New York. 18 t/m 22 Januari.

Het was mijn wens ooit eens naar New York te gaan. Waarom? Geen idee, een kijkje nemen in een andere wereld. Fred vond dat maar niets en ik weet tot nu toe nog niet waarom hij ja zei. Mogelijk omdat ik een gunstige deal vond in Januari of om mij een plezier te doen. Zonder enig besef van weer en dergelijke gewoon geboekt. Volgens velen stom, omdat het de koudste tijd is en ook nog veel te kort. Verlengen was in deze fixed price deal geen optie, ik heb het wel nog nagevraagd. Nu ja dan beschouwen we dit maar als kennismaking, want echte stadsmensen zijn we ook niet.  We hebben in September geboekt dus nog tijd genoeg om erover na te denken.

Een vriend van ons, die meer New York ervaring heeft, was zo aardig om een wandel route uit te zetten met de highlights.

Op 3 Januari werd onze nieuwe Ikea keuken geleverd.  Al die dozen en planken stonden te wachten op montage en dat kriebelt. Was het oorspronkelijke plan om de keuken pas na New York aan te pakken, maar er werd meteen gesloopt. Volgens de folders kun je zo een keuken in 1 dag plaatsen. Ze vertellen er niet bij dat je dan een heel team moet hebben, want het monteren van de kasten is al een week taak bij een snelle leercurve.

Nadenken over elektra, verlichting, aansluitingen en water hoort er ook bij. Stofhappen,  je verbazen over de vondsten na 15 jaar huishouden achter de plinten. En hoe zat die oude keuken ook alweer in elkaar. Als Fred even weg is pak ik de bijl dat is een goede moker. Geen schroefwerk maar gewoon rammen. Het schiet tenminste op. Het blad is loodzwaar en met veel moeite krijgen we het afgevoerd. s ’Avonds duik ik doodmoe met spierpijn het bed in.  We pakken het structureel aan, afbreken en opbouwen. Dat geeft moed omdat je ziet hoe het wordt. Natuurlijk nog twee keer retour naar IKEA om zaken te ruilen die beschadigd zijn of ontbrekende onderdelen te kopen. Maar dat scheelt weer koken, eten doen we meteen daar. Ook op het laatste moment nog een extra bovenkast besteld omdat het er dan mooier uitziet.

Als je gaat opbouwen, breek je het even hard weer af, want het hangt niet zoals geplanned of  je was toch iets vergeten, dat nog gemoeten had. Een la zit niet waar het handig is en ga zo maar door. Onze doelstelling was dat de basis zou staan voor New York en dat is gelukt in 14 dagen zwoegen. 6 Kuub afval hebben we afgevoerd. Tussendoor stond er een bezoek aan Limburg geplanned en een museum bezoek. We hadden ons ingeschreven voor de ijsbeelden tentoonstelling in Zwolle. We mochten daar een uur van tevoren in om te fotograferen. Helemaal goed en een fantastische ervaring. De kou was een goede kennismaking met New York.

Vrijdag wordt in beslag genomen door een ziekenhuis bezoek als voorbereiding voor Fred zijn geplande liesbruikoperatie.

En dan is het opeens maandag 18 Januari. We nemen ruim de tijd om op Schiphol te komen en staan om zes uur op. Het is lang geleden dat dit routine was.

En ja hoor file, minstens 20 minuten zegt de radio. Nu onze extra geplande tijd is een half uur, dus dat moet lukken. Tegen half negen staan we op P3, ik had dit tevoren geboekt. Stom, volgende keer op woensdag vliegen dan is het mogelijk minder druk. Weer een leermoment.

Op de luchthaven is het DRUK. Het afgeven van onze koffer kost al een dikke drie kwartier. Wat een klungel systeem, die zelf service. Iedereen moet lezen om te zien hoe het werkt, dan pakt de scanner weer niet, dan gaat het printen mis. Nu ja dit levert geen tijds winst op met het oude systeem, waarschijnlijk wel kosten.

Wachten bij de douane en de security. Het heeft iets weg van de Efteling die lange slang mensen die van hot naar her lopen. En dan komt er een jonge dame die haar vlucht gaat missen. Ze kruipt tussen de rijen door. Ik denk die heeft haast en ik ken die situatie. Dan blijkt het Karlijn te zijn een goede vriendin en dan is het het feest van herkenning. “Wat doe jij hier?” We zeggen in no time gedag en hup daar is ze al bij de security. Ze heeft haar vlucht op het nippertje gehaald, terwijl wij nog bij de security staan. Ik had net voordat ik haar tegen kwam gedacht, wat als ik een oud collega tegen kom en zowaar het gebeurd.

Helaas is mijn fotokoffer niet door de scan gekomen. Waarom, omdat er achter de lensdoppen wel eens doping kan zitten. Dus wachten we weer 20 minuten, want haast kennen die jongens niet. Ze kletsen met elkaar en kijken de meute aan. Een man wordt zo boos, maar die wordt weggewimpeld met nog meer vertraging. Ik maak me nog geen zorgen, want we hebben nog een uur.

We kopen al lopend een kop koffie en ik kijk nog even voor Eva naar parfum. Geen significant prijsverschil, zelfs duurder dus niet de moeite waard.

Vervolgens de “Amerika” controle, weer het Efteling effect. De tijd gaat dringen, want er wordt al geboard. Een mevrouw vraagt wie er allemaal naar New York gaan en dat zijn er teveel om voor te laten gaan. Dus geduld en we zien wel. Ik begin me nu echt af te vragen, wat me heeft bezield om deze stress weer op mijn hals te halen en waarom vliegen zo “leuk” is.

Uiteindelijk zijn we erdoor. Rennen naar het vliegtuig en natuurlijk zijn de lockers vol. Daar ben ik voor onze camera’s niet blijk mee, ze worden ergens ver weg opgeborgen.  Weer een leer moment want mijn reis spullen zitten ook bij de fotospullen. Volgende keer plastic tasje mee met dingen die eruit moeten blijven.

We amuseren ons gedurende de reis met lezen, kijken naar films, kletsen en vliegtuig eten. Af en toe wat rondlopen helpt om de tijd te doden.

Hetzelfde wachtritueel herhaalt zich bij de douane en de bagage pick up, maar we zijn toch maar mooi in New York.

Na een kop koffie gaan we op zoek naar een taxi. Dat is even wat extra luxe en zien we meteen iets van de stad. Als we Manhattan binnen rijden heb je echt het gevoel van “wat groots”, wat een gebouwen, wat een skyline. Een gevoel dat ons de komende drie dagen nog vaak overvalt.

Het hotel is snel gevonden en het inchecken zo geklaard.  De hotel kamer met een bed op een podium een verassing. We zitten om de hoek bij Times Square en het is pas drie uur plaatselijke tijd. Na een kop thee gaan we de benen strekken, want we hebben lang genoeg gezeten. We kijken meteen onze ogen uit. Alles is immens, de reclame, de gebouwen en ga zo maar door. We dwalen rond naar het zuiden, downtown. Er is een fotozaak die beroemd is met de mooie naam B&H. De letters staan voor de achternamen van de oprichters, maar tegenwoordig voor Beards and Hats. Waarom, wel we hadden al heel wat orthodoxe Joden gezien met hun pijpenkrullen, baarden en hoeden. Nu blijkt de winkel bemand te zijn en gerund te worden door orthodoxe Joden. Vandaar die naam. Het is een super store, waar je van alles op fotogebied kunt kopen. Ik wil ooit nog eens een full frame camera hebben, maar die is zo prijzig. In dollars scheelt het wel maar toch…..

Ze hebben er ook een tweede hands afdeling, ook daar navraag gedaan en inderdaad komt er een binnen die ik zou willen. Het prijsverschil is echter zo weinig, dat ik me bedenk. Ook al omdat we een dure auto reparatie hebben en alles kan gewoon niet.

We vinden een libanees waar we heerlijk eten en als we dan retour zijn in het hotel was het een mooie eerste kennismaking. Doodmoe kruipen we in bed want het is drie uur in Nederlandse tijd. Ik val als een blok in slaap en wordt de volgende dag om vijf uur wakker, New Yorkse tijd. Om half acht houd ik het voor gezien. Fred scoort een ontbijt en we maken plannen voor de dag.

Eerst een metrokaart kopen en op naar China town en Little Italy. Zwerven door de straten kijken en zien. Heerlijk. Het is koud en de wind guur. We hadden ons erop voorbereid, maar toch …….

Dan door naar Brooklyn Bridge die je over kunt lopen. Tevens werpt dit een blik op Manhattan bridge. Wat een super ervaring. Vanuit hier zie je de Skyline van New York en het vrijheidsbeeld.  De brug is mooi, de auto’s razen onder je langs.  Het is te vroeg voor mooie plaatjes, maar ja that’s life.

We nemen ons voor s ’avonds terug te gaan voor wat nachtfoto’s.

In de metro zie je van alles. Mensen die slapen, daklozen met hun hebben en houwen, het is er warm. Reizigers zoals wij en vooral mensen met een mobile. De nieuwe vorm van communicatie.

s’ Avonds gaan we weer naar de waterkant. Het is zoooo koud en de wind waait zoooo guur. We maken wat foto’s van de skyline maar al snel houdt Fred het voor gezien. Hij heeft het koud. We zoeken een Chinees restaurant op, de dag zit erop.

De volgende dag gaan we naar The High Line. Een wandelroute door het oude Meatpacking district. De achterliggende gedachte is dat je door deze route te creëren natuur terugbrengt in de stad. De route loopt over de oude goederenspoorbaan 15 meter boven de grond.  Er staan prachtige flats, onder architectuur gebouwd. Die moeten onbetaalbaar zijn. Als je naar binnen tuurt, zie je een showroom qua inrichting.  Prachtig.

Door naar Chelsea. Weer een andere wijk met andere architectuur.

Mijn voeten beginnen te protesteren, ondanks de steunzolen. Wat is dat toch waardeloos. Daarna door naar het Rockefeller Center. Hier kun je naar The Top of the Rocks gaan op 260 meter boven de grond. Een supersnelle lift brengt je er in no time. En dan kijk je uit over die immense stad. Als de avond begint te vallen en de lichtjes aan gaan dan is het een plaatje.

Helaas staan we achter glas en proberen we tussen de spleten door te fotograferen. Ik wil mijn statief gebruiken, maar een wacht maakt me duidelijk dat dit niet mag. Het zou valse concurrentie opleveren met hun eigen fotografen, die uit den brode foto’s maken. Idioot toch als een amateur foto’s zou kunnen maken die gelijk zijn aan professionele fotografen. Waarvoor betaal je ze dan?

Terug bij het hotel, eerst warm douchen. Dan even op bed zitten want mijn voeten protesteren toch wel heel erg. We moeten nog eten ook en ik heb helemaal geen zin om nog eens een wandeltour te doen. Als ik opsta zak ik meteen door mijn linker been. Die wil niet meer. Vlak naast ons hotel is een Ierse Pub, laten we daar maar heen gaan. Al lopende gaat het beter en verdwijnt de stijfheid. Het is druk en het blijkt een goede keus te zijn.

Donderdag, alweer de laatste dag. De zon schijnt en de ergste wind is gaan liggen. Mogelijk stilte voor de storm want die is voor vrijdag voorspeld. Op naar het Central Park. 

Heerlijk zo te genieten tussen de oude bomen, de huizen en waterpartijen. Daarna door naar het Central Station. Weer een wisselende architectuur. Heel anders dan bij het Rockefeller Center.

Kijken, kijken en kijken. Tegen vier uur zijn we op en houden het voor gezien. We gaan terug naar het hotel waar we onze koffers ophalen en dan door naar het vliegveld.

De controle is verbazingwekkend soepel. Ons vliegtuig vertrekt redelijk op tijd en 7 uur later staan we op Schiphol. Terug ging aanzienlijk sneller, slapen lukt me niet.  Het was een fantastische ervaring. Ondanks Fred’s aanvankelijke aarzeling zei hij na afloop dat hij best een pied a terre in NY zou willen hebben. Nou ja……..

Zeewolde, Camping de Dissel.

Na een heerlijk gezellig Sinterklaas weekend, maandag de boel ingepakt. D

at viel reuze mee, omdat we maar voor een kleine week weg zijn. Kleding is te overzien en alleen  aan het huis moet een en ander gebeuren, kachel laag, koelkast leeg, kussens mee etc. etc. We vertrekken net na de lunch en zijn rond drie uur op de camping. Er wacht ons een hartelijk onthaal met een warme kop thee. Op de camping is een boomkap team bezig met snoeiwerk. Er wordt hard gewerkt door de vrijwilligers, petje af.

De camping eigendom van de NCC is erg ruim van opzet. De toilet gebouwen goed onderhouden en verwarmd.

Een enorme kantine waar men TV kijkt en spelletjes doet. Niet iets voor ons, maar gezien het animo dekt het in de behoefte.

Het Veluwemeer is op loopafstand.

Omdat het al vroeg donker is, doen we die dag niet meer zoveel. Boel opzetten, auto uitpakken, fietstent installeren en eten koken en ons orienteren.

De volgende dag richting natuurgebied Harderbroek. Er was al in een flyer gewaarschuwd, dat het een laarzenpad zou zijn. Die staan nog thuis, dus wagen we de sprong met onze wandelschoenen. Het is een en al blubber. De polder is duidelijk een polder. Helmgras en riet langs de vennetjes.

 Het heeft iets moeras achtigs, maar is mooi. In de verte is een vogelkijkhut. De grote plas Harderbroek ontvouwt zich voor onze ogen. Heel veel watervogels, wilde zwanen en gewone zwanen. Eenden, in soorten en maten. Aalscholvers zitten op een paal. Op zeker moment komen er meer fotografen. Zij vertellen ons meer over de vogels die we zien, er ontspint zich een leuk gesprek. Tegen vier uur lopen we terug, er is regen verwacht. De fietsen staan er gelukkig nog, na de inbraak in onze auto ben ik veel achterdochtiger geworden. Eerst naar een zeer uitgebreide AH in Zeewolde. We kopen er onze avondmaaltijd en doen het gemakkelijk. Het regent behoorlijk en we komen doornat bij de caravan aan. De jassen hang ik uit in onze douche met de schoenen. Kachel aan en drogen maar.

Woensdag staan de Oostvaardersplassen op het programma. Daar wil ik al heel lang heen. Aangekomen is er een ontvangst centrum. We krijgen een route beschrijving mee en na een warme kop koffie lopen we richting vogels. Tenminste, dat is de bedoeling, maar al snel verdwalen wij. Het is ook altijd hetzelfde, zelfs een eenvoudig wegwijzering brengt ons in verwarring. Het is een raar landschap van dode bomen en kaalheid. Het heeft iets surrealistisch.

Met de lage zon geeft dat mooie plaatjes. De vogelhut kijkt uit over de plassen met heel veel watervogels. Wat moet dit in het voorjaar mooi zijn. De zon zakt steeds verder.  De plas kleurt rood. Fred wordt ongedurig en wil weg, maar ik wil nog niet. Het is genieten van de rust. Dan komen er opeens twee reeen aanlopen in de verte spoedig gevolgd door een hele roede. De twee bokken hebben een enorm gewei. Ze zijn erg ver weg, maar het is een genot om naar te kijken. Ze komen steeds dichterbij en onze camera’s ratelen. Nu heb je natuurlijk een enorm tele-objectief nodig voor dit soort foto’s. Die zijn onbetaalbaar, dus doen we gewoon wat we kunnen. Uiteindelijk ben ik best blij met het resultaat, want het geeft toch een indruk.

Voldaan gaan we richting de caravan. Het was de moeite waard.

Donderdag een regendag, naar Urk. We willen langs Camera.nu. Een snoepwinkel voor fotografen. Mijn statiefkop vertoont de laatste tijden een raar gedrag en heeft volgens de verkoper de geest gegeven. Na veel wikken en wegen koop ik een nieuw statief. Oef, dat stond niet op de begroting. Hij is een stuk zwaarder dan de vorige. Ik vind dat een nadeel, maar nu blijkt dat je niets hebt aan te licht materiaal. Dat wordt sjouwen voor een hobby.

Daarna door naar de zeekant. Het waait en is erg guur, koud en akelig. Dat houden we voor gezien. Onderweg bij de haven van Urk maken we nog wat foto’s.

Vrijdag gaan we een kijkje nemen in Harderwijk. In het stadsmuseum is een tentoonstelling van Marius van Dokkum. Hij schildert vol humor. Onze WC verjaardagskalender is van zijn hand. Rondlopend blijkt, dat hij er ook is en uitleg geeft aan een sjiek aangekleed gezelschap. Zelf lopen wij op heel stevige wandelschoenen, spijkerbroek en sportieve trui. Dat steekt af en zo worden we ook bekeken. Ach men doet maar.

Zijn werk is een genot om naar te kijken. Hij blijkt ook wat kinderboeken geschreven en geillustreerd te hebben. Erg leuk.

Na afloop dwalen we door Harderwijk en kopen vier dikke palingen bij een rokerij. Wat een verwenning.Bij de haven toch nog even wat indrukken vastleggen.

En dan is het alweer zaterdag. Vanuit de camping maken we nog een afsluit wandeling naar het water. Het is behoorlijk nat in het bos. Er zijn zoveel bomen na 35 jaar inpoldering. Bij het water aangekomen zwemmen de eenden hard weg als ze ons in de gaten hebben ook de zwanen zetten het op een zwemmen.

Na een paar uurtje houden we het voor gezien en lopen terug.

Eerst een lekkere kop koffie en dan inpakken en wegwezen. De afwas neem ik heel luxe mee naar huis voor de afwasmachine. Tegen zes uur zijn we er weer en toen snel het blog bijwerken.

Volgende week staat er van alles op het programma. Nog even en het is alweer Kerstmis.

Najaars belevenissen.

Na ons Airstream weekend in België is onze Airstream aan een schoonmaakbeurt toe. Hij zit behoorlijk onder de modder, vooral op het chassis. Thuisgekomen neemt Fred de tuinslang in zijn hand, spuit 'm van onder tot boven schoon en zet hem dan boven tot onder in de polish. Onze Airstream komt als herboren uit deze actie tevoorschijn.

We wisten dat er geen directe plannen voor weggaan meer zouden zijn, door een rijk gevulde agenda.

Begin oktober had ik me ingeschreven voor het ultimate fotoweekend in Emmeloord. Voor ons handig om de Airstream mee te nemen. Donderdag middag om vier uur komt Fred er achter dat het fotoweekend op vrijdag begint en niet op zaterdag. Dus NU weg. Rennen, we hebben nog nooit zo snel ingepakt. Als een machine laden we handdoeken, voedingswaren, dekens en kussen in. Na een dik uur zijn we vertrek klaar. Watertanks gevuld, gas gecontroleerd enzovoorts.

We mochten op de parkeerplaats staan van Frank Doorhof’s studio. Hij geeft deze fotoweekends. Ik bel nog snel op om te vertellen dat we niet voor negen uur arriveren ipv vier uur zoals de bedoeling was op vrijdag.

Omdat we toch al laat zijn maken we een stop in een wegrestaurant bij Leliestad en genieten van het niet hoeven koken.

Als we bij de studio arriveren, is er meteen iemand va de beveiliging die vraagt of we bij de studio horen. Ons ‘ja’ klinkt eenduidig. Ook de politie komt nog even een kijkje nemen, we voelen ons veilig.

De volgende dag vol verwachting de studio ingegaan. Het was een heerlijke ervaring. Veel geleerd over studiofotografie, buitenverlichting etc etc. Fred heeft zich vermaakt door te gaan fietsen in de wijde omgeving. Schokland was prachtig 's ochtends vroeg. 's Avonds heeft Fred gezellig meegegeten met de groep.

Op 19 en 21 oktober vond in Eindhoven de Dutch Design week plaats. Jonge ontwerpers die hier exposeren. We hebben onze kleine fietsen meegenomen om zo mobiel te zijn.  De auto kon buiten Eindhoven blijven staan. Er was veel te zien. Er waren materiaal gerelateerde thema’s, kleur gerelateerde thema’s, producten en veel gezelligheid. Het was er behoorlijk druk, ondanks de maandag. We maken beide foto’s voor onze fotoclub, want die overlaadt ons ook met opdrachten voor de clubavonden.

31 oktober naar Amsterdam, de Reispixperience. We kunnen lezingen volgen en ons inschrijven voor een workshop. Fred start om half negen met urban fotografie. Dus vroeg op pad om op tijd in Amsterdam te zijn. Zelf heb ik gekozen voor het thema straatfotografie.

Er worden continue lezingen gegeven en prachtige foto’s getoond. Mocht je interresse hebben voor fotografie is dit een aanrader.

Jan Vermeer is een fotograaf die houdt van de bittere koude. Hij zoekt Alaska regelmatig op. Hij wilde daar in de middle of nowwhere een bepaald rund fotograferen. Omdat de mensen zich hier vervelen, er staan echt maar een paar huizen, schiet de bevolking op alles wat dier is en zich beweegt. De ossen zijn super schuw. Hij weet een jager te vinden die hem met zijn sledehonden naar de ossen wil brengen. Hij neemt plaats op een slede bij min 40 graden. De jager zet de slede in de goede richting en geeft de honden een fluitsignaal dat ze kunnen gaan rennen. Moet er van richting verandert worden dan krijgen de honden weer een signaal om te stoppen. Hij springt van de slede en wijzigt die van richting. Weer een fluitsignaal, maar helaas springt hij mis en gaan de honden er vandoor. Jan probeert van alles om de dolle rit te stoppen, maar ze reageren niet op ho hooooooo trekken aan de leidsels en wat dan ook. Het zijn ook poolhonden en die spreken geen Engles of Nederlands.

Hij realiseert zich dat ze ooit wel moe zullen worden en stoppen en dat hij niet langer dan drie uur kan overleven. Spannend. Als kilometers verder de honden inderdaad stoppen, maakt hij van de gelegenheid gebruik om de slede te keren zodat ze bij een volgende run inderdaad terug lopen. Opeens gaan de oortjes omhaag en wordt het signaal van de eigenaar opgepakt. Oeps weer een dodemans  rit naar een breed lachende eigenaar die zijn duim omhoog steeks. Uiteindelijk vinden ze de ossen en kan hij toch zijn foto’s maken.

Kijk eens op zijn website.

Laat in de middag volgen we een lezing van Bas Meelker. Ook een parel van de Nederlands fotografie. Hij specialiseert zich op landschappen en steden. Hij maakt gebruik van Lee filters, voor de nietkenners hiermee kun je sluitertijden verlengen en een dromerige admosfeer creeeren.

Bij zijn stadsgezichten vertelt hij dat hij wacht op het juiste moment dat de lucht dezelfde lichtintensiteit heeft als het omgevings licht. Daardoor krijg je prachtige reflecties van het aanwezige licht. Ook hij is het moeite waard om zijn website op te zoeken.

Op 1 november ben ik gevraagd om een modeshow te schieten in Amsterdam. Brr zenuwen, nog nooit gedaan. De modeshow was een benefiet modeshow onderdeel van een groter programma. Het werd georganiseerd door Marokkaanse vrouwen, de opbrengst gaat naar Marokko voor onderwijs en voedsel voor arme Marokkaanse kinderen. Er werden geen mannen toegelaten. Je kon er je haar laten knippen, je handen in de henna zetten, heerlijk eten en alcohol vrije coctails drinken.

Ik houd me bezig met het fotograferen van de voorbereidingen en de make-up.  Later zou  de show plaatsvinden, waarin prachtige avondjurken getoond werden.  Het was een hele ervaring voor mij, deel te nemen aan een hechte gemeenschap als duidelijk hollandse. Iedereen raakt je even aan om te verwelkomen en is hartelijk. Publiek mag absoluut niet gefotografeerd worden.

Na de show lopen we de kelder in om daar nog wat foto’s te maken.

En daarna natuurlijk de nabewerking. Veel werk!!!. Ik leer veel van photoshop. Het kost dagen alles op de rit te hebben, maar iedereen is dik tevreden.

 7 November. Dagje Antwerpen met Merel. Het is zo bijzonder om met je volwassen dochter te gaan stappen. Kalle haar zoon vroeg waarom ze dit ging doen. Waarop ze vertelde dat hij ook wel eens met haar op stap ging en zij het leuk vond om met haar mama op stap te gaan. Hij denkt na en schijnt het te snappen. Vraagt daarop: “gaan jullie ook naar de dierentuin?” Dat is voor hem het ultime uitje. Nu dat hebben we niet gedaan. Eerst naar de markt gelopen waar het stadhuis open is in het weekend. Er is een tentoonstelling over Antwerpen en het stadhuis. Dit geeft een goed inzicht in de geschiedenis van de stad. Het stadhuis wordt verbouwd en de bouwtekeningen zijn er te zien.

Daarna gezellig koffie gedronken en nog gewinkeld. Tegen zes uur een restaurant gezocht, om daarna op een minuut na de trein te missen. Ik baal want doordat ik in Dordrecht op de boemel naar Culemborg stap ben ik niet eerder dan half twaalf thuis. Ik maak van de gelegenheid dan maar een deugd en maak foto’s van het station dat prachtig is. Een heerlijke dag met een lieve dochter.

Terugreis rustig.

9 November naar Glow in Eindhoven geweest. We zien er in een koepel een prachtige lichtshow. Lopen rond in de stad en fotograferen samen een en ander. We hebben toegangskaarten voor een idioot theaterstuk waarbij wij de acteurs blijken en kijken naar een lege zaal. De regisseur instrueert ons als waren we voor hem bekende acteurs. Het is erg vermakelijk als mensen moeten improviseren en iemand even met stomheid geslagen is. De leider zegt dan dat een prima reactie is, herhaal dat nog eens die blik en de uitdrukking van je lijf. Het is erg vermakelijk.

Thuis had ik de euvele moed in contact te komen met een model Patricia. Ik had haar via Facebook leren kennen. Ze gaat in op mijn verzoek haar te fotograferen. Voor de gelegenheid had ze een gouden jurk aangeschaft van Bjorn Kersten ,een veelbelovend ontwerper. Het is nog herfst en het weer is niet echt slecht. We nemen de studio belichting mee naar buiten en die werkt op de generator. Eerst in het bos en dan voor het kasteel. Ik heb bewondering voor haar moed om met een blote jurk in de kou te staan.

Het is heerlijk dit te kunnen doen en ik ben trots op de resultaten.

Ook de foto’s genomen in de stal ‘s ochtends zijn super.

Deze foto’s zal ik ook posten op mijn website, alleen kom ik er nu even niet aan toe. http://mienien.fotoport.nl

Wat we nog meer gedaan hebben? Jaarbeurs de caravan show. Ik ben wezen eten met oud collega’s Jeane en Bianca. We kwamen niet uitgekletst, de tijd was stil blijven staan. Ik heb hier een gelukkig gevoel van overgehouden. Op verjaardagen geweest. Bij Diana gegeten dit was zo warm en gezellig. Wat zijn het toch lieve vrienden. Natuurlijk naar onze fotoclub geweest, waar we onder begeleiding van een caoch een foto opdracht hebben. De verjaardag van Fred zijn broer gevierd in Scheveningen en ga zo maar door. Hoezo pensioen, ik kom tijd te kort!!