National Park Sous-Massa

Er komen mails binnen, zo van, “waar zijn jullie? Gaat het goed? Waarom schrijf je niet?”

Ja, dat is natuurlijk een kwestie van, is er iets te schrijven. Er is een bekend spreekwoord, spreken is zilver, zwijgen is goud.

Maar om alle vrienden en familie niet teleur te stellen, hier weer een update van ons doen en laten. We zitten nog steeds onder Agadir op camping Bakanou.

De dag na ons garagebezoek hebben we zelf de moeite genomen om maar weer eens te meten, wat de output is op het caravan-auto stop contact is. Helaas er loopt geen stroom. Motorkap open en met een stalen gezicht naar alle zekeringen kijken of er weer niet een doorgebrand is. Helaas. Caravan aangekoppeld voor de ultieme test, geen resultaat.

Restaurantje.

De volgende dag weer naar Agadir gereden. Vroeg opstaan en door de spits. Dat is geen pretje zeker niet als je net gehoord hebt, dat er op de andere camping een man is doodgereden en zijn vrouw in het ziekenhuis ligt. Die waren het slachtoffer van een motor ongeluk. Als je hier een ongeluk veroorzaakt, ga je linea recta de cel in. Er komt, een onderzoeksrechter die bepaalt wanneer je eruit mag.  Een nacht ben je zeker onderdak. Ik snap nog steeds niet, waarom men hier als gekken rijdt. Je hebt al je zintuigen nodig.

Bij de garage aangekomen meet men ook, want men snapt het niet. Moet aan de caravan liggen. Ik laat de voltmeter zien.  Het klopt geen stroom, tenminste een zwak signaal, dat wij ook hadden gemeten. Na het verwijderen van de zekering blijft er een reststroom lopen van 5 Volt. Dit heeft meer onderzoek nodig dus maandag om negen uur zijn we aan de beurt. Dan maar de boodschappen aanvullen, is ook nodig en naar huis. s ’Middags gaan we met de auto de piste op.  Op de hoge kust kijk je fantastisch uit over de zee. We staan 67 meter boven zeeniveau. Beneden in de wand zijn woningen van lokale vissers uitgehouwen. Vrouwen komen op ezels aangereden en kwetteren er lustig op los. Als ze ons in de gaten krijgen, gaat meteen de sluier voor het gezicht. Ze stoppen om tussen de rotsen mosselen te zoeken.

 

 Het valt op, dat ze allemaal aqua kleurige korte laarsjes aan hebben. De mannen zijn aan het vissen met de hengel. Iedereen ziet er hier goed doorvoed uit en beslist geen armoede, zoals in de Atlas. Als de zon gaat zakken rijden we weer retour. Onder de indruk van de weidsheid van de zee en al het zand. Groeien doet er niet veel.  

Afgekeurde sinaasappels nu als schapen voer.

 

Zondag hadden we de gebruikelijke middag borrel. De camping eigenaren maken een grote pot sangria met allerlei hapjes. Heerlijk en een leuke geste. We praten wat mee, maar het Frans is erg rap. Soms moeilijker te begrijpen. Claudie, de eigenaresse, biedt aan te koken voor Kerstmis. Iets met eend en foix gras. Prima scheelt ons boodschappen en gedoe en ook weer eens iets anders.

Jean Christoph, de eigenaar, vertelt over de Amerikaanse basis die hier is gelegerd. Het is een opleidingscentrum voor de dienstplichtigen van Marokko voor de UN deelname van Marokko aan de vredesmissies. De Marokkanen worden getraind om te marcheren, schieten en andere oorlogshandelingen. Een opleiding van drie maanden. Daarna gaan ze de wereld in, Kosovo, Algerije, Gambia en ga zo maar door. Na afloop komen ze retour, krijgen dan een injectie tegen geslachtsziekte, want de moslim mannen hebben de vrijheid geroken en worden ze ge-debreeved. Ook de ervaringen moeten verwerkt worden.

Daarna mogen ze naar huis naar vrouw en kinderen, die in het nabijgelegen dorp zijn gehuisvest.

 

Na een glas of twee Sangria, midden op de dag is het goed toeven onder de luifel met een boek. Zelf ben ik bezig om fotoshop onder de knie te krijgen. Ik snap het principe maar intuïtief een foto bewerken is iets anders.   Nu doe ik de meeste bewerking  inLightroom, omdat we in camera RAW fotograferen en niet in JPG. Je hebt dan veel meer controle over kleurbeheer en details in je foto.

Zoals gezegd maandag naar Agadir. We laten de auto bij de garage. Gaan zelf struinen in een nabijgelegen souk in de voorstad van Agadir. Ik koop meteen een data-kaartje want internet loopt helemaal niet. Kijken of dat helpt. Tegen elf uur na een heerlijke kop koffie bij de plaatselijke bakker met een croissant en dan terug naar de garage. Daar vertelt men ons dat de polen weer zijn schoongemaakt en dat er stroom op het systeem staat. Vreemd hadden we zelf ook al gedaan. Ze laten zien dat het klopt met hun voltmeter. We  hoeven niets te betalen want het was zo gefixed. Thuisgekomen met een niet geheel voldaan gevoel, meten we weer zelf. Shit geen stroom. Ik ben dit zo zat en word hier  moe van. Fred zegt dat er nu ook geen stroom op de andere pool staat en dat is ernstiger, dat zou betekenen dat de verlichting niet werkt. Voor de zekerheid aankoppelen als “proof op de pudding”.  Zowaar wel stroom en de koelkast werkt. Nu breekt mijn klomp. Hoe kan dit, is de batterij van de voltmeter leeg? Nee ook niet. Hij meet hier gewoon 12 volt op het systeem. Hier word ik pas echt moedeloos van, gewoon niet meer over nadenken.

s ”Middags komen er  verkopers langs. Dat is hier een komen en gaan. Of je vis wilt, groente, brood en andere diensten wilt. We zaten al langer te denken over een zonnescherm aan het eind van de luifel en hakken de knoop door. De prijs is goed en het scheelt mij naaiwerk. Ook de kussenovertrekken moeten vervangen worden, want die hebben goed geleden van de zon en worden vaal. Ik wil graag iets van alcantara omdat dit makkelijk te onderhouden is, makkelijker dan wat er nu opzit. Dus mag  hij ook nieuwe overtrekken maken die vrijdag afgeleverd zullen worden.   Na lang wikken en wegen wordt het een grijze onderzijde met een licht blauwe bovenkant. Weer een knoop doorgehakt.

S Ávonds komt er geen water uit de kraan, wat nu weer. De pomp slaat wel aan en ik hoor lucht borrelen. Er ligt water onder de pomp. Dat is behoorlijk lastig, als je net naar bed wilt en je tanden wilt poetsen. Fred zegt de pomp is kapot er moet maar een nieuwe gestuurd worden. Morgenvroeg verder op onderzoek uit. Hoe krijg je zomaar een pomp vanuit Europa naar Afrika? Hoe lang gaat dat duren. Na een onrustige nacht, waarin ik droom van pompen, vervoersproblemen en gijzelingen  word ik niet uitgerust wakker.

Als we  ‘s ochtends onze buiten jerrycan met water vullen, loopt het water gewoon. Binnen is de jerrycan 100% vol. M.a.w. als de leiding vol zit werkt het systeem, maar wat als er buiten geen water is, dan hebben we een probleem en zuigt de pomp lucht. Hij vertikt het dan om het binnen-water aan te zuigen. En waar komt dat water onder de pomp vandaan? Alles droog gemaakt en voorlopig staat er geen water, maar na een tijdje vormt zich wel water onder de pomp. Weer een leuke puzzel om uit te zoeken. Het is van belang dat de pomp werkt anders kunnen we niet vrij staan. Missen ons warm water.  Ik bedenk dat een fles water binnen ook werkt. Met deze gedachte troost ik me maar. Terug naar het tent principe.

We gaan naar Sous-Massa, een natuur gebied waar vogels overwinteren. We rijden tegen drie uur weg, omdat de zon anders veel te warm is en te fel. Kan ik niet zo goed tegen. Aangekomen komt de gids op ons af en wil een tour verzorgen. Ik heb geen belangstelling. Hij wil het ons bijna verplichten, door te zeggen, dat er nu weinig gasten zijn en een en ander bijdraagt aan de infra structuur van het dorp. We willen gewoon een beetje lopen en als we echt uitgebreid het gebied in gaan, wil ik best een gids betalen. Want goedkoop zijn ze niet. Maar nu even niet. Het kost wat overredingskracht. Je staat versteld van de vasthoudendheid en de verkoop technieken.

Honden lopen veel los. Ze vormen roedels. Helaas worden ze na zoveel tijd vergiftigd.

Verder ken ik geen Franse vogel namen en ook geen Engelse. Als ik een ekster zie weet ik wat het is en een huismus ook, maar zeg dat maar eens in het Frans. Voor ons moet de vogelgids zijn dienst doen. In de winter zijn er weinig exotische vogels.  Wel allerlei klein spul, zwaluwen, leeuweriken, eksters her en der een koereiger en soms een valk. Het  is doodstil in het park in de verte hoor je de zee. Heerlijk wat een rust tussen de ruige begroeiing. De rivier Massa overstroomt regelmatig en daardoor heb je een behoorlijke vegetatie.

Als de zon onder gaat rijden we terug. Fred rijdt en dat is behoorlijk inspannend voor beiden. Langs de grote weg onverlichte fietsers en wandelaars, brommers en ezels. Hij zweet peentjes. Thuisgekomen, na het eten. ploft hij neer  op de bank en snurkt er heerlijk op los. Die was goed moe.

 

 

 

 

 

 

 

Tifnit, onder Agadir

Camping Bakanou.

Vier dagen geleden zijn we hier gekomen, om even niets te doen. Tenminste……

Het was een enerverende reis, over de uitlopers van de Atlas. In de auto hebben we een benzine consumptie meter en die schiet door naar 29,8 liter per 100 km. Ons normale verbruik ligt rond de 16 liter/100 km.

Fred rijdt en zegt dat de caravan vreselijk trekt, dan zit je niet rustig meer. We stoppen de caravan op een parkeerplaats en kijken of de remkabel onder spanning staat. Dat is niet zo, dus weer verder. Nogmaals stilzetten en voelen aan de remvoeringen, ook even afkoppelen om te zien of hij goed rolt. De ene remvoering is lauwwarm de andere koud, Dat kan het ook niet zijn want dan zou die volgens ons warmer moeten zijn. Of hebben we het mis?

Zelf heb ik liever dat er iets met de auto is dan met de caravan. Auto’s kunnen ze hier maken van de caravan weet ik het niet.

 

Dit geeft rust.

 

Ik vraag Fred flink te remmen er is toch niets op de weg. Inmiddels het hoogste punt gepasseerd. Hij rijdt weer lekker hoor ik Fred zeggen. En het benzine verbruik zakt naar 9 liter per km. En dat blijft zo gelukkig. We weten niet of er echt iets mis was, het kunnen natuurlijk de lange stijgingen zijn geweest Iets om in de gaten te houden. Benzineprijs is 1 Euro per liter, dus daar is wel overheen te komen.

Gisteren zijn we naar Agadir gereden naar de garage voor de auto. De constante stroomdraad doet het niet, en we hadden al een zekering vervangen. Ze bekijken in de garage alles en komen tot de conclusie dat er nog een zekering kast zit, waar een kapotte zekering in zit. Dit ook weer hersteld voor 10 EuroJ.

In Agadir een bezoek gebracht aan de Vallee des Oiseaux, de vogeltjes vallei, een soort kinderboerderij met vogels. Lekker kunnen experimenteren met foto’s. De kleine papagaaitjes (Agapornis roseicollis) zijn heel sociaal en leuk om te zien. Ze zijn druk in de weer met nesten bouwen en elkaar lief te hebben. De paartjes draaien om elkaar heen. Echt leuk.

 

Een grote eend . gans?gaat uitgebreid in bad. Hij spettert er heerlijk op los, na afloop poetst hij zich van top tot teen en schut zich helemaal uit. Ik heb nog nooit een eend zo uitgebreid zien baden.

 

 

 

 

 

Tussen de middag heerlijk gegeten in een plaatselijk restaurantje en nog wat boodschappen gedaan en de alcoholwinkel bezocht. Even kijken wat ze daar in de aanbieding hadden, maar we hebben nog voorraad en met een biertje per dag gaat het niet echt hard. Onderweg heerlijke sinaasappel gekocht, 20 kilo, kleinere verpakkingen waren er niet. We onderhandelen heerlijk over de prijs en gaan met een goed gevoel naar huis.

Hij was er ook.

 

We blijven hier even staan, om rust te vinden en niets te doen. Het is tijd voor de zon, de zee nabij en een boek.

 

 

 

Casablanca, Hassan II moskee

Gisteren de grote weg richting Agadir genomen. We zijn nog maar net weg of we worden ingehaald door een luid toeterende auto. Er hangen strikjes aan de antenne en zijn waarschuwingslichten knipperen. Ik zeg: ”zeker pasgetrouwd.” We rijden verder en dan nog een luidruchtige auto. Nu is het signaal duidelijker, want de auto is versierd met een voetbal vlag. Oh ja, het is die wedstrijd waarover die man het had van SAT-2 bij de boot, amateur clubs tegen elkaar. Er volgen nog meer volgeladen auto’s en volgeladen bussen. Ze stoppen naast de snelweg voor hun sanitaire behoeften of om de benen te strekken. Kijken amper uit terwijl het verkeer langs rijdt. In een 12 persoons bus zit zeker het dubbele aantal personen.

Wij stoppen bij een parkeerplaats voor de lunch,  het is razend druk. Jongens en mannen staan te dansen en te springen, omarmen elkaar en er worden  foto’s genomen. Het is een groot vrolijk feest.  De wedstrijd moet nog beginnen, want het is pas half tien en men is op weg.

Langs de grote weg staat over meer dan 100 km om de vijf kilometer heel veel politie . Ze controleren snelheden en auto’s. En toen er geen politie meer was werd het leger ingezet. Her en der overval wagens en brandweer auto’s. Wat een strakke organisatie.

Bij Rabat kunnen we de rondweg oprijden en vermijden hiermee de file die zeker ontstaat met de toestroom van zoveel supporters.

We stoppen bij Mohammedia, hier zijn we verleden jaar ook geweest. Een camping langs de kust. Er wordt vreselijk veel gebouwd. De kust is booming bussiness. Het terrein is niet druk omdat we buiten het seizoen zitten, dat per 1 januari begint. ’s Avonds trakteren we ons op de eerste tahine kip. Die viel goed tegen. De kip was erlangs gevlogen en wat erin zat taai. Verder erg veel aardappels en heel summier een wortel rasp. Nu ja het brood was lekker en uiteindelijk eet je ook niet iedere dag brood met aardappel.

wasbekkens.

Vandaag naar Casablanca gereden, om de Hassan II moskee te bezoeken. Vroeg opgestaan om zeker te weten dat we binnen kunnen. Verleden jaar liep dat mis. Het was weer een gekkenhuis, auto’s kriskras door elkaar. Mensen die oversteken vlak voor je rijdende auto, brommers die ertussen door laveren. Het kost veel concentratie zo te moeten rijden. Niets keurig in banen maar gewoon met zijn drieën of vieren en soms vijven naast elkaar op een 2,5 baans weg. Als er een gaatje is kruipt men ertussen. De taxi’s stoppen opeens om iemand te laden of te lossen. Dat kan zomaar voor je neus gebeuren, niet eens een richting aanwijzer uit. Ik rijd continue met een voet op het rempedaal. Ben ik blij met een automaat en het vermogen snel te accelereren.

Deur gericht op het Oosten.

De moskee is indrukwekkend. Hij staat deels boven de Atlantische Oceaan en deels op een rots. Hij kan 105000 gelovigen herbergen, 25000 binnen en 80000 buiten. Hij is zo gebouwd dat hij aardbeving bestendig is, heeft verwarmde vloeren, elektrische deuren en een dak dat open kan.

De versiering laat Moorse invloeden zien, zoals ook in het Alhambra in Spanje. De moskee is opgebouwd uit graniet, pleisterwerk, cederhout en andere materialen. Het merendeel van het materiaal kwam uit Marokko. 6000 Marokkaanse artiesten hebben in vijf jaar de mozaïeken, marmeren vloeren, gebeeldhouwd pleisterwerk, houtsnijwerk en de beschildering aangebracht.

Beneden zijn de wasruimtes een voor de mannen en een voor de vrouwen. Ook is er een haman, maar die is nog nooit gebruikt. Iedere dag worden er diensten gehouden de moskee is vol in bedrijf.

 

Op de terugweg weer door het gekkenhuis. Vlak bij Mohammedia zien we een Marjane supermarkt, zouden ze daar nog bier hebben? Snel eropaf want Fred is aan zijn laatste biertje. We doen de nodige boodschappen, maar helaas ook hier geen alcohol afdeling meer. Nu ja, het is niet anders uiteindelijk went alles.

Assilah

Assilah heeft een turbulente historie. De haven ligt op een strategisch punt. De Carthagers hebben de nederzetting gebouwd. Tijdens de Punische oorlog wordt de stad veroverd door de Spanje, de bevolking afgevoerd naar Spanje en vervangen door Spanjaarden. Hierdoor ontstond een grote binding met Spanje.

 

 

Het Christendom bestrijdt de Islam in het Iberisch schiereiland in de 14^de en 15^de eeuw. Tegelijkertijd wordt  Assilah door Portugal overvallen door het zenden van 477 schepen en 30.000 man. De Portugezen bouwen verdedigingsmuren rond de medina. De stad was een handelspost voor de goudroute naar Afrika. In 1578 wordt King Dom Sebastian van Portugal vermoord en valt de stad weer in Spaanse handen. In 1691 verovert Moulay Ismail de stad. Door continue piraterij wordt de stad in de 19^de eeuw door de Spanjaarden gebombardeerd en overheerst. Het is zelfs van 1911 tot 1956 een Spaanse kolonie.

 

We wandelen via het strand de Medina binnen.  De smalle straten met spierwit gekalkte huizen en blauwe accenten doen aan een Grieks dorp denken. Het is er brandschoon, iets dat de burgemeester propageert.

 

 

 

 Ieder jaar wordt een festival gehouden. Dan worden de muren beschilderd. Ware kunstwerken.

 

Het valt op, dat er veel toeristen zijn, terwijl het laagseizoen is. Vooral veel Spanjaarden. Buiten de medina kom je in een echt Marokkaans dorp. Dit is voor ons erg herkenbaar.

 

We doen de nodige boodschappen. Bananen zijn heerlijk, echt zoals bananen moeten smaken. Sinaasappels een ware delicatesse.

We lopen naar de haven en kijken naar de zee. De zon schijnt prachtig over het water. Vissersboten lopen de haven binnen, met de nodige drukte.

’s Avonds koelt het sterk af, we zitten nog aardig noordelijk. Morgen gaan we verder richting zuiden.

De Overtocht

Vanmorgen vroeg op, brr valt tegen. Dat zijn we niet meer gewend en al valt vroeg (7uur) best mee, vergeleken met ons werkzaam leven.

Het kost altijd meer tijd dan je denkt, douchen, aankleden, bed opruimen, ontbijten en de caravan rijklaar maken. Wat dat inhoudt? Alle spullen achter slot en grendel, alle ramen dicht, vooral de bovenramen niet vergeten, zonnepaneel intrekken, watertank legen en opruimen, afvalwater tank leegmaken en opruimen in de caravan, elektriciteit afkoppelen en het snoer schoonmaken en opruimen, gas dichtzetten en de afdek kap aanbrengen.  Vervolgens  alle zware spullen naar de auto, PC, opladers, kabels, fotoapparatuur en mezelf J. De hoes  ter bescherming van onze voorkant en de glazen ruiten aanbrengen, WC leegmaken, controleren of de douche deur vastgezet is, de pootjes indraaien, aankoppelen en dan wegrijden. Al met al zeker anderhalf uur werk. En dan natuurlijk Fred ook niet vergeten.

De camping opent om negen uur en dat moet ons voldoende speelruimte geven om om tien uur in de haven te zijn. Natuurlijk is de baas aan de late kant, maar ja het is Spanje. We kopen nog een brood en water en weg zijn we. De weg naar Algeciras is slecht. Dat hadden we op de heenweg al gemerkt. Dus rustig rijden anders springt de caravan achter de auto. Als je een kastje opendoet krijg je het vliegtuig effect. Er kan iets uit de kastjes vallen, nu reken daar maar op!!

We zaten te dubben welke Porte we moesten hebben, er zijn er twee. Porte Nort en Porte Sur. Snel blog van verleden jaar doorgelezen, maar daar geen uitsluitsel op gevonden. Dus nemen we Sur en verrijden ons net zoals verleden jaar. Maar het is zondag en erg rustig op de weg.  We zijn op tijd bij de haven en worden opgewacht door de eigenaar van het ticket office, dat ons de kaartjes heeft verkocht. Hij plakt een sticker op de ruit, zegt dat bij problemen we hem moeten bellen, jaagt alle aasgieren weg, die iets willen verkopen. Super want nu hoeven we niet bij te betalen voor de caravan. Het wachten is begonnen en wij gaan koffie maken. Als we de koffie op hebben zie ik dat onze voorgangers verdwenen zijn. Oeps. En we hadden al zolang gewacht. Ik rijd verder naar de ticket controle, we mogen verder. Eerst nog langs de Spaanse Douane en dan naar gate 4. Was ik blij dat ik dat had nagevraagd, want er is niemand die anders zegt hoe te rijden en de haven is groot.

Weer wachten. Twee auto’s voor ons staat een gele auto van Sat-2. Ik denk, wie verkoopt er nu satelliet ontvangers in Marokko. Daar barst het van die dingen. Dus praatje maken. Ze gaan een voetbal wedstrijd in Rabat uitzenden en hebben alle apparatuur bij zich. De man stelt zich veel voor van Marokko, hij is er nooit geweest. Heeft twee maten bij zich. Maar het is werk en hij hoopt nog iets van de stad te kunnen zien. Voor ons staat een enorme Franse camper met aanhanger. Daarin een heer alleen. Ik zie alle vrachtauto’s achteruit de boot ingaan, het roll-on, roll-off systeem kennen ze niet. Ik vraag hem of hij ook achteruit gaat. Hij hoopt van niet, want zijn aanhanger heeft geen verlichting en hij kan niet achteruit rijden. Meestal mag je op de boot draaien als je een aanhanger hebt en de oprijdklep is best stijl.

De tijd verstrijkt, elf uur is de geplande vertrek tijd, het is bijna 12 uur.  Een bus met toeristen wordt naar binnen geloodst, ook achteruit.

De mannen met gele hesjes staan te overleggen bij de boot. Dan stapt er eentje op ons af of wij er achteruit in kunnen. De fransman zegt meteen nee, want hij heeft geen licht. Dus ben ik de klos. Ik draai de auto om en rijd aan op de oprijd klep. Oeps even strekken want het is verder weg dan ik dacht. De caravan komt nu goed recht op de klep, maar de oplooprem slaat vast. Weer naar voren en iets meer gas naar achteren. Het gaat goed al hoor ik de rem nogmaals vast en losslaan. Mogelijk is de hoek te groot. De caravan gaat netjes naar binnen, maar dan zie ik niets meer, want er is geen verlichting en je duikt een zwart gat in. Mijn ogen staan immers naar de buitenlucht gekeerd.

De mannen lachen en vragen welke van de drie gangen ik wil nemen want de caravan staat halverwege. Ik zeg de middelste en zie nu ook iets meer. Tergend langzaam rijd ik hem achteruit  op de spiegels het middelste gangpad in. Ze laten me het hele stuk doen, hadden niet verwacht dat het goed zou gaan geloof ik. Maar hij staat en mijn hart gaat behoorlijk snel. Even afkicken en adem halen.

 

We vertrekken tegen half een en zijn een uur later in Marokko. Eerst weer het ritueel van de politie controle op de boot. Mens wat is het druk daar. De man stempelt er lustig op los. De laatste stempel krijgt een extra harde klap en dan weet je dat de volgende aan de beurt is.

 

We vinden snel de exit in Tanger Med en dan de Marokkaanse douane. We hopen dat dit snel gaat omdat het zondag is en er beduidend minder auto’s en campers zijn. Nu vergeet het maar. Ze halen alle auto’s uit elkaar, leuk al die volgepakte Marokkaanse auto’s. Alles moet bekeken worden, dozen en plastic zakken staan naast de auto. De Franse camperaar moet zijn motor laten zien en koopt de douane om met 5 liter water. Aan Fred vraagt hij of hij een wapen bij zich heeft en werpt een nieuwsgierige blik in de caravan. Het is echt een deftig mannetje met grijs uniform een te dikke buik en heel belangrijk. Van hem hangt het af hoe lang je nog wacht.

Zo kun je ook van boord.

 

Nadat de auto en de caravan zijn ingeklaard, mogen we door. Ik heb lekker gelezen in de zon, het is warm. Het is alweer drie uur. Op naar de Marjane voor een internet kaart. De dichtstbijzijnde is in Tanger Zuid, 30 km verderop. Omweg van zo een 20 km retour. We hopen ook wat biertjes te scoren en vlees. Verder niets nodig. Het valt meteen op dat het land nat is, er zijn meertje ontstaan met veel vogels. Een heel ander beeld dan normaal.

Als we bij Marjane zijn, is Maroc telecom gesloten, dus dan de boodschappen. Marjane ligt er triest bij, niet met de grandeur van die van Agadir. We kopen een prachtig stuk ossenhaas voor 4,5 Euro, bier vinden we hier niet. Nog een keertje langs Maroc telecom, want die moet open zijn, volgens het bordje. En ja nu wel. Dus hebben we internet.

In Asilah is er een camper plaats aan de haven, daar gokken we op. En opeens verschijnt er een camping bordje. Bingo daarheen. Voor 6,30 Euro per nacht hebben we stroom en staan we bewaakt op een camping. Wat wil je nog meer. Laat de zon maar schijnen. We staan vlak bij zee, morgen  op onderzoek uit.

Tarifa

6 December.

Gisteren tot een uur of vijf doorgereden. Helaas geen campings in de buurt, maar wel een grote parkeerplaats naast een café. Met toestemming van de waard hebben we daar, een onrustige nacht door het aanhoudend verkeer, doorgebracht.

Het was voornamelijk leeg op de parkeerplaats. Op zeker moment stopt er een busje. Een man stapt uit, met mobiel. Hij schreeuwt wat af in die telefoon. Ondertussen maakt hij zijn gulp open en staat midden op het terrein te plassen. Zomaar, niet eens aan de zijkant. Ik vond het best shokking. Heb er wel een foto van gemaakt, maar die zal ik maar niet publiceren. Een half uur later stopt er weer een busje. Nu stappen er vier Marokkanen uit. Die leggen hun kleedjes neer op de parkeerplaats en knielen voor het gebed. Het is maar goed dat zij niet weten wat er een half uur eerder gebeurd is.

 

 

 

Vanmiddag rond half twee, na een zonnige tocht door Andalusië en een lunch in een prachtig bos, aangekomen op de camping in Tarifa. In het bos groeien wilde witte narcissen. Het was rond de 17 graden maar de wind is koud. Vanavond tegen nachtvorst.

We realiseren ons opeens dat het morgen zondag is en we hebben boodschappen nodig. Dus rijden we terug naar Algeciras om meteen de overtocht naar Marokko te boeken. En voila, morgenochtend om elf uur vertrekken wij vanuit de haven. Tenminste als het loopt zoals het moet lopen, want dat is altijd de vraag. Zijn we meteen van ons zondagsprobleem af want in Marokko kun je altijd terecht.

Ja en dan een data kaart bemachtigen opdat ik de goede gemeente op de hoogte kan houden.

Wordt vervolgtJ.

Extremadura tochten

We hebben prachtige tochten gemaakt, Eerst naar Garganta la Olla, dat in een dal ligt. Op de omringende bergtoppen is de sneeuw te zien. Bij het plaatsje aangekomen kunnen we niet verder,  We zetten de auto buiten het dorp neer en lopen het dorp in. Dat is maar goed ook want dit plaatsje is helemaal niet geschikt voor auto’s. Het is stokoud, super smalle straatjes. Een groter plein waar het gemeentehuis op staat en de kroeg.  Lemen huizen, die gepleisterd zijn. Opvallend veel restaurants, ik vermoed, dat dit dorpje een toeristische trekpleister is in de zomer.

De Postbode

 

De dag erop weer naar het park. Nog eens kijken naar de vogels en voor een stevige wandeling. We hebben geluk als onze moeite beloond wordt met een paar herten.

 Tegen de avond is er een fantastische zonsondergang. De hemel kleurt eerst blauw, via paars, naar oranje rood en is een grote vuurbal. Adembenemend.

 

Gisteren naar een waterrijk gebied geweest. We wilden nog wat vogels zien. Het gebied bij Saucedilla is ontstaan door de kerncentrale, die warm koelwater loost. Dit trekt watervogels aan die anders zouden doorvliegen. Dus wij eropuit. Het waait nogal en we zetten onze tarp op als echte vogelaars.

Fred in actie

 

We horen veel vogelgekwetter. Kwikstaarten, eenden, aalscholver, meerkoeten, futen, ooievaars en een gier zien we. Dat is natuurlijk niet echt bijzonder. Ook zien we een witte koereiger. Het is zo rustig aan het water en je hoeft even niets, alleen genieten van de natuur en de stilte. Onze lenzen zijn niet echt geschikt om telefoto’s te maken maar het idee is leuk. We hebben een kijker en de Petersons vogelgids ooit van mijn vader gekregen. Anders weten we ook niet wat we zien.

 

Vandaag de beslissing genomen toch door te rijden richting zuiden. Auto uitgemest. Was hard nodig. Caravan gepoetst, morgen zijn we er klaar voor.  Het is hier goed toeven en als het zonnetje schijnt komt het kwik tot een graad of 15-17, we willen toch weer iets anders zien.

Ik kan de provincie Extremadura aan iedereen aanbevelen.

Nog steeds Camping Monfrague

Vrijdag, 28 November

Het heeft vreselijk geregend. ‘s Nachts voel ik spetters op mijn gezicht, vreemd want boven mijn hoofd zit een kast en dat kan niet lekken. Eerst denk ik nog dat ik droom, maar na wat wachten hoor ik ook een druppel vallen. Ik duik dieper onder het dekbed, ik voel geen nat kussen. Zo vreemd. Na een onrustige nacht met veel storm en regen, zie ik 's ochtends een plasje water achter het nieuw ingezette raam liggen. Hier baal ik van, want een lek vinden is lastig. Eerst de boel maar laten drogen en uit voorzorg  spannen we ons zeil voor de ramen, opdat de kwaal zich niet herhaald. Als het droog is kan Fred met Dokter Creep aan de gang. Tenminste zo noemen wij het middel, dat zich capillair dringt in haarvaten en daar een laagje achterlaat, die waterdicht wordt. Ideaal spul ooit via ebay gekocht. (Capt. Tolley’s creeping crack cure).

In de middag is het weer opgeklaard en er schijnt een waterig zonnetje, we gaan nogmaals naar het Nationale park. Door het park lopen maar een paar wegen en we besluiten richting stuw te rijden. Onderweg blij verrast als we herten zien en ook een vos, die rondhangt bij parkeer plaatsen. Het is een echt slimme schooier. Als de deur van de auto openstaat, scheelt het een haartje of hij springt erin op zoek naar eetbare zaken. Uit het afvalzakje kreeg hij een klokhuis en weg was hij. De natuur is weer overweldigend bij de ondergaande zon.

 

Fred maakt een praatje met een Belgische die getrouwd is met een Spanjaard. Ze woont hier al 38 jaar en ze raadt ons aan om vanaf Plasencia  richting Jaraiz de la Vera te rijden. We komen door authentieke dorpjes, fantastisch. In het gebied hebben Moren en christenen gestreden in de 11^de eeuw. Karel V heeft hier gewoond en ligt hier begraven. Het gebied is ooit tot grote rijkdom gekomen, wat soms nog te zien is aan de kastelen. Na 1500 ging het bergafwaarts met de economie.

 

Helaas zijn de winkels  dicht, de openingstijden zijn van 10:00-14:00 en vanaf 17:00-20:00 uur. Wat meteen opvalt, is dat je hier geen eenheidsworst hebt zoal Blokker, Hema, Kruidvat en dergelijke. Allerlei leuke kleine winkeltjes met aparte spullen. Window shopping is leuk hier, zelfs als het regent.

 

Vanaf maandag wordt het weer beter, dus gaan we dit nogmaals doen. In de steek veel kersenbomen die prachtig rood kleuren. Ons eerste plan was om naar Portugal te gaan, maar met de aanhoudende waarschuwingen voor storm en regen, doen we dit niet. We blijven hier nog even plakken en als het weer opknapt gaan we verder richting zuiden. En er is altijd genoeg te doen.

Vanmorgen mijn haarzelf geknipt. Best tevreden. Oh ja de sinaasappelbomen staan helemaal vol, met grote prachtige vruchten

Camping Monfrague, Spanje, Extremadura

Vandaag een sombere regendag op de camping Monfrague. Gister middag scheen het zonnetje, …fietsweer. Fred is lang buiten bezig en als ik vraag wat er aan de hand is, blijkt hij de fietspomp te zijn vergeten. Volgens hem zijn de banden nog hard, maar ik zie al dat ik zo door mijn voorband zak en dan 15 kilometer heuvelop te gaan fietsen, nee daar pas ik voor.  Hij loopt naar de receptie om daar een pomp te vragen. Ik snap dat dat niet werkt, want wij hebben een Hollands ventiel en de Fransen en Spanjaarden een frans, zo-een met een pinnetje dat je moet indrukken om op te blazen. Gelukkig heb ik ergens nog een rubbertje, waar Fred een gaatje in boort. Dit rubbertje past in de pomp en over ons ventiel. Een paar uurtjes later is de band hard en fietsen we weg. Dat valt tegen met die heuvels en na 5 kilometer kijk ik op mijn horloge, drie uur. We hebben geen licht en als we nog zo een 10 km moeten fietsen de berg op en dan voor het donker thuis blijft er weinig “zicht” tijd over. Dus retour en de auto halen.

 

Ben ik blij als we daar aankomen want die bergen waren echt niet leuk geweest. Het landschap is prachtig. We zijn verrukt van de grote gieren die er huizen, wat een vlagschippen. Soms vliegen ze laag en dan zie je hoe enorm ze zijn. We proberen foto’s te maken maar dat valt niet mee.

 

 

 

 

Tegen zes uur weer thuis. ‘s Ochtends had ik een prut met linzen gemaakt en die in ons dekbed gezet. Scheelt een hoop kooktijd en wat nog belangrijker is vocht in de caravan. We kunnen zo eten en het is allemaal gaar en heerlijk. Iets om te onthouden voor de toekomst.

Rond zeven uur klinkt er een soort gammelan geluid. Het lijkt wel of er iemand uit zijn dak gaat met klanken, alleen kun je er geen melodie in horen. Fred verklaart dat iemand blikjes heeft opgehangen en daar slaat. Dat geeft een hypnotiserend effect.   Ik denk na zo een twee uur, nu die is wel erg stoned, want het geluid houdt niet op. Het lijkt wel een groepie.  Pas tegen 12 uur wordt het rustig. Vanmorgen hebben we de boosdoener mogen aanschouwen. Het waren enorme koeienbellen. Achter de camping loopt een openbaar koeien-trek-pad. De koeien lopen vanuit Burgos naar het zuiden voor de warmte, zo een 7 a 8 kilometer per dag, begeleid door herders en honden. Een oude traditie die hier in stand wordt gehouden. Hele kudden komen langs, mooi die langhorens. Die kennen wij niet meer.

 

‘sAvonds nog wat foto’s bekijken en lezen. We doen per avond onze Airstream gym, zo een 30 push-ups en buikspieroefeningen. Fred kan niet tot zit  komen en zegt dat hij die buikspieren niet heeft maar bierspieren. Ik vind dat erg vermakelijk.

 

Filmpje van Fred, De stier bewaakt zijn koeien.

We zijn weg!

Zondag, 16 November 2014.

We zijn weg!!!. Het had nogal wat voeten in aarde. Het eerste plan was om rond half oktober weg te gaan. Je hebt dan minder slecht weer onderweg en de herfst laat geregeld een zonnetje zien. In Frankrijk zijn de campings tot eind oktober open. Een camping is makkelijker reizen, doordat je geen zorgen hebt over elektriciteit en water.

Helaas moest Fred  de nodige ziekenhuis onderzoeken ondergaan waardoor ons vertrek werd uitgesteld tot half november.  Het weer was in Nederland geweldig de laatste maand en hebben wij genoten van onze wandelingen in de duinen en de cursus nachtfotografie. De kinderen bezocht en vrienden gezien. Oktober is de oogstmaand,  kilo’s  appels en peren weggewerkt tot sap en moes.  Taarten gebakken en koekjes gemaakt.

 

De laatste week veel werk om weg te komen. De auto bleek een beurt nodig te hebben, nooit aan gedacht tot het laatste moment. Het huis moet schoon en omdat ik dat vroeger met een gerust hart aan Alie kon overlaten, moest ik er nu zelf voor zorgen.  Veel stofzuigen en poetsen om de muizen buiten te houden. Het is een utopie te denken dat dat lukt, maar alle kleine beetjes helpen. De ramen brandschoon en van poep ontdaan, het  alarm systeem gecontroleerd. Blijkt zaterdag de vriezer het te begeven. Hij is propvol met fruit. Ik heb nog een kleinere vriezer alles overgepakt en van het surplus jam gemaakt.

Dan kan het grote inpakken beginnen. Alles controleren of onze standaard aan washanden, lakens, handdoeken etc etc aanwezig is. Fred maakt kisten voor de fietsen en de generator. Die passen perfect in de auto en nu hebben we  geenlast meer van kettingsmeer. En dan eindelijk om twaalf uur is alles gedaan wat gedaan moet worden. De kachel laag, het water van de stal getapt, de luiken geprogrammeerd, de paspoppen aangekleed, nepbloemen neergezet,  hoofdkussens ingepakt, koelkast leeg, buurtjes geïnformeerd en weg kunnen we.

We rijden door regen en nattigheid richting België en stellen als doel het noorden van Frankrijk. We vermijden de tolwegen. Tegen vier uur vinden we een parkeerplaats langs de kant van de weg. Er staan nog twee vrachtauto’s en als het lokale verkeer stopt wordt het rustig. Het is koud en vochtig, daar hebben we in de caravan ook last van al brandt de kachel volop. We zijn beide moe en na een lekker glaasje wijn duiken we tegen elf uur ons bed in.

s’Ochtends worden we vroeg wakker door het langsrijdend verkeer. Helaas hebben we  geen water meer voor een douche. Het wordt een natte washand. Ook goed, zo smerig zijn we nu ook weer niet. Het regent de hele dag, de herfstkleuren zijn prachtig de laaghangende bewolking tekent mooi af tegen de rood-oranje gekleurde bossen. We hadden richting Bretagne gewild, maar wijken hier vanaf, omdat de regen aanhoudt de komende tijd. Verder is het erg ver om als je naar het zuiden wilt.  Fotograferen, wandelen en fietsen  in de aanhoudende regen zijn geen optie. De meeste campings zijn dicht, dat wordt armoe.

Halverwege Spanje moet de zon schijnen. En wie weet komen we de goede Sint tegen, kan die meteen cadeautjes bezorgen in Nederland.  Het wordt erg snel donker, rond half zes zie je echt niets meer. Het geluk is met ons.  Als we een overnachtingsplaatsje zoeken door ergens van de hoofdweg af te gaan en een stuk het binnenland in te rijden, stuiten we op een bordje camperplaats. Nu zijn we wel geen camper, maar daar doet niemand moeilijk over.

 

Fred wordt aangesproken door een boer die verteld, dat er morgen een veemarkt is waar koeien worden verhandeld. Om zes uur komen de eerste vrachtauto’s en dan is het slimmer een stukje verderop te gaan staan. Dus pakken we onze spullen op en verhuizen een kleine honderd meter.  In ieder geval wordt het een vroegertje morgen.

De markt  viel trouwens tegen. Het was een komen en gaan van veewagens, die of koeien uitladen of ze erin joegen, gepaard gaande met een scheld kanonnade en stokslagen. Arme beesten. Ze loeiden klagelijk, ieder met een eigen stem. Hoge loeiers en lage brommers, was me nooit zo opgevallen.

We vertrekken rond tien uur verder richting zuiden en vinden een plaatjes in Vivonne, vlak onder Poitiers. Het is een echt schilderachtig plaatsje. De caravan zetten we tegenover de camping municipal op een parkeer terrein. Er is water en dat is vitaal, Fred zet de generator aan, omdat het accupeil te laag staat. Zo zijn we helemaal zelfvoorzienend. We wandelen naar het stadje en maken foto’s. Fred wil nog even langs de bakker en vergaapt zich aan de etalage. Helaas was die dichterbij dan hij dacht. Resultaat een dreun en een blauwe plek.

Vandaag 19-November aangekomen in St. Vincent de Paul. Vlak boven Biarritz. De zon schijnt de hele dag en het wordt al warmer. Morgen even een rustdag, dus neergestreken op een camping. Er zijn hier veel stacaravans, bewoond door plaatselijke arbeiders. Tegen zes uur komt men thuis van het werk. Veel baardmensen met donkere haren en dikke buiken. De eigenaresse heeft veel honden en katten, die zich om het hards krabben. (Vlooien?).  Het is een lekkere, stevige  slons á la Ma Flodder. Praat rap Frans maar is verder aardig.  Morgen maar eens kijken wat hier te beleven is.

We gewoon niet zoveel gedaan. Het dorp stelde niet echt veel voor. Doorgereden naar de bossen in de buurt en daar gewandeld en wat foto’s gemaakt. Toen we net thuis waren stopte er een auto vlak voor de caravan. Er zaten twee dames in, die met een telefoon foto’s gingen maken. Eentje stapte eruit en ging voor de caravan staan om een selfie te schieten. Ze kunnen  niet zien dat wij binnen zitten, want de ramen zijn one-way. Het was aardig lachwekkend.

 

De volgende dag vertrokken richting Biarritz. Stralende zon. 22 graden. Niet verder rijden dan noodzakelijk en rond een uur of twee komen we aan op de Gran Camping Zarautz. We moeten een erg steile berg op en staan boven op een rots met uitzicht op een baai. We dalen de 200 meter naar beneden, er loopt een wandelpad. In de baai zijn er volop surfers te vinden die genieten van het mooie weer en de golven. Als we na een lekker drankje op het terras in het zonnetje bij weer naar huis de berg op klimmen hebben we een voldaan gevoel. 

 ‘s Avonds hebben we een super uitzicht over de baai met alle lichtjes. De ondergaande zon is mooi.

 

23 November

Vandaag naar het National Parque Pagoeta gereden, dat hier 10 km vandaan ligt. Bij de parkeerplaats klinken vrolijke kinderstemmen. Omdat het zondag is zitten  families met elkaar te eten en te BBQ-en.  Er is volop speelgelegenheid. De bossen en de bergen zijn prachtig met fantastische herfstkleuren.  We lopen weg van de drukte om erachter te komen dat we door een arboretum lopen. Onwezenlijk gevoel, dat je nu tussen de naambordjes van planten loopt, terwijl de natuur om ons heen overweldigend is.  Uiteindelijk komen we bij een hek.  Vanaf hier is het wat ruiger, ofschoon toch nog een behoorlijk pad. Het gaat op en neer, mijn kuiten zijn niet blij. We komen bij een watermolen, of meer een huis. Er ligt een enorm schoepenrat in en een molensteen. Het ruikt naar teer, mogelijk dat hij nog in gebruik is. Het bos is oer, met mooie mossen en zwammen.

Na een tijdje nemen we de alternatieve route terug, dus dwars de berg over. Dat is behoorlijk stijl. Ik hijg als een paard en als ik ook nog struikel dan denk ik even gvd, hiervoor ben ik te oud. Maar goed de klus is weer geklaard en ik heb foto’s kunnen maken.  Thuisgekomen genieten we van een heerlijk biertje en de fantastische koffie van Fred uit de Nespresso machine. Life is good!!!

 

24 November, weer een reisdag. Verder richting zuiden. Vanmorgen water gehaald, en we hebben voldoende eten in huis om vrij te kunnen staan. We rijden over de Pico’s heen, de temperatuur daalt naar 14 graden. De bomen zijn volop in herfstkleuren en boven de berg toppen hangt mist. De weg is rustig, af en toe flink stijl. De vrachtauto’s kruipen naar boven. Wij hebben wat meer power, met een draaikolk in de tank.

 Ik realiseer me dat we gelukkig zijn dat we dit samen kunnen doen. Het had zo anders kunnen zijn, als een van ons ziek zou zijn of er helemaal geen zin in had. s’Avonds is het heerlijk in de caravan te zitten en bezig te zijn met een boek, blog of iets anders. Ik heb allerlei foto cursussen geladen van YouTube en daarmee een vracht aan informatie bij me. Iets waar ik thuis niet aan toekom.  Iedere ochtend krijg ik van Fred een ontbijtje op bed en dan zit ik heerlijk in het hoekje bij het raam te genieten van het goede des levens.

 

Tegen vier uur zoeken we naar een geschikt overnachting plaatsje dat we denken te vinden langs de weg. Helaas is het een modderpoel en de auto heeft grote moeite om de caravan vlot te trekken. De banden worden twee keer zo dik, waarmee ik grip verlies. Uiteindelijk lukt het dan toch weer weg te rijden, als ik het sper differentieel aanzet. pfffff. Gelukkig is de auto sterk, anders waren we mooi vastgelopen. We rijden verder door wat dorpjes en opeens is er een bordje camping. We landen zo in Tordesillas, op de hoogte van Madrid.

Morgen willen we naar het Parc de Monfrague waar we verleden jaar zoveel roofvogels gezien hebben. Die belevenis willen we nog eens herhalen. 

Vandaag getankt voor 1,26€, dat zijn nog eens prijzen:). We horen van de overstroming in Marokko en nu nadenken wat wij verder gaan doen. Vandaag staan we in Monfrague, morgen als hopelijk het weer helder is, naar buiten om vogel foto's te maken.