Camping Monfrague, Spanje, Extremadura

Vandaag een sombere regendag op de camping Monfrague. Gister middag scheen het zonnetje, …fietsweer. Fred is lang buiten bezig en als ik vraag wat er aan de hand is, blijkt hij de fietspomp te zijn vergeten. Volgens hem zijn de banden nog hard, maar ik zie al dat ik zo door mijn voorband zak en dan 15 kilometer heuvelop te gaan fietsen, nee daar pas ik voor.  Hij loopt naar de receptie om daar een pomp te vragen. Ik snap dat dat niet werkt, want wij hebben een Hollands ventiel en de Fransen en Spanjaarden een frans, zo-een met een pinnetje dat je moet indrukken om op te blazen. Gelukkig heb ik ergens nog een rubbertje, waar Fred een gaatje in boort. Dit rubbertje past in de pomp en over ons ventiel. Een paar uurtjes later is de band hard en fietsen we weg. Dat valt tegen met die heuvels en na 5 kilometer kijk ik op mijn horloge, drie uur. We hebben geen licht en als we nog zo een 10 km moeten fietsen de berg op en dan voor het donker thuis blijft er weinig “zicht” tijd over. Dus retour en de auto halen.

 

Ben ik blij als we daar aankomen want die bergen waren echt niet leuk geweest. Het landschap is prachtig. We zijn verrukt van de grote gieren die er huizen, wat een vlagschippen. Soms vliegen ze laag en dan zie je hoe enorm ze zijn. We proberen foto’s te maken maar dat valt niet mee.

 

 

 

 

Tegen zes uur weer thuis. ‘s Ochtends had ik een prut met linzen gemaakt en die in ons dekbed gezet. Scheelt een hoop kooktijd en wat nog belangrijker is vocht in de caravan. We kunnen zo eten en het is allemaal gaar en heerlijk. Iets om te onthouden voor de toekomst.

Rond zeven uur klinkt er een soort gammelan geluid. Het lijkt wel of er iemand uit zijn dak gaat met klanken, alleen kun je er geen melodie in horen. Fred verklaart dat iemand blikjes heeft opgehangen en daar slaat. Dat geeft een hypnotiserend effect.   Ik denk na zo een twee uur, nu die is wel erg stoned, want het geluid houdt niet op. Het lijkt wel een groepie.  Pas tegen 12 uur wordt het rustig. Vanmorgen hebben we de boosdoener mogen aanschouwen. Het waren enorme koeienbellen. Achter de camping loopt een openbaar koeien-trek-pad. De koeien lopen vanuit Burgos naar het zuiden voor de warmte, zo een 7 a 8 kilometer per dag, begeleid door herders en honden. Een oude traditie die hier in stand wordt gehouden. Hele kudden komen langs, mooi die langhorens. Die kennen wij niet meer.

 

‘sAvonds nog wat foto’s bekijken en lezen. We doen per avond onze Airstream gym, zo een 30 push-ups en buikspieroefeningen. Fred kan niet tot zit  komen en zegt dat hij die buikspieren niet heeft maar bierspieren. Ik vind dat erg vermakelijk.

 

Filmpje van Fred, De stier bewaakt zijn koeien.

We zijn weg!

Zondag, 16 November 2014.

We zijn weg!!!. Het had nogal wat voeten in aarde. Het eerste plan was om rond half oktober weg te gaan. Je hebt dan minder slecht weer onderweg en de herfst laat geregeld een zonnetje zien. In Frankrijk zijn de campings tot eind oktober open. Een camping is makkelijker reizen, doordat je geen zorgen hebt over elektriciteit en water.

Helaas moest Fred  de nodige ziekenhuis onderzoeken ondergaan waardoor ons vertrek werd uitgesteld tot half november.  Het weer was in Nederland geweldig de laatste maand en hebben wij genoten van onze wandelingen in de duinen en de cursus nachtfotografie. De kinderen bezocht en vrienden gezien. Oktober is de oogstmaand,  kilo’s  appels en peren weggewerkt tot sap en moes.  Taarten gebakken en koekjes gemaakt.

 

De laatste week veel werk om weg te komen. De auto bleek een beurt nodig te hebben, nooit aan gedacht tot het laatste moment. Het huis moet schoon en omdat ik dat vroeger met een gerust hart aan Alie kon overlaten, moest ik er nu zelf voor zorgen.  Veel stofzuigen en poetsen om de muizen buiten te houden. Het is een utopie te denken dat dat lukt, maar alle kleine beetjes helpen. De ramen brandschoon en van poep ontdaan, het  alarm systeem gecontroleerd. Blijkt zaterdag de vriezer het te begeven. Hij is propvol met fruit. Ik heb nog een kleinere vriezer alles overgepakt en van het surplus jam gemaakt.

Dan kan het grote inpakken beginnen. Alles controleren of onze standaard aan washanden, lakens, handdoeken etc etc aanwezig is. Fred maakt kisten voor de fietsen en de generator. Die passen perfect in de auto en nu hebben we  geenlast meer van kettingsmeer. En dan eindelijk om twaalf uur is alles gedaan wat gedaan moet worden. De kachel laag, het water van de stal getapt, de luiken geprogrammeerd, de paspoppen aangekleed, nepbloemen neergezet,  hoofdkussens ingepakt, koelkast leeg, buurtjes geïnformeerd en weg kunnen we.

We rijden door regen en nattigheid richting België en stellen als doel het noorden van Frankrijk. We vermijden de tolwegen. Tegen vier uur vinden we een parkeerplaats langs de kant van de weg. Er staan nog twee vrachtauto’s en als het lokale verkeer stopt wordt het rustig. Het is koud en vochtig, daar hebben we in de caravan ook last van al brandt de kachel volop. We zijn beide moe en na een lekker glaasje wijn duiken we tegen elf uur ons bed in.

s’Ochtends worden we vroeg wakker door het langsrijdend verkeer. Helaas hebben we  geen water meer voor een douche. Het wordt een natte washand. Ook goed, zo smerig zijn we nu ook weer niet. Het regent de hele dag, de herfstkleuren zijn prachtig de laaghangende bewolking tekent mooi af tegen de rood-oranje gekleurde bossen. We hadden richting Bretagne gewild, maar wijken hier vanaf, omdat de regen aanhoudt de komende tijd. Verder is het erg ver om als je naar het zuiden wilt.  Fotograferen, wandelen en fietsen  in de aanhoudende regen zijn geen optie. De meeste campings zijn dicht, dat wordt armoe.

Halverwege Spanje moet de zon schijnen. En wie weet komen we de goede Sint tegen, kan die meteen cadeautjes bezorgen in Nederland.  Het wordt erg snel donker, rond half zes zie je echt niets meer. Het geluk is met ons.  Als we een overnachtingsplaatsje zoeken door ergens van de hoofdweg af te gaan en een stuk het binnenland in te rijden, stuiten we op een bordje camperplaats. Nu zijn we wel geen camper, maar daar doet niemand moeilijk over.

 

Fred wordt aangesproken door een boer die verteld, dat er morgen een veemarkt is waar koeien worden verhandeld. Om zes uur komen de eerste vrachtauto’s en dan is het slimmer een stukje verderop te gaan staan. Dus pakken we onze spullen op en verhuizen een kleine honderd meter.  In ieder geval wordt het een vroegertje morgen.

De markt  viel trouwens tegen. Het was een komen en gaan van veewagens, die of koeien uitladen of ze erin joegen, gepaard gaande met een scheld kanonnade en stokslagen. Arme beesten. Ze loeiden klagelijk, ieder met een eigen stem. Hoge loeiers en lage brommers, was me nooit zo opgevallen.

We vertrekken rond tien uur verder richting zuiden en vinden een plaatjes in Vivonne, vlak onder Poitiers. Het is een echt schilderachtig plaatsje. De caravan zetten we tegenover de camping municipal op een parkeer terrein. Er is water en dat is vitaal, Fred zet de generator aan, omdat het accupeil te laag staat. Zo zijn we helemaal zelfvoorzienend. We wandelen naar het stadje en maken foto’s. Fred wil nog even langs de bakker en vergaapt zich aan de etalage. Helaas was die dichterbij dan hij dacht. Resultaat een dreun en een blauwe plek.

Vandaag 19-November aangekomen in St. Vincent de Paul. Vlak boven Biarritz. De zon schijnt de hele dag en het wordt al warmer. Morgen even een rustdag, dus neergestreken op een camping. Er zijn hier veel stacaravans, bewoond door plaatselijke arbeiders. Tegen zes uur komt men thuis van het werk. Veel baardmensen met donkere haren en dikke buiken. De eigenaresse heeft veel honden en katten, die zich om het hards krabben. (Vlooien?).  Het is een lekkere, stevige  slons á la Ma Flodder. Praat rap Frans maar is verder aardig.  Morgen maar eens kijken wat hier te beleven is.

We gewoon niet zoveel gedaan. Het dorp stelde niet echt veel voor. Doorgereden naar de bossen in de buurt en daar gewandeld en wat foto’s gemaakt. Toen we net thuis waren stopte er een auto vlak voor de caravan. Er zaten twee dames in, die met een telefoon foto’s gingen maken. Eentje stapte eruit en ging voor de caravan staan om een selfie te schieten. Ze kunnen  niet zien dat wij binnen zitten, want de ramen zijn one-way. Het was aardig lachwekkend.

 

De volgende dag vertrokken richting Biarritz. Stralende zon. 22 graden. Niet verder rijden dan noodzakelijk en rond een uur of twee komen we aan op de Gran Camping Zarautz. We moeten een erg steile berg op en staan boven op een rots met uitzicht op een baai. We dalen de 200 meter naar beneden, er loopt een wandelpad. In de baai zijn er volop surfers te vinden die genieten van het mooie weer en de golven. Als we na een lekker drankje op het terras in het zonnetje bij weer naar huis de berg op klimmen hebben we een voldaan gevoel. 

 ‘s Avonds hebben we een super uitzicht over de baai met alle lichtjes. De ondergaande zon is mooi.

 

23 November

Vandaag naar het National Parque Pagoeta gereden, dat hier 10 km vandaan ligt. Bij de parkeerplaats klinken vrolijke kinderstemmen. Omdat het zondag is zitten  families met elkaar te eten en te BBQ-en.  Er is volop speelgelegenheid. De bossen en de bergen zijn prachtig met fantastische herfstkleuren.  We lopen weg van de drukte om erachter te komen dat we door een arboretum lopen. Onwezenlijk gevoel, dat je nu tussen de naambordjes van planten loopt, terwijl de natuur om ons heen overweldigend is.  Uiteindelijk komen we bij een hek.  Vanaf hier is het wat ruiger, ofschoon toch nog een behoorlijk pad. Het gaat op en neer, mijn kuiten zijn niet blij. We komen bij een watermolen, of meer een huis. Er ligt een enorm schoepenrat in en een molensteen. Het ruikt naar teer, mogelijk dat hij nog in gebruik is. Het bos is oer, met mooie mossen en zwammen.

Na een tijdje nemen we de alternatieve route terug, dus dwars de berg over. Dat is behoorlijk stijl. Ik hijg als een paard en als ik ook nog struikel dan denk ik even gvd, hiervoor ben ik te oud. Maar goed de klus is weer geklaard en ik heb foto’s kunnen maken.  Thuisgekomen genieten we van een heerlijk biertje en de fantastische koffie van Fred uit de Nespresso machine. Life is good!!!

 

24 November, weer een reisdag. Verder richting zuiden. Vanmorgen water gehaald, en we hebben voldoende eten in huis om vrij te kunnen staan. We rijden over de Pico’s heen, de temperatuur daalt naar 14 graden. De bomen zijn volop in herfstkleuren en boven de berg toppen hangt mist. De weg is rustig, af en toe flink stijl. De vrachtauto’s kruipen naar boven. Wij hebben wat meer power, met een draaikolk in de tank.

 Ik realiseer me dat we gelukkig zijn dat we dit samen kunnen doen. Het had zo anders kunnen zijn, als een van ons ziek zou zijn of er helemaal geen zin in had. s’Avonds is het heerlijk in de caravan te zitten en bezig te zijn met een boek, blog of iets anders. Ik heb allerlei foto cursussen geladen van YouTube en daarmee een vracht aan informatie bij me. Iets waar ik thuis niet aan toekom.  Iedere ochtend krijg ik van Fred een ontbijtje op bed en dan zit ik heerlijk in het hoekje bij het raam te genieten van het goede des levens.

 

Tegen vier uur zoeken we naar een geschikt overnachting plaatsje dat we denken te vinden langs de weg. Helaas is het een modderpoel en de auto heeft grote moeite om de caravan vlot te trekken. De banden worden twee keer zo dik, waarmee ik grip verlies. Uiteindelijk lukt het dan toch weer weg te rijden, als ik het sper differentieel aanzet. pfffff. Gelukkig is de auto sterk, anders waren we mooi vastgelopen. We rijden verder door wat dorpjes en opeens is er een bordje camping. We landen zo in Tordesillas, op de hoogte van Madrid.

Morgen willen we naar het Parc de Monfrague waar we verleden jaar zoveel roofvogels gezien hebben. Die belevenis willen we nog eens herhalen. 

Vandaag getankt voor 1,26€, dat zijn nog eens prijzen:). We horen van de overstroming in Marokko en nu nadenken wat wij verder gaan doen. Vandaag staan we in Monfrague, morgen als hopelijk het weer helder is, naar buiten om vogel foto's te maken.

 

 

Augustus, September

Het verbaast mij altijd hoe de tijd vliegt. We hadden ons voorgenomen, af en toe een boek te lezen in de tuin, de BBQ meer te gebruiken, fietsen en sporten en rust in de keet te brengen.

Ook wisten we dat er in huis veel moest gebeuren. De bovenverdieping, de stal en de zolder moeten opgeruimd worden en ga zo maar door. En de tuin houdt ook geen rekening met onze rust wensen.

Er stonden nog de nodige Airstream pleziertjes geplanned,

We hebben een week doorgebracht in Assen waar we de fietsdriedaagse gereden hebben. We zijn ook naar Veenhuizen geweest, dit alles met de NCC. Veenhuizen heeft indruk gemaakt. Zoveel arme sloebers zijn hier opgeborgen geweest in het eerste, tweede en derde gesticht. Kansloos en uitzichtloos overgeleverd aan de weldadigheid en de luimen van het bestuur. Ik kwam er bijna depri vandaan.

Citaat: Lange tijd werd het Europese landschap gedomineerd door rondtrekkende burgers, deels omdat ze geen vaste woonplaats hadden en hun ‘werk’ volgden als seizoenarbeider, huursoldaat of rondtrekkende wetenschapper (denk aan Erasmus, Thomas More …), deels omdat ze uit armoede genoodzaakt waren rond te trekken. De tolerantie en gastvrijheid ten aanzien van zwervers nam echter langzaam af. In de 9de eeuw gaf de lex Francorum al aan dat men niet mocht geven aan zwervers die weinig geneigd waren te werken voor hun inkomen. Met de industrialisatie en verstedelijking in de 19de eeuw, wordt landloperij ook een stedelijk probleem.

In 1818 werd in Nederland de Maatschappij van Weldadigheid opgericht, die landloperij wilde bestrijden door stedelijke zwervers over te brengen naar landbouwgebieden en ze daar werk te geven. Hun werk was meteen een manier om deze afgelegen gebieden te ontwikkelen. Zo ontstonden koloniën in Willemsoord, Frederiksoord, Wilhelminaoord, Veenhuizen en Ommerschans (in wat nu Nederland is), en Wortel en Merksplas (in wat nu Vlaanderen is). In 2008 publiceerde Suzanna Jansen een intrigerende beschrijving van 'het pauperparadijs' in Veenhuizen.

Ik heb het Pauper Paradijs van Suzanna Jansen gelezen. Een aanrader, zeker als je in Veenhuizen geweest bent. En dan te bedenken dat alles nog zo kort geleden is gebeurd. Pas toen de wet op landloperij is afgeschaft in 1993, werd Veenhuizen geen armen gesticht meer, maar een gevangenis. Nog steeds is een deel zo in gebruik en in een ander deel zitten asiel zoekers.

Terug bladerend in de agenda zie ik ons neven en nichten weekend staan op eind juni. Opeens zie je dat er meer familie is, dan je zo op het eerste gezicht zo zeggen. Het was reuze gezellig al die onbekende neven en nichten te ontmoeten. Iedereen had iets lekkers gekookt en zo werd de BBQ een makkie met de bijbehorende gerechten.

Veel inspiratie hebben we opgedaan bij de jaarlijkse Sony dagen op de Batavia werf te Lelystad. Er werden workshops gegeven over fotografie. We zijn weer wijzer geworden en hebben mooie plaatjes geschoten. Vooral de portret fotograaf   Bram Jonker was erg boeiend. http://www.bramjonker.nl/ Hij liet een schitterende reportage zien van op locatie gemaakte foto’s. De happening was grootst opgezet. We konden het schip bezoeken, dat was de moeite waard door de vrijwilligers die de situatie aan boord naspeelden en toelichten. Een workshop natuurfotografie waarbij we ook weer zelf kunnen schieten. Na een dag info opslurpen rijden we weer met een boel extra energie naar huis.

Het was net zo leuk als de dag die georganiseerd werd bij Radio Kootwijk waar we ook verschillende workshops gevolgd hebben.

 

 

 

Een paar dagen later vertrekken we naar Woudenberg voor het kinderkamp Er zijn 84 kinderen in de leeftijd van 1 tot 18 jaar. Ouders en grootouders waarvan de oudste 89 is en gekampeerd met drie kleinkinderen.

De eerste dag is het al raak met een foto speurtocht. We lopen zo een 10 kilometer, Fred met Nadine en ik met Carijn. Lisa is in een eigen groep ingedeeld. Je moet de uitgezette route volgen en ondertussen foto’s zoeken. Voor de kleintjes een hele opgave omdat het gewoon ver is en door al dat gezoek je ook nog eens extra kilometers aflegt.

‘s Avonds doet Lisa het nog eens over met een dropping. Ze komt tegen tien uur thuis en maakt daarna heksensoep. In de soep moeten ingrediënten, die ze kunnen zoeken, onder andere een stuk teen nagel en snot. Ze doen het aardig trouw en halen hiermee de eerste prijs.

Na de eerste dag zijn de kinderen al doodop, dus die slapen snel en worden de volgende ochtend rond zeven uur alweer wakker. Grrr een tijd, dat je zelf nog niet wakker wilt worden.

Nadine wil zich niet aankleden en wil bloot blijven. Ik, vertel haar dat ik daar geen moeite mee heb, maar dat de mevrouw van de camping geen naakte kindertjes op het terrein wil. Ze moet er maar even over denken, hoe dit op te lossen. Ze kijkt me boos aan, maar ik ga door met het maken van het ontbijt. Na een half uur: ”Oma ik heb geen onderbroeken”. Ik wijs haar op de tien broekjes in de koffer. Nadine: ”Die zitten niet lekker”. “Dat lijkt mij onwaarschijnlijk, denk er nog maar eens even over na, of er toch niet eentje bij is, die wel lekker zit”. Een half uur later stapt ze vrolijk aangekleed met onderbroek uit de tent. Pfffffffffff.

Het is een vrolijke dag vol spelletjes. s’ Avonds een gezamenlijke BBQ,

In de tent wordt er geloomed. Overal vinden we elastiekjes. Lisa is er handig mee. Als tot twee keer toe de hele loom doos op de grond beland is het een hele klus alles weer op te rapen tussen het zand.

De volgende dag is Carijn jarig, ze wordt 5 jaar. De camping is versierd met meters vlag. Fred is samen met andere mannen pannenkoeken aan het bakken, stapels voor 84 kinderen met bijbehorende ouders, opa’s en oma’s. Hij is er drie uur zoet mee. Eindelijk is het dan zover, er kan gegeten worden. Voor Carijn wordt er gezongen en ze krijgt een grote bal. Van een buurkindje een schattig Loom armbandje met haar eigen naam. Ze heeft een maatje gevonden bij de 18jarige dochter van de leidster Babette. Die vertelt heksen verhalen met een grote heksenhoed op haar hoofd  en sleept de kinderen dol enthousiast mee naar allerlei evenementen.

Midden op het terrein is een speeltuintje met schommels en een zandbak. Het is erg warm de grond droog. Nadine loopt steeds op haar blote voeten, die pikzwart zijn, of laat haar schoenen ergens achter. Als ze dan weer terug bij de caravan komt vraag ik haar waar haar schoenen zijn. “Dat weet ik niet”. “Ga ze dan maar zoeken, want je voeten worden zo erg vuil en dat vindt oma niet leuk”. Mopper, mopper en na enige tijd komt ze weer aan met haar schoenen. Dit herhaalt zich meerdere keren per dag. Het dringt wel tot haar door dat oma niet blij is met die erg vuile voeten en het gezoek naar schoenen. Daar vindt ze zelf een oplossing voor door een paar plastic zakjes over haar voeten te trekken en stralend te zeggen dat ze nu geen vuilen voeten meer krijgt. Dit heeft ze zeker een middag vol gehouden de boef.

Op het programma staan nog een bezoek aan Austerlitz, raften en boogschieten, een gezamenlijke maaltijd en waterspelen. De kinderen hebben het naar hun zin en vertrekken vrijdag naar Zeeland. Opa en oma hebben drie dagen nodig op bij te tanken.

Onze Napoleon

Thuis gekomen is onze nieuwe badkamer zo goed als klaar. Een plaatje, we zijn er zo blij mee. Wat .een verademing na de blauw witte streepjes. Ja en dan krijg je de klus woedde.

Het plafond moet gewit, de kozijnen geschilderd. En als je dan toch bezig bent gaat de WC, de slaapkamer en de boven verdieping maar meteen mee. Ook het volgende uitje staat alweer op de agenda. De Lottumse rozendagen bij Venlo.

Lottum staat bekend om zijn rozen. Hier zijn veel kwekers, die een soort bloemencorso op locatie houden ter promotie van de rozen. Ik had me er veel van voorgesteld, ook te zien hoe rozen werden gekweekt en handige tips. Alleen het was zo druk, dat Fred zei dat zelfs stilstaan nog sneller ging dan lopen. Honderden bejaarden werden aangevoerd in bussen uit Duitsland. Het was bloedheet. Er waren prachtige bloemstukken, maar de vele mensen bedierven het plezier om rustig ergens te genieten en foto's te maken.

Wij zijn een weekje in Limburg gebleven. Hebben gezellig met Airstream vrienden een avondje doorgebracht. Een fietstocht gemaakt naar het voormalige Florida terrein. De tuinen waren nu volgroeid en worden onderhouden. Maar de paviljoens staan er verlaten en vergeten bij, dat is jammer. Op een talud zie ik een afgang niet en kom daardoor hard op mijn schouder terecht. Heeft toch een tijd behoorlijk pijn gedaan.

Thuis gekomen doorgegaan met klussen. De bovenverdieping is nu helemaal geschilderd, al ben ik wel zo slim geweest ook nog van de trap te vallen. Schiet lekker op, behalve een pijnlijke arm ook een pijnlijke bil en enkel.

Er waren de nodige verjaardagspartijtjes en we hadden nogal wat eters. Tante Miep (88) kwam drie dagen logeren. Ze is niet te stuiten. Loopt als een kievit van huis naar Wijk bij Duurstede. Wij zijn naar Leerdam naar het Glasmuseum geweest. Verder heerlijke koekjes met haar gebakken en zo vlogen die dagen ook weer om.

Weer verder met schilderen. En naar de 50 plus beurs. Hier vinden we een schat aan informatie over reizen, bouwen, campers, eten en gezondheid. Ik laat meteen mijn cholesterol testen en die is zoals verwacht nog altijd licht verhoogd. Er komt geen verandering in. We dachten wel om drie uur uitgekeken te zijn, maar gingen pas tegen sluitingstijd weg met zakken vol informatie.

Twee dagen later zijn we naar het circus Bianco in Utrecht geweest in de Botanische tuinen, die we konden bezoeken. Prachtig die oude bomen en de sfeer van weleer. Het circus was heel bijzonder, prachtige acts en muziek. Daar krijg je energie van. https://www.youtube.com/watch?v=ezEBXinN2vM.

Zo en nu verder met het schilderen van onze slaapkamer. Eerst de muren egaliseren, dan schuren en dan schilderen. Het wordt vast mooi.

 

 

 

 

 

 

 

 

Veenhuizen

Vandaag naar Veenhuizen geweest met een museum bus die voor dit doel afgehuurd is. De bus is speciaal gebouwd op een vrachtwagen onderstel als gevangenen vervoer. Hij is laag,  je kunt niet rechtop staan en als er onderling ruzie uitbreekt heb je minder kracht om te slaan.

 Ontstaansgeschiedenis

Vanaf 1818 bouwde de Maatschappij van Weldadigheid enkele kolonies voor arme gezinnen en wezen in het zuidwesten van Drenthe en in het noordwesten van Overijssel: Frederiksoord, Willemsoord en Wilhelminaoord. De Maatschappij van Weldadigheid sloot in 1823 een contract met de Nederlandse regering om 4.000 wezen, 1500 bedelaars en landlopers en 500 gezinnen op te nemen. Voor bedelaars en landlopers werd in Ommerschans in Overijssel een (straf)kolonie opgericht. Voor de te plaatsen kinderen werden in het Drentse Veenhuizen drie grote gestichten gebouwd. Uiteindelijk werden in het Derde gesticht in Veenhuizen ook bedelaars geplaatst. In 1843 werden de gestichten voor de wezen gesloten. Van 1845 tot 1886 werden in Veenhuizen ook gerepatrieerden uit Nederlands-Indië opgevangen die besmet waren met lepra.

In 1859 werden de bedelaarsgestichten Veenhuizen en Ommerschans overgenomen door de rijksoverheid en omgevormd tot strafinrichtingen. Voor het gevangenispersoneel werd er een klein dorp gebouwd, om de inrichtingen heen. In 1890 werd Ommerschans gesloten. Veenhuizen is als gevangenis blijven bestaan.

Tegenwoordig zitten ongeveer 1.000 gedetineerden vast in de Veenhuizer gevangenissen Norgerhaven, Esserheem en Groot Bankenbosch. Sinds 1981 is er vrije toegang tot het dorp. Voor die tijd was het dorp verboden voor niet-gevangenispersoneel. Veel bewaarderswoningen en enkele andere gebouwen zijn inmiddels verkocht, maar een groot deel van Veenhuizen is tot op heden eigendom van de Staat (Rijksgebouwendienst).

De eerste indruk van de gevangenis is deprimerend. De gebouwen doen somber aan. De gids verteld alles over vierendelen, radbraken en andere martel praktijken. Als je de bijbehorende toestellen ziet, dan begrijp je dat het leven voor een veroordeelde “misdadiger” geen pretje was. Als de executie van de straf plaatsvond, was je verplicht te kijken, zodat het een afschrikwekkend voorbeeld had.

De weeskinderen uit  de eerste tijd van Veenhuizen kregen een opleiding als boerenknecht of dienstmeisje  Bij het bereiken van de 18 jarige leeftijd moesten ze de inrichting verlaten, maar de kans op het vinden van werk was minimaal als bekend werd dat ze in Veenhuizen waren opgegroeid.

 

Later toen Veenhuizen een gevangenis werd, is er veel veranderd waarbij de gevangene meer rechten kreeg en zijn levensomstandigheden in de cel verbeterd zijn. In het rode gebouw, waar lege cellen staan, is een isoleercel en een bed waaraan je gekluisterd werd.

Op de bijbehorende terreinen zijn een katholieke en een gereformeerde kerk. De woningen van de arbeiders zijn nu in particuliere handen. Op iedere woning staat een leus, zoals: Werk en Bid, Inbraak en Misdaad, Werk doet Leven, en ga zo maar door. Ook rijden we het echte gevangenis terrein op, het valt op hoeveel auto's er op de parkeerplaats staan. m
Allemaal van het personeel wordt ons verteld.  Al met al toch wel een leerzame dag.

S Ávonds zijn we getrakteerd door de NCC op een heerlijke mihoen maaltijd. En nu is er voetbal.

 

Fietsen!

We zijn een paar gezellige avonden verder. En we hebben veel gefietst zo een 45 km per dag.

Als je wilt fietsen dan is Drenthe prachtig. Wij rijden door natuurgebieden. De route is uitgestippeld door de Pro Regge fietstocht van Assen. Hij start zo een 2 km hiervandaan.  Er wordt gefietst door de categorie bejaard, want wie kan er anders door de week zo een tocht doen? 95% Fietst elektrisch op een zeer  laag tempo.  Vandaag hebben we twee scootmobielen ingehaald. Hij was hardhorend en reed aan de buitenkant. Ze waren gezellig aan het praten en blokkeerde de totale doorgang. Na enig aanhoudend gebel, gingen ze  toch opzij. We zijn ze zeker nog drie keer tegen gekomen.

Op een heel smal schelpenpad komen we achter een zeer oudere heer terecht, die met moeite 9 kilometer per uur trapt. Hij viel nog net niet om. Na enig gehang erachter, want passeren is onmogelijk, kiezen we voor het naast gelegen weiland. Met klapperende tanden halen we hem in. Ook een ervaring.

Als we op het Pagodepad rijden, wanen we ons in Japanse sferen. Er staat een pagode met daarvoor een vijver met prachtige witte en rode waterlelies. Alles groots en keurig aangelegd. Een en ander gefinancierd door de golfclub zoals een later bord ons leert. Jammer dat nu net mijn camera thuis is. Met de telefoon een plaatje gemaakt.

 

Het weer is warm en zonnig. Soms te warm en dat is zweten. We trappen goed door.  De route gaat vlak langs Vries. Meteen een kop thee gescoord en een knuffel langsgebracht. Gezellig.

Ja en dan die avonden hier. Eergisteren heeft Marcus gespeeld op zijn accordeon. Hij kent veel oude vermakelijke liedjes en is een goed entertainer. Bier en  wijn worden overvloedig geschonken. Gisteren jeux de boules en omdat ik de bui alweer zie hangen, heb ik me afgemeld. Dat was een goede beslissing, want er waren weer van die lieden die met een millimeter rondliepen. Men zal winnen, die oudjes zijn zo fanatiek.

 Ik wil graag ook een niets en tijd voor mezelf. Ik heb mijn camera gepakt en ben langs het meer gaan lopen. Helaas was het een beetje regenachtig en daardoor bleef het ultieme plaatje uit.

Vanavond staat in het teken van line-dance. Ik ben benieuwd, maar wil toch ook als de gelegenheid daar is, die mooie zonsondergang over het meer fotograferen.

Morgen de laatste kilometers van de fietsroute.  We komen dan bijna aan de 200 km deze week. Niet onaardig en een goed begin voor de conditie.

 

Pinksteren Wissem

Gisteren aangekomen op de camping te Wissem onder Assen,  die gereserveerd is door de Nederlands Caravan club, waar we lid van zijn, sinds een jaar.

Na ontvangst wordt ons een plaats toegewezen en verteld hoe de caravan moet staan.  De begeleider loopt met een schietlood rond en verteld precies de plaats én waar de auto moet komen. Die staat half tegen de dissel aan zodat je ingeklemd zit tussen twee auto’s.

We krijgen bij aankomst een kop koffie aangeboden met een plak cake en ‘s avonds worden we verwacht op de happy hour opening.

Eerst  boodschappen halen voor het weekend in Assen. Er blijkt een Wibra te zijn, waar we Dastsy ontvetter  kopen. Super spul voor het reinigen van de BBQ plaat. Ik koop gelijk drie flessen, want een Wibra kent Ravenswaaij niet.

s’Avonds zijn we vijf minuten te laat voor de opening, Oef, dat zijn strafpunten want er wordt beschuldigend gekeken en iemand is al gestuurd om ons op te halen. Schijnbaar hadden ze op ons gewacht. Het zijn allemaal oudere mensen en ik krijg meteen het TNO ex-gepensioneerde gevoel.

Het programma voor de week wordt uitgelegd.  Klootschieten, fietsen, naar Orvelte met een Pinkster markt, naar Veenhuizen etc. Verder de kampregels. De beheerder maakt er een leuk verhaal van.

Ik zit naast een 82 jarige, die zijn verhaal graag kwijt wil. Ze doen veel met de NCC , gaan veel met rally’s weg, of dit soort weekjes. Waarom heb ik het gevoel met mijn vader op stap te zijn???

De NCC heeft behoefte aan vernieuwing en als ik rond kijk snap ik wel waarom. 20 jaar geleden hadden ze 5000 leden en nu 2500. Daarmee kunnen ze de terreinen niet financieren. Men klaagt over bureaucratie en dergelijke, nu dat schietlood is daar een voorbeeld van. Ik snap dat je iets moet als je 25 caravans wilt plaatsen, maar moet dit op deze manier  of kan het ook in goed overleg?

Vandaag meegedaan aan klootschieten, een balspel. Je gooit een bal  naar voren, waarna de tegenpartij aan de beurt is. Die moet verder gooien dan de eerste bal, zo niet moet die partij nog eens gooien. Het gaat erom in zo min mogelijk beurten een circuit af te leggen. We zijn er tussen 11 en twee uur zoet mee en na afloop krijgen we een heerlijk worstenbroodje met zuurkool.

We worden ingedeeld in groepen, de echtparen spelen in een groep tegen elkaar. Iemand heeft de leiding, bij ons een vrouw die erg fanatiek is.

Fred heeft duidelijk meer talent

 

Ik kende de regels niet, dus wordt meteen op mijn vingers getikt dat mijn bal te hoog is. Nu wilde ik ook laag gooien maar hij bleef gewoon aan mijn hand plakken, door de nattigheid. Ik word bijna gediskwalificeerd, want ze is fanatiek. Waarschijnlijk niet mijn type, want de op-en aanmerkingen blijven komen, over hoe ik wel of niet moet gooien. Het was geloof ik maar een spelletje. We zijn trouwens toch aan de verliezende hand. Ook als de leidster van de tegenpartij niet goed oplet krijgt ze het gezegd. Nu ja klootschieten is voor mij niet weggelegd. E n als het dan ook nog gaat regenen, dan denk ik laat maar. Doe ik de volgende keer gewoon niet meer.

Sportief voetenwerk!

Wel al wandelend wat leuke gesprekken gevoerd met wat oudere heren.  Een iemand heeft gewerkt in fraude bestrijding in het verzekeringswezen en kan daar boeiend over vertellen. Of een ondernemer die blij is niet failliet gegaan te zijn en nu moet leven van zijn AOW, maar daar zeker niet ongelukkig over is en geniet van de goede dingen van het leven. Een echte  levenskunstenaar.

Straks naar Eva en de kinderen. Lekker even knuffelen en genieten van hun gezelschap. Wordt vervolgd………

 

 

Drenthe.

Gisteren naar Assen vertrokken met een leuke regenbui. Zaterdag gaan we naar de  NCC (Nederlandse Caravan club) voor een fiets driedaagse. Er  wordt  een dansavond georganiseerd en gaan we Veenhuizen bezoeken in een boevenwagen. Ik ben benieuwd.

Om de drukte te vermijden met Pinksteren zijn we eerder vertrokken en staan we nu op een natuurkampeerterrein in Hooghalen.  Het terrein is erg nat, maar we laten ons niet ontmoedigen want er is stralend weer beloofd. Beheerder Paul op klompen en met een woeste baard en haardos is aangenaam verrast door onze zonnepanelen. Zelf heeft hij een hele riedel van die dingen op zijn dak staan en ook op een paar zomerhuisjes. Doordat die meer energie opbrengen dan er wordt afgenomen verdient hij er ieder jaar aan en dat geld gebruikt hij om een kansarm gezin vakantie te geven. Hij is actief bij de voedselbank en doet allerlei goede dingen voor kansarmen. Daar wordt je stil van.  Hij ziet er mager uit,  ik vermoed dat hij een ascetische levenswijze hanteert. Echt fantastisch dat er zulke mensen zijn en dan vind ik mezelf maar een consumptiemens. Weer iets om over na te denken.

Vanmorgen opgestaan met regen en daarom onze fietstocht voor vandaag omgezet naar een museum bezoek in Assen, per auto. Er loopt een tentoonstelling over mummies. Ik heb al meerdere mummies gezien in Egypte en Leiden, dus daar wel een beeld bij.  Maar wie weet voor wat voor een verassing we komen te staan.

 

 

 

 

 

Het centrum van Assen is een leuk, ik vind er wat Brabantse gezelligheid vanuit gaan, ondanks de regen. Mooie huizen,  op de Brink staat het museum. Er is een oud gedeelte met een vaste collectie en een nieuw gedeelte waar wisselende tentoonstellingen zijn. Ik ben er al vaker geweest en wordt altijd getroffen door het prachtige sanitair dat ze hier hebben en de moderne uitstraling.

Bij binnenkomst zien we een Indianen mummie getooid met veren. Hij blijkt een Peruaanse indiaan  te zijn geweest en gemummificeerd door de bijzondere omstandigheden na zijn overlijden. Uitdroging  en weersomstandigheden.

In het totaal zijn er 60 mummies, ook beesten mummies. De Egyptenaren waren een meester in het mummificeren door de ingewanden eruit te halen en dan te behandelen met loog en hars. Maar er werd ook zuur gebruikt en drogen aan de lucht of in speciale ovens.  Dat laatste was in gebruik bij bepaalde stammen om zo hun opperhoofd langer te kunnen eren en aanbidden.

In Hongarije is in het plaatsje Vác in 1994 een hele kerker vol mummies gevonden. Doordat de kerker vol zat en er geen doden meer bi j konden was hij dichtgemetseld. Door de speciale omstandigheden, - ventilatie, constante temperatuur en vochtigheid, stro en zaagsel op de grond dat vocht opving- zijn hier, zo een 250 mummies gevonden. Door de aanwezige documentatie konden ze ook geïdentificeerd worden. Ontroerend is een moeder met pasgeboren kind. Moeder overleed tijdens de bevalling en kreeg toen een keizersnede. Helaas heeft het kind slechts een paar uur geleefd. Ook is er een non die haar pelgrimage door verzwakking door TBC niet kon voortzetten. Ze overleed in Vác en werd daar weer teruggevonden.  Of een klein meisje dat er prachtig bij ligt.

Heel bijzonder is de boeddha prachtig versierd met in het beeld de mummie van een monnik. De boeddhistische monnik bereidde zijn eigen mummificatie voor door een vocht afdrijvend dieet te volgen. Daarnaast nam hij ook kleine hoeveelheden arsenicum en kwik om bacteriële rotting tegen te gaan. Nader onderzoek wijst uit dat hij rond de 40 was toen hij stierf, meerdere vingers miste en slechte longen had. Daar is hij waarschijnlijk aan gestorven of aan TBC.

Hoofden werden gemummificeerd onder andere bij de Maori. Er werd druk in gehandeld omdat ze prachtig getatoeëerd waren en voor de rijken aantrekkelijk om tentoon te stellen. Dit lokte natuurlijk veel zwendel praktijken uit.

In de apotheek van weleer werden mummies vermalen om zo als medicijn tegen allerlei ziekten te dienen. Een soort  vorm van kannibalisme. Er  ontstond een levendige handel in mummies en werden er ook mummies gecreëerd, door gevangen voor dit doel  te mummificeren.

Tijdens de tentoonstelling zijn meerder CT-scans te zien en wordt het onderzoek nader toegelicht. Zo kunnen eetgewoontes en ziekten uit het onderzoeken van haar worden verkregen.

 

Er zijn DNA monsters genomen als dat nog mogelijk is. Al met al een bijzondere tentoonstelling, maar je moet soms wel een sterke maag hebben.  Er liep een kind rond met zijn ouders rond en ik vraag me af of dat een goed idee is.

Helaas mocht je uit respect niet fotograferen, maar ik heb een kranten artikel gevonden met daarin het recept voor mummificatie. Vooral handig als je na je dood wilt voortbestaan.

 

 

 

 

 

Airstream onderhoud in Merenberg

 De reden van deze week in Duitsland was het onderhoud van onze Airstream. In Merenberg zit de dealer met het service station. We hebben daar op Woensdag een afspraak. Tijdens onze tocht naar Marokko zijn er een paar zaken waar naar gekeken moet worden. Oa, het watersysteem, omdat er een klep kapot is, de aarding van de Airstream en verder allerlei kleine zaken die onder het reguliere onderhoud vallen, de zogenaamde kleine beurt.

Ik wist dat de demper van de oplooprem kapot was. In zijn achteruit komt de koppeling erg hard tegen de kogel van de auto en dat is niet goed. Aangekomen in Merenberg zegt Aart, de werkplaats chef van Airstream, dat de schokdemper van de koppeling vervangen moet worden. Voor mij geen verassing en goed dat hij het merkt. De Airstream wordt op de brug gezet en hij ziet meteen een paar aandachtspunten, hetgeen ons veel vertrouwen geeft.

Wij vertrekken zelf richting Limburg an der Lahn, een stadje met de nodige bezienswaardigheden. Veel vakwerkhuizen en erg veel toeristen. Weer krijg ik het koekoesland gevoel van bejaarden, want alles wat rondloopt is ouder. Ondanks de koude wind laat het zonnetje zich af en toe zien, maar erg warm is het niet. Wij warmen ons in een paar warenhuizen. Fred heeft nieuwe broeken nodig,  dat komt mooi uit.

Tijdens onze zwerftocht vinden we een bakker en in een mand buiten zijn artikelen voor de helft van de prijs. Er ligt een op het oog heerlijke koek in. We kopen hem samen met twee broodjes. De koek is gortdroog en erg oud. Dat valt best tegen. Nu ja het stilt de honger en ik moet erom lachen. Soms is goedkoop duurkoop al is het maar voor 70 cent.

We lopen langs het oude kasteel en de Lahn. Uiteindelijk kruisen we de stad van links naar rechts en komen na een paar uur tot de conclusie dat we hier verleden jaar ook geweest zijn. We herkennen een dramatisch beeld. Hieruit blijkt dat de stad weinig indrukken heeft achtergelaten, want anders hadden we vast eerder opgemerkt dat we er al eens geweest zijn.

Op een bankje langs de Lahn, het kasteel van Limburg op de achtergrond.

Fred's eerste ijsje van het jaar.

Tegen half zes zijn we terug in Merenberg bij onze Airstream. De caravan ziet er mooi uit. Als we wegrijden hoor ik een knal tegen de koppeling. Ik denk eerst nog dat het komt doordat Fred van een stoepje afrijdt. Maar tijdens het rijden wordt duidelijk dat  de oplooprem niet goed is afgesteld. Ik bel Aart op en die zegt kom morgen nog eens langs. Waarschijnlijk moet er meer vet in de koppeling.

Dus de volgende dag weer naar Merenberg. De koppeling wordt vol vet gespoten maar het euvel blijft. Dat zou niet moeten mogen. Aard neemt contact op met de bouwer van het onderstel, die geeft aan dat het de remmen zijn. De de wielen moeten uit elkaar. Wij trekken ons terug in een hele grote Airstream in de showroom. Ik heb mijn PC bij me en moet nog heel wat foto’s van onze Marokko reis uitzoeken. Voordat ik het in de gaten heb is het opeens laat. 

Zo een grote Airstream van 6m85 en 2m50 doet enorm groot aan. Het interieur is erg luxe met een prachtige douche een volwaardige stereo, lederen bekleding en ga zo maar door. Leuk om daar een aantal uren in door te brengen, maar voor mij echt veel te groot.

Fred doet af en toe verslag van hetgeen er in de werkplaats gebeurt. Het hele wiel ligt nu uit elkaar, alles wordt grondig schoongemaakt, gesmeerd en geïnspecteerd.  Na het monteren van het wiel wordt weer een proefrit gemaakt. Weer geen resultaat en het euvel blijft.  De enige conclusie die er nu getrokken kan worden,  is dat de nieuwe schokdemper niet functioneert.  Helaas zijn er geen andere voorradig. Dus wordt er per express een naar Merenberg gestuurd, zodat hij er de volgende morgen is. Als de schokdemper gemonteerd is, is het euvel zo verholpen. Het zat in een productiefout. Dat hebben wij weer. De remmen worden nogmaals nagesteld en aan een remproef onderworpen. Alles functioneert nu naar behoren en wij zijn tegen twee uur weer op de camping.

En eindelijk is de zon daar. We zetten de stoeltjes buiten en pakken een boek. Heerlijk genieten van niets doen in het zonnetje. Muziekje erbij via de hoofdtelefoon en een glas wijn. Wat wil je nog meer.

De camping loopt nu aardig vol. De vaste klanten komen weekend vieren. Als het weer zo blijft dan gaan we morgen niet weg, maar zondag. Want het is zonde niet van het mooie weer te genieten en we willen ook nog graag wat fietsen.

Dinsdag tegen het eind van de dag hebben we toch nog kunnen fietsen. Het regende wel af en toe, maar het was lekker om de benen te strekken.

Regen, nat

Wetzlar

Wetzlar,

Het plan om te gaan fietsen is in duigen gevallen door de aanhoudende regen. Dat wordt autorijden om iets van de omgeving te zien. Ons doel is Wetzlar zo een 25 km hiervandaan.

De drukte op de autowegen valt op, wat zijn er veel auto’s op de wereld! We vinden een parkeerplaats bij het nieuwe Rathaus, dus moet er ook een oud Rathaus zijn in de binnenstad. (Altstad).

Wetzlar was de hoofdstad van de provincie Hessen in de vroegere jaren. Aan de verschillende bouwstijlen van kun je zien dat het ooit welvarend geweest is. Het ligt aan de rivier de Lahn. Dit bevordert de handel in vroegere jaren. Langs de Lahn en rond de oude markt veel  goed onderhouden vakwerk huizen. 

We maken een wandeling richting de rozentuin en zien dat er ook Victoriaanse bouwstijlen zijn. Het doet bijna Engels aan, grote huizen met torentjes en van rode baksteen.

De rozentuin stelt niet veel voor, maar er is wel een groot openlucht theater, dat er nu verregend bijligt. Her en der staan oude grafzerken uit de periode 1800 tot 1870. De mensen stierven  op jonge leeftijd, een 70 jarige is uitzondering.

 Ons oog valt op een steen van een jonge man van 29 jaar, die veel voor de optische industrie gedaan heeft. Als je dit combineert met de Leica fabriek die hier ook staat, kun je je daar iets bij voortellen. Maar wel bijzonder op zo jonge leeftijd.

Op de markt staat de Domkerk. Her en der volle terrassen, ondanks de regen want af en toe is het ook droog.

 We drinken een heerlijk kopje koffie en gaan dan weer op weg naar de caravan. We besluiten de dag met een bezoek aan de plaatselijke pizzeria.

Het was een gezellige dag. Helaas valt vandaag ook de regen met bakken uit de lucht, dus zullen we een nieuwe planning moeten maken. Fietsen op natte wegen met een racefiets is geen succes. Dat wordt uitglijden.

Odersbach

Er is veel gebeurd sinds 1 April. Het merendeel leuke dingen.

De tijd vliegt door je vingers, dat is een vaak gehoorde klacht van pensionados. Ik realiseer me dat het de waarheid is. Waardoor dat komt? Je legt jezelf allerlei doelen op . Even dit doen, even dat. En al die “evens” passen niet in 24 uur, zeker niet als je relaxed om 8 uur de wekker zet. Opstaat met een krantje bij het ontbijt.  Voor je het weet is het tegen tien uur. Oef en dan de koffie, want we wijken niet af van het koffie schema. Zo kom je de dag wel door.

We hebben na onze thuiskomst veel gedaan. Alle kinderen en kleinkinderen bezocht. De caravan en auto schoongemaakt wat een behoorlijke klus was.  Het Sahara zand van de stormen zat overal. Zaken gerepareerd die aan vervanging toe waren. Onkruid in de tuin gewied, de planten kas ingericht en ga zo maar door. Daarnaast veel vrienden gezien en bijgekletst. Eindeloos veel telefoontjes gehad en zo lang waren drie maanden helemaal niet. Het goede nieuws is dat iedereen je gemist heeft en dat is een heerlijk gevoel.

Ook het buurtjes feest was meer dan gezellig, goed om iedereen te zien en samen te genieten van een heerlijke overvloedige maaltijd.

Tijdens onze afwezigheid heeft een vogel zich genesteld in de ventilator van de badkamer. Hij was inmiddels overleden. Toen wij de ventilator aan zetten was er een behoorlijke knal en sloeg de hoofdzekering eruit. Het rare was dat er geen stop gesprongen was. Wij de ventilator vervangen, maar er gebeurde niets. Uiteindelijk kwam ik erachter dat er een groep kapot was. De pomp van het riool deed het ook niet meer.  Nadat het Nuon geweest is en een en ander gereset heeft, was het euvel verholpen.

Ook zaken als tandarts en ziekenhuis stonden op het programma.

 Je verbaast je over de  inefficiëntie van afspraken. Altijd wachten!!!. Tot nu toe zijn alle ziekenhuis uitslagen volgens verwachting.  Zo te zien geen verslechtering in Fred zijn geheugen functies, al moet er voor de zekerheid nog wel een controle test gedaan worden. De logopedie vond geen aanleiding Fred verder onder behandeling te nemen. Ook goed nieuws, we wisten al dat hij slordig is in zijn uitspraak en dat zal dan wel zo blijven. Zelf sta ik begin Juli voor de grote jaarlijkse controle gepland.  Ook de dermatoloog heeft nieuwe middeltjes voorgeschreven om mij van mijn rode gepukkelde neus af te  helpen.

De logeerpartij van de kleinkinderen was een groot succes. Met koningsdag hebben we allerlei spelletjes in het dorp gedaan en ze deden driftig mee. Lekker ouderwets, zaklopen, blik werpen, koolwerpen, springkussen etc  en met veel enthousiaste ouders. Omdat we de tuintobbe speciaal voor hen schoongemaakt hadden, kon er naar hartenlust  gebadderd worden in de tuin. Dat was een groot succes. Lisa heeft nu haar zwemdiploma en toont vol trots haar onderwater kunsten. Ook Carijn zag af van bandjes, ze kon goed staan en voelde zich heerlijk vrij.

Op zeker moment zegt Lisa: ”Ik ben een haai”, Carijn maakt een schrikbeweging en kleine Nadine reageert prompt met  “Ik ben een baby haai”, hilarisch.  Na vijf dagen mochten ze weer naar huis. Wij lekker opruimen en genieten van de weergekeerde rust. Het was gezellig en ik verheug me op de kampeer partij in Juli.

We zijn nu weer op weg. We zitten in Duitsland aan de rivier de Lahn.  Het is hier naar mijn gevoel een bejaarden omgeving zoals  een reisje langs de Rijn. Door de vele regen is alles erg groen, de rivier stroomt behoorlijk, veel jonge eendjes. Vanmiddag zijn we naar Weilburg gelopen zo een 4 a 5 kilometer hiervandaan. Daar is een slot en een museum. Het stadje heeft veel vakwerk huizen. Gelukkig hadden we een paraplu bij ons en goede regenkleding. Want het plenst steeds, maar na woensdag schijnt het beter te worden.

We hopen morgen een stuk te fietsen, zo niet gaan we weer wandelen. En ik heb mijn PC bij me om alle foto’s van Marokko te kunnen sorteren en bewerken voor een fotoalbum. Ook nog een hele klus omdat het er meer dan 1500 zijn.

De rede dat we hier zijn neergestreken is een onderhoudsbeurt voor de Airstream bij de dealer. Er zijn wat zaken die vervangen moeten worden en nagekeken. Dus maken we er een mini vakantie van en genieten weer volop van ons kleine makkelijke huis.  Ondanks de regen verliep de reis goed. Een rubber van een luik moet vervangen worden omdat we er achter komen dat iets nat geworden was. Dat merk je niet in Marokko. De tweede accu die Fred heeft geplaatst is nu al een succes en we zijn onafhankelijk van de stroompaal.