woensdag 6 juli 2016

Cairinis Uist,


Op 29 july begint de gathering op camping Moorcroft in Cairines. Dit gedeelte van Uist is vlak met heel veel zoet en zoutwater meren. Volgens de Airstream traditie wachten we elkaar op, om zo in convooi naar de camping te rijden. 


Een paar mede campeerders hebben een drone, die wordt ingezet voor luchtopname. Aangezien wij als laatste rijden kan Fred mooi een overzichtfoto maken.
Als iedereen is bijgekletst en geinstalleerd, keert de rust weer. We spreken elkaar verder bij het grote kampvuur in de avond.

Ik maak handig gebruik van de wasmachine, zodat alles weer schoon is. Drogen blijft lastig in dit zo veranderlijke klimaat. Werkelijk om de 20 minuten kun je ander weer  verwachten. Iedereen komt naar buiten als de zon schijnt, ondanks het feit dat wij het nog best fris vinden en gaat weer naar binnen bij regen. Net een koekoksklok met weermannetjes.
Het is super gezellig en we wisselen veel wetenswaardigheden uit. Het vuur is warm en de sfeer goed. We ontmoeten nieuwe Airstreamers, leuk is dat. Jonge mensen die er bewust voor kiezen om geen hectisch leven te leiden. Er is een stel jonge 40ers, die een oude Airstream hebben opgeknapt. Ze verhuren hun huis voor de inkomsten en hij werkt op onregelmatige basis voor een paar klanten in de IT.
Crea Bea.

Een ander stel heeft een app ontwikkeld. Ook zij kunnenmobiel hun inkomsten vergaren, want als je op een goede camping staat, heb je internet. Zij kiezen de camping erop uit, al blijfthet hier op de eilanden lastig. Onze voorkeur gaat niet uit naar een camping maar naar de rust en de ruimte van de vrije natuur.

Bij de camping is vlakbij een natuurreservaat, met heel veel vogels. Jonge sternen worden gevoerd door hun moeder, tenminste als ze de kans krijgen. Op het moment dat zij een visje in haar bek heeft, duiken de andere sternen op haar af om het lekkers af te pakken. Het geeft heel wat gekrakeel door vader stern en de belagers. Ik zit bijna een uur stil op een steen en bekijk het geheel ademloos. Kom je onbewust te dichtbij bij hun nest, dan scheren ze rakelings over je heen en maken een klepperend geluid. Paniek alom.


Vrijdag morgen zijn we door Monica en Harald getrakteerd op een Bavarian breakfast. Weiss Wurst, Pretzels en bier. Super.
Gisteravond naar een oude ruine gereden om wat avond foto’s te maken. Toen we thuis kwamen hebben we ons weer aangesloten bij het kampvuur met een glas wijn gevolgd door whiskey. Echt Schots.
Op zaterdag avond gaan we met zijn allen eten in de lokale pub. Het eten is zozo, maar de gezelligheid maakt veel goed. Het toetje echter is super. Fred heeft een stickie coffee puding en ik warme almonds pudding, samen met een bolletje ijs. We zullen maar niet aan de calorien denken, want het Airstream leven is toch al zo lijn onvriendelijk. Groenten zijn moeilijk verkrijgbaar en vaak van slechte kwaliteit. In de supermarkt vind je peen en kool, soms sla en tomaten. Alles moet geimporteerd worden. Whiskey vind je overal maar daar wagen we ons niet aan. Fred zegt: ”stel dat wij het lekker vinden”.
Ik ben dol op appel cider en Fred neemt regelmatig een lekker biertje. Ja het camping leven is goed.
Vandaag afscheid genomen, ieder gaat zijn eigen weg. De ene naar het zuiden de andere richting huis. Er werd een traantje weggepinkt, zo gezellig was het wel. -Partir c’est mourier un peu-, zoals mijn moeder placht te zeggen.

Wij staan nu halverweg Uist aan het strand. De zee komt op en rijkt bijna tot de caravan. Vogels vliegen af en aan, we zitten eerste rang, de kijker in de aanslag om alles te volgen. En dan zien we opeens een zeehond zwemmen en nog een. De kopjes gaan op en onder, ze zijn schijnbaar aan het jagen. s’Avonds bij laag water trekken we erop uit. We zien otters die aan land komen om te spelen en te rusten. We staan in een eeuwenoud landschap. Overal zie je restanten van nederzettingen. 

Waar wij nu lopen hebben ooit mensen gewoond. De plek is er goed voor. Het is nu een verlaten oord.
Vogels vliegen af en aan en kwetteren, ongerust als ze zijn door ons als indringers. De golven van de zee vormen een constant achtergrond koortje. Het zeewier ruikt sterk naar zee en zilt. De zon gaat onder en wij voldaan naar ons bed.

Helaas nergens internet dus naar de kroeg uitgeweken. Nu eindelijk signaal.

maandag 27 juni 2016

Berneray, boterbloemen eiland.



We hadden met een Airstream vriend afgesproken om elkaar te ontmoeten op een camping in Horgabost. Precies aan de andere kant van de baai, waar we stonden. De camping lag aan zee en dat is een trekplijster in de vakantie tijd. 






Op de camping veel lege caravans, van mensen die op het vasteland wonen. De nacht is onrustig, omdat het niet echt donker wordt is er tot laat lawaai.
Wij maken een toer over het eiland, via de “Golden Road”. We komen langs galleries die Harris tweed kleding verkopen, niet mijn ding, maar ook bij een pottenbakker die prachtige dingen maakt. Zijn vrouw fotografeert niet onverdienstelijk, er hangen mooie afdrukken aan de muur. Dat zorgt weer voor inspiratie. Ze doet alles in zwart wit, vandaar.....




Andrew heeft veel vrienden op de Hebriden. Hij vertelt, dat zondag een zeer strikte rustdag is. Zelfs vrienden mogen niet op bezoek komen. Kinderen niet spelen op een speelplaats en wat ik het meest schokkend vond, dat tijdens een begrafenis de dominee alleen over de zonden van de overledene spreekt. De kist staat zelf buiten de kerk, dus daarmee krijg je een soort roddel gevoel. Alle leed tijdens het leven is toe te schrijven aan de zonden, die begaan zijn. Nu dit is best heftig, als je toch al verdriet hebt, omdat iemand dierbaar is overleden.



Via Leverburgh zijn we naar het eiland Noord Uist gevaren.  De auto en de caravan staan helemaal vooraan en met een open boot krijgt hij veel zeewater over zich heen. Bij de kade is een kraan dus eerst het zout wegspoelen. Want zout en aluminium is gewoon niet leuk.




Andrew weet een mooie vrije kampeerplaats op Berneray, een schiereiland van Uist. Wij staan vlak bij zee op grasland. Ik heb nog nooit zoveel boterbloemen gezien en geen toerist te bekennen. Het eiland is vlak, heel anders dan Harris, maar heeft daardoor een eigen schoonheid. Vandaag tijdens een wandeling horen we zoveel verschillende vogel geluiden. En als je dan naar beneden kijkt, zie je de boterbloemen, de lisdodde, de orchideeen, veel klaver en ga zo maar door. Koeien staan vredig te grazen en een stier doet zijn best nakomelingen te verwekken. Wat een kolos.

De wind waait behoorlijk, echt koud is het niet. Op een spatje na zijn we droog gebleven.

woensdag 22 juni 2016

Stornaway en Lewis.


Overtocht naar Lewis, Ullapool naar Stornoway.
Vanmorgen om 7 uur opgestaan. We moeten om negen uur weg, om in de rij te gaan staan voor de boot. We nemen brood en lekkers mee. Op de koffie trakteren wij ons aan boord. Er gaan heel veel auto’s mee, ik vermoed van mensen die op de wal werken en in het weekend naar huis gaan. Want wat moet je anders zonder overnachtings mogelijkheden op een eiland? Het uitladen van de auto’s en inladen van de nieuwe passagiers verloopt erg orderlijk en op tijd. De Airstream staat helemaal vooraan, dus mogen we er straks als eerste uit. De overtocht duurt 2,5 uur. We varen weg, op een zonovergoten dag, van de Schotse kust omgeven door kleine eilandjes. Mooi is dat. We nestelen ons met een boek in een stoel. De TV schettert op de achtergrond met de atletiek wedstrijden in Stockholm.
Het is een rustige overtocht, af en toe deint het schip wat heen en weer. Eindelijk zijn we aan de overkant. We hebben LPG nodig, dat is het eerste doel in Stornoway. En dan rijden we verder en kijken nieuwsgierig om ons heen.
Het landschap is glooiend met voor ons een hoog Terschelling gehalte. Je ziet geen duinen zoals bij ons, want de kust bestaat uit rots en kiezel. Alles overgroeid met gras, en wilde planten. Her en der dorpjes met huizen die verspreid in het landschap liggen. Er is hier voldoende ruimte. Na een kleine 50 kilometer vinden we een plekje langs de weg dat uitkijkt over een meer. Hier besluiten we te blijven en na een kop thee, strekken we de benen richting zee. Er is een baai vlakbij waar een kerkhof ligt. Altijd leuk om te kijken. Op de een of andere manier gaan we in Schotland altijd naar een kerkhof, want er zijn veel oude graven, met een vervallen kapel. Als we bij de baai komen worden net een paar vissers boten op een boottrailer gehezen. Fred kijkt in de laadbak en ziet giga kabeljauws liggen. Grote koppen hebben die, zegt hij. Zelf geniet ik zittend op een steen van het uitzicht en de zon. Ja het is hier zo rustig en mooi.

19 juni, The Butt of Lewis.

Doorgereden naar het uiterste noorden van Lewis, the Butt of Lewis. We rijden over steeds ruiger wordend landschap. Het is mooi, maar ook erg eenzaam. Meren vormen zich door regenwater. Wij maken daar dankbaar gebruik van om ons te wassen of huishoudelijke klussen te doen zoals de afwas. Hiermee sparen we drinkwater uit en kunnen we langer zonder camping. Er zijn hier zoveel mooie plekjes. 

Bij de Butt aangekomen staan er alweer meerdere bussen en campers. Gelukkig vinden we toch nog een plaatsje langs de rotsen. Wat is het hier adembenemdend. Hoge stijle kliffen, met broedende vogels. We kijken onze ogen uit. Een bus toeristen krijgt 10 minuten om te genieten, wij zijn hier meerdere uren. Heerlijk die vrijheid. Ons geduld wordt beloond, als we twee zeehonden een baai in zien zwemmen. Met de kijker heb je ze mooi in beeld en hun koppen zijn echt zwemmende honden.
Ik hoop dat ze aan land gaan, maar dat is niet zo. We lopen verder en komen langs een gedenkteken van een 24 jarige jongen die van de klif gewaaid is. Zet je stil bij het verdriet van een ander.
Tegen vier uur rijden we weer naar ons oude plekje. Ik heb geen zin om verder te rijden.

Op de lantarenpalen in de dorpen is vaak een rood pamflet te zien, waarin opgeroepen wordt voor een Brexit. Ik ben benieuwd wat dit gaat opleven op de 23ste. We zien maar heel weinig ‘tegen’ pamfletten. s’Avonds vermaken wij ons met een spelletje scrabbel. We hebben nog steeds geen internet en ook geen TV. Dus ouderwets plezier.

20 Juni,
Op naar de standing stones van Calanais. De stones zijn 3000 jaar oud de vroegere bronstijd, en geplaatst in een kruisvormig patroon met een steencirkel. In de steencirkel bevindt zich een gekamerde tombe van 6.4 meter lang. Rond 1000 v Chr. werd de tombe aangepast voor onbekende doeleinden en niet meer voor crematies gebruikt.  Meer info op de wikipedia.
Het is weer de gebruikelijke kermis van bussen vol toeristen. Toch nog geprobeerd er iets van te maken. Een doedelzakspeler laat een treurig lied horen. 






21 Juni 2016.
Verder doorgereden naar het zuiden langs de kust. Het eiland heeft een zeer beperkt wegenstelsel, we gaan een deel langs de westkust en dan dezelfde weg terug om ergens op een andere plaats te komen. We willen eerst de west kust ontdekken en daarna via de Oost kust richting Harris. We zijn aangeland in het westen op de helft van het eiland van Lewis. De afstanden zijn hier klein. Het wegennet efficient. Je hebt hier -single track roads-. Een weg die breed genoeg is voor een auto en her en der passeer plaatsen. Wordt een bocht onoverzichtelijk dan verbreed men de weg tot een dubbele. Een zeer efficient systeem van wegenbouw waar iedereen aan gewend is. Veel optrekken en stilstaan dus, maar er is heel weinig verkeer, behalve rond de attracties. Je kunt de auto’s die je tegenkomt op twee handen tellen. In een plaatselijke krant lazen we dat er veel vacatures zijn op dit eiland.


Vandaag is het stormachtig. Het weer kan zomaar omslaan. Eerst een blauwe lucht en dan een half uur later alles grijs. Ik ken dit van Zweden. Het is jammer, dat het zo hard waait, maar de temperatuur rond de 16 graden is aangenaam.
Gisteren een hoge stijle rots beklommen om bij een waterval te komen. Het is zo mooi die ruigheid waar niemand komt. Het is groen hier met af en toe een bloeiende plant. Ik heb orchideen gezien en kleine gele lipbloemige (veldlathyrus?) de heide staat her en der in pollen te bloeien en andere planten die ik helaas niet thuis kan brengen. Er zijn prachtige mossen te zien, tot nu toe niet in staat geweest een goede foto te maken, of de verkeerde lens of gewoon niet scherp. Een taak die nog wacht want ze zijn prachtig. We zijn nu bijna een maand weg en het voelt nog zo kort. Hoe deden we dat vroeger met drie weken vakantie????


vrijdag 17 juni 2016

Ullapool

Vandaag gearriveerd in Ullapool waar morgen onze boot vertrekt naar de Hebriden. Daar is internet slecht en de telefoon niet altijd bereikbaar. Dus blijft het mogelijk van onze kant een beetje stil. Over drie weken weer retour op het vaste land.  Snel nog even een avondfoto vanaf de kant.


Laide en te de tuinen van Inverewe


Maandag leveren we de auto vroeg af in Brora. De garageman wenst ons een plezierige wandeldag toe, de lieverd. Er is in de buurt een whisky stokerij, zegt hij. Ik bedank hem voor de tip en zeg dat ik me maar moed ga indrinken. Eerst nog boodschappen halen in het dorp. Al met al een hele tippel van hot naar her.
We hebben iets meer dan twee uur de tijd gekregen dan zou de diagnose van de auto wel gesteld zijn.
De  Clynelish stokerij is ‘under construction’, er wordt verbouwd. Het bezoekerscentrum laat de geschiedenins van de stokerij zien, die meermale gesloten is geweest en weer opgeleefd. Je kunt er natuurlijk whisky kopen en ik sta versteld over het feit dat de minium prijs 40 pound is en ik zie flessen van 3000 pound. Ben ik blij dat we beide geen liefhebber zijn. Alles is duur in deze winkel. Maar het is er warm en droog dus zitten we even lekker bij te komen. De hoop hier koffie te krijgen is vervlogen, want daar doen ze niet aan.

Zo oud als.....

Dan terug naar de garage, om het oordeel te horen. Best vervelend. De garage houder is aardig en zegt dat de aandrijfas uit het differentieel gesprongen is. Daardoor is de olie weggelekt. Het schijn een euvel van de Mitsubishi te zijn. Een paar ferme tikken tegen het differentieel was de oplossing en de olie had hij aangevuld. Meer kon hij nu niet doen. We krijgen het advies regelmatig onder de auto te kijken en als de aandrijfas er weer uitspringt hem een goede tik te geven met de hamer. Het geluid van het differentieel was nu een gegeven, mogelijk slijtage.
Wij naar de caravan, met toch een gevoel van onzekerheid. Het kan zo weer gebeuren en dat is niet lekker. Maar we kunnen verder en dat doen we dan ook.



Door het oponthoud van vier dagen zijn onze plannen weer bijgesteld en we gaan nu dwars over de Highlands via single track roads naar de west kust. Op18 juni vertrekt de boot naar de Hebriden uit Ullapool. En ik wil ook nog de tuinen zien in Inverewe bij Lochewe.
We delen de afstand op in stukken en vinden de eerste nacht een prachtig plekje aan een meer. 



s’Avonds genieten we van de ondergaande zon (na tien uur) , de dag erop rijden we door via Ullapool naar Inverewe om de tuinen te bekijken. We staan op een camping die uitkijkt over de baai, met de wind volop kop. Omdat de caravan iets hoger staat, lijkt het of je in het combuis van een schip zit. Het geluid van de wind en de woest golven maken het gehel compleet.


De tuinen van Inverewe waren voor mij een teleurstelling na die van Branklyn garden. 


Het weer was grijs, dat helpt niet mee.  Drommen toeristen met bussen stonden voor de ingang en natuurlijk ook de nodige dagjesmensen, waaronder ik ons ook reken. In de tuin heel veel Rhododendron soorten, maar die zijn aan het eind van hum bloei. Veel grote bomen, zoals Thuja en Sequoia die hoog oprijzen. Het tuin is oud en de verscheidenheid aan bomen is groot.

 Ik vind de verschillende Cornus soorten de moeite waard en kijk verrukt naar een prachtige diep paars-zwarte iris, die ik ergens tegen ben gekomen.




Helaas zwermt het er ook van de midges. Iedereen loopt te wuiven en te krabben. Kun je een leuk filmpje van maken. We lopen meerdere uren door het park om daarna weer naar de caravan over de kronkelige weg, langs het meer terug te gaan. Deze kant van Schotland is veel ruiger, met hoge kliffen en diepe inhammen langs de kust. Dit is meer het Schotland dat mij aantrekt, behalve de muggen.