was doen. Verderop bij een stenen huisje staan mannen te praten en nog verderop een bos. We lopen verder want fietsen kan door alle stenen niet meer. Het blijkt een ondoenlijke onderneming. Ik  hoop nog op leuke plantjes om te fotograferen, kan ik mijn buurman ook weer aan het werk zetten om de soort te achterhalen. J Helaas niets, af en toe een sprietje van een plantje in wording. Wel zien we grote cacteeën, die zijn best gewoon.

 

Weer terug naar de weg, nog een poging wagen we bij een rotonde. En ja hoor hier staat een bord 3.5 kilometer verderop moet het zijn. Nu is het pad veel breder, maar het gehobbel niet minder. Als ik vullingen had gehad, waren die uit mijn gebit geslagen. Gelukkig houdt het kroon en brug werk het goed. Wat een gele droogte hier, er groeit alleen struikgewas dat vaak nog doornig is ook. We zien ook geen vogels. Het is warm met zo een 23 graden. Uiteindelijk komen we bij de camping, die heel mooi ligt en erg rustig en goed onderhouden is. Een paradijsje.

Fred wil nog steeds verder naar het Zuiden, dus verkassen heeft geen zin. Maar dit is wel een camping om te onthouden als je wilt overwinteren. (Camp Esprit nature, Chez Patrice). Natuurlijk geeft halverwege de terugweg mijn accu het op. En we moeten nog 7 kilometer heuvelop. Fred, de schat neemt mijn fiets en beult de heuvel op. Dat wordt thuis douchen.

 

16 januari, Essaouira.

Ja en als je dan toch hier zit MOET je gewoon naar Essaouira. Het is een oude vestingstad helemaal ommuurd vlak bij de zee. Voor ons was het ook een noodzaak, omdat we ons verder op banden willen organiseren en ook omdat we een flappentap nodig hebben. In dit gehucht kun je alleen met cash betalen, vandaar.

In Essaouira slenteren we door de medina. Hij is aardig uitgebreid en we komen weer onder de indruk van het vakmanschap dat men tentoonspreidt. Prachtig smeedwerk of houtbewerking. Er zijn meerdere corporaties die hun krachten bundelen in de medina waar je ware kunststukjes kunt bewonderen.

 

Een toegang tot de Medina

Hij wacht op vervoers-werk

 

Er is ook de “gewone” markt met etenswaar. Ik koop 2 kilo heerlijke sinaasappels voor 1 Euro. Alle rassen kom je hier tegen, omdat het toeristisch is ingesteld. Ik zie zelfs Japanners lopen. We lunchen op een dakterras tahine met Marokkaanse sla. Heerlijk al duurde het een uur voordat alles op tafel stond. We zullen maar zeggen vers bereid, want de boodschappen moesten nog gehaald worden.

Op de terugweg zoeken we verder naar banden. We komen door de buitenwijken en zien de huizenblokken. Het is zo een ongewoon gezicht dat mensen die geen balkon hebben langs de weg een waslijn spannen om was op te hangen. Helaas heeft onze zoektocht geen resultaat, maar we hebben wel veel gezien van de andere kant van Essaouira.

Eten op het dakterras

En thuis de sinaasappels.

Als we weer terug zijn maken we een afspraak met de banden-man hier in het dorp. Zaterdag komen er nieuwe voorbanden onder, is dat ook geregeld.

 

Ounara

14 Januari,

 

Camping des Olivier, Ounara,

We zijn een dikke 400 km naar het zuiden afgezakt en neergestreken in een klein dorp Ounara.

We nemen de grote weg naar het Zuiden, omdat die goed van kwaliteit is en dat het meest opschiet. Het is een hele mooie dag, volop zon. In mijn hart vind ik het jammer nu te rijden, want eerlijk gezegd word ik dat autorijden goed zat. Fred wil heel graag naar het Zuiden, omdat het daar nog warmer is.

Het landschap is eerst erg vlak, veel akkerbouw en vruchtbare geploegde grond. Allengs wordt het meer heuvelachtig waarmee de structuur ook veranderd. De okergele grond komt tevoorschijn met de bijbehorende olijfgaarden. De hoge Atlas ligt links van ons met besneeuwde toppen. Het is een mooi gezicht.

Het weg wordt steeds meer heuvelachtig. Er wordt enorm veel gebouwd, overal verschijnen huizenblokken. Allemaal appratementen, je ziet haast geen individuele huizen langs de route. Men is hard bezig de infrastructuur en leefomstandigheden te verbeteren. Als we van de grote weg afslaan en op de binnenwegen rijden, wordt het weer echt Marokko. Dwars door dorpjes met paard en wagen of ezelwagen. Overal koopwaar langs de kant. Dit is veeel leuker dan de grote weg.

Tegen vijf uur staat de caravan weer en ik wil graag wat rondkijken. Dus lopen we na de koffie het dorp in want het is alweer laat geworden. In de souk koop ik een kilo mandarijnen voor 20 Eurocent. Bij de slager kun je eten, het vlees wordt ter plekke geroosterd. We nemen rundvlees dat geserveerd wordt met mierzoete mintthee en tomaat en ui. Lekker geen afwas voor vanavond.

Het is weer een belevenis te zitten aan vieze plastic tafeltjes, omgeven door marokkaanse mannen, en ondertussen roept de mulah op tot gebed met een klaagzang, maar niemand reageert daarop.  Je ziet zo weinig vrouwen op straat. Een volle bus met passagiers stopt aan de overkant, de chaufeur springt eruit en haalt snel  wat vlees. Moet je in nederland eens proberen.

Ounara ligt zo een 20 km van Essaouira. Het hippy dorp waar we verleden jaar ook waren. Al is het toeristisch het is wel leuk om er even rond te lopen. Kunnen we morgen met de fiets doen, als het niet regent.

Camping des Olivier, Ounara,

We zijn een dikke 400 km naar het zuiden afgezakt en neergestreken in een klein dorp Ounara.

We nemen de grote weg naar het Zuiden, omdat die goed van kwaliteit is en dat het meest opschiet. Het is een hele mooie dag, volop zon. In mijn hart vind ik het jammer nu te rijden, want eerlijk gezegd word ik dat autorijden goed zat. Fred wil heel graag naar het Zuiden, omdat het daar nog warmer is.

Het landschap is eerst erg vlak, veel akkerbouw en vruchtbare geploegde grond. Allengs wordt het meer heuvelachtig waarmee de structuur ook veranderd. De okergele grond komt tevoorschijn met de bijbehorende olijfgaarden. De hoge Atlas ligt links van ons met besneeuwde toppen. Het is een mooi gezicht.

Het weg wordt steeds meer heuvelachtig. Er wordt enorm veel gebouwd, overal verschijnen huizenblokken. Allemaal appartementen, je ziet haast geen individuele huizen langs de route. Men is hard bezig de infrastructuur en leefomstandigheden te verbeteren. Als we van de grote weg afslaan en op de binnenwegen rijden, wordt het weer echt Marokko. Dwars door dorpjes met paard en wagen of ezelwagen. Overal koopwaar langs de kant. Dit is veel leuker dan de grote weg.

Tegen vijf uur staat de caravan weer en ik wil graag wat rondkijken. Dus lopen we na de koffie het dorp in want het is alweer laat geworden. In de souk koop ik een kilo mandarijnen voor 20 Eurocent. Bij de slager kun je eten, het vlees wordt ter plekke geroosterd. We nemen rundvlees dat geserveerd wordt met mierzoete muntthee en tomaat en ui. Lekker geen afwas voor vanavond.

Het is weer een belevenis te zitten aan vieze plastic tafeltjes, omgeven door Marokkaanse mannen, en ondertussen roept de mulah op tot gebed met een klaagzang, maar niemand reageert daarop.  Je ziet zo weinig vrouwen op straat. Een volle bus met passagiers stopt aan de overkant, de chauffeur springt eruit en haalt snel  wat vlees. Moet je in Nederland eens proberen.

Ounara ligt zo een 20 km van Essaouira. Het hippie dorp waar we verleden jaar ook waren. Al is het toeristisch het is wel leuk om er even rond te lopen. Kunnen we morgen met de fiets doen, als het niet regent.

Casablanca

Vanmorgen wat vroeger opgestaan om naar Casablanca te gaan. We willen de Hassan II Moskeee bezoeken.

Het lag in de bedoeling de trein te nemen, om het auto-gekkenhuis te vermijden. Aangekomen bij het station bleek het onmogelijk om de auto parkeren.Toch maar doorrijden. Eigenlijk viel het best mee. We reden via de noordelijke kustweg, een driebaansweg. Je komt natuurlijk van alles tegen, paard en wagen, ezels, driewielers en vrachtauto’s in allerlei formaat en conditie. Tot Casablanca ging het vlot en in de stad is het altijd een ramp. Maar zonder caravan wel te doen. Fred staat wel doodsangst uit naast me, omdat je snel moet antciperen. Maar eigenlijk zie je weinig deuken in auto’s en rijdt iedereen erg allert. Natuurlijk kruipen ze door de kleinste gaatjes, maar dat weten we.

 

 

We kunnen de auto redelijke makkelijk kwijt zo een anderhalve kilometer voor de moskee. De rest lopen we. Blijkt toch weer verder te zijn, dus nog even een kopje koffie gedronken met een croissant en een cafe met grote spiegels. Vergane glorie, sfeervol.

Als we bij de moskee aankomen blijkt hij maar tot elf uur open voor bezoekers en het is net elf uur geweest. Dat is pech, maar de buitenkant is ook al de moeite waard. Prachtige decoraties van stuucwerk en tegelwerk. Het is enorm groot. 

De moskee is ontworpen door de Franse architect Michel Pineau. Hij heeft een minaret van 210 meter. De moskee is gebouwd op een rots die uit de zee omhoog rijst.

We kijken nog door een zijdeur naar binnen. Het is donker binnen, de ruimte is enorm met prachtig stuucwerk en marmeren vloeren. De pilaren zijn indrukwekkend. Jammer dat we niet meer kunnen zien.   

Deuren om U tegen te zeggen

tegelwerk, de kleur zeegroen is mooi.

 

 

Het plein voor de Moskee is enorm. Er staat ook bijgebouwen waar een museum en een bibliotheek gevestigd is. Er is een soort kloostergang ook weer prachtig gedecoreerd.

 



 

We lopen terug richting auto dwars door de medina. Het is een levendig beeld. Een echt autenthieke markt met geen buitenlanders. We kopen een broodje en een stuk chocola en daarmee is de lunch ook weer voldaan.

 

Op weg naar huis begint het te regenen. Spoelt mooi het stof van de auto. We rijden langs een bandenboer, onze voorbanden zijn aan vervanging toe en vragen naar de kosten. Valt tegen, dus nog even ergens anders informeren en op internet naar de prijzen zoeken. Dan hebben we tenminste referentie materiaal.

Thuisgekomen blijkt het dakraam opengewaaid te zijn, alles nat vanbinnen. Wat ben ik blij met ons kleine olieradiator. Handdoeken op de grond en dan weer drogen. Het gaat prima en de kussen drogen ook flink. Gelukkig maar want ik heb geen zin in een nat bed. Het was wel even schrikken toen we het zagen. Op de grond een warmtemat neergelegd. Lekker warm aan de voeten en zo toch wat luxe in de regen.

Mohammedia

Op 8 Januari staan we relaxed op. We varen pas in de middag dus genoeg tijd om van alles te doen. Ik heb weer zin in poetswerk en neem de badkamer en de keuken onder handen. Ik kom er achter dat de binnendeur van de oven verwijderd kan worden, die is dan ook weer spic en span.

We moeten om half drie bij de haven zijn. Dwz tegen twee uur wegrijden. We zijn nog niet opweg of het olielampje begint te branden. We hadden de dag ervoor ook olie in de tank gedaan. Auto stilzetten en verder bijvullen. Mogelijk dat Fred te zuinig is geweest. De auto heeft het best zwaar te verduren en dan schijnt olieverbruik normaal te zijn.

Bij de haven verrijden we ons volledig. Je moet dwars door Algeciras en we komen bij de verkeerde terminal uit. Weer terug zo een twee kilometer. Het verkeer is erg druk en zijn om drie uur aan de poort. Stress, daar heb ik geen zin meer in.  Als ik het ticket laat zien, krijg ik te horen dat we moeten bijbetalen. De man heeft de caravan niet gerekend, maar er staat wel caravan op het papier. Ik snap het niet. Nu ja we willen toch over en betalen de 52 Euro gelaten. We staan voor de boot te wachten en treden in contact met een Amsterdammer. Hij heeft een gigantische dubbelasser en een VW bus ervoor. Het geheel weegt zwaarder dan onze Airstream, maar hij schijnt geen probleem te hebben met zijn VW. Hij is ook vaker naar Marokko geweest en vertelt dat er op de snelweg bij de eerste benzinepomp een overnachtingsplaats is. Dat is mooi want het zal donker zijn als we alle formaliteiten afgehandeld hebben. Hij blijkt ook hetzelfde betaald te hebben als wij, dus de prijs klopt.

De boot vertrekt zo een kwartier te laat. Op de boot moet je een stempel halen in je paspoort, anders mag je het land niet in. Iedereen staat bij de douane dus eerst maar koffie drinken. Straks is het vanzelf rustiger. We maken wat foto’s van de haven.

 

Op de terminal

Helemaal alleen in het beneden dek

Aangekomen aan de overkant kunnen we snel van de boot, op het benedendek stonden we helemaal vooraan. Bij de Marokkaanse douane is het wachten. Alle auto’s, campers worden bekeken. Kofferbakken open, ook de caravan moet open. Dan nog de hele heisa met het invoeren van de auto en de caravan. Ze begrijpen niet, dat je in Nederland twee kentekens hebt, een voor de auto en een voor de caravan. Ik ga een spelletje doen achter het stuur en wacht rustig af. Meer dan een uur later zijn alle formaliteiten afgehandeld en mogen we door. Het is al goed donker.

We rijden de péage op, op zoek naar de eerst benzinepomp die na zo een 20 kilometer is zicht komt. Ik draai de weg af en kan me niet goed oriënteren. Bij de parking aangekomen, word ik door een vrachtwagen gedwongen verder te rijden, omdat die op dezelfde plek wil staan. Hij was de verkeerde kant de parking opgereden. Dus trek ik op en kom tot de conclusie dat ik meteen op de weg naar de uitgang zit. Er is een afzetting tussen de parking en de weg en het enige dat ik kan doen is doorrijden. Balen, want dat betekent weer de snelweg op. Fred vindt bij de volgende afslag nog een officiële rustplaats, dan daar maar heen.  

Bij het tolpoortje blijkt dat je niet met VISA kunt afrekenen en we hebben geen Marokkaans geld. Ik bied Euro’s aan en dat weigert de beambte. Wat nu, ik heb echt niets anders. Ook de betaalpas wordt niet geaccepteerd, uiteindelijk gaat ze toch akkoord met Euro’s en wisselt de 20 Euro om voor 200 Dirham. Voor hen een gunstige koers en voor ons een uitkomst. Het was trouwens ons laatste geld anders hadden we helemaal niets gehad.

We besluiten door te rijden naar een kustplaatsje, waar zeker een camping is. Via de péage is het de kortste weg en we hebben nog wisselgeld. Fred zegt, dat dit genoeg is, dus toch maar weer de péage op. Uiteindelijk komen we tegen 8 uur op de camping, snel de caravan wegzetten en dan nog koken. Het was weer een avontuur.

 

De volgende dag doorgereden naar Moulay Bousselham, waar we verleden jaar ook geweest zijn. Het is zo een 200 kilometer naar het Zuiden. Omdat de reis over de péage loopt, is het niet echt spannend. Bij de camping aangekomen blijkt die onder water te hebben gestaan door de hoge zee. Veel natte plekken en iedereen staat hutje mutje op het droge. Dit hadden we niet verwacht en is een tegenvaller. Eigenlijk hadden we hier een paar dagen willen blijven om te lezen en te lopen en op ons gat te zitten.

Als Fred de stekker in het stopcontact steekt komt er een mierennest uit, maar geen stroom. Dus op zoek naar de zekeringen die verderop zitten. Die omgezet en met nog wat doorslaan van het electra hebben we uiteindelijk stroom. Het blijft een avontuur dat Marokko.

 

Na een kop thee lopen we het stadje in. De lagune is een beeldschoon plaatje met de blauwe vissersboten. In het dorpje worden veel frambozen en aardbeien verkocht naast groente, vis en vlees.  Er zijn kleine winkeltjes met de dagelijkse dingen die je nodig hebt.

 

De lagune

Giga camper met auto erachter. Je blijft je verbazen.

Ook dit wordt bewoond in Marokko. 

Na enig overleg over blijven of niet, maar met erg luidruchtige Fransen als buren en zeikende katers, willen we toch  verder.

We zoeken een camping municipal uit bij Kenitra. Hij wordt als primitief omschreven en meestal trekt dat minder toeristen. Fred rijdt en we komen midden in de stad Kenitra terecht. Het wordt weer zo een rit waarin je stalen zenuwen moet  hebben. Links en rechts vliegen de auto’s je voorbij, ieder gaatje benuttend. De taxi’s stoppen midden op de straat en doen dit niet door langzaam af te remmen, maar door vol op de rem te gaan staan. Een ezelwagen neemt driekwart van de weg in en dan wil iedereen opeens er langs. Als je ook nog een complete chaos hebt bij alle kruisingen, (op een gegeven ogenblik kwam iemand in tegengesteld richting op ons af om een auto te vermijden), dan besef je dat we groot zijn als combi. Nu ja we hebben het overleeft.

Uit de stad kwamen we door een prachtig natuurgebied met een meer waar vogels broeden. Alles is hier nog groen. Het lijkt wel of de herfst geen vat heeft gehad op de natuur. De camping licht laag aan de zee, maar daar aangekomen was hij er helemaal niet. Het terrein werd bouwrijp gemaakt voor de bouw van huizen. Volgens mij is de hele kust hier over tien jaar volgestampt met appartementen want dat gebeurt momenteel. Brr wat een teleurstelling, dan maar weer verder, eerst even lunchen aan zee.

De volgende camping ligt 80 km meer naar het Zuiden, in de buurt van Casablanca. Daar zijn we verleden jaar niet geweest en stond op de verlanglijst dus dat komt mooi uit. We merken wel dat we veel minder verbaasd zijn over wat we allemaal zien.

De politie is nog steeds in grote getalen aanwezig en controleert stevig. Het verkeer blijft een gekkenhuis. Altijd veel mensen op straat in de stad en die proberen ook over te steken vlak voor je auto. Langs de kust is het landschap niet zo boeiend als in het binnenland, maar Fred wil erg graag naar zee en naar het Zuiden. Op deze camping hebben we internet en ook al is hij best vol, ik wil hier wel even blijven. Al is het maar om mijn boek uit te lezen en foto’s op te ruimen. En het klimaat is heerlijk. Het kwik staat rond de 20 graden.

We hebben boodschappen gedaan bij de Marjane, een internet kaart gekocht en pizza gegeten. Echt vakantie dus.

 

 

 

Tarifa 6 Januari

 

De groene kaart is per email gearriveerd! Fijn al is het hier met de zon en de zee ook goed toeven.

Vandaag kunnen we met korte mouwen en driekwart broek lopen, zo warm is het. Ik krijg het bij de receptie gedaan een afdruk te maken. Wel zwart wit, maar er staat groene kaart boven en de gegevens. Op naar de haven voor het kopen van een Marokko ticket, want we vinden Marokko spannender dan de omgeving hier. Algeciras ligt zo een 40 km hiervandaan. Daar is ook een Decathlon, waar ik langs wil om een rugzakje te scoren (vergeten) en een kleine fietstas (vergeten). Verder heb ik van de Mediamarkt een nieuwe micro SD kaart nodig, omdat die van mijn mobiel de geest heeft gegeven. Ik kan hem niet formatteren, door gebrek aan een houder.

De weg is zonovergoten heel anders dan de mist van een paar dagen geleden. Aangekomen bij het industriegebied ziet alles er leeg uit. Nu weet je het toch niet met de Spaanse winkeltijden, dus denken we nog dat ze om vier uur open gaan. Mooi niet. Dan maar naar de Carrefour, die moet zeker open zijn. Mooi niet. We krijgen argwaan en ja hoor 6 Januari is een Nationale Feestdag. Helaas onverrichter zaken naar huis, morgen nieuwe poging. Wel jammer van de tijd want het was voor de caravan in de zon met een boekje ook lekker. Ik denk dat we nog moeten leren van het moment te genieten en te onthaasten. Dan wordt je pas echt een pensionado.

 

 

 

 

Tarifa 7 Januari,

Vandaag de boodschappen gedaan, die we gisteren moesten doen. Naar Decathlon voor de ontbrekende spullen. Toen we binnen kwamen stond er een rij van hier tot Tokio. Allemaal mensen die iets wilde ruilen. Je kunt zien dat het gisteren een vrije dag was. Zo druk. We hebben tentharingen, een kleine rugzak, kleine fietstassen gescoord. Ook nog twee “ sneldroog” handdoeken. Die kosten hier bijna niets, kan Fred ook op gymmen.

Toen doorgereden naar Carrefour voor de daagse boodschappen en naar een booking office voor de overtocht. Dus morgen gaan we naar Marokko. Ik heb er zo een zin in. We varen om 1600 uur. Overtocht een half uur en daarna een uur bij de douane, verwacht ik. Zo werkt het hier. Maar boekje mee en geduld, helpt.

Thuisgekomen hebben we een uurtje in de zon gezeten, het weer is super goed. Als ik een kaartje heb van internet kan ik in Marokko weer verder met ons blog.

Tarifa,

Gisteren zijn we in Tarifa aangekomen het uiterste puntje van Spanje, vlak naast Gibraltar.

Het weer werd steeds beter, het kwik raakte zelfs de 21 graden heel even aan. De bewolking blijft  zwaar en de mist hangt laag. Het mediterraan karakter van de omgeving wordt duidelijker.

De dorpen zijn wit gepleisterd met overkappingen tegen de zon voor de auto’s of boven het balkon. Zonnepanelen zijn in opmars. Grote olijf- en wijngaarden, veel minder weidegrond. Er zijn grote rotsformaties en heuvels die sterk gepunt zijn door de erosie.

 



olijven

 

Omdat we per toerbeurt rijden kun je onderweg, als het saai is ook een boek lezen. Zo is het relaxed en de auto heeft zeer goede stoelen.

Het laatste stuk  van  Algecieras naar Tarifa is totaal in dikke mist gehuld. Het is een lange weg en we rijden behoedzaam in file. Ik heb het niet op mist.

 

Het ligt in de bedoeling zo snel mogelijk de oversteek naar Marokko te maken. Meestal staan we op een ACSI camping, omdat je dan tegen gereduceerd tarief kunt kamperen. Andere campings vragen soms meer dan 30 Euro en we betalen nooit meer dan 16 Euro all in. In Marokko liggen de prijzen nog lager. Wel komt Marokko steeds meer in zwang bij de toeristen dus dat zal ook wel duurder worden.

De campingbaas spreekt Duits. Het is een echte pensionado camping, mensen die hier drie maanden staan. Hij biedt meteen gereduceerd tarief aan als we langer willen blijven, maar hij zegt ook zuur, jullie gaan zeker naar Marokko. Hij ziet zijn gasten ook teveel naar het Zuiden verdwijnen. De camping is niet echt vol. Er staan zeer grote dubbel assers met aangebouwde tenten. Of campers met een boedelbak erachter. Men sleept zijn hele hebben en houwen mee.

We zetten de Airstream onder een paar bomen, achteraf niet handig, want nu wordt Astra geblokkeerd. Omdat we geen boodschappen gedaan hebben, gaan we in het restaurantje eten. Home-made worst met frites en sla. Halverwege valt het licht uit. Floept weer aan en weer uit. Dat blijft een deel van de nacht zo doorgaan, dus hadden we toch geen TV kunnen kijken, iets dat we hier meer doen dan thuis. Afgelopen zaterdag een VPRO serie gezien Unsere Mutter, unsere Vater over de tweede wereldoorlog erg indrukwekkend en dat willen we volgen zolang het kan. In Marokko toch geen signaal van Astra en ik weet niet wie er wel uitzendt daar.

Vanochtend (4 Januari) komen we tot de ontdekking dat de groene kaart van de Airstream nog op 2013 staat. Dan kom je Marokko niet in. Het enige dat we kunnen doen is een mail sturen naar de verzekering, die dan digitaal de groene kaart opstuurt. Dit kost een paar dagen want het is nu weekend en dan is niemand te bereiken, we zijn on-line verzekerd. Het is niet anders, blijven we hier nog wat staan, al baal ik ervan dat er alleen internet is bij de receptie. Mijn PC heeft een zeer zwakke batterij en dat wreekt zich nu.

We verplaatsen de Airstream naar een meer zonnig open plekje, opdat we Astra kunnen ontvangen. De overbuur zegt meteen dat we niet kunnen staan waar we willen, want hij heeft een heel grote internet antenne staan en nu staan we in zijn signaal. Dus verhuizen we naar een plek verderop, is hij ook weer tevreden. Ik vraag nog of ik op zijn signaal kan meeliften, maar dat wil hij niet. Jammer, moet ik toch naar de receptie om dit te publiceren.

Dat is er gisteren niet meer van gekomen. Vandaar een wat latere post. Het goede nieuws is, dat ik er eindelijk in geslaagd ben Office te her installeren. Nog wel in het Engels, omdat ik internet nodig heb voor het Nederlandse taalpakket. Ik ben hier erg blij mee. Het heeft enig zoekwerk gekost waar het mis liep.

 

Zondag,

De zon schijnt, tijd om uit onze cocon te komen. Wandelen naar de zee en een wasmachine zoeken.

.

 

van Riaza naar Santa Elena (Jaén)

We staan op tijd op, maar helaas de campingbaas is er nog niet. Dus even wachten, want er moet nog afgerekend worden. Het regent weer en de mist hangt laag. Natuurlijk is het winter want we zien de sneeuw op de toppen liggen, maar deze continue regen is niet echt lekker. Dus maar weer verder naar het Zuiden in de hoop op beter weer. We zitten zo een honderd kilometer boven Madrid. Het landschap is heuvelachtig met dorpen.

We nemen een grote boog langs Madrid. Eigenlijk hadden we naar Madrid gewild, maar het weer nodigt niet uit. Er is altijd nog een terugreis.

 

 

 

Onder Madrid wordt het landschap glooiend veel minder bewoond. De boden laat een rijke schakering zien van okertinten. Her en der komt pril groen naar boven. Samen met de zeer bewolkte lucht geeft dat een mooie combinatie. Land wordt in cultuur gebracht, er zijn olijven boomgaarden en wijngaarden. Sherry is een product van hier. Echt spannend is het niet, maar we schieten lekker op.

 

We komen aan op camping Despenaperros in Santa Elena. De omgeving moet hier in het voorjaar en in de herfst prachtig zijn, nu ligt het er triest bij. Er zijn meerdere mede campeerders, wij staan naast een enorme dubbelasser. Allen op naar de trek naar het Zuiden.

 

Bedankt voor alle lieve wensen, die we voor 2014 mochten ontvangen. Het is fijn te weten, dat je in een ieders gedachten bent. Dat houd je connected:)