Ardennen jaarwisseling 2025.

Het plan is om naar de Zuidkant van de Pyreneeën te rijden. Het weer is daar redelijk, volgens de weer app. Er leven roofvogels en lynxen. De eerste stop is in de Ardennen.

Het was een rare tijd in december. Fred moest naar het ziekenhuis voor een geriatrisch onderzoek. Dat verliep redelijk er volgt in Februari nog een MRI. De arts verklaarde de schade van zijn vorige TIA met de daarbij behorende klachten, die zich openbaren. Nu maar hopen dat er niet extra schade is bijgekomen.

Momenteel speelt hij het ene geheugenspelletje na het andere om zijn brein te trainen.

Zelf word ik ook krakkemikkig. Ik stap regelmatig door mijn linker knie, die heb ik nu ingetapet, dat helpt.

Helaas struikelde Fred met mijn camera in zijn hand, de klep van de SD kaart heeft een goede tik gekregen en is afgebroken. De camera is opgestuurd en ik vrees met grote vrezen voor de schade. Hij is wel verzekerd gelukkig.

Ik wist niet dat de camera mij zo lief was, dus voel me een beetje geamputeerd. Als oplossing een kleinere geavanceerde camera gekocht, die tzt verkocht kan worden. Hij heeft een kleinere sensor en is veel lichter in gewicht. Huren is geen optie voor langere tijd. Het is even wennen.

We zijn in de Ardennen aangeland op een camping bij Bütgenbach. De camping ligt op 500 meter, het meer beneden. De nachten zijn fris tot -6 graden. Vanaf een uur of 11 schijnt de zon. De dag temperatuur loopt dan op naar 4 graden. In de buurt is het mooi, we meanderen wandelend door het gebied. Het gebied van de Hoge Venen moet met sneeuw prachtig zijn, een grote vlakte van het veengebied. Of s’ochtends heel vroeg, daarvoor zijn we te lui. Op de dag valt het fotografisch tegen. Door de vele kwebbelende wandelaars geen beest te bekennen. Gisteren kwamen niet verder dan een blauwe reiger. Een roofvogel in de bomen mistte ik.

Duitsland is vlakbij, ik schrok van de Belgische voedsel prijzen. We wippen de grens over voor boodschappen. De voertaal in dit gebied is vreemd genoeg  Duits en niet Frans.

Fred voelde zich eergisteren in het washok niet goed en gaat onderuit. Hij belt me, ik schrok me kapot. Hij is spierwit en ligt op een bank. Ik dacht, “hij zal me toch niet ontglippen.” Rampscenario’s schoten door mijn hoofd. Als ik zijn hoofd tussen zijn benen duw, komt de kleur terug. Het is goed schrikken. De volgende dag voelt hij zich weer o.k.

Wij blijven hier tot 2 Januari. Dan zien we weer verder. In ieder geval niet zuidwaarts. 

We tanken duidelijk bij. Slapen heel veel, om 22:00 plat en vandaag pas rond 10 uur wakker. Dat is iets anders dan thuis om 7 uur. Ik vind het prima. 

Tot zover ons reilen en zeilen in de Ardennen.