Het was de bedoeling om 4 Oktober weg te gaan, maar omdat er twee workshops uitvielen, waren er een paar dagen vrij gekomen. Nu is het idee om de 3de te vertrekken. Inpakken valt altijd tegen, thuis moet ook een en ander gebeuren. Appels en peren nakijken op rot, (de peren nemen we mee), de appels liggen op goed geluk in de studio. Muizenvallen zetten, we hebben al de eerste muizen binnen gevangen. De printer nakijken, die gaf veel storing, dat kost tijd. Ook kregen we per 1 oktober een andere internet provider. Het was puzzelen hoe de camera’s in te stellen en de verwarming. Er moeten boodschappen gedaan worden voor de eerste drie dagen. In de diepvries vonden we een paar prachtige kant en klare maaltijden van Knorr. Ze zijn in de auto goed te verwarmen met onze verwarmde lunchbox, het eten staat dan s’avonds meteen op tafel.
Zaterdag na de lunch vertrekken we. Met een dik uur zijn we bij de grens. Fred zegt :’Oh nee hè’. Hij voelt paniekerig in zijn zakken om tot de conclusie te komen dat hij geen rijbewijs, bankpas, noch autopapieren bij zich heeft. Dat is niet handig, dus keren we weer om. Tegen 7 uur thuis, dekbed, toiletartikelen, fototassen weer de caravan uit. Het eten is warm, dit was het voor vandaag.
4 Oktober nieuwe poging. Het is, zoals gebruikelijk, druk op de Duitse autobaan. Ons doel is het Bayrische Wald, die afstand trekken we niet in een dag. Rond drie uur vinden we een parkeerplaats in het bos. Dit nodigt meteen uit tot een wandeling. Het was thuis opgevallen dat er weinig paddestoelen zijn, waardoor Fred zijn workshop niet doorging, hier is het niet anders. De droogte heeft zich laten gelden. Het bos is prachtig met de eerste herfst tinten De lucht tintelend fris. Na een goede nachtrust kunnen we er weer tegenaan.
.
Op 5 Oktober arriveren we in de middag op de camping in Klingenbrunn. Hier zijn we eerder geweest, omdat het dicht bij het Tier-freigelände ligt. De dieren lopen rond in hun natuurlijke habitat over een gebied van 10 kilometer. Dit staat morgen op de agenda. De camping ligt in het bos, dus er weer op uit, op zoek naar die mooie paddestoelen, ná de thee met appeltaart. Nu hebben we iets meer geluk, na een uurtje houden we het voor gezien.
Fred gaat lekker douchen, ik ga de appeltaart doos in de container gooien. Als hij erin valt, hoor ik iets en vraag me af, of er soms nog een mes in de doos zit. De container is leeg, ik ben te klein om de doos te bereiken. Dus het plan bedacht om het langste keukengereedschap, te weten een puree stamper, te pakken om de deksel mee op te lichten. Toen lag ook de puree stamper op de bodem. Opstapje gepakt plus de vleesknijper. Ik hang zwaar over de container rand en zie het visioen van -Ien in de container- voor me. De stamper gered, het deksel van de appeltaart doos gelicht, er zat geen mes in, het avontuur was hiermee beëindigd.
De volgende dag naar het Tier-frei Gelände. De parkeerplaats is meer dan rustig, dat is anders dan vroeger. Fred houdt het op het feit dat we vroeg zijn.
Het gebied is heuvelachtig met oeroude bomen. Het pad loopt flink omhoog, bewegwijzerd naar de dieren. Al snel komen we er achter dat er eigenlijk geen dieren zijn. De lynx, wolf en vele anderen zijn verdwenen. Er lopen alleen honden en oude van dagen. Af en toe een gezinnetje. We houden de moed erin en vinden toch een hok met kraanvogels, een uil en twee beren in een kleine afrastering. Die krijgen een nieuw verblijf.
Na 10 kilometer lopen houden we het voor gezien. In de verte burlen herten indrukwekkend.
Op naar de camping om ons op de volgende stap te beraden.
Als ik een emmer omspoel is de druk op de kraan zo hoog, dat ik meteen een waterdouche krijg. Alles nat, niet handig. Gelukkig is het nog steeds warm en droog. We blijven nog een dag om dan onze weg richting Slovenie te vervolgen.
Dit gebied in Bayeren staat bekend om zijn glaskunst. Ik wil in het dorp Spiegelau naar glas kijken. De winkel daar heeft prachtig glaswerk herinner ik me van vroeger. Ook zijn er meerdere buitensport winkels. Om een lang verhaal kort te maken het dorp is leeggelopen. In de glaswinkel zit een sportcentrum, ook de buitensportwinkel is er niet meer. Wel is er een glas outlet centrum, sjiek ingericht met prachtig glaswerk. Even is de verleiding groot om wijnglazen te kopen, maar we zijn nog lang onderweg en het is de vraag of het heel overkomt.
Weer onderweg. Ik houd van het heuvellandschap, dat zich ontvouwd in Bayern. Prachtige dalen met de eerste herfstkleuren en een spatje zon. In Oostenrijk zien we nu de Alpen voor ons opdoemen. Prachtige luchten, kerkjes op bergtoppen, het zicht beperkt door de Alpen. In het dal zijn de bergen begroeid met licht kleurende loofbomen, hoger de dennen, nog hoger de kale rotsen. De dorpjes in het dal. Hier jodelt het in mijn hoofd. -Ich bin so tol, Ich bin so froh, Ich bin der Anton aus Tirol-. Sweet memories uit een vroeger leven.
