Kolga, Lahema Nationaal Park

Lahemaa was best een bijzondere omgeving. Het bos stond vol met rendiermos tussen de dennenbomen. 

Ons plaatsje was een paar meter van een meertje. De weg erheen door het bos, vol met hobbels en kuilen. Omdat het weekend was, kwamen er dagjesmensen. Overal gezelligheid, spelende kinderen en geroezemoes. Het gezamenlijk picknicken met vrienden en familie is hier heel normaal. Op zo een plek is meestal een hok met brandhout. Deze keer was het snel leeg.

We maken een uitstapje naar de kust. Onderweg komen we lege huizenblokken tegen uit de Sovjet periode. 

De kust is een prachtige rotskust met grote ronde keien tot diep in het water. Het waait behoorlijk, jammer want de lucht is strak blauw.

Er staan Nederlanders op de parking met een VW busje, waar ze trots op zijn. 

We krijgen een kleine rondleiding. Het zijn leuke mensen, net gepensioneerd. Net als wij, nooit in Estland geweest en ook verbaasd over de netheid van het land. 

Op dit ogenblik zitten we in Krootuse. Bij een vogelhut van Wildlife Dreams. Het is een geduldwerkje, vogels komen en gaan. Het is net bewolkt, een beetje weinig licht. Vanavond zullen we zien wat het oplevert.

Phil, de eigenaar, is erg aardig. Als ik vertel dat we nieuwe remschoenen en schijven nodig hebben, zet hij de vraag uit bij zijn garage. Het scheelt de helft. Dit gaan we doen de komende dagen.

Tallinn.

Onderweg van Matsalu naar Tallinn staan we drie dagen aan het Tänavjärv meer. Het is een kraakhelder meer en een geliefde plek van velen die willen recreëren. Op de aanwezige vuurplaatsen wordt behoorlijk ge-BBQed. 

We zijn best moe van alle indrukken. Het meer geeft de mogelijkheid om de noodzakelijke spullen te wassen. Lekker te douchen met water dat we verhitten op de kachel. Soms voel ik me in het begin van de 19de eeuw, met het stoken van de kachel voor warm water en het bereiden van voedsel.

Ik heb wat router problemen en dat geeft geklungel om internet weer aan de praat te krijgen. 

Op een wandeling na is heel weinig gedaan.

We willen ook nog naar Tallinn en omdat het een afstand is van 65 km, volgens Fred (blijkt toch 103 km te zijn), besluiten we dit vanuit deze plek te doen. Een fototentoonstelling en een KGB museum staan op de wish list. Helaas blijkt de tentoonstelling die dag gesloten. De heenreis bestond uit file rijden en ik vermoed dat ik geflitst ben. De snelheid wisselt hier continu van 90, naar 70, naar 50 of 40.

We parkeren in een parkeergarage, die uitgerust is met gips beelden. Heel spooky als je in het donker naar binnen rijdt en die beelden verlicht ziet. 

Het miezert een beetje. We lopen door naar de oude stad. Smalle straatjes met hoge gebouwen. 

Het KGB museum is in de kelder van een groot patriciërs huis, waar vroeger de KGB zijn gevangenis had en het hoofdkwartier.

In de cellen zijn de verschillende verhalen van mensen die hier vastgezeten hebben en gemarteld zijn. Fred wordt er deprie van, ik bewonder de moed van al diegenen die zich tegen het Russische regime verzet hebben. 

We lopen door naar de Alexander Nevski-kathedraal. De kathedraal werd gebouwd naar het model van de Moskouse kerken op verzoek van de Russisch-orthodoxe geestelijkheid. De bouwfondsen kwamen uit het hele Russische rijk. In 1895 werd met de bouw aangevangen. Estland was toen nog Russisch grondgebied. In 1920 werd het land onafhankelijk en wilde men de kerk slopen, omdat het een symbool van onderdrukking was. Door gebrek aan financiële middelen is de sloop nooit doorgegaan.

.

In een van de straten is een protest en steunbetuiging met Oekraïne bezig. De politie houdt toezicht. Hier weet men als geen ander wat Russische overheersing inhoudt. 

Na een paar uur houden we het voor gezien en weer staan we vreselijk in de file om naar de caravan te komen. 

Matsalu.

Matsalu ligt aan de Baltische Zee en is een zeer bekend paradijs voor vogelaars en natuurliefhebbers. Het landschap heeft ondiepe baaien, rietlanden, de overstroomde Kasari-delta en kust- en bosweiden. Het gebied is een cultureel erfgoed. Een groot deel van het gebied is in de broedtijd beschermd en afgesloten. Wij hebben gewoon genoten van de omgeving.

Bij een uitkijktoren vinden we weer een plaatsje. Tevens is hier een bushalte. De bus komt 4 keer per dag langs, eigenlijk zinloos, want niemand stapt in of komt eruit. Scholieren gaan soms hier op excursie, maar de gezichten van de tieners vertellen, dat ze het maar zo-zo vinden, als een docente enthousiast over de vogels vertelt.

Wij hebben geboeid gekeken naar de sterns. Die gaan in duikvlucht op hun prooi af. 

Op een rots kwam een mannetje een vrouwtje verleiden met vis. Zo te zien was zijn poging niet helemaal

In het riet zit een zwanenpaar te grazen. Om de hoek zit nog een paartje. De mannen krijgen elkaar in de gaten en het testosteron speelt op. De achtervolging wordt met heel veel geweld ingezet, er wordt gebeten in de poten en waar het maar kan. Uiteindelijk wordt er door een zwaan, het hazepad gekozen en de vrouw zwaait glijd minzaam naar haar man. 

Als we verder trekken, komen we langs een plek met honderden brandganzen. Prachtig om te zien.

We lunchen bij een strandje waar een prachtig beeld staat van een moeder met een kind. Het herdenkt specifiek de Sovjetdeportaties van 1941, waarbij lokale Estse families, waaronder moeders met kinderen, werden opgepakt en per schip naar Siberië werden gedeporteerd. De tekst onder het beeld verwijst hiernaar.

Wat zal er gebeuren met hen die vertrekken? 

En wat zal er gebeuren met hen die blijven?

Hoe kun je onder de stormachtige hemel van de oorlog nog elkaars hand vasthouden?

Op mijn lippen klinken de namen van mijn geliefden, het zeewater en de as van mijn huizen. 

Het gebrul van de stormachtige golven op het strand.

 

Het beeld is opgericht ter nagedachtenis aan de “Forgotten Holocaust”.

De Baltische staten zijn overheerst door de Russen, de Duitsers en later weer de Russen. De Joodse bevolking is massaal afgeslacht. Intellectuelen, ambtenaren en iedereen die zich kritisch uitliet tegen het regime, zijn naar Siberië gedeporteerd of vermoord.      

 

Soomaa vervolg.

 En dan komt opeens de zon tevoorschijn. Ik heb nog nooit zo’n ommezwaai in de natuur meegemaakt. Vlinders vliegen laag over de grond. Kikkers kwaken uit verborgen poeltjes, vogels kwetteren aan een stuk door. Het is duidelijk lente. Wat een euforische ervaring. 

De komende dagen maken we nog meerdere wandelingen. Ik kom erachter dat dit tegenwoordig een hike heet. Eén wandeling loopt door een bos, waarin een meertje en een klein riviertje ligt. Heel veel kikkers hier.

Verderop door een bevergebied. Dikke bomen hebben ze door geknaagt, je wordt ervoor gewaarschuwd dat er een boom kan vallen.

We krijgen regelmatig bezoekers bij de caravan. Een stel vogelaars/fotografen die gezamenlijk een toer door Estland maken. Eindeloos staren ze in de verte in hun verrekijkers. Ze hebben een infraroodcamera en hopen vanaf de toren wolven of elanden te zien. Helaas geen succes. We nemen hartelijk afscheid van deze groep die ons stoer vinden omdat we zomaar ergens kamperen,.

Als het weer wat koeler wordt en s’avonds de muggen tevoorschijn komen, besluiten we s’ochtends verder te gaan. We vullen de watertanks en rijden dan door naar de baai van Matsalu.

Ermistu, Järv (de meren van Ermistu) naar Soomaa rahvuspark.

We laten Riga achter ons en gaan naar de meren van Ermistu. Een bekend natuurgebied, ongeveer 5 kilometer van de kust. In heel Estland zijn door Staatsbosbeheer eenvoudige kampeerplaatsen gecreëerd, die bestaan uit een vuurplaats, een natuurtoilet en één picknicktafel. Verder is er niets, maar je kunt er legaal staan in een heerlijke rust. 

Het is koud als we er zijn. De wind is guur en de gevoelstemperatuur ligt op -10 graden. Volgens de weerberichten verbetert dit niet de komende dagen. Na twee dagen min of meer binnen blijven, wat lezen en een loopje gaan we verder. 

Richting het binnenland naar het natuurgebied Soomaa. Onderweg is er voldoende te zien. Kleine dorpen, heel veel bossen. Prachtige bomen die zich solitair afsteken tegen de lucht. 

Estland bestaat uit 50 à 60% bos, ongeveer 2,2 miljoen hectare. De meest voorkomende boomsoort is den, spar en berk.

Wij profiteren van al dit hout door dagelijks te koken op de houtkachel en het warm te stoken in de keukentent. 

We zijn bij het informatie centrum van het park langsgegaan. Het wordt betiteld als een wilderness park. De oppervlakte bedraagt ongeveer 400 km2. 80% bestaat uit wetland (laagveen) en moerassen met seizoensgebonden overstromingen, die tot 17.000 ha kunnen bedekken. Vroeger stonden er verspreid over het gebied boerderijen, maar die zijn nu allemaal verlaten en vervallen. Tijdens de Russische bezetting, die eindigde in 1997, zijn bewoners gedeporteerd naar Siberië. Daardoor verminderde het aantal bewoners van het gebied drastisch. Er kwamen geen nieuwe bewoners, met als resultaat dat nu iedereen er weg is. Vroeger waren de boerderijen welvarend.

We staan op een leuke, mooie plek, uitkijkend over het veen. Vanmorgen vroeg opgestaan (6 uur) om naar een meer te rijden in het veen, het laatste stuk te voet. Dit was een aanrader van het informatie centrum. Het was een zeer modderige wandeling met een pad door het laagveen. Fred zei dat het meer wel veel moest brengen om zo een toer uit te halen. Het meer was prachtig, heel sereen. Ergens waren een paar eenden, maar verder was er niets. We genoten op een bankje van de rust. Het bos rondom het meer is bijzonder dicht. Heel veel mos en dode takken. Helaas heb ik weer een modderbad genomen toen mijn schoen vast bleef zitten. Door de rugzak, heb je zo een raar evenwicht en dan wil ik natuurlijk ook nog mijn camera beschermen. Het kostte veel moeite om weer op de been te komen. Tegen een uur of 10 weer naar de caravan, maar eerst diesel tanken voor de kachel. Die begaf het vannacht wegens gebrek aan brandstof. Dan daalt de binnen temperatuur fors tot 10 graden. Ik heb het dan echt koud. We blijven hier nog een paar dagen.

Riga

Riga, de hoofdstad van Letland, heeft 640.000 inwoners en is daarmee de grootste stad van de Baltische staten. De stad ligt aan weerszijde van de rivier de Dvina en heeft een oppervlakte van 307km2. Van oorsprong is Riga een hanzestad en werd gesticht in 1201. In de 19de eeuw waren de architecten beïnvloed door de Art Nouveau-stroming. De hoge gebouwen in de straten zijn rijk gedecoreerd. Je kijkt je ogen uit in het oude centrum, maar ook in het nieuwere gedeelte zie je deze invloed. 

Verspreid in de stad liggen meerdere parken. De vlaggen in deze afbeelding wijzen op de loyaliteit met Oekraïne. Als geen ander weten de Letten wat een Russische overheersing betekend.

 

Het openbaar vervoer is goed geregeld, al kostte het ons moeite om aan een kaartje te komen. Zowel de bus als de trolleybus rijden regelmatig en doorkruisen de stad.

We hebben drie musea bezocht, te weten het Art Nouveau-museum, waar we een video zagen over de bouwstijl in Riga, het fotografiemuseum gewijd aan Baltische fotografen en het Nationaal museum. 

In het Nationaal museum, dat in een prachtig opgeknapt oud gebouw zit, loop je via de kelder naar de verschillende verdiepingen. Hier zijn achter dik glas de schilderijen opgeslagen onder geconditioneerde omstandigheden. 

Cultureel zijn we weer aan onze trekken gekomen, al vinden we een goede buitensportzaak ook erg interessant. (Die hebben we ook nog gezien).

Na twee dagen hebben we het weer gehad met de stad en de drukte. Er is een enorme verkeersstroom. We rijden verder naar het noorden, via de Golf van Riga. Het weer blijft goed, de wind is echter koud.

En als je je nu afvraagt waarom Fred op de grond ligt? Hij wilde een foto maken van het trappenhuis en meteen de vloer dweilen.