zondag 2 juni 2019

Valdres.


Het is onze bedoeling om een rondje te rijden. Dus eerst naar het Noorden via  Jotunheimen, dan richting Bergen via de Sognefjord. Retour richting Oslo,  dan naar Zweden om de brug naar Denemarken te nemen.  Of we dit ook daadwerkelijk gaan doen is de vraag, maar de intentie is er. 
We passeren de Gausta pas met een top van 1260 meter. Er ligt sneeuw en de meren zijn deels beijst. De kleuren zijn prachtig door het zonlicht. De aanblik is zo overweldigend dat ik maar een foto genomen heb. 


Soms zijn dingen te groots om vast te leggen. Vandaag hoorden we dat er zelfs een lift in het gebergte is geboord om toeristen boven te brengen. Nu ja, dat hebben we gemist. Het was al laat toen we hier aankwamen en we wilde nog een vrij plekje zoeken. 




Dat vonden we uiteindelijk langs een klein weggetje. Het was er super hobbelig en scheef. Daarom de matten direct op de grond gelegd en ik heb de hele nacht met twee stenen gestoeid waarvan een onder mijn heup lag of elders op een verkeerde plek. Ach ja dat is kamperen. De muggen zwermen hier overal. Onze elektrische muggenmepper maakt overuren. Gelukkig zijn ze zo traag dat je ze uit de lucht kunt meppen. Hebben we meteen ons dagelijks spelletje tennis gehad. Waarschijnlijk nog het jonge muggen met weinig vliegervaring. 
Het overnachting plekje is wel onwaarschijnlijk mooi. Het bos is bedekt met allerlei soorten mos. IJslands mos en groen mos wisselen elkaar af. Dode bomen vormen grillige figuren. Het is er doodstil.
De volgende dag miezert het en pakken we razendsnel in om de boel droog te houden.  Ik moet bekennen dat dit niet geheel vlekkeloos verliep. Ach ja soms zijn we beiden gewoon moe en koud. 
De tent vouwen we op, die gaat direct achter de achterbank. Dat is makkelijker dan het oprollen. Mijn slaapmat gaat vol in de auto, die van Fred rollen we op, omdat we die met een pomp kunnen opblazen.  


We besluiten op zoek te gaan naar een camping want na een kleine week zwerven wordt het tijd de haren te wassen en een lekkere warme douche te nemen. We vinden toevallig een kleine camping. Het sanitaire blok stinkt naar de insecticide. Maar de douche is warm, al past de kop niet in zijn houder. Met een beetje behelpen voel je je dan weer schoon.  Ik heb meteen een wasje gedaan op de hand,  omdat de zon morgen zou schijnen. Die kan dan de hele nacht mooi uithangen.
De volgende dag hebben een tocht gemaakt door de Valdres vallei. De weg door het gebied is een onverharde weg. Overal kwam water naar beneden met kleine of grote hoeveelheden, vaak uitlopend in een meer. 



 Langs de meren de typische zomerhuisjes met of zonder sauna. Toevallig komen we in contact met een boer die vertelt dat hij een groot deel van het gebied in bezit heeft. Hij is trots op zijn land en niet zonder rede,  want het is prachtig. In de winter is het totaal onbereikbaar en voor hem was het weer de eerste keer dat ze naar hun zomerhuisje gingen. Er liggen gekapte bomen voor de houtindustrie. In het dal hadden we al een houtzagerij gezien. 





Op dit ogenblik regent het, het klettert gezellig op de tent. Morgen rijden we weer verder. Ik zit op mijn matrasje te typen en echt lekker is dat niet, want je zit door je rug heen. Morgen gaat Fred de poten van onze stoelen korter maken om te zien of die dan makkelijker in de tent kunnen. Dan hebben we meteen een steuntje in onze rug. 

donderdag 30 mei 2019

Noorwegen

Het is de hoogste tijd ons blog weer bij te werken. Dit keer gaan we niet op pad als Airstream-pensionados, maar als oude tent-pensionados. Ons onderkomen bestaat  uit een meer dan 30 jaar oude tent, gemaakt door de firma Erdman en Schmitt. Hij heeft al heel wat reizen, met de kinderen in de kano, overleeft. Ooit toen we nog erg jong waren en vol energie. Hij heeft prachtige reparatie plekken vol herinneringen, omdat er ooit een fiets doorheen viel, ik door het dak ging met een struikelpartij en een nieuw grondzeil. Dat heb ik er ooit ingenaaid. In het puntje kun je net staan. 






Eerst hebben we deze oude tante op de proef gesteld in de tuin met de tuinsproeier. En we hebben de hoop dat de caravan ergens in juli klaar is. 
De enige investering die we gedaan hebben zijn twee opblaasbare lattenbodems. Je ligt nu van de grond en zit wat hoger.  Het slaapt super goed.

Op zondag vertrekken we naar het Noorden.  Eerst gezellig langs Eva en Bas voor een kop koffie en een broodje. Gezellig de kleinkinderen weer te zien. Daarna doorrijden.
Eva heeft heimelijk veel plezier over de zooi in de auto en gelijk heeft ze. Maar met de hoge prijzen in gedachten zijn de nodige Nederlands boodschappen mee. We kunnen dagen vooruit met een beetje creativiteit. 
Via Bremen vinden we een leuke camping in Heidenau. Het heeft een verwarmd zwembad van 26 graden en verwarmd sanitair. Lekker luxe. Er is een Grieks restaurant waar we ons op een maaltijd trakteren. 
Als snel zijn we daarna in Denemarken. Het weer is stralend. Eerst besluiten we de alternatieve route te nemen, maar dat schiet voor geen meter op. Niet dat we haast hebben, maar met een gemiddelde van zo een 50 km is het echt te langzaam. We rijden door dorpen of achter tractoren. Dus toch naar de grote weg. We stoppen in Vejle op de stadscamping. De volgende dag naar Hirtshals om de boot naar Kristiansand te nemen. Er komt een SMS binnen dat de boot een uur eerder vertrekt door de weersomstandigheden. Het stormt goed. Het vervelende is dat ik het met Eva over de Estonia gehad heb, dus ik ben niet helemaal gerust. Ik vind varen helemaal niets op zo een grote boot. Bij de check in worden pilletjes uitgereikt tegen zeeziekte. Dat beloofd wat. We nestelen ons midscheeps en ik sluit mijn ogen gedurende een uurtje. Her en der kotsende mensen , maar gelukkig hebben wij nergens last van. 






De tocht met de catamaran zou maar 2,5 uur moeten duren, de boot vaart een andere route om de golfslag te vermijden. Uiteindelijk komen we pas na een dikke vier uur in Kristiansand waar het al een beetje begint te schemeren. Echt donker wordt het hier niet. We vinden een camping zetten de tent op en gaan slapen. Fred is zwaar teleurgesteld dat de douche met munten betaald moet worden, die we natuurlijk niet hebben. De receptie is al dicht. s’Ochtends reken ik 38 Euro af voor een plekje zonder stroom. Brr andere prijzen. 
We willen naar een drooggevallen rivier die de moeite van een foto waard schijnt te zijn. En waar je ook kunt zwemmen. Een tochtje van 150 km. Via kleine weggetjes ontplooit het Noorse landschap met zijn karakteristieke ossenbloed rode houten huizen. Het is al erg groen buiten. Een beetje heuvelachtig en bebost met grote meren. Prachtig. Het is heerlijk weer. 6 km van het doel verwijderd staat een groot hek op de weg. Verboden toegang. Dat is nu jammer want een alternatief is er niet. Ik heb geen zin om verder te rijden. Overal zijn hier kampeer plekjes met een stookplaats waar het gehakt hout voor je klaar ligt. Tent kampeerders mogen hier staan onder het zogenaamde allemansrecht. 




Hier blijven we denk ik twee of drie dagen om te genieten van de rust en de natuur. Het barst hier van de vogels, de koekoek laat zich regelmatig horen. Alleen wij maken het komende uur lawaai, omdat alle batterijen leeg zijn en de generator voor stroom moet zorgen. 
Onze ervaring gedurende deze dagen is dat het opzetten van de tent geen probleem is. Dat we slecht georganiseerd zijn, alles is continue kwijt. Maar dat het rijden zonder caravan ook zijn aantrekkelijke kanten heeft en tot nu toe we geen spijt hebben. Maar daar zeg ik meteen bij dat het weer aardig meewerkt. Ook al zijn de avonden fris. 

donderdag 9 mei 2019

Het is alweer voorbij.

Na 12 dagen Dolomieten zijn we weer thuis. We hebben ieder weertype gehad, dat je je maar voor kunt stellen. Zon, regen, hagel, sneeuw etc.



 Zo een huisje was voor ons een hele ervaring en we misten de flexibiliteit, die we met een caravan hebben. 
Het was goed even weg te zijn, we hebben veel gelopen en genoten van de mooie natuur. De passen, die we gereden hebben zijn fantastisch, prachtige berg formaties en de Erdpyramiden een niet te vergeten ervaring.



Het plan is om in een dag terug te rijden. Het weer is slecht met veel sneeuw als we vertrekken. Ben ik blij dat we de dikke auto bij ons hebben. De 4wheeler geeft veel vertrouwen. In de Fern pas is het zicht slecht en ik stuur de auto rustig door de haarspeld bochten.  Pas bij Ulm wordt de weg beter en rijden we rustig door naar huis.
En dan begint het daagse leven weer. De tuin is hard aan onderhoud toe en de auto moet schoon. In de badkamer blijkt een tegel geknapt, de auto moet naar de garage en voordat je het weet zit je weer in je daagse routine. Maar de ervaring nemen ze ons niet meer af.


dinsdag 30 april 2019

Gardena Pas, Lago di Anterselva, Erdpyramiden

Vrijdag nemen we de auto om naar de Gardena pas te rijden, die dan overgaat in de Stella pas. De wolken vormen een dikke deken rond de toppen van de bergen.






 De lucht is onheilspellend. De rotsen en bergen zijn zo indrukwekkend. De structuren prachtig. We genieten volop van de schoonheid. Het is werkelijk prachtig en als het weer verbetert gaan we zeker terug.



We stoppen geregeld, dus doorrijden is er niet bij. Er zijn weinig andere automobilisten. Nu hebben wij aan het begin een bord gemist, zoals later blijkt. We worden aangehouden door een bijna onverstaanbare Italiaan die duidelijk maakt dat het hek dicht is. Fred zegt ik heb geen hek gezien, maar ik heb de slagboom aan het begin wel gezien. Nu blijkt de pas tussen 13:00 en 21:00 dicht te gaan. De Italianen houden hun lunchpauze in ere. Natuurlijk wil je niet vastzitten op zo een pas, dat is echt veel te koud. De man belooft ons over een half uur te bevrijden omdat hij eerst een andere slagboom moet neerhalen. Oef dit hebben wij weer. 

Maandag ondernemen wij een tocht naar een hooggelegen meer, de Obersee. Het moet 6 kilometer weg zijn en volgens Fred makkelijk in een uur te lopen. Ja, ja als je vlak loopt. Niet met een klim van meer dan 1000 meter. Het wordt gewoon afzien. Ik wil niet opgeven maar mijn voeten en knie branden behoorlijk. Toch maar snel een paracetamol erin. Stap voor stap naar boven. Nog 1 kilometer te gaan met een behoorlijke stijging en de nodige haarspeldbochten. (we lopen over de weg die afgesloten is voor verkeer).



 Het gaat sneeuwen en regenen en ik voel me niet echt veilig hoog in de bergen. Ik hak de knoop door en geef op. Terug naar het dal, ik verheug me op warme chocolademelk en apfelstrudel in een restaurantje. Raar dat je daar dan zin in krijgt. In ons appartement aangekomen duik ik meteen het bad in, ik ben gewoon moe. Later blijkt Fred ook aardig afgeknapt te zijn, maar hij wilde het niet toegeven. 

Vandaag iets rustiger aan  gedaan, door naar de Erdpyramiden te gaan.



 Een mooie wandeling door de bossen voert ons naar een heel bijzondere plek. Deze plek is ontstaan door een aardverschuiving in 1882. Door erosie ontstaan er piramiden waarop stenen liggen en bomen zich nestelen. Het is zo vreemd. De plek is nog steeds aan het veranderen. Heel bijzonder.




donderdag 25 april 2019

Vakantie in de Dolomieten, zonder Airstream.


We waren het zat, het wachten op het verlossende woord, dat onze caravan eindelijk gemaakt is. Dus op een vroege morgen besloten om een huisje te huren in de Dolomieten. De bergen zijn aantrekkelijk en met een overnachting in Ulm goed aan te rijden
Helaas werden we de week ervoor opgeschrikt met het overlijdens bericht van mijn schoonzusje. Het was een emotioneel afscheid en er kwam veel emotie boven. De afgelopen jaren zijn er teveel vrienden en famillie overleden. Ik ben er doodmoe van geworden en daardoor is de beslissing om weg te gaan een geschenk uit de hemel.

Er zijn ook fantastische dingen gebeurd. Ik heb succesvolle fotoshoots mogen doen en heel wat lieve nieuwe mensen ontmoet. Als toefje op de pudding is mijn portfolio geplaatst op de website van het fotografencafé in Woerden. Mijn portfolio was beoordeeld door Peter Kemp, wiens fotografie stijl ik bewonder. Ik kreeg een meer dan dikke voldoende van hem. 



Op dinsdag 23 April zijn we vertrokken rond half zeven. Het was nog best een hele ruk naar Ulm, omdat er veel files waren. Je vraagt je af waar al die auto’s en mensen vandaan komen. Wij, provencaalse pensionados zijn de files ontgroeid. Af en toe dommel ik in terwijl Fred rijdt. Heerlijk is dat. We kunnen de telefoon koppelen aan de radio dmv een bleutooth verbinding en een apparaatje dat op een bepaalde radiofrequentie uitzendt. We horen een podcast over Huawei en de ontwikkeling van 5G. Of de andere kant van Brexit, dat toelicht waarom belangrijke mensen in Engeland voor de Brexit zijn. Het zijn niet alleen de hooligens die tegen de EU stemmen, zoals de kranten doen geloven.




Het hotel in Ulm blijkt een soort appartement complex te zijn en ziet er aan de buitenkant niet aantrekkelijk uit, van binnen is het reuze modern. Het ligt in een industrie wijkje langs de A7 vlak naast de MacDonalds. (Ik kijk daar zo de keuken in). 
We wandelen zo een vijf kilometer naar het naburige dorp. Even de benen strekken.
‘ s Ochtends weer vroeg op weg en zo zijn we rond twee uur in ons appartement in Anterselva di Mezzo. 

Snel nog wat boodschappen doen, want donderdag blijkt alles dicht te zijn. Bij de lokale super aangekomen is die ook dicht. Woensdagmiddag sluiting.  We vinden na de nodige omzwervingen een supermarktje waar we groenten en brood kunnen kopen. De slager zit zo een 12 kilometer verderop. Hij is beroemd in de streek, ontdek ik later. Het vlees dat we er kopen is heerlijk. Gehakt zonder vet en een super malse karbonade. 
Vandaag gewandeld naar de Krambach waterval. Het was een behoorlijke klim, het zonnetje scheen goed en al snel hebben we het goed warm. Ik vond de waterval tegen vallen het was meer een bergstroom die van de berg afkwam. Daardoor ook geen foto’s gemaakt. 




Van hier uit de bergen in gereden. Een prachtige tocht langs groene weiden met paardebloemen en mooie vergezichten. Boven op de Alm is het echt genieten.


woensdag 23 mei 2018

Liverdun naar huis

We hebben de smaak van het vrijstaan te pakken. Ons enige probleem op dit ogenblik is water. De watertank is leeg tot op de bodem. We stoppen bij een supermarkt om water te kopen. 50 liter elf Euro. Dat is waanzin want daarvoor staan we ook op de camping met elektra en vermijden het risico van een bon. Het water wordt teruggezet. In onze gids zoeken we naar een camping. Het wordt Liverdun een heel oud plaatsje uit de middeleeuwen gebouwd tegen de bergen. 



Napoleon was er ook.

In Liverdun is nog een echte wasplaats, zoals ik uit mijn jeugd nog ken, toen wij in Frankrijk gingen kamperen en mijn moeder daar met de hand de was deed. Sweet memories, wij mochten helpen met het uitspoelen van de was. De wasplaats is afgesloten en wordt nu gebruikt voor tentoonstellingen. 


We krijgen te horen, dat er in het weekend een middeleeuws feest is. Iedereen komt verkleed en ze verwachten 6000 mensen. Op de avond ervoor is er een concert van Acus Vacuum, een Belgische band, met trommels en twee middeleeuwse doedelzakken. Ik houd van trommels in de buitenlucht het klinkt lekker tussen de gebouwen. Machtige instrumenten.  Hier gaan we heen.



Daarna een optreden van drie dames die met vuur dansen. Het is mij ontgaan wat ze uitbeelden. Ik geloof een denkbeeldige oorlog, want er wordt een ijzeren paard in vlammen gezet en rook geproduceerd. Het geeft mij in ieder geval een gave foto. 


Het grote feest morgen houden we voor gezien. 6000 mensen in een klein dorp is ons teveel. Op naar huis, via Luxemburg door de Ardennen.  Rond negen uur rijden we het erf op. Het zit er weer op.

donderdag 17 mei 2018

Blyes, Pupillin en Chemily,



We willen via Luxemburg naar huis rijden en verlaten daarom de péage net achter Lyon om richting Beçanson te gaan, om via Nancy en Metz naar Luxemburg te komen. Dit impliceert wel, dat we door Luik moeten, maar wie dan leeft dan zorgt. Op ons mobiel staat een app, die alle leuke potentiële camping plaatsen aangeeft in de vrije natuur. Dat kunnen officiële camper plaatsen zijn maar ook parkeer gelegenheden langs de weg of bij een restaurant of picknick plaatsen. Vooral de laatste soort is voor ons interessant, omdat je als caravan eigenaar niet op kamperplaatsen mag staan (officieel). Niet dat we ons daaraan altijd houden, maar toch. 
Aangetrokken door een interessante beschrijving van een picknick plaats bij Blyes rijden we daarheen. Het is een oude camping municipal, die nu gesloten is. Helaas staat er een bord niet kamperen, dus dat wordt het niet, maar een stukje verderop is een parkeerplaats, dat we als ons plekje bestempelen. De rivier is vlakbij en het gebied nodigt uit tot een wandeling. Water hebben we genoeg voor de nacht.  We maken een heerlijke wandelingen zonder al te veel obstakels door een prachtig ongerepte natuur. 
Het is ons al eerder opgevallen dat er weinig hommels zijn, we komen er slechts af en toe een paar tegen. Mijn poging de hommel vast te leggen mislukt. Hij is sneller dan ik, leeftijdskwestie.

Na weer een paar honderd kilometer gereden te hebben, komen we in Pupillin. Ook zo een plaats waar je nooit komt. Het ligt in de wijnstreek van de Jura. 







Overal zijn wijnboerderijen. Het landschap is heuvelachtig. Als we gaan lopen is het zwaar bewolkt. We gokken erop dat we droog thuis komen, maar helaas weer een bui die ons wenst te omarmen. We zijn geliefd bij de regen. 



De picknick plaats van Pupillin kijkt uit over een dal met wijnstokken. Er staat een barbecue en een rond houten hutje als uitkijkpost.  Wat jammer, dat het weer niet meewerkt, het is erg mooi. Als het zonnetje zich heel even laat zien, maken we snel een foto.




’s Avonds, als de mist opkomt en het landschap kleurt door de ondergaande zon nog een poging. Daarna breekt een hels onweer los en zijn wij blij, dat we binnen zitten. Omdat we nu zonder stroom staan, kan ik niet veel foto’s bewerken.  Als de accu teveel daalt, komt Fred in paniek en moet alles uit. Nu ja het is niet anders. Ik ga maar een boek lezen. Ook internet is aan banden gelegd, door ons mobiel gebruik. Van mijn provider heb ik al een keer een waarschuwing gehad dat ik teveel data gebruik. Ze dreigen dan met het sluiten van je abonnement. Niet handig. 
Normaal wordt de accu van de caravan via de constante stroomdraad van de auto gevoed. Ook de koelkast werkt via deze draad. Om de een of andere reden geeft deze draad slechts 8 volt af i.p.v. de vereiste 13 Volt. D.w.z., dat de koelkast niet werkt onderweg. Niet zo een probleem, want we hebben niets in de vriezer en voor de rest blijft het toch wel koud. We houden er rekening mee met de boodschappen. ’s Avonds gebruiken we gas en dan wordt alles weer goed koud. Ook de zekeringen, die we nagekeken hebben zijn in orde. Een puzzel voor de garage als we thuis zijn.

Vanmorgen regende het weer, daarom is het hier vast zo prachtig groen. Tegen tienen rijden we weg. De dorpjes zijn erg leuk en zo echt Frans. Een heel andere bouw dan een Nederlands dorp. Straks in België is het weer anders. Helaas zijn de bakkers minder dik bezaaid dan gehoopt. En als er eentje is, kunnen we niet parkeren met onze combi. We zijn erg lang, bijna 12 meter. Uiteindelijk vinden we een supermarché, die niet al te groot is. De grote supermarkten zijn leuk, maar kosten zoveel tijd. Rond half twee is het heerlijk zonnig weer en stoppen we voor vandaag. Slechts 112 kilometer op de teller. 




We staan nu in Chemily (picknick plaats) naast een ommuurde burcht aan de Saône. Dat nodigt  uit voor een wandeling langs de oever, die totaal dichtgegroeid is met bomen. Fred heeft lange benen en stapt er zo overheen. Als het hoger is dan 70 cm , is het voor mij een klus, zeker op de schuine oever met glibberige modder.  Mijn broek ziet bruin en groen van de bomen. Lijkt wel of ik incontinent ben. 


In ieder geval is het heerlijk genieten hier, met de vogels op de achtergrond het water dat langs stroomt, de wandelaars, die ons nieuwsgierig bekijken en de rust die er heerst.
Nog 750 kilometer te gaan. Het wordt tijd voor de kapper, schonen kleren en alles moet eens goed drogen. De badkamer ruikt vochtig en dat stinkt, ondanks het feit dat ik zo snel mogelijk het raam open zet. 

maandag 14 mei 2018

Vallée d’ Eyne, Gorge de Segres en op weg naar huis.



De volgende dag zijn we erg nieuwsgierig naar wat deze vallei ons te bieden heeft. We gaan eerst naar het VVV van Eyne, die helaas pas over een paar dagen open gaat zoals blijkt. Dan maar op de bonnefooi. We rijden tot het skistation van Eyne volgens google maps en hopen zo de vallei te kunnen bereiken. Ondertussen is het gaan regenen. De vallei zou iets van 6 kilometer verderop liggen en vol goede moed lopen we tegen de berg op. Het eerste deel valt nog mee het tweede deel is een rode ski-piste. Er ligt nog sneeuw her en der. Het zachte regenen is opgehouden er vallen dikke druppels en het onweer ratelt in de lucht. Dit wordt helemaal niets, we keren om. Koud en doornat komen we bij de camping aan. We hebben altijd een kacheltje bij ons. De jassen en tassen gaan onze badkamer in, de kachel aan. Dat droogt wel weer.





De volgende dag is het weer iets beter. We ondernemen een nieuwe poging, maar nu via de aangewezen route. Een zeer smal wandelpad kronkelt zich vanuit het plaatsje Eyne naar boven. We ontmoeten de nodige stenen, waar we weer overheen klauteren. Niet echt een voetpad naar de hemel. Maar we houden vol, ondanks het feit dat het weer regent. We zien wel bloemen,  maar niet de beoogde pracht. Het is gewoon nog te vroeg. Een paar dagen later verteld de VVV juffrouw ons, dat we in juni/juli terug moeten komen. Helaas. Na meerdere uren lopen houden we het voor gezien.  Dag vallei, tot betere tijden.
Estavar ligt vlak bij de spaanse enclave Llivia. Je kunt er te voet heen voor de boodschappen. Het is er super Spaans, gelukkig spreken ze wel Frans, anders hadden we de hele super niet gevonden.  



Na een rustdag ondernemen we een tocht naar de Gorge du Serge. Het is prachtig mooi, de weg loopt tussen de geweldig imponerende stijle bergen. Er wordt hier ook geklommen. Naast ons stroomt een rivier, met veel lawaai. Het water kolkt en draait rond de stenen, een witte watermassa  werpt zich het dal in.  Wat een natuurkracht. 



Op de rotsen strijden planten om een plaatsje. Steenbreek, maagdenpalm, bosviooltjes zie ik en witte bloemen, waarschijnlijk grootbloemige muurbloem. Een plek om van te genieten.


Het VVV is inmiddels open en we krijgen een wandelroute door de bergen aangeprezen. Mooi gaan we doen. Eerst via een koeienpad richting bergtop en dan naar beneden, om weer bij de auto terug te keren. Wij zijn super sterk in verdwalen, gelukkig komen we er deze keer wel uit met behulp van onze mobiel. Toch handig, dat je simkaartje nu ook in het buitenland geldig is.  Tot onze vreugde vinden we zomaar gentiaan en milka koeien. Dat was gewoon leuk zonder al te veel hindernissen. Mijn conditie blijft gewoon prut, maar het is niet anders.


Milka koeien

Ja en dan komt toch de dag dat we weer terug moeten. Het weer belooft alleen maar slechter. Ik zie dat de temperatuur drastisch daalt. Het onweert en bliksemt boven de camping, grote hagestenen komen naar beneden. ’s Nachts hoor ik geluiden die ik niet thuis kan brengen. ‘s Ochtends is de wereld wit en het geluid komt waarschijnlijk van afschuivende sneeuw. Fred rekent af bij de camping mevrouw, die zit te bibberen in haar hokje.
Geen kachel aan en zo koud. Ze mompelt iets over de sneeuw, maar de echte inhoud van haar verhaal is voor Fred onduidelijk. 




Terug rijden we door de Pyreneeen Het is onwerkelijk mooi. De bergen met de verse sneeuwlaag als poedersuiker rond de bergstructuren. De wegen zijn schoon het wintersportgevoel is daar met de zon en de blauwe lucht. We stoppen regelmatig voor een foto. 
Als we in het binnenland langs een wijngaard komen waar een plekje langs de weg is stoppen we. Kunnen we nog een beetje lopen. 


Vandaag was een echte verkeers-rampen dag. Het blijkt dat de Franse spoorwegen staken en het is zo vreselijk druk op de weg. Eindeloos zitten we in de file. Montpellier zit vast, Nimes zit vast en ga zomaar door. Dit is niet leuk. Ondanks het feit dat we de hele dag gereden hebben zijn we maar 250 kilometer op geschoten. Doodmoe vinden we rond half zes een camping. Een echte min-dag.