Camping Dar l'eau Vive, Ouidane

De vakantie zit erop en alles staat nu in het teken van opruimen, de caravan poetsen, auto wassen  en naar huis. Vanmorgen zijn we gaan wandelen naar de rivier. Stijl naar beneden, met behulp van onze ski stokken ging het prima.

 

 



Zoek de Airstream

 

Ik wilde nog wat foto 's maken, maar er waren te weinig mooie plaatjes beschikbaar. Het is een warme, klamme bewolkte dag. Vannacht had het ook al geregend en nu zit er weer regen in de lucht.

Beneden bij de rivier komen we in contact met een paar mannen, die gezamenlijk weekend vieren. Ze zijn aan het grillen en hebben veel plezier. Ze willen met ons in contact komen en bieden thee aan en een heerlijke kalkoen spies. Mohammed de oudste is sportleraar, dan is er Kalim die kapper is, Abdul samen met ........ zijn timmermannen en maken deuren, en dan is er ook nog een automonteur. Ze spreken gebrekkig Frans en willen alles weten. Het is  reuze gezellig en we worden voor van alles uitgenodigd. Dat gaat even niet werken maar we wisselen wel email adressen uit om de gemaakte fotoś over en weer te sturen.

 

Leuk zo een onverwacht spontane ontmoeting.

Morgen richting Meknes en Fes. Enerzijds wil ik hier best nog langer blijven anderzijds trekt Holland en de families en vrienden ook weer.

 

Heerlijk hebben we het samen.

 

Garage Beni-Mellal

Om bij de garage te komen, moeten we over een super pas heen. Dit zijn nog eens echte haarspeldbochten. Weten we meteen wat ons te wachten staat, als we er met de caravan overheen moeten om richting Tanger te gaan. Het eerste stuk rijden we langs het meer. Hier staan een paar hotels en er wordt gebouwd. Dit gebied zal dus ook touristisch ontwikkeld worden. Hotel bin el Ouidane kijkt prachtig over het meer en is zeker een leuke vakantie bestemming. Op de heen reis zijn we een beetje omgereden, denkende dat het minder stijl zou zijn, terug zullen we de stijle directe routen nemen.
In gedachte droom ik van een stukje grond, hier aan het meer. Het is hier echt een paradijs.
Na een uur komen we aan bij de garage. Je hoeft hier nooit een afspraak maken en we vragen de auto te controleren. Ook de remmen, want die piepen. We krijgen veel opmerkingen over de auto, dat het een super kar is. Nu dat vinden wij ook. Vooral de motor vinden ze interressant, omdat alles hier diesel rijdt en dit lange benzine model komt hier niet voor. De auto wordt weer geregistreerd op een centraal systeem. Duurt allemaal lang door traag internet. Ze zien dan ook meteen wat er in Agadir gedaan is.
De motor wordt gecontroleerd. Helaas hebben ze ons type oliefilter en luchtfilter niet voorhanden. Bougies worden nagekeken en nog wat checkpoints. Daarna gaan de banden eraf. De remblokken zijn totaal versleten en er moet geschuurd worden, omdat er roestvorming is. Hij laat ons alles zien. Ze kunnen alleen de achterste blokken vervangen, want meer voorraad is er niet van ons type. Op de voorkant zetten ze een paar oude blokken die beter zijn dan die van ons. Dat doen ze voor niets. Ik vraag me dan toch af waarom dit in de garage thuis niet is opgemerkt. Ook wijst hij erop dat de schokdempers aan vervanging toe zijn. De monteur is erg aardig en heeft duidelijk liefde voor auto's.
Om de tijd te doden, lopen we Beni-Mellal in. Het is bloedheet in de zon. Beni-Mellal is geen toeristische attractie en staat ook niet in de lonely-planet. Ik merk, dat ik word nagekeken. Waarchijnlijk omdat ik een lange broek aan heb en wit haar. Uit pieteit houd ik mijn fleecevest aan, waardoor ik geen blote armen heb. Ik heb het goed heet. We bestellen een tahine in een piepkleine gelegenheid.  Daarna lopen we verder via kleine straatjes met hoge huizen. De straten zijn niet geplaveid, maar van aangehard zand met stenen. Af en toe een plantsoentje. Overal is er nering,  auto onderdelen, spuiterij, timmerman en andere goederen. We doen boodschappen en gaan terug naar de garage. In de showroom is een bank die enigsinds zit. Ik heb een leuk gesprek met een jonge vertegenwoordiger, die een broer in Nederland heeft. In Delft vertelt hij trots. Geeft les in micro electronica. Hij is trots op Marokko en geeft na afloop zijn kaartje. We mogen altijd bellen als we in nood zitten.Tegen vijf uur is de auto klaar.  Daarna door naar de supermarkt voor de grotere boodschappen. Het is donker geworden. Een klus om de stad uit te komen met onverlichte fietsers en wandelaars. De berg over, met zijn haarspeldbochten en tegenliggers. Dat doe je toch liever op een zonnige dag, want ze rijden hard en proberen in te halen op onmogelijke punten.
Vandaag een huishouddag. Wassen, spoelen en drogen. Caravan schoonmaken, kussens uitkloppen en ga zo maar door, ben je mooi zoet mee. De wasmachine doet het super. Ik kan nu lekker warm wassen en de vlekken gaan echt weg. Morgen nog een rustdag om toch iets meer van deze omgeving te zien en te fotograferen.
We willen proberen om in Meknes de voorste remblokken te laten vervangen. Is dat ook gebeurd. Daarna richting huis.

Van de Anti-Atlas richting Beni-Mellal via Marrakech

We gaan richting Marrakech, omdat daar een Marjane  supermarkt is en omdat ik nog wel eens die kant uit wil.  Marrakech is een boeiende stad.

We rijden over hele kleine wegen, komen langs beeldschone vrije campingplaatsjes, die we meteen bookmarken voor volgend jaar. In een waterkanaaltjes zie ik een schildpad voorbij zwemmen.  We moeten de Atlas over en zijn nu nog in het zandwoestijn achtige gedeelte.

 

 

De weg klimt gestaag en soms stevig naar boven. Links van ons zien we de Jbel Toubkal met besneeuwde toppen van 4000 meter. Op zeker moment volgen we de N9 richting Marrakech. De weg voert naar Tizi n'Tichka over een steile bergpas Tizi n'Test pas, die erg geliefd is bij toeristen. Overal langs de weg worden mineralen aangeboden in knalrode en paarse kleuren. Waarschijnlijk geverfd.  Bij de restaurants worden busladingen toeristen uitgeladen, die meteen kennis kunnen maken met de mineraal verkopers, die erg vasthoudend zijn. In de wintermaanden wordt de pas afgesloten nadat in 2005 toeristen in hun auto bevroren zijn.

 

 

Veevervoer

 

Aangezien dit ook een belangrijke  aanvoer ader is voor de normale goederen gaan er veel vrachtwagens naar boven. Het meest markant veewagens met koeien en schapen op het dak.

 

Vrouwvervoer

 

Als we in de buurt van Marrakech komen begint het gebruikelijke gekkenhuis. Een man werpt zich met levensgevaar op zijn brommer voor onze auto. Hij zal ons wel de weg naar de camping wijzen. Op zeer hinderlijke wijze maakt hij duidelijk dat we hem moeten volgen, maar dat wil ik niet. Bij een stoplicht maak ik meermalen een kwaad gebaar dat hij op moet krassen en zowaar dat helpt, want zijn acties zijn ronduit gevaarlijk en hinderlijk voor het manoeuvreren door het verkeer.

De camping Le relais de Marrakech stond als een rustige camping geboekmarkt met grote plaatsen en zo een 10 km buiten Marrakech. Als we eraan komen blijkt het een gekkenhuis te zijn. Alle plaatsen zijn gehalveerd en overvol. We moeten zelf een plaatsje zoeken, elektra is niet beschikbaar. We vinden een plek waar we makkelijk in kunnen manoeuvreren. We hebben net de caravan losgekoppeld of een Duitse vrouw komt mij vertellen dat zij hier gereserveerd heeft. Pardon,?  volgens de receptie zijn alle plaatsen vrij en mogen we staan waar we willen. Een enorme camper verschijnt ter tonele en zet zijn neus tegen de neus van onze auto aan.

Zij vertelt mij dat we op moeten krassen en maar achteruit moeten rijden.

Ik vraag haar hoeveel plaatsen zij nodig heeft en dat zij dan maar achteruit moeten rijden. Wij zijn immers al losgekoppeld. Tevens vraag ik haar hoe zij naar plaats wil rijden. Want we willen best het geheel wegzetten, maar dan in onderling overleg.(Dit doet me zo enorm denken aan de handdoeken die ze vast op ligbedden gooien aan het strand ter reservering). Er valt geen land mee te bezeilen, dus loop ik naar haar man, die manshoog in de enorme camper van 12 meter zit en vraag :- als ik de auto op de ene plaats zet en de caravan iets achteruit rijdt of hij dan kan inrijden. Nee hij moet achteruit erin rijden. OK dan zetten we het geheel daar, dan moet het lukken. Mevrouw zegt weer dat dit niet goed is en dat er vooruit ingereden moet worden. Ik krijg de smoor in. Zij gilt tegen me dat ze dit nog nooit heeft meegemaakt. Nee natuurlijk niet, dan moet je niet met zo een aso bak op een te kleine camping aankomen. Effin manlief draait dan toch vooruit in en wij zetten de caravan op het overgebleven plaatsje. Zij rijden nog iets naar achteren totdat ze bijna een meter van ons vandaan staan. Wat een verschil met de vrijheid van de nacht ervoor.

 

 De camping is duur, we horen later dat er maar 3 douches zijn, het is overvol en we balen ervan. Er is geen internet, noch een netwerk verbinding mogelijk.

Fred heeft helemaal de smoor in, vooral als blijkt dat er ergens een schroef van de caravan is losgetrild en tussen een la-geleider terecht gekomen is. Dat wordt weer klussen.

We moeten naar Beni-Mellal voor het onderhoud van de auto. Dat willen we hier laten uitvoeren, omdat hij er dicht tegenaan zit en huis nog ver.

We kiezen een kleine camping uit langs een meer tussen de bergen. We zien ook dat het over drie weken alweer 1 april is en die week is zeker de streefdatum voor onze terugkomst.

Dus laten we Marrakech voor wat het is. We gaan nog wel een keer als het minder druk is met minder toeristen.

In deze streek valt het continue gebedel op, terwijl er werk genoeg is in de bouw. Veel Spanjaarden komen daarvoor juist naar Marokko.   

 

Het wordt alsmaar groener als we verder dalen naar zo een  1000 meter. Ook hier bloeiende amandelbomen, maar ook groene weiden en meer begroeiing. Het jonge groen is mooi op de berghellingen. Als straks alles ook nog gaat bloeien, moet het helemaal een feest zijn. Volgens de kaart zijn het bossen met Argan bomen en kurkeik, maar ik weet niet hoe ze een bos hier definiëren. De bomen staan ver van elkaar en bij een Hollands bos, denk je aan donkere wouden.  Na een dag rit van 170 km vinden we de geplande camping niet, maar iets verderop wel een andere. Het is een paradijsje aan de rivier. Echt een camping waar je niet weg wilt. Een zeer vriendelijk jong stel zijn de eigenaren. Er staan nog een paar Zwitsers en dat is alles. Omdat we toch geen boodschappen gedaan hebben bestellen we een tahine, die wordt voor de caravan geserveerd. Romantiek alom.  De warmte blijft lang hangen in het dal, de krekels tjirpen er lustig op los.

 

 

Door de Anti Atlas

Van Tafraoute richting Ouarzazate.

Na uitvoerig uitgezwaaid te zijn door de campinghouder, die mij geloof ik leuk vond, want hij nam iedere gelegenheid te baat mijn hand aan te raken of op mijn schouder te slaan,  gaan we de R105 richting Igherm en daarna R106 door naar Assaki. Het is een smallere gele weg dwars door de Anti Atlas. Het is weer vreselijk mooi. De stralende zon en de bloeiende amandel bomen. Het heuvellandschap aan beide kanten en af en toe een nederzetting. Weer amandel foto’s geschoten en natuurlijk de Airstream in zijn omgeving. Igherm is een heel klein plaatsje en zoals men hier gewend is staan de auto’s driedubbel geparkeerd. Ik kom er met veel moeite langs, want denk maar niet dat iemand opzij gaat. In Igherm zou een camping zijn, maar helaas die bestond niet meer. Ik baal ervan want nu moet ik weer die toer doen langs de auto’s, na eerst gedraaid te zijn op een onmogelijk stukje land. Het is zo scheef dat de achterbumper de grond raakt, maar goed dat is wel overleefd. De auto’s waren gelukkig verdwenen, scheelt weer.

 

 

Na Igherm is de weg vreselijk slecht, zo slecht dat we stapvoets moeten rijden. De volgende camping ligt nog zeker 100 kilometer weg, dat gaan we niet halen. We hebben genoeg water ingeslagen om een nacht wild te camperen. We vinden een plekje op 1600 meter hoogte, dat redelijk vlak is en niet direct aan de weg. Er is een soort hut waar vier jongens inzitten. Ze bewaken een drag-line en mogelijk doen ze weg onderhoud. Ze komen om een sigaret bedelen. Helaas niet voorhande. “s  Avonds maken ze een kampvuur, de temperatuur daalt behoorlijk. We horen zezingen en trommelen. Hebben we in ieder geval bewaking.

We maken nog wat foto’s van de omgeving en de sterren.

 Lekker lezen en op tijd naar bed om weer vroeg wakker te worden. We rijden verder en komen zeer fleurig geklede dames tegen op kleine paardjes. Het lijken wel Mexicaanse vrouwen door die felle tinten en hun sombrero op hun hoofddoek.

De weg voert over een gigantische hoogvlakte op 1800 meter. Het is een echte woestijn om te zien. Niets bloeit, geen boom  en veel stenen. Een beetje saai is het wel. Als we dalen en langs nederzettingen komen zien we dat op de hellingen terrasvormige weitjes zijn gemaakt, die gras groen zijn. In de dalen is het warmer en de groene voorjaars waas komt tevoorschijn in de aanplant.

Het is de streek waar saffraan wordt gekweekt die langs de weg te koop is. Verder staan er veel kraampjes waar mineralen worden aangeboden en wat potten en pannen schijnbaar ook een streekproduct. Je zou Marokko kunnen verdelen in streekproducten. De kust met vis en sinaasappels, daarna de Argan streek, nu weer saffraan, zuidelijker de dadels en ook de pottenbakkers. En overal tapijten.

Onderweg als we koffie willen drinken komen we op een parkeerplaats (aangeharkt gruis en zand), waar een mineralen handelaar staat. Ik moet meekomen. Hij wil mijn wangen kussen als begroeting, maar daar ben ik niet van gediend. Ik moet mineralen vasthouden, verkooptruuc, maar ook dat wil ik niet. Ik  zeg meteen dat ik niets koop en dorst heb. Hij laat me teleurgesteld gaan.

 

 

We drinken wat en rijden verder.

We passeren meerdere dorpjes, waar we drinkwater willen kopen. Bij een politiecontrole word ik aangehouden. De GPS had net gemeld dat ik te hard reed, maar ik heb geen speed camera gezien. Hij vraagt of ik Frans spreek. Natuurlijk. Mag ik wel met een caravan rijden? Ja, en wil mijn rijbewijs tonen, maar dat is niet nodig. Hij loert de auto in en ziet mijn telefoon, die als GPS dienst doet. Hij vraagt wat heeft die gekost, ik zeg 150 Euro in China. Oh, kan hij hem niet kopen. Kosten in Marokko ook 500 Euro net zoals bij ons. Nu daar begin ik niet aan, dus zeg ik vriendelijk dat dit de enige kaart van Marokko is, die we hebben en mijn telefoon onze GPS is. . Maar dat hij hem zelf op internet kan bestellen.  Kan ik er dan niet een voor hem bestellen en meenemen de volgende keer? Nou nee, lijkt me geen strak plan. Ik maak me ervan af met iets dat we niet weten of we volgend jaar in Marokko zullen zijn, en mogen verder. Hij houdt weer dapper een andere automobilist aan.

Na een 50 kilometer vinden we weer een stuk land langs de weg. We rijden hierop om de nacht door te brengen. Er ligt nog een heerijk biefstukje in de koelkast en samen met tomatensla en gebakken aardappeltjes een heerlijke maaltijd. De wijn ontbreekt al een tijdje want de voorraad is op. Was er wel lekker bij geweest.

Vandaag heeft het kwik de 30 graden aangetikt en het was echt te warm.

Tafraoute en festival.

Het is alweer 1 maart, de tijd schiet op.
Gisteren zou het roof-rack klaar zijn. Fred dacht dat er onder de rubberafwater strips schroefgaten zaten. Daar waren we vanuit gegaan. Nadat de strip verwijdert was, waren er geen schroefgaten. Dus naar een andere oplossing gezocht.
Een klem rond de deur moet het doen. Ik baalde hier best van, want heb geen zin in ongelukken, maar uiteindelijk is het geloof ik, wel een stevige constructie geworden.

De klus is geklaard
 

Vanavond naar het festival geweest. Het was druk in Tafraoute. Leuk al die echte Marokkanen te zien. De vrouwen allemaal in het zwart op een enkele uitzondering na. Er staan kraampjes waar sierraden te  koop aangeboden worden, vooral door Afrikaanse mensen. Wat etens stalletjes en de restaurantjes zitten vol. Vrouwen en kinderen met kleurrijke ballons lopen rond. Het is een feestavond. Mannen staan bij elkaar te praten of te dansen. Man en vrouw zijn twee werelden en zelden zie je een stelletje.

Gesluierd optreden

Midden op het plein een groot podium. Er klinkt echte Berber muziek. Hoge vrouwenstemmen begeleid door trommelaars. Je ziet zo goed als geen buitenlanders.
Ik wil dichter bij het podium komen en via een dranghek loop ik verder. Fred wordt tegegehouden, want de ingang  en dit stuk plein, is alleen bestemd voor vrouwen. Bij het podium gekomen zie ik dat de vrouwen onder een grote sluier staan te zingen en te klappen. Dit is toch wel een heel andere wereld.

De muziek spreekt ons niet aan, dus slenteren we richting auto en naar huis.

La Vallee Aït Mansour

Gisteren de tocht ondernomen naar de Aït Mansour vallei. De Afellah-Ighir oase ligt in het dal van de bergen van de Anti Atlas en is omgeven door enorme rots formaties. Tevoren wisten we niet wat te verwachten, de tip is gekomen van de camping baas. Een echte Berber met 10 kinderen ongeveer 50 jaar oud en een onverstaanbaar Frans. Eerst hadden we weer de prachtige tocht over de bergen. Het voorjaar kondigt zich aan, want we zien de eerst bloemetjes aan struiken verschijnen. De temperatuur varieert tussen de 22 en 24 graden op een hoogte boven de 1000 meter. Ik vind een prachtig rode steen met gouddraad. Zeg ik lachend tegen Fred het goud ligt hier voor het oprapen. Later blijkt, dat er inderdaad goud gevonden wordt in de nabijgelegen goudmijn. Of die van mij echt is weet ik niet, maar het ziet er mooi uit.

De oase heeft een kleine rivier die groen in het zon licht schittert. Er staan torenhoge palmbomen dicht op elkaar en het is een echt sprookje. Hier kwetteren de vogels er lustig op los.

 Het valt op na de absolute slilte, die er in de bergen heerst. Ik voel me in de jungle.  In de oase  zijn drie restaurantjes en een sporadisch huis. Niet echt touristisch, gewoon puur. We komen wat wandelaars tegen en veel later in de bergen een groep Duitsers, die zich afbeulen met Nordick walking stokken onder begeleiding van een Berber gids. Mij te warm.

 

 

cacteeën in de bergen

 


Weg door de bergen



het riviertje

 
Terug in Tafratoute geef ik gehoor aan de wens van Fred om een roof-rack boven op de auto te laten monteren.. Dus vrijdag krijgen we een echte marokkaanse auto met roof-rack. Verder stop ik nog even bij een kleine spuiterij. Onze bumper heeft een paar krassen en voor 25 Euro wordt vrijdag ook de halve bumper gespoten. Is dat ook weer opgelost.

We genieten enorm van onze vrijheid. Marokko is een prachtig land. De zee, het zand van de Sahara, de bergen en de prachtige steden. De kleine levendige en kleurrijke dorpjes met het geritsel van de handelaren. We kwamen bij toeval in contact met een Nederlands stel dat 6 maanden verlof had. Ze zijn doorgereden naar Senegal.  Meteen op onze verlanglijst gezet.

Steen en bergen

Vanmiddag de bergen achter Tafraoute bezocht. Steeds schieten woorden tekort om dit bizarre landschap te beschrijven. Het roze en oker van de stenen, het gele zand met daaroplage groene stekel struikjes. Boven de 1200 meer komen de amandelbomen tot leven. Ze staan nog steeds in bloei. Het zijn geen boomgaarden zoals wij die kennen maar her en der verspreidde bomen. Soms bij elkaar en soms als een wirwar in het landschap.

Pyriet

 

Bij een hoog uitzichtpunt stoppen we de auto in de berm. Mijn oog wordt getroffen door glinsteringen op de grond en in de stenen. Het zit hier vol met pyriet of ijzerkies. Een mineraal (FeS2) met een sterke metaalglans. Oef wat mooi.
We willen naar een vallei, maar die is te ver weg. Dat blijft voor later.

Tafraoute stenen achterland

Gisteren een kijkje genomen in Tafratoute. Ook al om te zien of we wijzer kunnen worden omtrend de datum van het festival. We waren het dorp door voordat we er erg in hadden. Het landschap is dermate fascinerend dat we besluiten nog even door te rijden. Op de GPS zag ik een attractie staan -Pierre Blue-. Het zijn geverfde stenen ooit gemaakt door Jean Verame. Hij had de stenen geschilderd in blauw, rood, paars en zwart in 1984. Het ziet er imposant uit tegen de achtergrond van het stenen landschap. Door de plaatstelijke bevolking worden de stenen ieder jaar opnieuw geschilderd.
Er ligt een auto track naar de stenen maar na vijfhonder meter diepe kuilen, besluiten we de 1 km te lopen. In een rechte lijn, dus gewoon loodrecht de heuvels op. En dat bij een temperatuur van meer dan 22 graden. Gelukkkig hebben we water bij ons.
Het is werkelijk een heel fascinerend landschap met al die prachtige stenen. Voldaan keren we terug naar de auto. We gaan zeker nogmaals hier kijken, misschien nemen we dan de fietsen mee.
Vandaag wasdag en Fred wil schaatsen zien. Dus camping dagje.

Van Tifnit naar Tafraoute

Vandaag zijn we verhuisd naar Tafraoute. We hebben afscheid genomen van Mijnheer Bakanou en zijn vrouw Claudy. Het was een hartleijk afscheid en we verzekeren ze dat we terug komen. In-shalla. In het totaal zijn we 27 dagen op de camping gebleven en hebben vier keer de zondags borrel meegemaakt. Claudy serveerde een heelijke salsa van aubergine en schonk daabij home made Sangria. Heelijk zoet met verse stukken sinaasapels. Ga ik thuis ook eens doen voor een feestje.

We rijden al snel de Anti- Atlas in. Het is een heerlijk zonnige dag met hoge temperaturen. De wind die ons afgelopen week zo teisterde is gaan liggen.

In anti-Atlas wonen Chleuh stammen in burchtachtige nederzettingen. De stammen zijn rond 1930 door de Fransen tot elkaar gebracht en is er vrede gesloten. Tafraoute ligt in een dal omgeven door reusachtige granieten bergen.

 

 

 We rijden diverse passen met een hoogte tot 1800 meter. Het uitzicht is spectaculair ik blijf dit steeds herhalen, maar ik kan het niet beschrijven zo mooi als het is.

 

Het voorjaar dient zich aan en overal bloeien de amandelbomen. Je voelt je net een dagjes mens dat een kersenroute rijdt. We stoppen meerdere keren onderweg om een foto te maken of gewoon te genieten van de absolute stilte en het uitzicht. De weg is erg smal. Als je een tegenligger treft moet je behoorlijk naar het randje van de weg uitwijken. De afgrond gaapt en een vangrail ontbreekt.

We strijken neer op camping La Vallee. Morgen willen we Tafraoute in, om te zien of het festival al begonnen is.

 

Wasmachine, Tondeuse en Zonnepaneel

Het is even rustig geweest, we staan nog steeds op de camping. Onze brillen zijn maandag klaar en tot die tijd blijven we hier.

We hebben een bezoek gebracht aan de soek van Agadir , die is erg leuk. Thuisgekomen met een Duitse mini wasmachine, die daar volop verkocht worden en een tondeuse. Nu heeft Fred geen coupe Sahara meer, maar een coupe Marrocain. Hij voelde zich zo ongelukkig met zijn coupe, dat nu alles eraf is. Lekkere korte kop.

Groente souk

WC papier souk

Baby souk, alles voor het feest

Molen voor de argan bonen

Souvenirs!

 

"s Middags meteen de dekbedden en onderlakens gewassen. Heerlijk niet meer alles op de hand te moeten doen. Spoelen gaat makkelijker rechtstreeks onder de kraan, maar wassen doet hij goed.

Er zit zelfs een mini centrifuge in, die zijn werk doet bij ondergoed en handdoeken.

Verder hebben we jacht gemaakt op een zonnepaneel van 100 Watt. Het had wat voeten in aarde. Eerst kwam er niemand opdagen terwijl, dat wel de bedoeling was.  De volgende dag naar de winkel gereden. We hadden een afspraak, dat ze ons bij de bank zouden opwachten als wij hen een  telefoon seintje gaven, dat we er waren. Nu er kwam niemand. Willen we net wegrijden na een half uur wachten, komt er toch iemand een winkel uitgerend. Er wordt onderhandeld over de verschillende zaken, wat wij willen. Ondertussen  lopen er allemaal mannen in en uit de winkel,  die ook een praatje maken. Dus zijn we weer een paar uur zoet. De monteur rijdt met ons naar de caravan om alles te bekijken en beloofd vandaag om negen uur  aanwezig te zijn. Ik vraag hem nog of dat zeker is en hij zegt ja. Ondertussen vertelt hij dat er in Marokko volop werk is in allerlei sectoren. Fransen en Spaanse werklozen vinden hier een baan en zijn de nieuwe gastarbeiders van Marokko.

Natuurlijk is er vanmorgen geen monteur en ook geen zonnepaneel. Om tien uur bel ik en krijg te  horen dat de monteur onderweg is en dat het nog een half uur duurt. Om twaalf uur nog geen monteur. Wel een tleefoontje dat hij onderweg is en er met vijf minuten is. Daarna een telefoontje dat hij de camping niet kan vinden, blijkt een andere monteur te zijn. Hij spreekt haast geen Frans, dat schiet niet echt op. De lijn is ook nog superslecht.  Gelukkig zie ik de camping baas, die hem te woord staat en zegt waar hij moet zijn. De goede man staat aan de zee en wij zijn 4 kilometer van zee af.

Na een drie kwartier komt hij aangelopen met het paneel onder zijn arm. We hadden zelf al een draad getrokken en in principe is het een fluitje van een cent. Later als hij weg is, zien we dat de slimmert vergeten is om rekening met het deksel  te houden van de Sargent, onze stoppenkast. Nu ja dat lossen we zelf dan wel op. De volgende keer doen we alles zelf. We hebben een paneel op de grond die onder een hoek staat. We wilden niet het risico op daklekkage lopen, vandaar.

 

Fred nu helemaal blij met zijn sunpower en ik moest een foto plaatsen.