Richting Zuid-Zuidwest

Na veel gedub en nadenken, hebben we ervoor gekozen om niet naar het Noorden te gaan.  We hadden het Noorderlicht willen zoeken, maar de koude winter is niet zo goed bevallen. Wij hebben beide zin in zon, al was het Noorderlicht ook aantrekkelijk geweest. Wat zal het dan zijn Italië, ……Toscane is aantrekkelijk. Maar de benzine erg duur. Frankrijk of Spanje? Spanje biedt ook veel zeker de Pyreneeën.

    Het plan is ergens rond de Pasen weg te rijden. Ik ben niet vooruit te branden met inpakken, dat eindeloos op en neer lopen met spullen is niet mijn hobby. Kleding nemen we minimaal mee, de ervaring is, dat je daarvan weinig nodig hebt. 14 onderbroeken is voldoende om twee weken door te komen en je moet toch wassen.

Ik ben nu vier weken geleden geopereerd, helaas ook weer gestruikeld tijdens boodschappen doen. Natuurlijk op mijn knie, met als resultaat een goede pijnscheut. Deze wreekt zich nog steeds. Pijn vraagt energie en ik word er zo langzamerhand niet aardiger op.

We hebben een paklijst van de caravan, die vinken we af. Zoeken naar badslippers voor de camping douche of bepaalde medicijnen.

Natuurlijk toch weer zaken vergeten, zoals het verloopstukje van de elektrische kabel. Deze heb je nodig als er een andere aansluiting op de camping is.

De eerste avond belanden wij in Arras. Het merendeels van de campings gaat per 1 april open. Geen reuze rit maar genoeg. Het geeft ons tijd om nog even te lopen en de benen te strekken. Boodschappen hadden we thuis gedaan, makkelijk eten met 2 quiches en een bak sla.

We dubben of we zullen blijven en Arras bekijken, maar een regenbui s’ochtends geeft de doorslag, om dat niet te doen. Ons doel is warmte en dat zal het zijn.

De stukken die we rijden zijn niet  groot, want met zo een sleurhut kun je geen kilometers maken. Rustig rijden rond de negentig is ook het meest zuinig want anders hebben we helemaal een draaikolk in de tank. Helaas heeft Frankrijk veelal de E10 ingevoerd, een benzine die onze kleppen verbrandt. De motor heeft een te oude techniek. Superbenzine is ons deel met de daarbij behorende prijs.

Gisteravond geland in Guignicourt, een gehucht vlak boven Reims. Er zou daar een camping-municipale zijn. Voor de niet kenners, dat zijn gemeente campings die doorgaans niet zo duur zijn en erg rustig. Helaas is onze camping gids verouderd en blijkt hij al zes jaar in particuliere handen te zijn. Prijs navenant, ze rekenen 30 Euro per nacht. En dat terwijl de douche koud is, afwas water met mondjesmaat loopt en sanitair verouderd. De camping wordt bezocht door Engelsen, die hier korting krijgen. Joost mag weten waarom.

Langs de camping loopt de rivier de l’Aisne, leuk voor een wandeling. Het voorjaar ontpopt zich met bloeiende krentenboompjes, maartse viooltjes, in het wild groeiende primula’s zelfs zie ik al een geel vlindertje dat zich aan de maagdenpalm tegoed doet.

Vandaag scheen het zonnetje tussen de buien door. De temperatuur tikte zelfs 18 graden aan. Rond een uur of drie maken we kamp op een parkeerplaats langs een kleinere weg. Mogelijk worden we weggestuurd, we zien wel. En zo niet dan blijven we hier vannacht. Gauw naar een dorpje lopen om wat rond te kijken. Veelal  cultuurland. Op de terugweg begint het te regenen en dan een spatje zon en een prachtige regenboog aan de hemel. Als we binnen zijn barst het onweer los. Het gaat goed tekeer. Ik geloof dat ze boven boos zijn, terwijl ik toch echt niets gedaan heb. Gauw nog wat foto’s bekijken en dan op tijd ons bed in.  En heerlijk de nacht doorgeslapen.

Vandaag weer zo een 300 km gezakt naar het Zuiden. We staan nu in de buurt van Monluçon. Wij hebben nu 900 km gereden. Het plan is om vrijdag in Castres te zijn, dat is nog eens 500 km. Mijn zusje is daar momenteel en het we willen haar bezoeken. Zij vliegen de week erop terug naar Engeland dus de tijd is beperkt. Anders hadden we ook nog bij andere vrienden langs gegaan. Volgende keer dan maar weer.

De afstanden zijn groot. Vroeger had ik daar niet zoveel problemen mee, maar ik merk dat ik het autorijden een stuk minder leuk vindt. Dat komt deels door het feit dat mijn been pijn doet en deels omdat ik het echt niet leuk vind. Nu ja gaat wel weer over hoop ik en zo niet dan een andere vakantie plannen.

De temperatuur is al een stuk aangenamer aan het worden. Hevige regen en zon wisselen elkaar af, de minimum temperatuur ligt op 13 graden en als het zonnetje schijnt 18.

Als we in Castres geweest zijn, gaan we ergens richting Pyreneeën. Daar willen we zeker wat langer blijven om te lopen en dingen te ontdekken.

In  het dorpje vlak bij de camping is een Brocante. Hij staat overvol met spullen een paradijs voor snuffelaars. Ik zie een beeldschone stoel voor 80 Euro zo jammer dat hij niet vervoerbaar is. Hij was helemaal opgeknapt. Ik heb nog nooit zoveel "zooi" gezien per vierkante meter. Erg leuk waard voor een gestoorde foto.

Klingenbrunn en Frauenau.

We weten, dat we ergens weer naar huis moeten. Je kunt niet altijd weg blijven en er zijn thuis ook dingen, die geregeld moeten worden. Fred moet zich melden voor een staar operatie, rechts. Ik heb zelf ook nog her en der afspraken staan. Maar de ene dag zeggen we, we gaan naar huis en de andere dag hebben we daar totaal geen zin in. We zijn geloof ik, super lui geworden, ondanks het feit, dat we heel veel lopen.

Een avond gaan we nog een poging doen de melkweg te fotograferen. Helaas bederven de wolken het uitzicht. Maar de hemel is prachtig met sterren en de lucht inktzwart.

De afgelopen dagen was het weer wisselvallig. Veel regen, maar met dikke schoenen en een goede jas, kom je een eind.  Gisteren weer de “nacht” tocht gedaan van een paar dagen geleden. Toch eens bij normaal licht zien, hoe het daar is. De stenen waren nat en glibberig, ik hield het na een half uur klauteren voor gezien. Want je moet ook altijd terug. Het was niet makkelijk bij de rivier te komen, door de steile kanten van de rotsen. Fred heeft nog wel een paar mooie plaatjes geschoten.

Daarna naar het likeur museum in Spiegelau. Ze zijn beroemd om Bärwurtz, een sterke drank getrokken uit een wortel van een kruid, dat hier in de buurt groeit. Het kruid ruikt als een mix van maggie en selderie. Zo schijnt die drank ook te smaken. Voor mij ronduit niet lekker. Maar iedere meug zijn heug.

Doorgelopen naar een andere bezienswaardigheid. Een ouderwetse gaststube. Ook hier de verkoop van drank en andere souvenirs. Niet de moeite waard en een zware etenslucht doet mij aan het bejaardenhuis denken. (Lees vergane glorie). Trouwens degene die ons te woord staat is ook bejaard. Plaatje compleet.

In een sportwinkel maken we een praatje met de eigenaar. Hij geeft ons tips over de omgeving, (twee keer naar het VVV geweest en nooit deze info gehad). Hij blijkt ook een enthousiast wandelaar te zijn. Weet waar de mooie punten liggen en dat is voor ons waardevol. Hij vertelt dat er veel terugloop van tourisme is. Vroeger was Klingenbrunn geliefd bij de Hollanders, die willen langlaufen, maar nu niet meer, omdat Tjechië goedkoper is en omdat er overal sneeuwkanonnen zijn ingezet op de piste.

Ik vraag, hoe het mogelijk is dat er zoveel zonnepanelen zijn. Bij ons loont het niet meer energie op te wekken dan er wordt verbruikt, door belastingmaatregelen.

Hij vertelt, dat er een paar jaar geleden 60 Eurocent per KW/h werd betaald, dit is nu minder. Boeren gingen massaal panelen plaatsen. Minder werk en slapend rijk. (letterlijk). Een vriend werd in korte tijd miljonair, aan installaties. Het heeft een slechte uitwerking gehad op de flora en fauna, want waar geasfalteerd is voor de panelen, groeit niets. De gevolgen laten zich raden. Duitsland heeft een energie overschot en verkoopt elektriciteit aan Tjechië. ‘s Nachts is er een tekort, omdat de panelen niets opleveren. Tjechië levert dan, alleen tegen een hogere prijs. Alles wordt gefinancierd door de burger. Hij was daar niet blij mee.

Vandaag weer naar het stuwmeer geweest, nu de andere kant om. Er valt hier nog zoveel te zien. Het is behoorlijk regenachtig en na een kilometer of vijf houden we het voor gezien. Fred heeft zin in pizza en moet ook nog biertjes hebben. Onderweg gestopt bij een Edeka. Als we afrekenen wordt zijn betaalkaart niet geaccepteerd. De kaart van de ING is geen EC kaart volgens hen. Raar want hier in het dorp wordt hij  wel geaccepteerd. Ik voel Fred bokkig worden, van het moet en zal. Ik ben bang dat hij boos wegloopt. Maar zo een kassière kan er ook niets aan doen. Regels zijn regels en zeker in Duitsland. Gelukkig hebben we cash geld. Toch raar, dat je nog in dit soort situaties terecht kunt komen in een zo modern land. Ik had al gehoord, dat de winkels veel moeten betalen voor een terminal en iedere transactie. Het zal dan wel afhangen van de voorwaarden met welke club zij in de weer gaan.

De terugreis ligt op de loer, alleen is de vraag wanneer. We zien wel.

Nog steeds in Beieren.

De blaadjes blijven vallen. Er ligt een dik tapijt rond de caravan. De bomen worden kaler. Dennenbomen zijn versierd met bladeren ipv sneeuw. Het weer blijft goed, de temperatuur loopt tot 20 graden op.

Een fotografische app vermeld, dat de melkweg te zien moet zijn boven aan de bergen. Sterren heb ik rond de caravan ook gezien, maar er is hier lichtvervuiling. Wij eten tussen de middag warm en gaan beladen met broodjes, drinken en iets lekkers op weg naar de Steinklamm. Daar is een stuuwmeer, waar we avond foto’s willen maken. Er zijn geen open plekken in het bos, maar mogelijk kunnen we hier de nacht zien.

Het wordt donkerder en de zon zakt gestadig achter de horizon.

 Toen we weg gingen heb ik, op het  laatste moment, een zaklantaarn meegenomen.

Dat is werkelijk onze redding geweest, stom als we zijn. Nu loop ik een beetje vooruit op mijn verhaal. Het wordt kouder, de broodjes zijn op, het is nog niet echt donker. “Laten we vast gaan lopen” zeg ik, uiteindelijk is het nog drie kilometer naar de auto.

De weg is bewegwijzerd met een forel, die we volop zien in de beken waar we langs komen. Met de bewegwijzering hebben we minder geluk.

 In de duisternis volgen we onze route. Het wandelpad is niet mooi aangeharkt, maar een bospad vol boomstronken. Er was aangegeven dat het niet geschikt is voor rolstoelen en kinderwagens. Nu dat klopt. De  zaklantaarn gaat aan, om niet te struikelen. Het wordt aardedonker. De zaklantaarn veranderd in een heel klein lichtje. Je ziet letterlijk geen hand voor je ogen.

In mijn fototas heb ik een LED lichtje, dat ik ook gebruik voor het uitlichten van objecten.

Ik weet dat die opgeladen is dus die er ook bij gehaald. Dat geeft een bak licht, hoe lang houdt die het uit?

Zo donker met zaklantaarn.

Het pad veranderd in grote rotsen, onze telefoon geeft meermale uitkomst waar we ongeveer moeten zitten. Soms zien we een aanwijzing, alleen niet het forellen bordje. Wat is het donker. Ik zing vrolijk - ik ben niet bang voor de boze wolf-, maar je zult er maar eentje, die hongerig is, tegen komen.

We klauteren over rotsen, langs een beek die ruist in de diepte. Af en toe langs de kant die aardig stijl is. Ik stap in een gat en ja hoor, lekker op mijn knie. Later blijkt mijn knie behoorlijk open te liggen. We moeten gewoon verder, in het bos blijven, ook al hebben we een kleed bij ons, is geen optie. Als onze lichten het maar uithouden. Je zou het een surfival tocht kunnen noemen in optima forma. Geen idee hebben waar je in hemelsnaam bent, geen hand voor ogen kunnen zien, totale stilte om je heen. Ver boven de bomen de sterrenhemel, die we maar vergeten. Ze noemen dit de Romantische Strasse, nu dat zal wel bij daglicht, maar niet in het pikkedonker. Ofschoon Fred opmerkt we hebben toch een deken bij ons!

De Lume cube gaf meer licht

Twee en een half uur later vinden we de auto. Dit was het avontuur weer voor deze week. Wordt vervolgd.

Klingenbrunn, Beierse Woud.

Eerst hadden we de gedachte om verder te gaan, er wordt een paar dagen slecht weer voorspeld. Maar slecht weer geeft ook mogelijkheden, om te lezen en niets te doen. Ik moet een was draaien en er zijn altijd klusjes hier. Verder heb ik geen zin eindeloos in de auto te zitten. De omgeving heeft veel te bieden, dus waarom verder gaan?

En…. ik wil naar de top van de Rachel op 1450 meter hoog. Dat wordt loop en klimwerk, want een auto kan daar niet komen.

Bij het VVV in Frauenau krijgen we een kaart, plus een parkeerplek om vandaar door te gaan. 

Als we bij de P komen, moeten we volgens de man van het VVV, rechtdoor lopen naar de gemarkeerde route. Na een half uur lopen komt Fred erachter, dat hij zijn lenskap kwijt is, dat begint goed. We hadden al lopen klimmen met onze spullen, dus loopt hij alleen naar beneden, om zijn kap te zoeken en zegt vrolijk tegen mij, blijf jij maar hier zitten. Hij laat zijn tas en jas achter. Ik krijg het koud, want door het klimmen was ik best gaan zweten. Zijn spullen onbewaakt achter laten, zie ik niet zitten, de hele zooi op mijn rug, en loop als een pakezel de nodig meters naar boven. Valt tegen, maar het houdt je warm. Ik bedenk me hoe stom het is, om zonder jas weg te lopen, het weer kan razendsnel omgaan. Maar goed, dat is niet gebeurd en na enige tijd is Fred ook weer terug met zijn lens- en zonnekap.

Tot nu toe geen bewegwijzering gezien, we lopen vrolijk verder. Op de telefoon hebben we kaarten geladen, die ook off-line werken. Gelukkig maar, want nergens WiFi of telefoon ontvangst.

Dit is zeker niet het goede pad volgens ons mobiel en besluiten naar het stuwmeer, dat wel in de buurt ligt, te lopen.

Natuurlijk missen we een bospad en ipv om te keren gokken we op een andere doorgang, die er volgens mij niet is, maar volgens Fred wel. Helaas heb ik gelijk, er moet  een kleine kilometer overbrugd worden. We worstelen ons door een natte greppel naar beneden. Grote rotsblokken vormen obstakels, naast bossage en bomen. Waar herken ik dit geklauter  van? Het schijnt ons altijd te overkomen.  Of het nu Spanje is, waar we ooit een hele dag gelopen hebben in de moordende hitte zonder water, of Ierland waar we uiteindelijk in een moeras belanden en Fred zijn hengel verliest in de bosjes waar we doorheen kropen. Toen moesten we ook nog door een weiland waar een vette stier ons lelijk aankeek. Of de Ardennen waar we door bloeiende brem een weg moesten banen om naar een dorpje te komen. Daar nat aangekomen bleken we onder de kleine rupsen te zitten, die vrolijk over de tafel gingen kruipen in de warmte van het cafeetje.  Om maar een paar hoogtepunten te noemen.

Mijn knieën, noch die van Fred vinden het leuk. Hij had ook pijn. Dat  was de volgende dag niet minder. Dat wordt een rustdag met een bezoek aan het glasmuseum in Frauenau.

Hoogwater overlaat

De hele omgeving staat hier in het teken van de glasindustrie. Schott en Zwiesel zijn grote namen van deze streek. Tijdens de rondleiding komen we meer te weten over de kunst van het glaswerk maken. Een stuk met daarin lijnen door glasdraden te trekken en die vervolgens te draaien en dan weer te smelten is bijzonder. Je krijgt daardoor schuine lijnen en verticale vertakkingen over je kunstwerk, in dit geval een bokaal.

Glas werd handmatig gemaakt in de Glashütte. Die had ook een sociale functie. De mannen werkten daar de vrouwen thuis op de boerderij. Als er in de winter een tekort was aan basis voedsel in een familie, werd dit door de gemeenschap gedoneerd. Daardoor hadden de kinderen altijd goed te eten en was men blij met de werkgever en de omgeving.

Boven in het museum is een verzameling glas uit verschillende landen. Voor Nederland werk van Copier, Finland Italla en Japanse Kunst. Ik vind een waaier erg mooi door het gescintillerde glas. Met mijn mobiel snel een plaatje gemaakt.

Wat het reizen betreft zitten we dus voorlopig nog hier. Gewoon lekker wandelen en genieten van het mooie weer dat voorspeld is. Verder zien we wel wat we doen. Mogelijk richting huis of zoiets. Misschien nog even een uitstapje naar de Alpen. Het is allemaal mogelijk.