Belt-Schutsloot

Na een lange tijd blog-stilte heb ik de draad weer opgepakt. Door een niet meerwerkende knie zijn onze reisplannen van dit jaar in het water gevallen. We zullen onze reis naar het verre Noorden voorlopig moeten uitstellen.

Vorige week toch de caravan ingepakt. Eigenlijk had ik geen zin, maar een bestelling van een paar sandalen, die naar de camping verzonden zouden worden, gaf de doorslag. Ik had op zaterdag een workshop in Emmeloord, daarom werd de kampeerplaats in het Noorden gezocht. Het werd Belt-Schutsloot in de Weerribben.

Tijdens de workshop heb ik weer mijn fotografisch hart kunnen ophalen. De eerste resultaten gepost op facebook.

Zondag zijn we richting Giethoorn vertrokken. Het was daar een toeristisch gekkenhuis volgens ons, maar volgens het bedienend personeel van een café, was het rustig. Men liep in file langs de grachten. Alle nationaliteiten kom je tegen, de Japanners voeren de boventoon. Zelfs de aankondiging van “koffie met gebak” stond in karakters.

In de grachten een lange stoet van motor sloepen, kano’s en andere kleinere vaartuigen. Ik herinner me Giethoorn van 30 jaar geleden als een rustig dorp. We hebben zelf vaak genoeg hier gevaren. Ook op de meren is het enorm druk. In de havens liggen de meest mooie jachten en motorboten. Nederland arm????

Wij vluchten letterlijk weg. Terug naar de camping met 20km in de benen. Niet slecht gezien mijn conditie en de temperatuur.

Vandaag, maandag is het een stuk rustiger op het water en met toeristen. Een fietstocht brengt ons naar Zwartsluis. Het is hier waterland. Ook hier een drukke haven, maar op de meren is het stil. In de vaarten liggen boten, waarop men recreeert. Ik krijg het camping idee hierbij. Moeder heeft de grote witte onderbroeken van papa buiten hangen. Pa zit uitgeblust in de stoel in de schaduw. Met een tropische temperatuur niet zo gek.

Zwartsluis

We gaan op een terrasje zitten en genieten van een ijsje. Bij de caravan gekomen zit er toch weer een kleine 15 km op. Mijn knie vindt het niet helemaal leuk. De plaatselijke fanfare is aan het oefenen. We zien ze langs een weiland marcheren, waar een paard rustig staat te grazen. Het beest is onder de indruk van de muziek. Spitst zijn oren en maakt een paar bokkesprongen. Hij gallopeert door de wei, bokkend en stilstaand. Oren naar voren en hup nog een rondje. De fanfare marcheert verder, hij wil meer, dus nog maar een rondje in galop. Met gespitste oren kijkt hij ze na en je voelt hem denken: ‘dat was gezellig, leven in de brouwerij’. Jammer dat het afgelopen is, zo vermakelijk.

Morgen worden de zonnepanelen in Ravenswaaij geplaatst. We rijden op en neer. Kan ik een wasje doen en de eerste kersen plukken. Wij realiseren ons dat we verwend zijn met ons stekje daar. Zeker in het weekend bekruipt mij het gevoel, wat doe ik hier tussen de drukte terwijl het thuis zo rustig is. Het enige voordeel is, dat je hier niets hoeft. Het huishouden stelt niet veel voor. Dat kan ik thuis niet zeggen. Waarschijnlijk houden we het dit weekend voor gezien.

Sneeuw, ijs en koud.

Alweer een week verder en het was koud met een minium temperatuur van min 8 graden. Gure wind en niet echt aangenaam, vooral aan de waterkant bij de IJssel en bij de Oostvaardersplassen. Maar goed daardoor laten we ons niet weerhouden om te gaan lopen en proberen iets ervan te maken. We hebben het best naar ons zin binnen en cocoonen behoorlijk. Lekker lang slapen en een boek lezen.

De lucht blijft de hele week grijs en mistig, het voorspelde zonnetje laat op zich wachten. Jammer is dat, want dit grijze weer geeft vlakke foto’s en weinig inspiratie tot mooie beelden.

De natuur rond de Oostvaardersplassen is mooi, het is een ruig gebied, waar de natuur zijn gang mag gaan. De dieren moeten rust krijgen in de winter, om niet teveel energie te verliezen met zich bewegen en zodoende hun opgebouwde vet reserve te sparen. Er is een behoorlijk gebied afgesloten voor publiek. We hebben geluk, als we wat herten tegen komen rond vijf uur. Mooi gezicht is zo een kudde.

Op dit ogenblik is er discussie over de dieren in de Oostvaarders plassen. Het gebied is te klein voor alle grote grazers en daardoor creperen veel van hen. Er gaan stemmen op om ze te verplaatsen naar rijkere gebieden of toch af te schieten. De meningen hierover zijn verdeeld tussen de diverse milieu groeperingen.

In het bezoekers centrum kun je heerlijke chokolademelk met slagroom drinken. Een aanrader evenals een bezoek aan de Oostvaardersplassen.

De caravan houdt het redelijk goed. Binnen snort de kachel continue. Er gaat best veel gas doorheen. Gisteren is de waterpomp op het terrein bevroren. Fred ging op stap om water te zoeken en vond een buurman verderop bereid ons water te geven. Kunnen we weer even verder.

Een tochtje langs de IJssel was geen succes. Mijn god, wat was het daar koud. Werkelijk na een kwartier wandelen waren mijn handen ijsklompen. Ondanks mijn dikke jas, muts, lange onderbroek en meerdere truien is het koud. Dat hebben we snel voor gezien gehouden. Als je een foto wilt maken moet je iedere keer je handschoenen uittrekken, echt niet fijn.

Een bezoek aan Kasteel Cannenburg was verrassend, ondanks het feit dat het kasteel gesloten was. In de fraai aangelegde tuinen met vijvers, kun je wandelen en waant je terug in het rijke verleden.

Vandaag naar Urk geweest. Bij CameraNu werd een lezing over Wacom teken-tabletten gegeven. Altijd leuk om te luisteren en iets nieuws op te pakken. Daarna zijn we Urk ingelopen. De tijd staat daar stil. Ze spreken een heel eigen dialect, razendsnel en niet te verstaan. De kleine huisjes zijn een plaatje van vroeger tijden. De haven ligt vol met platbodems, pleziervaartuigen en jachten. Je ruikt de vis overal en bij het monument voor de verdronken vissers, kun je je al de tragedie die zich heeft afgespeeld levendig voorstellen. Eens per jaar is er een Urker herdenkingsdag voor alle verdronken vissers. Men brengt zijn tijd door in de kerk en alles is gesloten. Hier kwamen we, op tijd, achter toen we woensdag naar Urk wilden. Je bent daar dan niet welkom.

Morgen, als het weer het toelaat, richting huis. Zonder water wordt het wel erg afzien. En een open haard is ook niet te versmaden.

Heerde en omgeving.

We zijn hier alweer een week en de tijd vliegt voorbij met eigenlijk niets doen. Tenminste….

Maandag op de fiets gestapt om boodschappen in het dorp te gaan doen. Conditie helemaal niets. Na een goede 10 km dacht ik, ik wou dat ik thuis was, puffen en hijgen en een zeer achterwerk. Wat stom en dan te bedenken, dat ik vroeger makkelijk 50 tot 80 km wegtraptte zonder al teveel moeite. Op de racefiets zelfs meer. Brr, dat is een bittere leerschool, dus meteen het goede voornemen gemaakt meer te fietsen. Dat wandelen legt geen zoden aan de (conditie) dijk. Gisteren dan toch nog 30 km getrapt.

Gaat al iets beter houdt niet over.

Ik heb lekker mijn boek uitgelezen nog zo een 5000 te gaan. Gaat nooit lukken.

Omdat we nu niet in Duitsland zitten, maar in Nederland heb ik van de deugd een nood gemaakt en een workshop gevolgd bij Frank. We zittten niet al te ver van Emmeloord. Veel geleerd over licht settings in een ouderwetse opstelling. Wat kan ik hier van genieten en wat haal ik daar een energie uit.

Fred, een dagje van mij verlost, gaat fietsen via Schokland naar de balgstuw in Ramspol. Hij neemt zijn fototoestel mee en zorgt voor de plaatjes. Hij komt me voldaan, na 50 km, ophalen in Emmeloord. 

De Balgstuw

Op onze donderdag fietstocht kwamen we door het dorp Oene, langs een dorpscafé. Hier hebben we gelunched met een broodje. Omdat het zo goed verzorgd was en zij het predicaat hadden de beste biefstuk te serveren, besluiten we hier ‘s avonds te gaan eten. Dat is lang geleden, dat we dit zomaar spontaan gedaan hebben. Heerlijk even geen afwas en gedoe in de caravan. Echt vakantie voor beiden.

Vanmorgen zeiden we tegen elkaar: "We kunnen de hele dag in deze kleine ruimte blijven zonder ons te vervelen" en dat is ook zo. Omdat we internet hebben, zijn we niet van de buitenwereld afgesneden. Verder is het doodsstil op onze generator na, die pruttelt op de achtergrond. We wekken te weinig zonne-energie op om aan onze electrische behoefte te voldoen.

Zondag in Kampen is rustig. We zwerven wat door de straatjes bij een waterig zonnetje. In de haven liggen grote bemastte schuiten. Vroeger had Kampen een bloeiende visserij maar die is, door de drooglegging van het IJselmeer, kapot gegaan.  In het museum van Kampen verteld de laatste schipper van het terug lopen van de visstand en de gevolgen voor de vloot in nog geen 40 jaar. De man was aangeslagen toen hij vertelde over zijn schip Jente, genoemd naar zijn vrouw, die voor 7 kinderen moest zorgen terwijl hij de hele week weg was.

In de hoofdstraat kun je de oude statige huizen herkennen. Helaas zijn ook hier de beneden etage omgebouwd naar Blokker, Kruidvat en ga zo maar door.

Uit de kerk klinkt zwaarmoedig gezang uit volle borst. Het staat er behoorlijk vol met auto’s en fietsen. Het plaatsje Kampen heeft 11 kerken. Een van de kerken gaat uit en de zwart gekouste vrouwen en meisjes en net gekleede heren en jongens stromen naar buiten. Ik vind dit een echt Hollands tafreel uit de ……..jaren. Mooi dat dit nog bestaat.

Ouderwets zondag vieren.

Het schijnt van de week koud te worden, ik ben reuze benieuwd hoe de caravan zich houdt. Hij is in ieder geval niet winterhard, maar we willen het wel uitproberen om niet tot al te grote verassingen te komen als we naar Noorwegen gaan.

SaveSave

Wat gaat het worden?

We hebben ons boeltje ingepakt, omdat we richting Duitsland naar het Bayrische Woud willen gaan. Er schijnt dat er een magnifiek dierenpark is, waar wolven rondlopen. In deze tijd van het jaar zijn ze actief en dat is natuurlijk een fotografische  uitdaging. Verder trekt een sneeuwlandschap ons wel en je hebt de mogelijkheid er te skien in de nabijgelegen bergen. De skies worden ingeladen en de kleding bij elkaar gezocht. Het ligt al te lang ongebruikt op zolder. Skien is niet echt Fred’s ding, maar hij is ook niet zo anti dat hij niet wil. Ja en als je er toch bent….

Zaterdag kijken we nogmaals op het weerbericht, omdat we niet in de ellende met veel sneeuw en gladheid terecht willen komen. 

Tot onze schrik zien we, dat de temperatuur extreem koud gaat worden tussen de -10 en -15 graden gedurende langere periode. Nu hebben we wel een kachel maar dit is gewoon teveel. Plus de bijkomende ellende van bevroren leidingen en watertank.

We zijn flexibel en kijken waar het beter is en dan springt Nederland eruit. Skies uitgeladen, winterkleding in de kast en het roer om. Fietsen inladen, regenkleding mee. 

Zondag vertrekken we richting de Veluwe en staan we weer in Heerde. Een camping waar letterlijk niets is. Alleen een waterpomp, afval container en toilet stort. Lekker in de bossen. Nu ja er is ook genoeg te zien in Nederland.  En Emmen is bereikbaar, al zitten de beesten wegens de kou nu in hokken. Volgende keer beter als we richting het Noorden gaan. Komen we vast wel sneeuw tegen. En wie weet kunnen we walvissen spotten in de Lofoten.

 Arno en José passen op huis en haard. Zo lief, want dat geeft rust en onze vrijheid.