Tekst van Fred met her en der een aanvulling van mij:
Zondag, 23 augustus zijn we vertrokken naar de natuurcamping het Groenendaal om te genieten van de Veluwe en de heide. We hadden telefonisch besproken met elektriciteit. Dan hoeven we de grote powerbank niet mee te nemen. Bij aankomst werden we ontvangen door een kwieke dame. met de vraag of we gereserveerd hadden. Jawel, met elektriciteit. Dat is nou jammer, er is een grote groep motor enthousiasten neergestreken en die hebben alle plaatsen bezet. Maar s’avonds zouden ze vertrekken en dan was er plaats genoeg. We kregen een plaats achteraan op het grote terrein. Veel privacy en rust. Ze kwam er eerlijk voor uit dat er iets mis gegaan is bij het reserveren.
Het terrein waar vroeger haar ouders een geiten fokkerij hadden was niet meer rendabel. Daarom staan er nu chalets en een gedeelte is camping. Broer en zus beheren het terrein nu naast hun reguliere baan.
Toen de kwieke dame na het eten langs kwam in haar elektrische golfkar, om te zeggen dat er plaats was bij de elektrische aansluiting, vertelden we haar dat we liever op deze plaats wilde blijven. De plaats grensde aan een rustgebied voor herten en schotse hooglanders. De hooglanders hadden we al gezien. Die kwamen dicht langs het hek. Maar fotografisch was dit niet interessant, want de beesten waren constant aan het grazen. Omdat er 8 roedels wolven hier leven, werd ons verteld dat de jonge kalven geen schijn van kans hebben om te overleven. De wolven splitsen zich in twee groepen. Eén groep leidt de hooglanders af en de andere groep nam het kalfje te grazen. Helaas hebben ze nu geen kalveren meer en het geloei van de koeien om het gemis gaat door hart en ziel.
's Avonds tegen de schemering komen de herten uit het bos. ‘s Ochtends bij zonsopkomst vertonen ze zich ook. De mist trok over het landschap, dit gaf een mooi beeld. Dinsdag zijn we een stukje gaan rijden en stopten bij de Terletse heide. We genoten van de enorme rust die hier heerst. Her en der een pluk bloeiend heide. Gezeten op een bankje met een kop koffie kwam er een groep hooglanders op ons afgelopen. Ik was er best bang voor, want ze zijn enorm maar gelukkig bogen ze af.
Twee jonge stieren gingen met elkaar op de vuist, het zijn net pubers met teveel adrenaline. De hoorns maken een dof, hol geluid. De ogen strak op elkaar gericht ze puilen bijna uit.
Al met al een fijne plek om te zijn. Wat is Nederland toch mooi!
