Jaren geleden hebben wij een presentatie bijgewoond over Helgoland, waardoor het op onze to-do list kwam. Het is een bijzonder eiland gelegen op 60 kilometer van de Duitse kust bij Cuxhaven, veel verder noordelijk dan de Waddeneilanden. Helgoland was Duitse bezit en werd gebruikt als grote marine haven in de tweede wereldoorlog. Het was een strategisch punt met vele bunkers en militaire voorzieningen. Door een zwaar Brits bombardement in april 1947 met 6.700 ton aan explosieven werd het eiland in tweeën gedeeld. Helgoland en Düne hebben een oppervlakte van 4km2.
In 1952 keert de bevolking terug sindsdien leeft het eiland hoofdzakelijk van toerisme en de accijnsvrije verkoop van parfum, sigaretten en alcoholica. Helgoland is een belangrijke broedplaats voor zeevogels in juni en daardoor geliefd bij vogelaars en fotografen.
In november en december worden de jonge grijze zeehonden geboren merendeel op het tegenover gelegen eiland Düne.
Als we op een advertentie stuiten van NatureTalks, die een fotoreis naar Helgoland op het programma hebben staan, zijn we verkocht. We weten niet wat we moeten verwachten, omdat we altijd individueel reizen met onze caravan. Wie zullen de medereizigers zijn en hoe werkt zoiets?
Er is een zoom meeting georganiseerd om kennis te maken. We vertellen wie we zijn, maar dat zegt nog weinig. Tevoren hadden we een lijst ingevuld met leerdoelen, maar die zijn niet echt aan bod gekomen. Wel was er een fotobespreking.
Voor de heenreis boeken we een hotel in Cuxhaven, de boot vertrekt vroeg en de afstand van 450 kilometer is net te ver, vooral omdat we de dag ervoor een Sony dag hebben, die om 6 uur s’avonds eindigt.
In Cuxhaven ontmoeten we elkaar bij de trap voor het havenrestaurant.
Het inchecken verloopt spoedig, de boot is vol lastig om een plek te vinden voor 8 mensen. Buitengaats gaat het aardig tekeer met storm op kop en de eerste spuwers zijn een feit. Ik ga buiten op het achterdek staan, kop in de wind. Het buiswater spat hoog op, een zilte smaak op mijn lippen. Rokers bederven het pure gevoel, omdat de geur door de wind wordt meegenomen in onze richting. Je moet je goed vasthouden door de hoge golven en de deining, er hangt een bordje met daarop de mededeling dat de organisatie niet verantwoordelijk is voor roestvlekken op je kleding.
Rond een uur of twee zijn we ingecheckt in het hotel. We kopen een broodje en varen in 10 minuten naar Düne om het eiland te verkennen.
Midden op het eiland is een vliegveldje en een restaurant. Ook is er wat bebouwing, ik geloof zelfs een hotel. In ieder geval komen we een camping tegen voor tenten, misschien een idee voor een andere keer.
Als je je ogen dichtdoet, kun je je voorstellen dat dit eiland met zijn grote zandstranden een geliefde plaats was voor zonaanbidders. Helaas werkt het weer nu niet echt mee.
Het strand is afgezet met een groot hek, om de rust voor de zeehonden niet te verstoren. Je moet 30 meter bij ze vandaan blijven, hierop wordt gecontroleerd. Ook de moeders maken duidelijk met agressief geblaas en gekrijs, dat je weg moet gaan.
De pups zijn erg nieuwsgierig en kruipen naar het hek, ze kijken je met grote ogen aan. Ze zijn speels, rollen zich heerlijk door het zand en slapen veel met een tevreden grijns op hun gezicht.
De komende dagen leer je over het gedrag van zeehonden. Moeders die op hun rug of zij draaien om te voeden, of moeders die hun pup leren zwemmen in de branding. De kleine wil het water niet uit, want hij heeft net bij een rots een draaikolk ontdekt waarin hij ronddrijft. Mama duwt hem naar de kant, hij glipt onder haar vinnen uit.
Als de vrouwtjes gebaard hebben, start de strijd bij de mannen. Die vechten met hun grote lijven om de vrouwtjes. Rennen elkaar na, ze kunnen 25 km/uur lopen. Het gaat er wild aan toe. De man richt zich op en stort met zijn volle gewicht op zijn tegenstander. Hij zweeft even boven de grond en dan bam er boven op. Ze hebben enorme nagels en klauwen, waarmee ze elkaar tot bloedens toe toetakelen.
Degene die gewonnen heeft, palmt de vrouw in. Hij bespringt haar en rolt er ook weer vanaf. Het valt ook niet mee met al die kilo’s vet. Maar uiteindelijk heeft hij het voor elkaar. De vrouwen kunnen de zwangerschap uitstellen opdat het jong weer in november geboren wordt.
Onderling zijn de vrouwtjes ook niet mis. -Kom niet te dicht in de buurt van mijn jong, anders vallen er klappen- maken ze duidelijk met open bek en luid gesis.
Dit jaar waren er 700 jongen geboren, het is nogal bevolkt op het strand.
We zijn getuigen van een bevalling. Een moeder krijgt een tweeling. Het eerste kind is al een paar uurtjes oud. Nummer twee zien we geboren worden. Een zeehond kan maar één jong voeden, meer energie heeft ze niet. De pup trekt de moeder helemaal leeg na twee tot drie weken voeden. Dan trekt ze naar zee en het gespeende jong verliest zijn witte vacht. Honger drijft de pup uiteindelijk naar zee om voedsel te zoeken.
Dit tweede jong is ten dode opgeschreven, moeder snuffelt er even aan en draait dan weg. De volgende dag is het jong door de strandwacht opgehaald om onder te brengen in een opvang centrum.
We fotograferen iedere dag, liggen op het strand om op ooghoogte te zijn met de zeehonden. We lopen heel veel door mul zand, de cameratas weegt zwaar. Het was alles een fantastische ervaring, die ik niet had willen missen.
Ik, die altijd riep nooit een groepsreis, heeft haar mening bijgesteld.
‘s Avonds leuke gesprekken bij het diner over fotografie en persoonlijke verhalen. Tips en tricks worden uitgewisseld. Een hoop gezelligheid en doodmoe naar bed. Kortom we hebben genoten.
De terugreis naar Cuxhaven was gelukkig rustig. We kwamen rond 1 uur ’s nachts thuis. Volgende keer toch maar een overnachting boeken.
