Veenhuizen

Vandaag naar Veenhuizen geweest met een museum bus die voor dit doel afgehuurd is. De bus is speciaal gebouwd op een vrachtwagen onderstel als gevangenen vervoer. Hij is laag,  je kunt niet rechtop staan en als er onderling ruzie uitbreekt heb je minder kracht om te slaan.

 Ontstaansgeschiedenis

Vanaf 1818 bouwde de Maatschappij van Weldadigheid enkele kolonies voor arme gezinnen en wezen in het zuidwesten van Drenthe en in het noordwesten van Overijssel: Frederiksoord, Willemsoord en Wilhelminaoord. De Maatschappij van Weldadigheid sloot in 1823 een contract met de Nederlandse regering om 4.000 wezen, 1500 bedelaars en landlopers en 500 gezinnen op te nemen. Voor bedelaars en landlopers werd in Ommerschans in Overijssel een (straf)kolonie opgericht. Voor de te plaatsen kinderen werden in het Drentse Veenhuizen drie grote gestichten gebouwd. Uiteindelijk werden in het Derde gesticht in Veenhuizen ook bedelaars geplaatst. In 1843 werden de gestichten voor de wezen gesloten. Van 1845 tot 1886 werden in Veenhuizen ook gerepatrieerden uit Nederlands-Indië opgevangen die besmet waren met lepra.

In 1859 werden de bedelaarsgestichten Veenhuizen en Ommerschans overgenomen door de rijksoverheid en omgevormd tot strafinrichtingen. Voor het gevangenispersoneel werd er een klein dorp gebouwd, om de inrichtingen heen. In 1890 werd Ommerschans gesloten. Veenhuizen is als gevangenis blijven bestaan.

Tegenwoordig zitten ongeveer 1.000 gedetineerden vast in de Veenhuizer gevangenissen Norgerhaven, Esserheem en Groot Bankenbosch. Sinds 1981 is er vrije toegang tot het dorp. Voor die tijd was het dorp verboden voor niet-gevangenispersoneel. Veel bewaarderswoningen en enkele andere gebouwen zijn inmiddels verkocht, maar een groot deel van Veenhuizen is tot op heden eigendom van de Staat (Rijksgebouwendienst).

De eerste indruk van de gevangenis is deprimerend. De gebouwen doen somber aan. De gids verteld alles over vierendelen, radbraken en andere martel praktijken. Als je de bijbehorende toestellen ziet, dan begrijp je dat het leven voor een veroordeelde “misdadiger” geen pretje was. Als de executie van de straf plaatsvond, was je verplicht te kijken, zodat het een afschrikwekkend voorbeeld had.

De weeskinderen uit  de eerste tijd van Veenhuizen kregen een opleiding als boerenknecht of dienstmeisje  Bij het bereiken van de 18 jarige leeftijd moesten ze de inrichting verlaten, maar de kans op het vinden van werk was minimaal als bekend werd dat ze in Veenhuizen waren opgegroeid.

 

Later toen Veenhuizen een gevangenis werd, is er veel veranderd waarbij de gevangene meer rechten kreeg en zijn levensomstandigheden in de cel verbeterd zijn. In het rode gebouw, waar lege cellen staan, is een isoleercel en een bed waaraan je gekluisterd werd.

Op de bijbehorende terreinen zijn een katholieke en een gereformeerde kerk. De woningen van de arbeiders zijn nu in particuliere handen. Op iedere woning staat een leus, zoals: Werk en Bid, Inbraak en Misdaad, Werk doet Leven, en ga zo maar door. Ook rijden we het echte gevangenis terrein op, het valt op hoeveel auto's er op de parkeerplaats staan. m
Allemaal van het personeel wordt ons verteld.  Al met al toch wel een leerzame dag.

S Ávonds zijn we getrakteerd door de NCC op een heerlijke mihoen maaltijd. En nu is er voetbal.

 

Fietsen!

We zijn een paar gezellige avonden verder. En we hebben veel gefietst zo een 45 km per dag.

Als je wilt fietsen dan is Drenthe prachtig. Wij rijden door natuurgebieden. De route is uitgestippeld door de Pro Regge fietstocht van Assen. Hij start zo een 2 km hiervandaan.  Er wordt gefietst door de categorie bejaard, want wie kan er anders door de week zo een tocht doen? 95% Fietst elektrisch op een zeer  laag tempo.  Vandaag hebben we twee scootmobielen ingehaald. Hij was hardhorend en reed aan de buitenkant. Ze waren gezellig aan het praten en blokkeerde de totale doorgang. Na enig aanhoudend gebel, gingen ze  toch opzij. We zijn ze zeker nog drie keer tegen gekomen.

Op een heel smal schelpenpad komen we achter een zeer oudere heer terecht, die met moeite 9 kilometer per uur trapt. Hij viel nog net niet om. Na enig gehang erachter, want passeren is onmogelijk, kiezen we voor het naast gelegen weiland. Met klapperende tanden halen we hem in. Ook een ervaring.

Als we op het Pagodepad rijden, wanen we ons in Japanse sferen. Er staat een pagode met daarvoor een vijver met prachtige witte en rode waterlelies. Alles groots en keurig aangelegd. Een en ander gefinancierd door de golfclub zoals een later bord ons leert. Jammer dat nu net mijn camera thuis is. Met de telefoon een plaatje gemaakt.

 

Het weer is warm en zonnig. Soms te warm en dat is zweten. We trappen goed door.  De route gaat vlak langs Vries. Meteen een kop thee gescoord en een knuffel langsgebracht. Gezellig.

Ja en dan die avonden hier. Eergisteren heeft Marcus gespeeld op zijn accordeon. Hij kent veel oude vermakelijke liedjes en is een goed entertainer. Bier en  wijn worden overvloedig geschonken. Gisteren jeux de boules en omdat ik de bui alweer zie hangen, heb ik me afgemeld. Dat was een goede beslissing, want er waren weer van die lieden die met een millimeter rondliepen. Men zal winnen, die oudjes zijn zo fanatiek.

 Ik wil graag ook een niets en tijd voor mezelf. Ik heb mijn camera gepakt en ben langs het meer gaan lopen. Helaas was het een beetje regenachtig en daardoor bleef het ultieme plaatje uit.

Vanavond staat in het teken van line-dance. Ik ben benieuwd, maar wil toch ook als de gelegenheid daar is, die mooie zonsondergang over het meer fotograferen.

Morgen de laatste kilometers van de fietsroute.  We komen dan bijna aan de 200 km deze week. Niet onaardig en een goed begin voor de conditie.

 

Pinksteren Wissem

Gisteren aangekomen op de camping te Wissem onder Assen,  die gereserveerd is door de Nederlands Caravan club, waar we lid van zijn, sinds een jaar.

Na ontvangst wordt ons een plaats toegewezen en verteld hoe de caravan moet staan.  De begeleider loopt met een schietlood rond en verteld precies de plaats én waar de auto moet komen. Die staat half tegen de dissel aan zodat je ingeklemd zit tussen twee auto’s.

We krijgen bij aankomst een kop koffie aangeboden met een plak cake en ‘s avonds worden we verwacht op de happy hour opening.

Eerst  boodschappen halen voor het weekend in Assen. Er blijkt een Wibra te zijn, waar we Dastsy ontvetter  kopen. Super spul voor het reinigen van de BBQ plaat. Ik koop gelijk drie flessen, want een Wibra kent Ravenswaaij niet.

s’Avonds zijn we vijf minuten te laat voor de opening, Oef, dat zijn strafpunten want er wordt beschuldigend gekeken en iemand is al gestuurd om ons op te halen. Schijnbaar hadden ze op ons gewacht. Het zijn allemaal oudere mensen en ik krijg meteen het TNO ex-gepensioneerde gevoel.

Het programma voor de week wordt uitgelegd.  Klootschieten, fietsen, naar Orvelte met een Pinkster markt, naar Veenhuizen etc. Verder de kampregels. De beheerder maakt er een leuk verhaal van.

Ik zit naast een 82 jarige, die zijn verhaal graag kwijt wil. Ze doen veel met de NCC , gaan veel met rally’s weg, of dit soort weekjes. Waarom heb ik het gevoel met mijn vader op stap te zijn???

De NCC heeft behoefte aan vernieuwing en als ik rond kijk snap ik wel waarom. 20 jaar geleden hadden ze 5000 leden en nu 2500. Daarmee kunnen ze de terreinen niet financieren. Men klaagt over bureaucratie en dergelijke, nu dat schietlood is daar een voorbeeld van. Ik snap dat je iets moet als je 25 caravans wilt plaatsen, maar moet dit op deze manier  of kan het ook in goed overleg?

Vandaag meegedaan aan klootschieten, een balspel. Je gooit een bal  naar voren, waarna de tegenpartij aan de beurt is. Die moet verder gooien dan de eerste bal, zo niet moet die partij nog eens gooien. Het gaat erom in zo min mogelijk beurten een circuit af te leggen. We zijn er tussen 11 en twee uur zoet mee en na afloop krijgen we een heerlijk worstenbroodje met zuurkool.

We worden ingedeeld in groepen, de echtparen spelen in een groep tegen elkaar. Iemand heeft de leiding, bij ons een vrouw die erg fanatiek is.

Fred heeft duidelijk meer talent

 

Ik kende de regels niet, dus wordt meteen op mijn vingers getikt dat mijn bal te hoog is. Nu wilde ik ook laag gooien maar hij bleef gewoon aan mijn hand plakken, door de nattigheid. Ik word bijna gediskwalificeerd, want ze is fanatiek. Waarschijnlijk niet mijn type, want de op-en aanmerkingen blijven komen, over hoe ik wel of niet moet gooien. Het was geloof ik maar een spelletje. We zijn trouwens toch aan de verliezende hand. Ook als de leidster van de tegenpartij niet goed oplet krijgt ze het gezegd. Nu ja klootschieten is voor mij niet weggelegd. E n als het dan ook nog gaat regenen, dan denk ik laat maar. Doe ik de volgende keer gewoon niet meer.

Sportief voetenwerk!

Wel al wandelend wat leuke gesprekken gevoerd met wat oudere heren.  Een iemand heeft gewerkt in fraude bestrijding in het verzekeringswezen en kan daar boeiend over vertellen. Of een ondernemer die blij is niet failliet gegaan te zijn en nu moet leven van zijn AOW, maar daar zeker niet ongelukkig over is en geniet van de goede dingen van het leven. Een echte  levenskunstenaar.

Straks naar Eva en de kinderen. Lekker even knuffelen en genieten van hun gezelschap. Wordt vervolgd………

 

 

Drenthe.

Gisteren naar Assen vertrokken met een leuke regenbui. Zaterdag gaan we naar de  NCC (Nederlandse Caravan club) voor een fiets driedaagse. Er  wordt  een dansavond georganiseerd en gaan we Veenhuizen bezoeken in een boevenwagen. Ik ben benieuwd.

Om de drukte te vermijden met Pinksteren zijn we eerder vertrokken en staan we nu op een natuurkampeerterrein in Hooghalen.  Het terrein is erg nat, maar we laten ons niet ontmoedigen want er is stralend weer beloofd. Beheerder Paul op klompen en met een woeste baard en haardos is aangenaam verrast door onze zonnepanelen. Zelf heeft hij een hele riedel van die dingen op zijn dak staan en ook op een paar zomerhuisjes. Doordat die meer energie opbrengen dan er wordt afgenomen verdient hij er ieder jaar aan en dat geld gebruikt hij om een kansarm gezin vakantie te geven. Hij is actief bij de voedselbank en doet allerlei goede dingen voor kansarmen. Daar wordt je stil van.  Hij ziet er mager uit,  ik vermoed dat hij een ascetische levenswijze hanteert. Echt fantastisch dat er zulke mensen zijn en dan vind ik mezelf maar een consumptiemens. Weer iets om over na te denken.

Vanmorgen opgestaan met regen en daarom onze fietstocht voor vandaag omgezet naar een museum bezoek in Assen, per auto. Er loopt een tentoonstelling over mummies. Ik heb al meerdere mummies gezien in Egypte en Leiden, dus daar wel een beeld bij.  Maar wie weet voor wat voor een verassing we komen te staan.

 

 

 

 

 

Het centrum van Assen is een leuk, ik vind er wat Brabantse gezelligheid vanuit gaan, ondanks de regen. Mooie huizen,  op de Brink staat het museum. Er is een oud gedeelte met een vaste collectie en een nieuw gedeelte waar wisselende tentoonstellingen zijn. Ik ben er al vaker geweest en wordt altijd getroffen door het prachtige sanitair dat ze hier hebben en de moderne uitstraling.

Bij binnenkomst zien we een Indianen mummie getooid met veren. Hij blijkt een Peruaanse indiaan  te zijn geweest en gemummificeerd door de bijzondere omstandigheden na zijn overlijden. Uitdroging  en weersomstandigheden.

In het totaal zijn er 60 mummies, ook beesten mummies. De Egyptenaren waren een meester in het mummificeren door de ingewanden eruit te halen en dan te behandelen met loog en hars. Maar er werd ook zuur gebruikt en drogen aan de lucht of in speciale ovens.  Dat laatste was in gebruik bij bepaalde stammen om zo hun opperhoofd langer te kunnen eren en aanbidden.

In Hongarije is in het plaatsje Vác in 1994 een hele kerker vol mummies gevonden. Doordat de kerker vol zat en er geen doden meer bi j konden was hij dichtgemetseld. Door de speciale omstandigheden, - ventilatie, constante temperatuur en vochtigheid, stro en zaagsel op de grond dat vocht opving- zijn hier, zo een 250 mummies gevonden. Door de aanwezige documentatie konden ze ook geïdentificeerd worden. Ontroerend is een moeder met pasgeboren kind. Moeder overleed tijdens de bevalling en kreeg toen een keizersnede. Helaas heeft het kind slechts een paar uur geleefd. Ook is er een non die haar pelgrimage door verzwakking door TBC niet kon voortzetten. Ze overleed in Vác en werd daar weer teruggevonden.  Of een klein meisje dat er prachtig bij ligt.

Heel bijzonder is de boeddha prachtig versierd met in het beeld de mummie van een monnik. De boeddhistische monnik bereidde zijn eigen mummificatie voor door een vocht afdrijvend dieet te volgen. Daarnaast nam hij ook kleine hoeveelheden arsenicum en kwik om bacteriële rotting tegen te gaan. Nader onderzoek wijst uit dat hij rond de 40 was toen hij stierf, meerdere vingers miste en slechte longen had. Daar is hij waarschijnlijk aan gestorven of aan TBC.

Hoofden werden gemummificeerd onder andere bij de Maori. Er werd druk in gehandeld omdat ze prachtig getatoeëerd waren en voor de rijken aantrekkelijk om tentoon te stellen. Dit lokte natuurlijk veel zwendel praktijken uit.

In de apotheek van weleer werden mummies vermalen om zo als medicijn tegen allerlei ziekten te dienen. Een soort  vorm van kannibalisme. Er  ontstond een levendige handel in mummies en werden er ook mummies gecreëerd, door gevangen voor dit doel  te mummificeren.

Tijdens de tentoonstelling zijn meerder CT-scans te zien en wordt het onderzoek nader toegelicht. Zo kunnen eetgewoontes en ziekten uit het onderzoeken van haar worden verkregen.

 

Er zijn DNA monsters genomen als dat nog mogelijk is. Al met al een bijzondere tentoonstelling, maar je moet soms wel een sterke maag hebben.  Er liep een kind rond met zijn ouders rond en ik vraag me af of dat een goed idee is.

Helaas mocht je uit respect niet fotograferen, maar ik heb een kranten artikel gevonden met daarin het recept voor mummificatie. Vooral handig als je na je dood wilt voortbestaan.

 

 

 

 

 

Airstream onderhoud in Merenberg

 De reden van deze week in Duitsland was het onderhoud van onze Airstream. In Merenberg zit de dealer met het service station. We hebben daar op Woensdag een afspraak. Tijdens onze tocht naar Marokko zijn er een paar zaken waar naar gekeken moet worden. Oa, het watersysteem, omdat er een klep kapot is, de aarding van de Airstream en verder allerlei kleine zaken die onder het reguliere onderhoud vallen, de zogenaamde kleine beurt.

Ik wist dat de demper van de oplooprem kapot was. In zijn achteruit komt de koppeling erg hard tegen de kogel van de auto en dat is niet goed. Aangekomen in Merenberg zegt Aart, de werkplaats chef van Airstream, dat de schokdemper van de koppeling vervangen moet worden. Voor mij geen verassing en goed dat hij het merkt. De Airstream wordt op de brug gezet en hij ziet meteen een paar aandachtspunten, hetgeen ons veel vertrouwen geeft.

Wij vertrekken zelf richting Limburg an der Lahn, een stadje met de nodige bezienswaardigheden. Veel vakwerkhuizen en erg veel toeristen. Weer krijg ik het koekoesland gevoel van bejaarden, want alles wat rondloopt is ouder. Ondanks de koude wind laat het zonnetje zich af en toe zien, maar erg warm is het niet. Wij warmen ons in een paar warenhuizen. Fred heeft nieuwe broeken nodig,  dat komt mooi uit.

Tijdens onze zwerftocht vinden we een bakker en in een mand buiten zijn artikelen voor de helft van de prijs. Er ligt een op het oog heerlijke koek in. We kopen hem samen met twee broodjes. De koek is gortdroog en erg oud. Dat valt best tegen. Nu ja het stilt de honger en ik moet erom lachen. Soms is goedkoop duurkoop al is het maar voor 70 cent.

We lopen langs het oude kasteel en de Lahn. Uiteindelijk kruisen we de stad van links naar rechts en komen na een paar uur tot de conclusie dat we hier verleden jaar ook geweest zijn. We herkennen een dramatisch beeld. Hieruit blijkt dat de stad weinig indrukken heeft achtergelaten, want anders hadden we vast eerder opgemerkt dat we er al eens geweest zijn.

Op een bankje langs de Lahn, het kasteel van Limburg op de achtergrond.

Fred's eerste ijsje van het jaar.

Tegen half zes zijn we terug in Merenberg bij onze Airstream. De caravan ziet er mooi uit. Als we wegrijden hoor ik een knal tegen de koppeling. Ik denk eerst nog dat het komt doordat Fred van een stoepje afrijdt. Maar tijdens het rijden wordt duidelijk dat  de oplooprem niet goed is afgesteld. Ik bel Aart op en die zegt kom morgen nog eens langs. Waarschijnlijk moet er meer vet in de koppeling.

Dus de volgende dag weer naar Merenberg. De koppeling wordt vol vet gespoten maar het euvel blijft. Dat zou niet moeten mogen. Aard neemt contact op met de bouwer van het onderstel, die geeft aan dat het de remmen zijn. De de wielen moeten uit elkaar. Wij trekken ons terug in een hele grote Airstream in de showroom. Ik heb mijn PC bij me en moet nog heel wat foto’s van onze Marokko reis uitzoeken. Voordat ik het in de gaten heb is het opeens laat. 

Zo een grote Airstream van 6m85 en 2m50 doet enorm groot aan. Het interieur is erg luxe met een prachtige douche een volwaardige stereo, lederen bekleding en ga zo maar door. Leuk om daar een aantal uren in door te brengen, maar voor mij echt veel te groot.

Fred doet af en toe verslag van hetgeen er in de werkplaats gebeurt. Het hele wiel ligt nu uit elkaar, alles wordt grondig schoongemaakt, gesmeerd en geïnspecteerd.  Na het monteren van het wiel wordt weer een proefrit gemaakt. Weer geen resultaat en het euvel blijft.  De enige conclusie die er nu getrokken kan worden,  is dat de nieuwe schokdemper niet functioneert.  Helaas zijn er geen andere voorradig. Dus wordt er per express een naar Merenberg gestuurd, zodat hij er de volgende morgen is. Als de schokdemper gemonteerd is, is het euvel zo verholpen. Het zat in een productiefout. Dat hebben wij weer. De remmen worden nogmaals nagesteld en aan een remproef onderworpen. Alles functioneert nu naar behoren en wij zijn tegen twee uur weer op de camping.

En eindelijk is de zon daar. We zetten de stoeltjes buiten en pakken een boek. Heerlijk genieten van niets doen in het zonnetje. Muziekje erbij via de hoofdtelefoon en een glas wijn. Wat wil je nog meer.

De camping loopt nu aardig vol. De vaste klanten komen weekend vieren. Als het weer zo blijft dan gaan we morgen niet weg, maar zondag. Want het is zonde niet van het mooie weer te genieten en we willen ook nog graag wat fietsen.

Dinsdag tegen het eind van de dag hebben we toch nog kunnen fietsen. Het regende wel af en toe, maar het was lekker om de benen te strekken.

Regen, nat

Wetzlar

Wetzlar,

Het plan om te gaan fietsen is in duigen gevallen door de aanhoudende regen. Dat wordt autorijden om iets van de omgeving te zien. Ons doel is Wetzlar zo een 25 km hiervandaan.

De drukte op de autowegen valt op, wat zijn er veel auto’s op de wereld! We vinden een parkeerplaats bij het nieuwe Rathaus, dus moet er ook een oud Rathaus zijn in de binnenstad. (Altstad).

Wetzlar was de hoofdstad van de provincie Hessen in de vroegere jaren. Aan de verschillende bouwstijlen van kun je zien dat het ooit welvarend geweest is. Het ligt aan de rivier de Lahn. Dit bevordert de handel in vroegere jaren. Langs de Lahn en rond de oude markt veel  goed onderhouden vakwerk huizen. 

We maken een wandeling richting de rozentuin en zien dat er ook Victoriaanse bouwstijlen zijn. Het doet bijna Engels aan, grote huizen met torentjes en van rode baksteen.

De rozentuin stelt niet veel voor, maar er is wel een groot openlucht theater, dat er nu verregend bijligt. Her en der staan oude grafzerken uit de periode 1800 tot 1870. De mensen stierven  op jonge leeftijd, een 70 jarige is uitzondering.

 Ons oog valt op een steen van een jonge man van 29 jaar, die veel voor de optische industrie gedaan heeft. Als je dit combineert met de Leica fabriek die hier ook staat, kun je je daar iets bij voortellen. Maar wel bijzonder op zo jonge leeftijd.

Op de markt staat de Domkerk. Her en der volle terrassen, ondanks de regen want af en toe is het ook droog.

 We drinken een heerlijk kopje koffie en gaan dan weer op weg naar de caravan. We besluiten de dag met een bezoek aan de plaatselijke pizzeria.

Het was een gezellige dag. Helaas valt vandaag ook de regen met bakken uit de lucht, dus zullen we een nieuwe planning moeten maken. Fietsen op natte wegen met een racefiets is geen succes. Dat wordt uitglijden.

Odersbach

Er is veel gebeurd sinds 1 April. Het merendeel leuke dingen.

De tijd vliegt door je vingers, dat is een vaak gehoorde klacht van pensionados. Ik realiseer me dat het de waarheid is. Waardoor dat komt? Je legt jezelf allerlei doelen op . Even dit doen, even dat. En al die “evens” passen niet in 24 uur, zeker niet als je relaxed om 8 uur de wekker zet. Opstaat met een krantje bij het ontbijt.  Voor je het weet is het tegen tien uur. Oef en dan de koffie, want we wijken niet af van het koffie schema. Zo kom je de dag wel door.

We hebben na onze thuiskomst veel gedaan. Alle kinderen en kleinkinderen bezocht. De caravan en auto schoongemaakt wat een behoorlijke klus was.  Het Sahara zand van de stormen zat overal. Zaken gerepareerd die aan vervanging toe waren. Onkruid in de tuin gewied, de planten kas ingericht en ga zo maar door. Daarnaast veel vrienden gezien en bijgekletst. Eindeloos veel telefoontjes gehad en zo lang waren drie maanden helemaal niet. Het goede nieuws is dat iedereen je gemist heeft en dat is een heerlijk gevoel.

Ook het buurtjes feest was meer dan gezellig, goed om iedereen te zien en samen te genieten van een heerlijke overvloedige maaltijd.

Tijdens onze afwezigheid heeft een vogel zich genesteld in de ventilator van de badkamer. Hij was inmiddels overleden. Toen wij de ventilator aan zetten was er een behoorlijke knal en sloeg de hoofdzekering eruit. Het rare was dat er geen stop gesprongen was. Wij de ventilator vervangen, maar er gebeurde niets. Uiteindelijk kwam ik erachter dat er een groep kapot was. De pomp van het riool deed het ook niet meer.  Nadat het Nuon geweest is en een en ander gereset heeft, was het euvel verholpen.

Ook zaken als tandarts en ziekenhuis stonden op het programma.

 Je verbaast je over de  inefficiëntie van afspraken. Altijd wachten!!!. Tot nu toe zijn alle ziekenhuis uitslagen volgens verwachting.  Zo te zien geen verslechtering in Fred zijn geheugen functies, al moet er voor de zekerheid nog wel een controle test gedaan worden. De logopedie vond geen aanleiding Fred verder onder behandeling te nemen. Ook goed nieuws, we wisten al dat hij slordig is in zijn uitspraak en dat zal dan wel zo blijven. Zelf sta ik begin Juli voor de grote jaarlijkse controle gepland.  Ook de dermatoloog heeft nieuwe middeltjes voorgeschreven om mij van mijn rode gepukkelde neus af te  helpen.

De logeerpartij van de kleinkinderen was een groot succes. Met koningsdag hebben we allerlei spelletjes in het dorp gedaan en ze deden driftig mee. Lekker ouderwets, zaklopen, blik werpen, koolwerpen, springkussen etc  en met veel enthousiaste ouders. Omdat we de tuintobbe speciaal voor hen schoongemaakt hadden, kon er naar hartenlust  gebadderd worden in de tuin. Dat was een groot succes. Lisa heeft nu haar zwemdiploma en toont vol trots haar onderwater kunsten. Ook Carijn zag af van bandjes, ze kon goed staan en voelde zich heerlijk vrij.

Op zeker moment zegt Lisa: ”Ik ben een haai”, Carijn maakt een schrikbeweging en kleine Nadine reageert prompt met  “Ik ben een baby haai”, hilarisch.  Na vijf dagen mochten ze weer naar huis. Wij lekker opruimen en genieten van de weergekeerde rust. Het was gezellig en ik verheug me op de kampeer partij in Juli.

We zijn nu weer op weg. We zitten in Duitsland aan de rivier de Lahn.  Het is hier naar mijn gevoel een bejaarden omgeving zoals  een reisje langs de Rijn. Door de vele regen is alles erg groen, de rivier stroomt behoorlijk, veel jonge eendjes. Vanmiddag zijn we naar Weilburg gelopen zo een 4 a 5 kilometer hiervandaan. Daar is een slot en een museum. Het stadje heeft veel vakwerk huizen. Gelukkig hadden we een paraplu bij ons en goede regenkleding. Want het plenst steeds, maar na woensdag schijnt het beter te worden.

We hopen morgen een stuk te fietsen, zo niet gaan we weer wandelen. En ik heb mijn PC bij me om alle foto’s van Marokko te kunnen sorteren en bewerken voor een fotoalbum. Ook nog een hele klus omdat het er meer dan 1500 zijn.

De rede dat we hier zijn neergestreken is een onderhoudsbeurt voor de Airstream bij de dealer. Er zijn wat zaken die vervangen moeten worden en nagekeken. Dus maken we er een mini vakantie van en genieten weer volop van ons kleine makkelijke huis.  Ondanks de regen verliep de reis goed. Een rubber van een luik moet vervangen worden omdat we er achter komen dat iets nat geworden was. Dat merk je niet in Marokko. De tweede accu die Fred heeft geplaatst is nu al een succes en we zijn onafhankelijk van de stroompaal.

Weer thuis op 1 April

Sinds een kleine week zijn we weer thuis. Onze eerste zorg was de belastingdienst. Er moest de nodige informatie  verzameld worden, omdat ik ondernemer ben. Het was een hele klus maar na een dag zwoegen is het dan toch gelukt.

Ja…., en dan de tuin, volgende project. Onkruid wieden of het je dagelijkse bezigheid is, gepaard gaande met lekkere rug en spierpijn. Omdat het weer erg mooi is wilden we fietsen. Na vijf kilometer dacht ik wat doe ik, na tien kilometer vind ik dit wel leuk?, na vijftien kilometer zadelpijn en omgedraaid om 25 kilometer op de teller te hebben. Twee dagen later weer op de fiets gesprongen en dat ging een stuk beter. We zullen wat aan de conditie moeten doen, om de rondjes van 70 kilometer weer te kunnen draaien. Bij Maurik waren de ganzen druk bezig met paren. Het is een boeiend gezicht als je die koppelvorming observeert. Vooral het gekrakeel van de mannen naar de vrouwen en hun macho gedrag.

De badkamer ventilator deed het niet meer en ook het licht gaf er de brui aan. Na het verwijderen van de ventilator in het plafond bleek er een vogel in te zitten die ter zielen is gegaan. Na het vervangen van de ventilator nog steeds geen licht en lucht. Dat werd zoekwerk, want de stoppen waren heel. Ondertussen draaide de wasmachine vrolijk, tot ik gealarmeerd werd op geborrel in de leidingen. Dit betekent, dat het water niet wordt afgevoerd en een blik op onze hogedruk pomp, gaf storing aan. Gemeente gewaarschuwd. Na enig  speurwerk  komen ze erachter dat er een fase van ons drie fasen systeem niet werkt. NUON gebeld om een en ander te repareren.  Toen was het probleem opgelost en deed de badkamer ventilator het weer, die schijnbaar op dezelfde groep stond.

Ondertussen opruimen en drie maanden post sorteren. Leuk nog nieuwjaarswensen te ontvangen en heel veel telefoontjes/mailtjes. We hebben een deel van het gezin weer gezien wat heerlijk is, de rest volgt dit weekend.

Nu staat er schoonmaken op de agenda in een aangepast tempo. We zijn tenslotte  pensionados.

 

Gisteravond langs vrienden geweest die opnieuw opa en oma geworden waren.  Door onze stroomstoring was het rolluik voor de achterdeur ge-de-programmeerd.  Bij thuiskomst konden we het huis niet in, want het luik zat voor de deur. De reserve sleutel van de voordeur gaf geen soelaas, omdat aan de binnenkant van de deur nog een sleutel zat. De Airstream staat op de oprit op slot, de sleutels in huis. Fred heeft toen gefungeerd als limbo-danser door in het opberg luik van de Airstream te kruipen en vervolgens via de bank in te breken.

We hadden daar een dekbed en een bed, de nacht veilig doorgekomen en heerlijk geslapen. We kunnen de Airstream niet echt missen.

We zitten alweer vol met plannen voor dit jaar en volgend jaar. Het was heerlijk om onbezorgd weg te kunnen, te genieten van de natuur en de andere cultuur.

Onze bijzondere dank gaat uit naar onze lieve buurtjes, die de post hebben verzorgt, de muizen hebben verwijderd uit de vallen, een oogje in het zijl hielden en ga zo maar door. Zonder hen was het voor ons niet mogelijk geweest dit te doen.  Dank, dank en nog eens dank.

Het is ook goed terug te zijn, want we wonen mooi en bijzonder. Had ik het idee in Marokko te willen wonen, kom ik daar nu van terug met de aanblik van de bloeiende fruitbomen, de lammeren in de wei en de warme gezellige buurt en alle lieve familie leden en vrienden die wij hebben. Bedankt voor alle mailtjes tijdens onze vakantie, zo blijf je connected.

Van Frankrijk door België

Een bijzondere vrachtwagen, de andere kant is nog mooier, maar er stond helaas een boom.

Lunch time op de parkeerplaats.

Hadden we eerst nog op de camping willen blijven om te fietsen maar 's ochtends waait het hard. Dus niets zo veranderlijk als de mens, laten we dan maar weg gaan naar ons doel Epernay in de Champagne. Ik heb hier goede herinneringen aan, door ooit een lang gezellig weekend door te brengen met collega’s.  Ik wilde Fred graag de streek laten zien en misschien een champagne cave bezoeken. Moët et Chandon zit hier bijvoorbeeld.

Onderweg stoppen we om de benen te strekken bij een kasteel in Motte-Tilly gebouwd in 1754. We willen even door de tuin lopen, maar worden tegengehouden door een suppost. Nu ja dan maar niet. Voor het kasteel staan Harly motoren een leuk anachronisme.

 

 Halverwege onze route zou een camping zijn, die natuurlijk weer niet open is, dus uiteindelijk op een doodlopende weg de caravan gepoot. Aan een kant liep de weg, we stonden achter een wal. En als de deur op slot is zitten we lekker in onze eigen kleine wereld.

 

Vroeg opgestaan om verder te gaan. We zien de heuvels met de kale wijnstokken verschijnen. Het is een prachtig landschap. Speenkruid in de bermen, veel brem en koozaad in bloei. Groen. In Epernay aangekomen gezocht naar de camping Municipal, die volgens de gids open is. Als we het terrein opdraaien, waarbij de caravan half over de weg steekt, blijkt en een slagboom te staan met FERMÉ. Ben je mooi klaar mee om vijf uur s’middags. Goede raad is duur, toch maar verder gereden richting huis. We draaien ergens af van de doorgaande route en komen terecht in een piepklein dorpje genaamd Germaine. Het ligt tegen de heuvels langs de Marne. Hier is in de eerste wereldoorlog gevochten, overal zijn oorlogsmonumenten. Doordat we een verkeerde afslag nemen komen we op een parkeerplaatst tegen de bosrand terecht, we besluiten al snel, dat dit ons nachtplekje wordt. Veel water hebben we niet meer, maar een korte wandeling leert ons dat er bergstroompjes zijn en midden in het dorp een pomp. Dus water is geregeld en de overnachting ook. De bakker is dichtbij, croissants voor de ochtend verzekerd. De champagne tour reserveren  we voor later in het jaar, mogelijk het najaar.

Weer een vrij plekje in Germaine

 

 

De Pomp

 

Vanuit Germaine richting huis. Rond drie uur houden we het voor gezien, ik heb vannacht niet lekker geslapen. Veel gedroomd over verleden en toekomst. Vandaag is het de sterfdag van mijn vader, dat hield me ook bezig.

Franse dorpjes, zo leuk en pittoresk.

 

We staan nu op een Belgische camping. Die zijn wezenlijk anders dan de Franse campings. Hier veel stacaravans en vaste plekken, vaak weinig passanten. We maken een praatje met de eigenaar en mogen voor de speciale prijs van 15€ overnachten, dit alles zonder stroom en Wifi. Het is maar wat je een speciale prijs noemt, meestal zijn we minder kwijt. Maar de zon schijnt en we gaan lekker op onze stoeltjes zitten en buiten genieten. We besluiten uit te gaan eten in de geest van papa. Dus lekker, meteen goed glas wijn en niet kijkend op de prijs. We strijken neer in Le Cheval Blanc. Het restaurant ziet er gezellig uit. Ze doen hun best, maar ik vind het de prijs niet waard. Maar goed we hebben gegeten en de afwas is gedaan.

Morgen hopen we thuis te zijn, het is nog een dikke 350 km, tenzij we ergens blijven plakken. Je weet maar nooit, want niets zo veranderlijk als Twee pensionados met een Airstream.  

 

 

 

 

Cognac la Foret

Gisteren zijn we gekomen tot bij Limoge. We strijken neer op Camping des Alouettes in Cognac la Foret. De camping is eigenlijk gesloten, maar de Nederlands eigenaar heeft geen bezwaar tegen het feit dat we gebruik maken van de camping. Hij heeft water en electra en internet. Dus zijn we meer dan tevreden. De eigenaar is 8 jaar geleden hierheen verhuisd vanuit Brabant. Hij werkte in de bouw en was de dagelijkse files zat.  

De camping is een plaatje en ligt in de Limousine. Er is een groot zwembad bij. De plaatsen zijn ruim. In de zomer is het aardig vol. Sanitair uitstekend.

Gisteren was het nog knap koud, maar vandaag schijnt de zon. Dat nodigt uit tot fietsen door de streek. Er is ons aangeraden bij La Mandoline in het dorp  te lunchen. Die hebben een dagmenue. Nu dat was een super idee. We begonnen met een salade van lauw warme worst en spek. Toen een fantastische steak met frites, vervolgens vier soorten kaas, een chocolade taart toe, samen met koffie. Dit alles met een heerlijke lokale wijn voor de meer dan goedkope prijs van 13 Euro per persoon. Ik heb zitten rekenen hoe dit mogelijk is, waarschijnlijk alleen door op bestek te bezuinigen.

 

Het was werkelijk heerlijk en daarna met de alcohol in de benen gaan fietsen. Dat voelt  zwaar. Het is hier aardig heuvelachtig en heel mooi. De tocht zou 26 km zijn maar zoals te doen gebruikelijk verdwalen we weer eens. De accu van mijn fiets was al zo goed als leeg dus dat werd ouderwets trappen. Dat is niet zo erg, alleen komen de fietsjes dan echt versnellingen te kort op de heuvels. Dus lopen en zweten. Na een uur fietsen was ik het alcohol gevoel  kwijt. Het geeft weer een good feeling want de afgelopen maanden ben ik aardig aangekomen. Krijg je van een lui Airstream leven.

Wat mot je???

 

Prachtige koeien

 

Nog 900 kilometers te gaan naar huis. We zien wel of we hier nog een dagje blijven of terug gaan. We willen via Reims over Luik terug. Kunnen we Parijs links laten liggen.