Falkirk

We rijden over de smallere Schotse wegen en zien het landschap langzaam veranderen. De fel gele koolzaadvelden steken hard af tegen de verschillende kleuren groen van weiland en bos. Het wordt vlakker.

We hadden een camping gereserveerd, omdat het  rond Edinburgh een meer touristische streek is en rond een uur arriveren we op de camping in de buurt van Falkirk. Wat een armoedige verschrikking. De camping ligt naast een grotere weg, dat wordt dus niet slapen. Het terrein is erg scheef met een smalle toegang. Ik moet drie keer steken om de bocht te kunnen maken, anders kom ik zonder kleerscheuren het hek niet door.

Er staan caravans van mensen die in de omgeving werken, ze komen s’avonds thuis. Het terreintje is zo smal, dat er precies een auto tussen de neuzen van de caravans door kan. Nee hier wil ik geen twee nachten staan en prijs me gelukkig met onze mogelijkheid zelf een douche en WC aan boord te hebben.

Voor meer info over het wheel,

kijk op de Wikipedia, interressant.

The Falkirk Wheel is a rotating boat lift in Scotland, connecting the Forth and Clyde Canal with the Union Canal. The lift, named after the nearby town of Falkirk in central Scotland, opened in 2002. It reconnects the two canals for the first time since the 1930s as part of the Millennium Link project.

The plan to regenerate central Scotland's canals and reconnect Glasgow with Edinburgh was led by British Waterways with support and funding from seven local authorities, the Scottish Enterprise Network, the European Regional Development Fund, and the Millennium Commission. Planners decided early on to create a dramatic 21st-century landmark structure to reconnect the canals, instead of simply recreating the historic lock flight.

The wheel raises boats by 24 metres (79 ft), but the Union Canal is still 11 metres (36 ft) higher than the aqueduct which meets the wheel. Boats must also pass through a pair of locks between the top of the wheel and the Union Canal. The Falkirk Wheel is the only rotating boat lift of its kind in the world, and one of two working boat lifts in the United Kingdom, the other being the Anderton boat lift.

Eind van het kanaal.

Het Falkrik wheel is groots en bijna een kermisattractie. Wat een imposante constructie. De wet van Archimedes wordt ten volle benut. Best eng als je de krachten realiseerd waarmee een en ander gelift wordt, water, boot en mensen. In Ronquere bleef het geheel tenminste op de grond staan, maar hier toornt de boot huizenhoog  (32m) boven je uit.

Als we een en ander van alle kanten bekeken hebben, gaan we verder naar het volgende doel.

De Kelpies.

Wiki: The Kelpies are 30-metre high horse-head sculptures, standing next to a new extension to the Forth and Clyde Canal, and near River Carron, in The Helix, a new parkland project built to connect 16 communities in the Falkirk Council Area, Scotland.[1] The sculptures were designed by sculptor Andy Scott and were completed in October 2013.[2] The sculptures form a gateway at the eastern entrance to the Forth and Clyde canal, and the new canal extension built as part of The Helix land transformation project. The Kelpies are a monument to horse powered heritage across Scotland.[3]

The sculptures opened to the public in April 2014.[4] As part of the project, they will have their own visitor centre, and sit beside a newly developed canal turning pool and extension. This canal extension reconnects the Forth and Clyde Canal with the River Forth, and improves navigation between the East and West of Scotland.

De paardenhoofden zijn een hommage voor de rol van het paard in de ontwikkeling van de industrialisatie van Schotland. Ze hebben altijd een grote rol gespeeld voor transport en werk. Het is imposant en laat wel een indruk bij je achter. Het is zo mooi en de moeite waard.

We zijn, toen we naar de Kelpies reden, een beetje de weg kwijt geraakt en zitten midden in de spits. De wegen zijn smal en het voortrazend verkeer schiet aan alle kanten langs. Ik heb het gevoel in een rollercoaster te zitten. Rustig blijven, ademen en doorrijden. Anticiperen op links en natuurlijk ook rechts. Niet teveel nadenken en KIJKEN. Ik zet op zeker moment de auto weg om ons te herorienteren, want dit is zo inspannend. We vinden de weg terug en dan gaat het gelukkig een stuk ontspannender als we de buitenwijken van Falkirk benaderen. Als we s’avonds terug zijn ben ik erg moe, maar goed we hebben het zonder kleescheuren doorstaan. Fred voelt zich nog altijd niet zeker in het Engelse systeem, dus blijf ik nog even rijden. Komt wel uiteindelijk heeft hij veel minder rijervaring en dat haal je toch niet meer in. Ook hier geldt jong geleerd is oud gedaan.

26 mei Almondbank bij Perth.

Nu staan we op een heerlijk terreintje bij een echte Engelse lady. Een fantastische tuin ontpopt zich voor onze ogen. Een grasveld dat verwilderd is met bluebells, (Campanula rotundifolia) narcissen en andere uitgebloeide bollen is, met zijn blauwe waas een lust voor het oog.

Hier blijven we drie nachten. Wat een plaatje.

Gisteren een heerlijke wandeling gemaakt door een eeuwenoud bos. Onder de bomen stond het blauw van de blue bells, die volgens een tegemoet tredende wandelaar over hun top zijn. Maar wat is dit mooi. We lopen langs de rivier de Almond. Op zeker moment kunnen we niet verder en nemen een behoorlijk stijle klim omhoog. Dat is even afzien, maar ik vind met handen en voeten her en der steun aan bomen en stenen.

Wat is het hier mooi, maar ik geloof dat ik dat blijf schrijven. Tot nu toe is het grijs en bewolkt, maar mogelijk knapt het weer na het weekend op.

 Vandaag de hele dag naar Perth geweest. Het viel eerlijk gezegd een beetje tegen. De stad ziet er armoedig uit in de motregen. Het weer speelt echt niet mee.

We hebben gewandeld rond de rivier langs de stad en daarna zijn we het museum ingelopen. Er stond prachtig glaswerk uit de streek en ook wat Venitiaans glaswerk. Mooie oude miniaturen en wat beelden. Alles erg kleinschalig. Na een lekkere kop koffie bij Costa’s richting huis.

Vanavond op tijd naar bed, want ik voel me niet helemaal ok. (Keelpijn). Het zal wel weer overgaan.

North Humberland

Na het gedoe om weer van de boot af te komen en na de douanecontrole, besluiten we om een camping te zoeken in North Humberland. Het wijde glooiende landschap trekt ons aan en we willen niet erg ver rijden, want het is zonnig weer. Zonde om dan te rijden en niet te genieten van zon en rust. We zijn beide moe en het wordt hoogtijd dat er een beetje rust weerkeert.

We vinden rond één uur een camping in Powburn. Een camping van de caravan club. Goed geoutilleerd, met warme douches, electra etc etc.

Het plekje, een beetje appart achter in een hoek, bevalt ons wel. Al gauw hebben we door dat dit een vogelaarsgebied is en een natuurreservaat. Oudere echtparen lopen rond in camouflage kleding met een verrekijker.

Moeder de gans.

Groot Hoefblad.

We maken een wandeling, maar het licht is zo hard, dat we terug gaan naar de caravan en lekker in een luie stoel gaan lezen. Na tafel gaan we lopen we terug na het meer, dat er mooi bij ligt in de avondzon en we worden getracteerd op een grote groep ganzen met jongen. Het barst van de muggen, de vogels happen ernaar. Zwaluwen vliegen behendig rond en hoeven alleen hun bek maar open te houden om de muggen te verschalken. Helaas zie ik de muggen allemaal terug op mijn foto’s. De donsjes van de jonge ganzen lichten op in het tegenlicht. We lopen nog een stuk verder en gaan dan voldaan naar de caravan terug.

Vanmorgen heel lui gelezen en nog eens gelezen. Internet laat veel te wensen over die verleiding bestaat nu niet. Fred heeft een wandeling uitgezet van 6.5 km, leuk begin. We  lopen door een eeuwenoud landschap met giga bomen geteisterd door de bliksen en kromgegroeid door de tijd. De groene heuvels hebben lange glooiende hellingen. 

Er staan koeien en schapen in de wei, her en der een tractor aan het werk. 

Het valt op dat er veel dode fazanten langs de weg liggen, er moet hier veel wild zijn.

In een piepklein dorpje staan fel oranje klaprozen te bloeien. Mooi is dat toch die grote klaprozen, die je hier ziet.

Het was een mooie vakantie dag, heerlijk ontspannen en ook erg lui.

22 mei 2016 Scotland here we come.

We zijn onderweg, na een lange kampeer adempauze in Nederland. Niet dat we ons verveeld hebben, maar het campingleven heeft op een laag pitje gestaan. Sint gevierd met de kinderen en Kerst in het Noorden. Dat is goud waard. In Januari zijn we druk geweest met de installatie van een nieuwe keuken. Een totaal onderschatte klus, maar het resultaat mag er zijn. Ondertussen een paar dagen naar New York geweest, ook een super ervaring.

Ik heb genoten van het maken van veel foto’s, meerdere workshops en fotobeurzen. Eindelijk de moed opgevat een model uit te nodigen via faceboek en het contact met Mexim was inspirerend en smaakt naar meer.

wachten

Veel geleerd op fotografisch gebied, op het ontwikkelen van foto’s in photoshop, studio belichting en alles wat erbij hoort. Ook is internet een groot goed. Fred wil ik ook niet vergeten want die is een super hulp in dit alles.

Fred heeft een en ander opgepakt op het gebied van natuurfotografie. Hij heeft de smaak te pakken gekregen en is geinspireerd geraakt door de foto’s van Bas Meelker.

We hebben  samen een workshop bij Bas gevolgd (twee voor de prijs van een). Af en toe een museum bezocht, Jeroen Bosch was het hoogtepunt. Fantastisch wat die man gepresteerd heeft in die tijd. Wat een inspiratie gaat ervan uit.

Fred heeft zijn liesbreukoperatie gehad en ook alle ziekenhuiscontroles van mij en Fred zijn goed afgelopen.

Tante Miep heeft gelogeerd, ook zo een leuk hoogtepunt. Wat fantastich als je zo oud bent (90) en nog zo jong kunt zijn. Ze nam ons mee uit eten en dat was helemaal super. Wat hebben we genoten. Ook haar 90ste verjaardag hadden we niet willen missen.

Natuurlijk is er nog veel meer gaande geweest en ik wil niemand tekort doen. Alle lieve vrienden die we gezien hebben en die ons uitgenodigd hebben. Etentjes met vriendinnen even een tête a tête zonder partner is ook nooit weg. Een afspraakje met mijn eigen kinderen zonder aanhang ook heel bijzonder om dit eens te doen. Leuk zo een pure moeder dochter ervaring en wat ben ik trots op alle vijf.

Afgelopen week was aardig hectisch, huis en tuin vragen aandacht als we voor langere tijd weg gaan. De caravan pakken we in gedeeltes in verspreid over meerdere dagen. Handdoeken, kleding, schoonmaakartikelen etc etc moeten mee. Technisch moet ook alles ok zijn. Onze omvormer moet vervangen worden, voor een zuivere sinus omvormer. Helaas wordt er eerst een 24 volt besteld, dat hebben we pas in de gaten als er allerlei lampjes branden. Op het laatste moment even naar Meijel rijden om een en ander om te ruilen en in te bouwen. De auto is weer in orde na een zeer dure reparatie, die ik maar snel moet vergeten.

Meerdere vrienden hebben we gezien, eters gehad en natuurlijk ook genoten van kinderen en kleinkinderen. Ik ben vreselijk verwend voor mijn verjaardag met een prachtige camera van Fred en ik heb van Merel een mooie striplight softbox gehad.

En eindelijk komt er rust in de tent, we zijn onderweg. Alles valt weer op zijn plaats de ruimte komt in mijn hoofd voor nieuwe waarnemingen. De buren zijn zo lief ons huis en post waar te nemen. Daarvoor ben ik zo dankbaar, want dit is wel essentieel voor ons om weg te kunnen.

We zijn ruimschoot op tijd klaar vandaag en besluiten te vertrekken en niet thuis te zitten wachten. Krentenbollen gaan mee voor een dashbord lunch en weg zijn we. Na een paar kilomeer kom ik erachter dat mijn jas niet mee is, dus toch weer retour. Tijd genoegJ.

Het rijden met de combi voelt vertrouwd en tegen half twee staan we in de rij bij IJmuiden om in te schepen.

Dan het wachten op de ticket controle van het schip en de douane en door naar het volgende wacht station, want denk maar niet dat je in een keer kunt doorrijden.

Het rare is dat je al wachtend geen rust in je kont hebt, omdat je niet weet wanneer de rij gaat rijden. Anders zou ik gewoon een tukje gaan doen in de caravan. Ik ben een slechte slaper en s’nacht bedenk ik allerlei scenario’s van wat er nog gedaan moet worden en wat we niet moeten vergeten. Ik loop wat in de haven op en neer en raak in gesprek met een Schotse eigenaar van een giga caravan die voor ons staat. Hij verteld rustig dat we in juni opgegeten worden door de midgets in het westen van Schotland, maar dat zien we wel weer. Vluchten kan altijd nog. Voorts geeft hij wat toeristische tips, erg leuk. Het is een vermakelijk gesprek. Zijn vrouw wil niet lang weg, maar hij wel. Jammer is dat als je samen niet tot overeenstemming kunt komen. 

Na een dikke vier uur wachten kunnen we inschepen. Het lijkt Marokko wel waar ook alles zo lang duurt. We staan op een heel schuin dek, doodeng, dat gehesen wordt om horizontaal te komen. Naast ons een bus, met nog een bus daarachter en een camper. Hoe sterk is die lift wel niet, onder ons komt nog een autodek.

Even niet aan denken als een en ander in elkaar klapt.

We willen via het oosten naar het Noorden om dan aan de west kant naar beneden te rijden. Onze overtocht naar de Hebriden staat gepland op 22 juni vanaf Ullapool.

9 juli vertrekken we weer richting vaste land. Het weekend van begin juli hebben we een gathering met onze Airstream vriendjes. Tot zover onze vaste agenda.

Wat we morgen doen? Eerst van het schip af en dan zien we wel weer. Wennen aan het engelse rijden en rustig aan richting Edinburgh.

Ik wil naar de Kelpies toe en naar het Fallkirk wheel. Hier staat een scheepslift en dergelijke techniek is altijd leuk om te zien. Vanhieruit is Edinbrugh bereikbaar via een P&R.

Ondertussen vaart het schip rustig verder richting Newcastle. Een geroutineerde stem verteld ons dat er bingo is, film en life muziek. Waarom zijn wij zo weinig geinterresseerd in dit soort zaken? We lopen hier echt niet warm van.

We hebben een heerlijke maaltijd salade van AH meegenomen, samen met een glaasje mooie wijn. Een echte traktatie.

Na afloop een kopje thee of koffie, boekje erbij en dan straks relaxed de ogen toe.

Scotland here we come!!!!

New York. 18 t/m 22 Januari.

Het was mijn wens ooit eens naar New York te gaan. Waarom? Geen idee, een kijkje nemen in een andere wereld. Fred vond dat maar niets en ik weet tot nu toe nog niet waarom hij ja zei. Mogelijk omdat ik een gunstige deal vond in Januari of om mij een plezier te doen. Zonder enig besef van weer en dergelijke gewoon geboekt. Volgens velen stom, omdat het de koudste tijd is en ook nog veel te kort. Verlengen was in deze fixed price deal geen optie, ik heb het wel nog nagevraagd. Nu ja dan beschouwen we dit maar als kennismaking, want echte stadsmensen zijn we ook niet.  We hebben in September geboekt dus nog tijd genoeg om erover na te denken.

Een vriend van ons, die meer New York ervaring heeft, was zo aardig om een wandel route uit te zetten met de highlights.

Op 3 Januari werd onze nieuwe Ikea keuken geleverd.  Al die dozen en planken stonden te wachten op montage en dat kriebelt. Was het oorspronkelijke plan om de keuken pas na New York aan te pakken, maar er werd meteen gesloopt. Volgens de folders kun je zo een keuken in 1 dag plaatsen. Ze vertellen er niet bij dat je dan een heel team moet hebben, want het monteren van de kasten is al een week taak bij een snelle leercurve.

Nadenken over elektra, verlichting, aansluitingen en water hoort er ook bij. Stofhappen,  je verbazen over de vondsten na 15 jaar huishouden achter de plinten. En hoe zat die oude keuken ook alweer in elkaar. Als Fred even weg is pak ik de bijl dat is een goede moker. Geen schroefwerk maar gewoon rammen. Het schiet tenminste op. Het blad is loodzwaar en met veel moeite krijgen we het afgevoerd. s ’Avonds duik ik doodmoe met spierpijn het bed in.  We pakken het structureel aan, afbreken en opbouwen. Dat geeft moed omdat je ziet hoe het wordt. Natuurlijk nog twee keer retour naar IKEA om zaken te ruilen die beschadigd zijn of ontbrekende onderdelen te kopen. Maar dat scheelt weer koken, eten doen we meteen daar. Ook op het laatste moment nog een extra bovenkast besteld omdat het er dan mooier uitziet.

Als je gaat opbouwen, breek je het even hard weer af, want het hangt niet zoals geplanned of  je was toch iets vergeten, dat nog gemoeten had. Een la zit niet waar het handig is en ga zo maar door. Onze doelstelling was dat de basis zou staan voor New York en dat is gelukt in 14 dagen zwoegen. 6 Kuub afval hebben we afgevoerd. Tussendoor stond er een bezoek aan Limburg geplanned en een museum bezoek. We hadden ons ingeschreven voor de ijsbeelden tentoonstelling in Zwolle. We mochten daar een uur van tevoren in om te fotograferen. Helemaal goed en een fantastische ervaring. De kou was een goede kennismaking met New York.

Vrijdag wordt in beslag genomen door een ziekenhuis bezoek als voorbereiding voor Fred zijn geplande liesbruikoperatie.

En dan is het opeens maandag 18 Januari. We nemen ruim de tijd om op Schiphol te komen en staan om zes uur op. Het is lang geleden dat dit routine was.

En ja hoor file, minstens 20 minuten zegt de radio. Nu onze extra geplande tijd is een half uur, dus dat moet lukken. Tegen half negen staan we op P3, ik had dit tevoren geboekt. Stom, volgende keer op woensdag vliegen dan is het mogelijk minder druk. Weer een leermoment.

Op de luchthaven is het DRUK. Het afgeven van onze koffer kost al een dikke drie kwartier. Wat een klungel systeem, die zelf service. Iedereen moet lezen om te zien hoe het werkt, dan pakt de scanner weer niet, dan gaat het printen mis. Nu ja dit levert geen tijds winst op met het oude systeem, waarschijnlijk wel kosten.

Wachten bij de douane en de security. Het heeft iets weg van de Efteling die lange slang mensen die van hot naar her lopen. En dan komt er een jonge dame die haar vlucht gaat missen. Ze kruipt tussen de rijen door. Ik denk die heeft haast en ik ken die situatie. Dan blijkt het Karlijn te zijn een goede vriendin en dan is het het feest van herkenning. “Wat doe jij hier?” We zeggen in no time gedag en hup daar is ze al bij de security. Ze heeft haar vlucht op het nippertje gehaald, terwijl wij nog bij de security staan. Ik had net voordat ik haar tegen kwam gedacht, wat als ik een oud collega tegen kom en zowaar het gebeurd.

Helaas is mijn fotokoffer niet door de scan gekomen. Waarom, omdat er achter de lensdoppen wel eens doping kan zitten. Dus wachten we weer 20 minuten, want haast kennen die jongens niet. Ze kletsen met elkaar en kijken de meute aan. Een man wordt zo boos, maar die wordt weggewimpeld met nog meer vertraging. Ik maak me nog geen zorgen, want we hebben nog een uur.

We kopen al lopend een kop koffie en ik kijk nog even voor Eva naar parfum. Geen significant prijsverschil, zelfs duurder dus niet de moeite waard.

Vervolgens de “Amerika” controle, weer het Efteling effect. De tijd gaat dringen, want er wordt al geboard. Een mevrouw vraagt wie er allemaal naar New York gaan en dat zijn er teveel om voor te laten gaan. Dus geduld en we zien wel. Ik begin me nu echt af te vragen, wat me heeft bezield om deze stress weer op mijn hals te halen en waarom vliegen zo “leuk” is.

Uiteindelijk zijn we erdoor. Rennen naar het vliegtuig en natuurlijk zijn de lockers vol. Daar ben ik voor onze camera’s niet blijk mee, ze worden ergens ver weg opgeborgen.  Weer een leer moment want mijn reis spullen zitten ook bij de fotospullen. Volgende keer plastic tasje mee met dingen die eruit moeten blijven.

We amuseren ons gedurende de reis met lezen, kijken naar films, kletsen en vliegtuig eten. Af en toe wat rondlopen helpt om de tijd te doden.

Hetzelfde wachtritueel herhaalt zich bij de douane en de bagage pick up, maar we zijn toch maar mooi in New York.

Na een kop koffie gaan we op zoek naar een taxi. Dat is even wat extra luxe en zien we meteen iets van de stad. Als we Manhattan binnen rijden heb je echt het gevoel van “wat groots”, wat een gebouwen, wat een skyline. Een gevoel dat ons de komende drie dagen nog vaak overvalt.

Het hotel is snel gevonden en het inchecken zo geklaard.  De hotel kamer met een bed op een podium een verassing. We zitten om de hoek bij Times Square en het is pas drie uur plaatselijke tijd. Na een kop thee gaan we de benen strekken, want we hebben lang genoeg gezeten. We kijken meteen onze ogen uit. Alles is immens, de reclame, de gebouwen en ga zo maar door. We dwalen rond naar het zuiden, downtown. Er is een fotozaak die beroemd is met de mooie naam B&H. De letters staan voor de achternamen van de oprichters, maar tegenwoordig voor Beards and Hats. Waarom, wel we hadden al heel wat orthodoxe Joden gezien met hun pijpenkrullen, baarden en hoeden. Nu blijkt de winkel bemand te zijn en gerund te worden door orthodoxe Joden. Vandaar die naam. Het is een super store, waar je van alles op fotogebied kunt kopen. Ik wil ooit nog eens een full frame camera hebben, maar die is zo prijzig. In dollars scheelt het wel maar toch…..

Ze hebben er ook een tweede hands afdeling, ook daar navraag gedaan en inderdaad komt er een binnen die ik zou willen. Het prijsverschil is echter zo weinig, dat ik me bedenk. Ook al omdat we een dure auto reparatie hebben en alles kan gewoon niet.

We vinden een libanees waar we heerlijk eten en als we dan retour zijn in het hotel was het een mooie eerste kennismaking. Doodmoe kruipen we in bed want het is drie uur in Nederlandse tijd. Ik val als een blok in slaap en wordt de volgende dag om vijf uur wakker, New Yorkse tijd. Om half acht houd ik het voor gezien. Fred scoort een ontbijt en we maken plannen voor de dag.

Eerst een metrokaart kopen en op naar China town en Little Italy. Zwerven door de straten kijken en zien. Heerlijk. Het is koud en de wind guur. We hadden ons erop voorbereid, maar toch …….

Dan door naar Brooklyn Bridge die je over kunt lopen. Tevens werpt dit een blik op Manhattan bridge. Wat een super ervaring. Vanuit hier zie je de Skyline van New York en het vrijheidsbeeld.  De brug is mooi, de auto’s razen onder je langs.  Het is te vroeg voor mooie plaatjes, maar ja that’s life.

We nemen ons voor s ’avonds terug te gaan voor wat nachtfoto’s.

In de metro zie je van alles. Mensen die slapen, daklozen met hun hebben en houwen, het is er warm. Reizigers zoals wij en vooral mensen met een mobile. De nieuwe vorm van communicatie.

s’ Avonds gaan we weer naar de waterkant. Het is zoooo koud en de wind waait zoooo guur. We maken wat foto’s van de skyline maar al snel houdt Fred het voor gezien. Hij heeft het koud. We zoeken een Chinees restaurant op, de dag zit erop.

De volgende dag gaan we naar The High Line. Een wandelroute door het oude Meatpacking district. De achterliggende gedachte is dat je door deze route te creëren natuur terugbrengt in de stad. De route loopt over de oude goederenspoorbaan 15 meter boven de grond.  Er staan prachtige flats, onder architectuur gebouwd. Die moeten onbetaalbaar zijn. Als je naar binnen tuurt, zie je een showroom qua inrichting.  Prachtig.

Door naar Chelsea. Weer een andere wijk met andere architectuur.

Mijn voeten beginnen te protesteren, ondanks de steunzolen. Wat is dat toch waardeloos. Daarna door naar het Rockefeller Center. Hier kun je naar The Top of the Rocks gaan op 260 meter boven de grond. Een supersnelle lift brengt je er in no time. En dan kijk je uit over die immense stad. Als de avond begint te vallen en de lichtjes aan gaan dan is het een plaatje.

Helaas staan we achter glas en proberen we tussen de spleten door te fotograferen. Ik wil mijn statief gebruiken, maar een wacht maakt me duidelijk dat dit niet mag. Het zou valse concurrentie opleveren met hun eigen fotografen, die uit den brode foto’s maken. Idioot toch als een amateur foto’s zou kunnen maken die gelijk zijn aan professionele fotografen. Waarvoor betaal je ze dan?

Terug bij het hotel, eerst warm douchen. Dan even op bed zitten want mijn voeten protesteren toch wel heel erg. We moeten nog eten ook en ik heb helemaal geen zin om nog eens een wandeltour te doen. Als ik opsta zak ik meteen door mijn linker been. Die wil niet meer. Vlak naast ons hotel is een Ierse Pub, laten we daar maar heen gaan. Al lopende gaat het beter en verdwijnt de stijfheid. Het is druk en het blijkt een goede keus te zijn.

Donderdag, alweer de laatste dag. De zon schijnt en de ergste wind is gaan liggen. Mogelijk stilte voor de storm want die is voor vrijdag voorspeld. Op naar het Central Park. 

Heerlijk zo te genieten tussen de oude bomen, de huizen en waterpartijen. Daarna door naar het Central Station. Weer een wisselende architectuur. Heel anders dan bij het Rockefeller Center.

Kijken, kijken en kijken. Tegen vier uur zijn we op en houden het voor gezien. We gaan terug naar het hotel waar we onze koffers ophalen en dan door naar het vliegveld.

De controle is verbazingwekkend soepel. Ons vliegtuig vertrekt redelijk op tijd en 7 uur later staan we op Schiphol. Terug ging aanzienlijk sneller, slapen lukt me niet.  Het was een fantastische ervaring. Ondanks Fred’s aanvankelijke aarzeling zei hij na afloop dat hij best een pied a terre in NY zou willen hebben. Nou ja……..