woensdag 11 oktober 2017

Klingenbrunn, Beierse Woud.



Eerst hadden we de gedachte om verder te gaan, er wordt een paar dagen slecht weer voorspeld. Maar slecht weer geeft ook mogelijkheden, om te lezen en niets te doen. Ik moet een was draaien en er zijn altijd klusjes hier. Verder heb ik geen zin eindeloos in de auto te zitten. De omgeving heeft veel te bieden, dus waarom verder gaan?
En…. ik wil naar de top van de Rachel op 1450 meter hoog. Dat wordt loop en klimwerk, want een auto kan daar niet komen.
Bij het VVV in Frauenau krijgen we een kaart, plus een parkeerplek om vandaar door te gaan. 
Als we bij de P komen, moeten we volgens de man van het VVV, rechtdoor lopen naar de gemarkeerde route. Na een half uur lopen komt Fred erachter, dat hij zijn lenskap kwijt is, dat begint goed. We hadden al lopen klimmen met onze spullen, dus loopt hij alleen naar beneden, om zijn kap te zoeken en zegt vrolijk tegen mij, blijf jij maar hier zitten. Hij laat zijn tas en jas achter. Ik krijg het koud, want door het klimmen was ik best gaan zweten. Zijn spullen onbewaakt achter laten, zie ik niet zitten, de hele zooi op mijn rug, en loop als een pakezel de nodig meters naar boven. Valt tegen, maar het houdt je warm. Ik bedenk me hoe stom het is, om zonder jas weg te lopen, het weer kan razendsnel omgaan. Maar goed, dat is niet gebeurd en na enige tijd is Fred ook weer terug met zijn lens- en zonnekap.


Tot nu toe geen bewegwijzering gezien, we lopen vrolijk verder. Op de telefoon hebben we kaarten geladen, die ook off-line werken. Gelukkig maar, want nergens WiFi of telefoon ontvangst.
Dit is zeker niet het goede pad volgens ons mobiel en besluiten naar het stuwmeer, dat wel in de buurt ligt, te lopen.
Natuurlijk missen we een bospad en ipv om te keren gokken we op een andere doorgang, die er volgens mij niet is, maar volgens Fred wel. Helaas heb ik gelijk, er moet  een kleine kilometer overbrugd worden. We worstelen ons door een natte greppel naar beneden. Grote rotsblokken vormen obstakels, naast bossage en bomen. Waar herken ik dit geklauter  van? Het schijnt ons altijd te overkomen.  Of het nu Spanje is, waar we ooit een hele dag gelopen hebben in de moordende hitte zonder water, of Ierland waar we uiteindelijk in een moeras belanden en Fred zijn hengel verliest in de bosjes waar we doorheen kropen. Toen moesten we ook nog door een weiland waar een vette stier ons lelijk aankeek. Of de Ardennen waar we door bloeiende brem een weg moesten banen om naar een dorpje te komen. Daar nat aangekomen bleken we onder de kleine rupsen te zitten, die vrolijk over de tafel gingen kruipen in de warmte van het cafeetje.  Om maar een paar hoogtepunten te noemen.
Mijn knieën, noch die van Fred vinden het leuk. Hij had ook pijn. Dat  was de volgende dag niet minder. Dat wordt een rustdag met een bezoek aan het glasmuseum in Frauenau.

Hoogwater overlaat

De hele omgeving staat hier in het teken van de glasindustrie. Schott en Zwiesel zijn grote namen van deze streek. Tijdens de rondleiding komen we meer te weten over de kunst van het glaswerk maken. Een stuk met daarin lijnen door glasdraden te trekken en die vervolgens te draaien en dan weer te smelten is bijzonder. Je krijgt daardoor schuine lijnen en verticale vertakkingen over je kunstwerk, in dit geval een bokaal.





Glas werd handmatig gemaakt in de Glashütte. Die had ook een sociale functie. De mannen werkten daar de vrouwen thuis op de boerderij. Als er in de winter een tekort was aan basis voedsel in een familie, werd dit door de gemeenschap gedoneerd. Daardoor hadden de kinderen altijd goed te eten en was men blij met de werkgever en de omgeving.

Boven in het museum is een verzameling glas uit verschillende landen. Voor Nederland werk van Copier, Finland Italla en Japanse Kunst. Ik vind een waaier erg mooi door het gescintillerde glas. Met mijn mobiel snel een plaatje gemaakt.




Wat het reizen betreft zitten we dus voorlopig nog hier. Gewoon lekker wandelen en genieten van het mooie weer dat voorspeld is. Verder zien we wel wat we doen. Mogelijk richting huis of zoiets. Misschien nog even een uitstapje naar de Alpen. Het is allemaal mogelijk.

vrijdag 6 oktober 2017

Tier-Freigelände Nationalpark Bayerische Wald.

Op 28 September vertrekken we richting Beieren. In het Beierse Woud is een stuk van 240 km2 benoemd tot “Tier-Freigelände” waar de wildernis zijn gang mag gaan. De bomen bereiken een enorme hoogte, op zoek naar licht.  Er wordt niet gekapt.  

Foto Fred.

Op dode bomen huizen honderden diersoorten en paddestoelen. Af en toe vallen bomen om, zodat zonnestralen de grond bereiken. Hierdoor ontstaat weer een ander leefklimaat voor plant en dier. Wolf, lynx en talrijke vogelsoorten zijn hier ingeburgerd.



Binnen het gebied is een deel afgezet als “dierenpark”. Geen gebruikelijk dierenpark omdat de “kooien” zo groot zijn, dat het maar de vraag is, of je wilde dieren ziet. Het is de bedoeling de beesten in een natuurlijke omgeving te houden.
Dit gebied is geliefd bij fotografen, omdat het een mogelijkheid geeft de dieren in hun eigen leefomgeving te fotograferen. Het stond al een tijdje op mijn agenda dus vol verwachting gaan we erheen. We hebben een camping gevonden in Klingendal een half uurtje rijden vanaf het dierenpark.


De eerste dag is een soort kennismaking omdat we geen idee hebben, wat we kunnen verwachten.
Het pad is heuvelachtig met af en toe een stijle klim. Bij uitkijkpost voor lynxen staan fotografen in een rij opgesteld. Rond 8 uur s’ochtends pikken ze hun plaatsje in met enorme lenzen en statieven. Met eindeloos geduld staren ze het gebied in, in de hoop een glimp op te pakken en zo een plaatje te maken. Er staat hier een aardig kapitaal bij elkaar want voor een beetje lichtsterke lens ben je rond de 8000 Euro kwijt. En daar komt natuurlijk het toestel nog bovenop.






 Fred heeft als max brandspunt afstand 340 mm en ik 200. Dat schiet niet echt op tegenover het geweld van 5 a 600 mm hier. In de volieres hebben we meer geluk, omdat deze hokken kleiner zijn.
De eerste dag zien we weinig. De wolven en linxen laten zich niet zien. Wel kan ik een uil, marter en andere vogels fotograferen. Talloze paddestoelen langds de route bieden een goed alternatief.


De tweede dag iets meer geluk met beren in de verte en wisenten. Nog steeds geen wereldplaat, maar goed we zijn buiten, de zon schijnt (nog) en we lopen kilometers.
Alle ongeschikte lenzen laten we nu in de caravan, dat scheelt veel gewicht.
Een dag hebben we meer geluk. De beren zitten dichtbij. We zien een lynx in de verte en zelfs wolven ver weg.



In het Beierse woud kun je eindeloos wandelen. Even moe van de beesten, hebben we  een wandeling uitgezocht van 7 km, die als licht aangemerkt is. Vergis je niet met de bergen hier, want het kan klimwerk worden.

Foto Fred.

Halverwege begint het te regenen en besluiten we de wandelingin te korten. Geen slimme actie blijkt achteraf, want we moeten een stijle klim maken van 4km om een hoogteverschil van 500 meter te overbruggen. Uiteindelijk staan we dan op 850 meter hoogte, zonder uitzicht in de bossen. Het regent nu goed en door het klimm en zijn we behoorlijk bezweet. Dalen gaat gemakkelijk, ik krijg het koud tot op mijn botten.


We moeten nog boodschapen halen en zijn uiteindelijk pas rond zeven uur bij de caravan. Ik verlang naar een warm bad en een glühwein, maar dat laatste hebben we niet. En dat terwijl ik eigenlijk helemaal niet meer drink. Zou dat eindelijk een teken van herstel zijn? Mijn been is nog altijd pijnlijk, maar toch heb ik het idee dat er enige verbetering in zit. Mogelijk omdat ik sterker word. Ik heb dat al vaker gedacht maar vaak volgt er weer een teleurstelling. Ook hierin kun je de natuur niet dwingen en uiteindelijk loop ik wel wat ik in februari niet kon.

woensdag 27 september 2017

Schaftbachmuhle, Trier, Donauwörth.



Vanuit de Ardennen rijden we richting Eifel en belanden in Schafbachmühle. Het was best een eind weg, vooral omdat de heenweg erg onduidelijk is. Google maps leidt ons over wegen die ophouden te bestaan of totaal niet geschikt is voor onze combi. Een aardige man, die aan de weg bezig is, geeft uiteindelijk de oplossing. Helemaal omrijden tot in het dal en dan kom je er wel. Dat is de clue.


Waarom we daar heen willen? In de buurt (Hellentahl) is een dierenpark met roofvogels en er lopen reeën, paarden en zwijnen rond. Verder is er een vluchtshow van de vogels.
Tijdens het bezoek aan het park, vind ik de vogels maar zielig zoals ze in hun hokken zitten of aan een lijntje op de grond. De bewaker verteld, dat ze uren stil kunnen zitten, omdat het voor de grote vogels erg veel energie kost, te vliegen. Ze moeten dan minstens zoveel muizen verschalken om dit weer aan te vullen. Ze maken effectief gebruik van de thermiek om zo min mogelijk energie te verspillen. Het zijn prachtige vogels.





Maar nu loop ik op het verhaal vooruit. Bij de camping worden we verwelkomt door een norse mevrouw. Wat is die haar baan zat, maar goed het is einde van het seizoen. We zullen maar zeggen, dat ze aan vakantie toe is. Ze geeft haar man de opdracht ons een plaatst te wijzen. Ook dat gaat zozo. Man zit wel om een praatje verlegen en verteld over de melkweg die te zien is en dat hij op de Stromboli geklommen is voor het fotograferen van de berg. Later laat hij ons foto’s daarover zien. Hij is er erg trots op, want behalve dat het een heel zware klim was, gaf het ook nog mooie plaatjes. De werkloosheid in het gebied is hoog, al zie je dat niet af aan de huizen. De Duitse huizen zien er degelijk uit, goed geïsoleerd en groot.

We blijven een paar dagen plakken en lopen veel. Berg op en berg af, dat is best zwaar, voor ons vlaklanders. Ik loop ook nog eens met een zware rugzak, die ik af en toe vervloek.
De camping is mooi gelegen in het dal. Het plekje hebben we voor ons alleen. Als Fred s’avonds naar de sterren gaat kijken, legt hij een emmer over het enige lichtje. De Nederlands bovenburen, die een half uur later hun honden uitlaten,  zijn woedend want nu kunnen ze het pad niet meer vinden. Maar ze vinden wel de weg naar onze caravan.
Ach ja……

Vanuit de Eifel vertrekken we naar Trier. Fred wil de Porta Nigra zien. 




Een Romeins bouwwerk uit de 2de eeuw, dat herinnert aan de Romeinse tijd. Mannen met Romeinse kleding lopen rond. En het fort is inderdaad zwart. Het is een beschermd gebouw door de Unesco.
Fred had mij een zicht op Trier beloofd op de camping, tegenover Trier, maar dat valt tegen. Trier is met de fiets onder handbereik, langs de hele Moezel loopt een fietspad.

Zicht op Trier

Romeinse brug naar Trier.


Trier is een moderne grote stad, met waanzinnig veel ijssalons, cafee’s en restaurantjes. Het doet gezellig aan.
Het weer is goed en warm, dus blijven we drie dagen hangen. Als we uitgekeken en gefotografeerd zijn, besluiten we naar het circus te gaan. De tent staat bijna naast de camping. Kaartjes zijn snel gekocht voor de voorstelling en vol verwachting gaan we erop af. De groep heet Flic Flac. Waarschijnlijk is het een Oost Europeaanse groep. Hun acts zijn fantastisch alles op acrobatiek gebaseerd. Wat ik eng vind is het feit dat niemand gezekerd is. Vooral als ze drie manlagen hoog over de trapeze gaan. Motorcrossers lanceren zich vanaf een springschans metershoog door de lucht waar ze stunts uithalen. Werkelijk indrukwekkend. Het is allemaal erg vernieuwend. Ballen doe je niet gewoon op een tafel, maar in een perspex kooi, waarbij je gebruik maakt van de wanden. 
Het was meer dan de moeite waard al met al.

We verlaten Trier en rijden naar Donauwörth. In die buurt moet een fotowinkel zijn waar we willen kijken. Als we er heen gaan, blijkt het echter een groothandel te zijn die alles via internet doet. Kom je niet ver mee, want het is alleen maar kantoor en geen winkel.


Het gebied hier is vlak veel akkergrond. Mais voornamelijk, maar ook suikerbiet en aardappelen.
Het stadje Donauwörth is heel oud met allemaal fleurig gekleurde huizen. Leuk dat we het gezien hebben, zo Bayerisch.  En het fietsen door het vlakke land is een makkie.



Vandaag veel gelopen 12 km in de bloedhitte. Tijdens de wandeling worden we verrast door een veldje wilde krokussen. Prachtig. Er is nergens een restaurantje om even uit te puffen en te drinken. Fred wilde naar een bos lopen, maar achteraf was dat nog verder. Mijn knie protesteert nog steeds hevig en het kost daarom dubbel zoveel energie. Maar we houden vol.




Morgenochtend wordt het weer slechter, dus tijd om te vertrekken, richting Bayerische Wald. Omdat de herfst al aardig kleurt willen we daar langer blijven. We hebben hier en daar al paddenstoelen gevonden,  ik kan me verheugen op een maaltje boleten.

maandag 18 september 2017

Reis naar het Zuiden September 2017.

14 September 2017.
Woensdag stormt het in Nederland en niet zo een klein beetje. Windvlagen gieren rond het huis. Het is geen weer om te vertrekken. We stonden er klaar voor. Het wordt een vakantiedag thuis. Beetje wandelen en luieren om donderdag, op Fred zijn verjaardag, weg te gaan richting Ardennen.
Het was een puzzel, ik had geen zin in Frankrijk. Ik weet niet waarom.
Verleden jaar hadden we naar het Bayrische Woud zullen gaan. Toen was het weer zo slecht met temperaturen ver benenden het vriespunt, dat we daarvan afgezien hebben. De herfst moet mooi zijn. Waarom dan niet nu? Verder wil Fred graag langs Trier, dus dat staat ook op de agenda plus een wildpark daar. De verdere invulling is open.

Doordat ik nog veel last van mijn been heb, is lang autrijden geen optie. Het moeten kleine afstanden worden, we hebben de tijd. Donderdag middag komen we aan in de stromende regen op een camping bij Amonines in het Noorden van de Ardennen. Het is een grote camping met, zoals in Belgie gewoonlijk, veel staanplaatsen. In het midden is een grote karper vijver, ik denk zo een 100 meter lang. Onze plaats kijkt uit over de vijver.  Langs de kanten zit men te vissen, een activiteit die in het weekend toe neemt.
Rust


Er is een restaurant op de camping. We besluiten er te gaan eten omdat Fred jarig is, wat ik vermeld bij het reserveren. Na afloop worden we verwend met twee ijsjes, voor Fred met vuurwerk erop. Vreselijk leuk.

De volgende dag na heerlijk uitgeslapen te hebben, gaan we lopen. Fred had op de kaart een aboretum gezien bij Rendeux van Robert Lenoir. Het is werkelijk prachtig aangelegd. Jammer dat het weer niet meewerkt, blubber overal. De herfst is hier en daar ook zichtbaar. Prachtige kleuren rood verschijnen. Beslist de moeite waard.




Het plan is om iedere dag 10.000 stappen te doen, dus 7,2 km. Met een zware camera om je nek plus fototas, schiet dat niet op, omdat we eindeloos vaak stilstaan voor een foto. Vandaag de heuvels (of bergen?) in gegaan. Klimmen en nog eens klimmen. Ik hoop wel dat mijn conditie zich verbeterd. 



We zijn een hele middag onderweg voor 9 kilometer, maar wel lekker gefotografeerd. En voor de avond hadden we ons nogmaals verwend met een etentje. Dit maal in een auberge waar we jaren geleden met mijn vader en Marie Lousies, zijn vrouw, gelogeerd hebben. Ik heb daar mooie herinneringen aan. Heel bijzonder. Het eten is overheerlijk, vaak streekproducten. Fred geniet van een super lekker biertje.


Vandaag stond er een uitstapje naar Durbuy op de agenda. Viel eigenlijk tegen door het weer grijs. Het is er toeristisch maar heeft iets van zijn grandeur verloren. We lopen er een gallerie in waar een tentoonstelling is van Stéphan Noël. Hij heeft een fotoserie  gemaakt van Cuba’s laatste houtskool branders en met een oud procedee ontwikkeld. (gomdruk een vorm van chromaat fotografie). Ze worden op geschept papier afgedrukt en geven een speciaal zwart-wit effect. Zo een foto brengt gemakkelijk 5000 Euro op en meer. Hij is een rijzende ster die in meerdere musea tentoongesteld wordt. Dat was het hoogtepunt van deze dag, morgen richting Trier.