Koud in de Ardennen en weer thuis.

 We vinden een plek op een afgelegen weiland in de hoop roofvogels te zien en te fotograferen. De temperatuur is onder nul. Het enige resultaat na een uur wachten is een biddend valkje. Het uitzicht en de rust is genieten, plus de spanning een vogel te zien.

De volgende dag komen we na wat googlen terecht in Baraque de Fraiture en Baraque Michel. Het is er mistig en er ligt sneeuw. Het licht is niet geweldig. Het is een Kerstkaarten landschap, met sneeuw op de takken en bomen. Wel bijzonder. Na een paar uur houden we het voor gezien. 

Bij de caravan genieten we van warme chocolademelk. In de caravan is het niet koud, maar iedere toiletgang, brengt een hoop kou met zich mee als de deur open gaat. In de keuken tent vriest het.  Een dieselkachel zou hier uitkomst brengen.

s’Avonds leggen we een dikke deken over het aanrecht en de kastjes, om bevriezing te voorkomen van de boiler en waterkraan. De keukenklep staat open, die ondersteunt de tent. In de afvalwater tank stoppen we antivries. Dit is winterkamperen.

Op Oudjaar maken we een wandeling rond het meer. Het bevroren strand levert mooie structuren op. Op het water drijven ijsschotsen.

Vannacht 2 Januari is er een dik pak sneeuw gevallen. Dit bemoeilijkt het inpakken. De tent heeft ladingen aangekoekte sneeuw. Het verbaast me dat de klep het heeft gehouden, als we het gewicht voelen. Verder is de tent vastgevroren in zijn peesrail. Warm water helpt. 

Het lopen op klompen is nu geen succes. Iedere keer schoenen aan en uit ook niet. Dit is camping-life optima forma.

Het volgende doel is Gent, maar als we rond twee uur in de gaten krijgen dat het daar nat en koud is, besluiten we naar huis te gaan. Nog 180 km te gaan. Volgende keer beter en toch lekker even eruit te zijn. Oud en Nieuw was rustig. Een paar knalletjes verder niets. Wij lagen om elf uur plat.

Ardennen jaarwisseling 2025.

Het plan is om naar de Zuidkant van de Pyreneeën te rijden. Het weer is daar redelijk, volgens de weer app. Er leven roofvogels en lynxen. De eerste stop is in de Ardennen.

Het was een rare tijd in december. Fred moest naar het ziekenhuis voor een geriatrisch onderzoek. Dat verliep redelijk er volgt in Februari nog een MRI. De arts verklaarde de schade van zijn vorige TIA met de daarbij behorende klachten, die zich openbaren. Nu maar hopen dat er niet extra schade is bijgekomen.

Momenteel speelt hij het ene geheugenspelletje na het andere om zijn brein te trainen.

Zelf word ik ook krakkemikkig. Ik stap regelmatig door mijn linker knie, die heb ik nu ingetapet, dat helpt.

Helaas struikelde Fred met mijn camera in zijn hand, de klep van de SD kaart heeft een goede tik gekregen en is afgebroken. De camera is opgestuurd en ik vrees met grote vrezen voor de schade. Hij is wel verzekerd gelukkig.

Ik wist niet dat de camera mij zo lief was, dus voel me een beetje geamputeerd. Als oplossing een kleinere geavanceerde camera gekocht, die tzt verkocht kan worden. Hij heeft een kleinere sensor en is veel lichter in gewicht. Huren is geen optie voor langere tijd. Het is even wennen.

We zijn in de Ardennen aangeland op een camping bij Bütgenbach. De camping ligt op 500 meter, het meer beneden. De nachten zijn fris tot -6 graden. Vanaf een uur of 11 schijnt de zon. De dag temperatuur loopt dan op naar 4 graden. In de buurt is het mooi, we meanderen wandelend door het gebied. Het gebied van de Hoge Venen moet met sneeuw prachtig zijn, een grote vlakte van het veengebied. Of s’ochtends heel vroeg, daarvoor zijn we te lui. Op de dag valt het fotografisch tegen. Door de vele kwebbelende wandelaars geen beest te bekennen. Gisteren kwamen niet verder dan een blauwe reiger. Een roofvogel in de bomen mistte ik.

Duitsland is vlakbij, ik schrok van de Belgische voedsel prijzen. We wippen de grens over voor boodschappen. De voertaal in dit gebied is vreemd genoeg  Duits en niet Frans.

Fred voelde zich eergisteren in het washok niet goed en gaat onderuit. Hij belt me, ik schrok me kapot. Hij is spierwit en ligt op een bank. Ik dacht, “hij zal me toch niet ontglippen.” Rampscenario’s schoten door mijn hoofd. Als ik zijn hoofd tussen zijn benen duw, komt de kleur terug. Het is goed schrikken. De volgende dag voelt hij zich weer o.k.

Wij blijven hier tot 2 Januari. Dan zien we weer verder. In ieder geval niet zuidwaarts. 

We tanken duidelijk bij. Slapen heel veel, om 22:00 plat en vandaag pas rond 10 uur wakker. Dat is iets anders dan thuis om 7 uur. Ik vind het prima. 

Tot zover ons reilen en zeilen in de Ardennen. 

Helgoland en Düne.

Jaren geleden hebben wij een presentatie bijgewoond over Helgoland, waardoor het op onze to-do list kwam. Het is een bijzonder eiland gelegen op 60 kilometer van de Duitse kust bij Cuxhaven, veel verder noordelijk dan de Waddeneilanden. Helgoland was Duitse bezit en werd gebruikt als grote marine haven in de tweede wereldoorlog. Het was een strategisch punt met vele  bunkers en militaire voorzieningen. Door een zwaar Brits bombardement in april 1947 met 6.700 ton aan explosieven werd het eiland in tweeën gedeeld. Helgoland en Düne hebben een oppervlakte van 4km2. 

In 1952 keert de bevolking terug sindsdien leeft het eiland hoofdzakelijk van toerisme en de accijnsvrije verkoop van parfum, sigaretten en alcoholica. Helgoland is een belangrijke broedplaats voor zeevogels in juni en daardoor geliefd bij vogelaars en fotografen.

In november en december worden de jonge grijze zeehonden geboren merendeel op het tegenover gelegen eiland Düne. 

Als we op een advertentie stuiten van NatureTalks, die een fotoreis naar Helgoland op het programma hebben staan, zijn we verkocht. We weten niet wat we moeten verwachten, omdat we altijd individueel reizen met onze caravan. Wie zullen de medereizigers zijn en hoe werkt zoiets? 

Er is een zoom meeting georganiseerd om kennis te maken. We vertellen wie we zijn, maar dat zegt nog weinig. Tevoren hadden we een lijst ingevuld met leerdoelen, maar die zijn niet echt aan bod gekomen. Wel was er een fotobespreking. 

Voor de heenreis boeken we een hotel in Cuxhaven, de boot vertrekt vroeg en de afstand van 450 kilometer is net te ver, vooral omdat we de dag ervoor een Sony dag hebben, die om 6 uur s’avonds eindigt. 

In Cuxhaven ontmoeten we elkaar bij de trap voor het havenrestaurant. 

Het inchecken verloopt spoedig, de boot is vol lastig om een plek te vinden voor 8 mensen. Buitengaats gaat het aardig tekeer met storm op kop en de eerste spuwers zijn een feit. Ik ga buiten op het achterdek staan, kop in de wind. Het buiswater spat hoog op, een zilte smaak op mijn lippen. Rokers bederven het pure gevoel, omdat de geur door de wind wordt meegenomen in onze richting. Je moet je goed vasthouden door de hoge golven en de deining, er hangt een bordje met daarop de mededeling dat de organisatie niet verantwoordelijk is voor roestvlekken op je kleding. 

Rond een uur of twee zijn we ingecheckt in het hotel. We kopen een broodje en varen in 10 minuten naar Düne om het eiland te verkennen. 

Midden op het eiland is een vliegveldje en een restaurant. Ook is er wat bebouwing, ik geloof zelfs een hotel. In ieder geval komen we een camping tegen voor tenten, misschien een idee voor een andere keer. 

Als je je ogen dichtdoet, kun je je voorstellen dat dit eiland met zijn grote zandstranden een geliefde plaats was voor zonaanbidders. Helaas werkt het weer nu niet echt mee. 

Het strand is afgezet met een groot hek, om de rust voor de zeehonden niet te verstoren. Je moet 30 meter bij ze vandaan blijven, hierop wordt gecontroleerd. Ook de moeders maken duidelijk met agressief geblaas en gekrijs, dat je weg moet gaan.

De pups zijn erg nieuwsgierig en kruipen naar het hek, ze kijken je met grote ogen aan. Ze zijn speels, rollen zich heerlijk door het zand en slapen veel met een tevreden grijns op hun gezicht. 

De komende dagen leer je over het gedrag van zeehonden. Moeders die op hun rug of zij draaien om te voeden, of moeders die hun pup leren zwemmen in de branding. De kleine wil het water niet uit, want hij heeft net bij een rots een draaikolk ontdekt waarin hij ronddrijft. Mama duwt hem naar de kant, hij glipt onder haar vinnen uit.

Als de vrouwtjes gebaard hebben, start de strijd bij de mannen. Die vechten met hun grote lijven om de vrouwtjes. Rennen elkaar na, ze kunnen 25 km/uur lopen. Het gaat er wild aan toe. De man richt zich op en stort met zijn volle gewicht op zijn tegenstander. Hij zweeft even boven de grond en dan bam er boven op. Ze hebben enorme nagels en klauwen, waarmee ze elkaar tot bloedens toe toetakelen. 

Degene die gewonnen heeft, palmt de vrouw in. Hij bespringt haar en rolt er ook weer vanaf. Het valt ook niet mee met al die kilo’s vet. Maar uiteindelijk heeft hij het voor elkaar. De vrouwen kunnen de zwangerschap uitstellen opdat het jong weer in november geboren wordt. 

Onderling zijn de vrouwtjes ook niet mis. -Kom niet te dicht in de buurt van mijn jong, anders vallen er klappen- maken ze duidelijk met open bek en luid gesis. 

Dit jaar waren er 700 jongen geboren, het is nogal bevolkt op het strand.

We zijn getuigen van een bevalling. Een moeder krijgt een tweeling. Het eerste kind is al een paar uurtjes oud. Nummer twee zien we geboren worden. Een zeehond kan maar één jong voeden, meer energie heeft ze niet. De pup trekt de moeder helemaal leeg na twee tot drie weken voeden. Dan trekt ze naar zee en het gespeende jong verliest zijn witte vacht. Honger drijft de pup uiteindelijk naar zee om voedsel te zoeken. 

Dit tweede jong is ten dode opgeschreven, moeder snuffelt er even aan en draait dan weg. De volgende dag is het jong door de strandwacht opgehaald om onder te brengen in een opvang centrum.

We fotograferen iedere dag, liggen op het strand om op ooghoogte te zijn met de zeehonden. We lopen heel veel door mul zand, de cameratas weegt zwaar. Het was alles een fantastische ervaring, die ik niet had willen missen. 

Ik, die altijd riep nooit een groepsreis, heeft haar mening bijgesteld.

‘s Avonds leuke gesprekken bij het diner over fotografie en persoonlijke verhalen. Tips en tricks worden uitgewisseld. Een hoop gezelligheid en doodmoe naar bed. Kortom we hebben genoten.

De terugreis naar Cuxhaven was gelukkig rustig. We kwamen rond 1 uur ’s nachts thuis. Volgende keer toch maar een overnachting boeken.

Via Praag naar huis.

De weg naar huis loopt via Praag, we willen niet door Oostenrijk en langs München. Teveel files op de weg door werkzaamheden. We zijn er in het verleden al meerdere keren geweest, ik voor mijn werk, of samen voor vakantie. Praag schijnt een mooi dierenpark te hebben, de stadscamping Camp Dana Troja is dichtbij en een goed uitgangspunt voor de metro.

Ook in Praag mag je gratis met het openbaar vervoer mee als bejaarde en het dierenpark kost voor 70+ers met plattegrond 0,27 cent. Echt waar!!

Het park ligt op een heuvel en heeft meerdere afdelingen. Toch geeft het mij een benauwd gevoel. De beesten zijn gefrustreerd en hebben repeterend gedrag. Ze lopen steeds hetzelfde rondje of staan te weven, door met hun hoofd te schudden en van het ene been op het andere te staan. 

Er woont ook een tijger, die zijn rondjes loopt. Hij ziet duidelijk de mensen achter het glas staan en springt hier herhaaldelijk tegenop. Grote klauwen schrapen op het glas. Ik kan het niet aanzien en loop verder. Wat een ellende voor dit beest, dat hoort te genieten van vrijheid. Het hok is echt klein.

De Chimpansees zijn beter af, er zijn jongen. Als bijzondere dieren hebben ze nachthokken, met muizen soorten, hele grote leguanen, slangen, vogels, de giraffen, Prezwalski paarden en ga maar door. 

De dierentuin is een publiekstrekker, de tram vanuit de stad rijdt af en aan en zit tjokvol. 

De dag erop gaan we de stad in. Ik merk wederom dat ik geen stadsmens ben. In Budapest waren de gebouwen schoon en onderhouden, in Praag meer verval en vuil. Op de markt is het zeer druk. Natuurlijk lopen we over de Karelsbrug met honderden anderen. 

Altijd leuk met de tekenaars aan de kant, die portretten maken. Praag is een groot shoppingcentrum geworden. De borden van C&A, H&M schreeuwen je tegemoet in de gevels. Het Paladium heeft 200 winkels achter zijn gevel met restaurants. Om half drie houden we het voor gezien. 

Fred wil graag varkensknie eten een nationaal gerecht. Hebben we in het verleden ook gedaan. Hij googled een restaurantje op. Wij erheen een echte bier-kroeg, in een buitenwijk. Binnen gekomen zit men aan lange tafels en spreekt geen woord buitenlands. Het gonst er door lachende mensen en druk gewauwel. We bestellen een pint bier en nog iets dat lijkt op varkensknie. Het blijkt een dikke hamburger te zijn. Helaas had Google translate het niet goed begrepen. 

Op de camping de vraag hoe verder. Net over de grens licht de Sächsische Sweiz . 

In dit gebied waar we de volgende dag tegen drie uur aankomen. ‘Saksisch-Zwitserland (Sächsische Schweiz) is een natuurgebied in het oosten van Duitsland, in de deelstaat Saksen, dat bekend staat om zijn spectaculaire rotsformaties, diepe kloven en bossen. Het gebied ligt aan de grens met Tsjechië en grenst daar aan het Boheemse Zwitserland. Het wordt gekenmerkt door het Elbezandsteengebergte, de imposante Vesting Königstein, de Bastei-brug en vele wandel- en klimmogelijkheden, waaronder de beroemde Malerweg’ volgens Google.

.

De beschrijving sprak ons aan, dus waarom niet. We rijden via een smalle weg de bergen in. Links en rechts in de dorpen kuur-oorden met een hoog bejaarden gehalte. De bossen zijn prachtig de bomen rijken kaarsrecht tot de hemel, zoekend naar licht. Op de grond veel doodhout. 

Onze uitgezochte kampeerplek blijkt dicht, al verder rijdend komen we een camping tegen. Ze rekenen 43€ per nacht en voor de douche moet je apart betalen. Gewoon schofterig veel. Het sanitair is vreselijk ver weg, je zult maar nodig moeten. Dit wordt dus een eenmalige ervaring. 

Langs de camping loopt een tramlijn, die piepend en knarsend langs rijdt. Altijd vol met de oudere generatie. We zien veel wandelaars die de bergen intrekken en we besluiten ook nog een wandelingetje te maken. Wel wil ik de tijd in de gaten houden, geen zin in donker gevaarlijk gedoe. 

Vannacht heb ik genoten van een kraakheldere sterrenhemel. Prachtig was dat. 

Vanmorgen verder getrokken. Het toeristische gedeelte achter ons gelaten en genoten van de bergen en koper gekleurde bomen. Tegen elf uur maakten we een wandeling door de hoger gelegen heuvels en knopen hier meteen onze lunch aan vast. Het weer is zonnig met een koude wind. 

Ik heb nog 4 schone onderbroeken, dus dat zal het thuis streven worden. 

 

Budapest.

Met de bus naar Budapest vanuit de camping heeft ook wel iets. Bejaarden reizen gratis zouden ze bij ons ook moeten doen. De wielen van de bus lijken vierkant, het host en klotst. Later met de tram dezelfde ervaring. 

De rit duurt een half uur, waarna we op een groot metro station aankomen. Hier overstappen naar bus of metro. We moeten de M4 hebben. Google maps geeft de nodige aanwijzingen, maar werkt niet ondergronds. Uiteindelijk ergens uitgestapt en dan sta je meteen midden in Budapest..

.

We kijken onze ogen uit, zoveel decoraties op de huizen. Het zindert  van Barok. Enorme gebouwen uit de tijd van weleer. Een drukte van belang. 

Er zijn dure winkels en goedkope winkels. Van Louis Futon tot C&A. 

Veel restaurants met volle terrassen. We slenteren door de stad zonder enig plan, dat gebeurd ons meestal, omdat we zo reizen.

 

Op de Donau kun je een rondvaart boeken of met een gids de stad in gaan. Je kunt fietsen en stepjes huren, maar Fred fietst/stept niet graag in de drukte.

Over de Donau de beroemde groene brug en de witte brug. Aan de overkant het indrukwekkende parlementsgebouw. Op de heuvel het vissers Bastion. 

Hieronder een foto van het monument voor de waterbron op  de Géllertberg waar de thermale baden van de Géllertberg zich bevinden. Helaas hebben we geen badpak bij ons. Rechts zie je nog een stukje van de groene brug.

We lopen de gigantische markthal in. Je wordt bedolven onder de etenswaren, heel veel slagers, kruiden stallen met paprika in allerlei soorten. Op de tweede verdieping souvenirs,matroesjka poppetjes, hoeden, petten en tassen met Budapest erop. Kleding (Made in China), schoenen en gereedschap. We hebben dit snel gezien, het is er zo druk. 

Een lokale lekkernij is de ronde Chimney cake, die gebakken wordt op een houten conische stok. Je kunt hem overal kopen, gevuld met Nutella, ijs, jam en vele andere zoetigheden.

Tegen half zeven gaan we op weg naar huis. De metro is snel gevonden en na een korte rit staan we op het grote metrostation van Budapest. Dan begint de puzzel om het bus station te vinden. Eerst zijn we aan de ene kant van het station, dan aan de andere. Geen bus te zien. Nogmaals het station in, we vragen het her en der na, maar of men spreekt geen Duits of Engels of men weet het niet. Na lang zoeken vinden we een behulpzame Hongaarse jongen, die het busstation vindt via Internet. Het ligt achter een groot gebouw, onzichtbaar voor het oog. Fred had weinig geduld en was al vooruit gegaan. Ik vond dat niet aardig van hem, want de jongen deed echt zijn best. Dan roept Fred dat hij de bus naar Érd vindt, de omgeving waar de camping is. In de bus, voel ik onraad, omdat Google maps iets anders zegt. Dus is mijn vraag, weet je het zeker? Na twee haltes weet ik zeker dat we verkeerd zitten, uitstappen bij een overstap plaats. 

Inmiddels ben ik er achter hoe Google maps met openbaar vervoer werkt, voor alles is een eerste keer. We moeten een andere lijn hebben. 10 minuten lopen. Om een lang verhaal kort te maken, die verbinding is het ook niet, want de laatste bus was al weg. Dus weer een eind lopen met behulp van Google, die door de duisternis de lifeview niet helemaal betrouwbaar kan inzetten. Uiteindelijk zijn we thuisgekomen. Als hij dan ook nog zegt dat we uit de bus moeten stappen, hij hield de haltes bij en dan blijkt dat dit toch 1 km te vroeg is, baal ik goed. Mijn voeten zijn al kapot van het vele lopen. Gelukkig is er een bakker open, daar kopen we pizza en een lekkernij. Volgens Fred was de Lidl om 19:00 uur gesloten. (Ook niet waar). Een dikke 18000 stappen op de teller. 

De volgende dag heb ik uitgeplozen waar ik heen wil, nu we een eerste indruk van de stad hebben. Het Pantoom museum gehuisvest in een sprookjes achtig gebouw. Je komt binnen in een grote zaal, waar door lichteffecten Budapest veranderd in een surrealistische stad. je loopt verder naar de tweede verdieping over een trap waar water overheen vloeit. In diverse zalen wordt gespeeld met spiegels of interactie met de warmte van je lijf. Allemaal heel bijzonder. 

Na een heerlijke huisgemaakte Icetea gaan we verder.

Naar het Vissersbastion, een romantisch uitkijkplatvorm op de Burchtheuvel en vernoemd naar de visserijgilde. Het is een architectonisch complex van torens trappen en bogen, met uitzicht op de Donau en het parlementsgebouw. 

We vinden een Italiaans restaurant waar we een heerlijke maaltijd nuttigen.

‘s Avonds lopen we door naar de bruggen om nachtfoto’s te kunnen maken. Al met al een welbestede dag. En we weten nu de weg naar huis, dat scheelt.

De derde dag in Budapest brengen we door bij het parlementsgebouw. Het is enorm. Wat een bouwwerk. Op het grote plein ervoor staan standbeelden, meters hoog. We zouden ook nog naar het nationaal museum gaan, maar de tijd glipt door onze vingers. Het is te laat om nog iets te ondernemen, om zes uur gaan de musea dicht. De lucht betrekt behoorlijk. We gaan terug naar de camping met de metro ipv de bus. Nieuwe ervaring. Ik vind een steakhouse waar we een heerlijke maaltijd nuttigen met een glas wijn en een Hongaarse trifle toe. 

Ook al ben ik geen stadsmens, Budapest is de moeite waard, zoveel te zien wat een grandeur van weleer. 

Nu door naar Tsjechië. We zien wel wat het volgende doel wordt. Het is veel kouder geworden en regelmatig regent het. Budapest deed welvarend aan, maar als we naar het noorden rijden door kleinere dorpen, zie je vervallen huizen of industrie gebouwen die verlaten zijn en op instorten staan.