Schaftbachmuhle, Trier, Donauwörth.

Vanuit de Ardennen rijden we richting Eifel en belanden in Schafbachmühle. Het was best een eind weg, vooral omdat de heenweg erg onduidelijk is. Google maps leidt ons over wegen die ophouden te bestaan of totaal niet geschikt is voor onze combi. Een aardige man, die aan de weg bezig is, geeft uiteindelijk de oplossing. Helemaal omrijden tot in het dal en dan kom je er wel. Dat is de clue.

Waarom we daar heen willen? In de buurt (Hellentahl) is een dierenpark met roofvogels en er lopen reeën, paarden en zwijnen rond. Verder is er een vluchtshow van de vogels.

Tijdens het bezoek aan het park, vind ik de vogels maar zielig zoals ze in hun hokken zitten of aan een lijntje op de grond. De bewaker verteld, dat ze uren stil kunnen zitten, omdat het voor de grote vogels erg veel energie kost, te vliegen. Ze moeten dan minstens zoveel muizen verschalken om dit weer aan te vullen. Ze maken effectief gebruik van de thermiek om zo min mogelijk energie te verspillen. Het zijn prachtige vogels.

Maar nu loop ik op het verhaal vooruit. Bij de camping worden we verwelkomt door een norse mevrouw. Wat is die haar baan zat, maar goed het is einde van het seizoen. We zullen maar zeggen, dat ze aan vakantie toe is. Ze geeft haar man de opdracht ons een plaatst te wijzen. Ook dat gaat zozo. Man zit wel om een praatje verlegen en verteld over de melkweg die te zien is en dat hij op de Stromboli geklommen is voor het fotograferen van de berg. Later laat hij ons foto’s daarover zien. Hij is er erg trots op, want behalve dat het een heel zware klim was, gaf het ook nog mooie plaatjes. De werkloosheid in het gebied is hoog, al zie je dat niet af aan de huizen. De Duitse huizen zien er degelijk uit, goed geïsoleerd en groot.

We blijven een paar dagen plakken en lopen veel. Berg op en berg af, dat is best zwaar, voor ons vlaklanders. Ik loop ook nog eens met een zware rugzak, die ik af en toe vervloek.

De camping is mooi gelegen in het dal. Het plekje hebben we voor ons alleen. Als Fred s’avonds naar de sterren gaat kijken, legt hij een emmer over het enige lichtje. De Nederlands bovenburen, die een half uur later hun honden uitlaten,  zijn woedend want nu kunnen ze het pad niet meer vinden. Maar ze vinden wel de weg naar onze caravan.

Ach ja……

Vanuit de Eifel vertrekken we naar Trier. Fred wil de Porta Nigra zien. 

Een Romeins bouwwerk uit de 2de eeuw, dat herinnert aan de Romeinse tijd. Mannen met Romeinse kleding lopen rond. En het fort is inderdaad zwart. Het is een beschermd gebouw door de Unesco.

Fred had mij een zicht op Trier beloofd op de camping, tegenover Trier, maar dat valt tegen. Trier is met de fiets onder handbereik, langs de hele Moezel loopt een fietspad.

Zicht op Trier

Romeinse brug naar Trier.

Trier is een moderne grote stad, met waanzinnig veel ijssalons, cafee’s en restaurantjes. Het doet gezellig aan.

Het weer is goed en warm, dus blijven we drie dagen hangen. Als we uitgekeken en gefotografeerd zijn, besluiten we naar het circus te gaan. De tent staat bijna naast de camping. Kaartjes zijn snel gekocht voor de voorstelling en vol verwachting gaan we erop af. De groep heet Flic Flac. Waarschijnlijk is het een Oost Europeaanse groep. Hun acts zijn fantastisch alles op acrobatiek gebaseerd. Wat ik eng vind is het feit dat niemand gezekerd is. Vooral als ze drie manlagen hoog over de trapeze gaan. Motorcrossers lanceren zich vanaf een springschans metershoog door de lucht waar ze stunts uithalen. Werkelijk indrukwekkend. Het is allemaal erg vernieuwend. Ballen doe je niet gewoon op een tafel, maar in een perspex kooi, waarbij je gebruik maakt van de wanden. 

Het was meer dan de moeite waard al met al.

We verlaten Trier en rijden naar Donauwörth. In die buurt moet een fotowinkel zijn waar we willen kijken. Als we er heen gaan, blijkt het echter een groothandel te zijn die alles via internet doet. Kom je niet ver mee, want het is alleen maar kantoor en geen winkel.

Het gebied hier is vlak veel akkergrond. Mais voornamelijk, maar ook suikerbiet en aardappelen.

Het stadje Donauwörth is heel oud met allemaal fleurig gekleurde huizen. Leuk dat we het gezien hebben, zo Bayerisch.  En het fietsen door het vlakke land is een makkie.

Vandaag veel gelopen 12 km in de bloedhitte. Tijdens de wandeling worden we verrast door een veldje wilde krokussen. Prachtig. Er is nergens een restaurantje om even uit te puffen en te drinken. Fred wilde naar een bos lopen, maar achteraf was dat nog verder. Mijn knie protesteert nog steeds hevig en het kost daarom dubbel zoveel energie. Maar we houden vol.

Morgenochtend wordt het weer slechter, dus tijd om te vertrekken, richting Bayerische Wald. Omdat de herfst al aardig kleurt willen we daar langer blijven. We hebben hier en daar al paddenstoelen gevonden,  ik kan me verheugen op een maaltje boleten.

Reis naar het Zuiden September 2017.

14 September 2017.

Woensdag stormt het in Nederland en niet zo een klein beetje. Windvlagen gieren rond het huis. Het is geen weer om te vertrekken. We stonden er klaar voor. Het wordt een vakantiedag thuis. Beetje wandelen en luieren om donderdag, op Fred zijn verjaardag, weg te gaan richting Ardennen.

Het was een puzzel, ik had geen zin in Frankrijk. Ik weet niet waarom.

Verleden jaar hadden we naar het Bayrische Woud zullen gaan. Toen was het weer zo slecht met temperaturen ver benenden het vriespunt, dat we daarvan afgezien hebben. De herfst moet mooi zijn. Waarom dan niet nu? Verder wil Fred graag langs Trier, dus dat staat ook op de agenda plus een wildpark daar. De verdere invulling is open.

Doordat ik nog veel last van mijn been heb, is lang autrijden geen optie. Het moeten kleine afstanden worden, we hebben de tijd. Donderdag middag komen we aan in de stromende regen op een camping bij Amonines in het Noorden van de Ardennen. Het is een grote camping met, zoals in Belgie gewoonlijk, veel staanplaatsen. In het midden is een grote karper vijver, ik denk zo een 100 meter lang. Onze plaats kijkt uit over de vijver.  Langs de kanten zit men te vissen, een activiteit die in het weekend toe neemt.

Rust

Er is een restaurant op de camping. We besluiten er te gaan eten omdat Fred jarig is, wat ik vermeld bij het reserveren. Na afloop worden we verwend met twee ijsjes, voor Fred met vuurwerk erop. Vreselijk leuk.

De volgende dag na heerlijk uitgeslapen te hebben, gaan we lopen. Fred had op de kaart een aboretum gezien bij Rendeux van Robert Lenoir. Het is werkelijk prachtig aangelegd. Jammer dat het weer niet meewerkt, blubber overal. De herfst is hier en daar ook zichtbaar. Prachtige kleuren rood verschijnen. Beslist de moeite waard.

Het plan is om iedere dag 10.000 stappen te doen, dus 7,2 km. Met een zware camera om je nek plus fototas, schiet dat niet op, omdat we eindeloos vaak stilstaan voor een foto. Vandaag de heuvels (of bergen?) in gegaan. Klimmen en nog eens klimmen. Ik hoop wel dat mijn conditie zich verbeterd. 

We zijn een hele middag onderweg voor 9 kilometer, maar wel lekker gefotografeerd. En voor de avond hadden we ons nogmaals verwend met een etentje. Dit maal in een auberge waar we jaren geleden met mijn vader en Marie Lousies, zijn vrouw, gelogeerd hebben. Ik heb daar mooie herinneringen aan. Heel bijzonder. Het eten is overheerlijk, vaak streekproducten. Fred geniet van een super lekker biertje.

Vandaag stond er een uitstapje naar Durbuy op de agenda. Viel eigenlijk tegen door het weer grijs. Het is er toeristisch maar heeft iets van zijn grandeur verloren. We lopen er een gallerie in waar een tentoonstelling is van Stéphan Noël. Hij heeft een fotoserie  gemaakt van Cuba’s laatste houtskool branders en met een oud procedee ontwikkeld. (gomdruk een vorm van chromaat fotografie). Ze worden op geschept papier afgedrukt en geven een speciaal zwart-wit effect. Zo een foto brengt gemakkelijk 5000 Euro op en meer. Hij is een rijzende ster die in meerdere musea tentoongesteld wordt. Dat was het hoogtepunt van deze dag, morgen richting Trier.

Belt-Schutsloot

Na een lange tijd blog-stilte heb ik de draad weer opgepakt. Door een niet meerwerkende knie zijn onze reisplannen van dit jaar in het water gevallen. We zullen onze reis naar het verre Noorden voorlopig moeten uitstellen.

Vorige week toch de caravan ingepakt. Eigenlijk had ik geen zin, maar een bestelling van een paar sandalen, die naar de camping verzonden zouden worden, gaf de doorslag. Ik had op zaterdag een workshop in Emmeloord, daarom werd de kampeerplaats in het Noorden gezocht. Het werd Belt-Schutsloot in de Weerribben.

Tijdens de workshop heb ik weer mijn fotografisch hart kunnen ophalen. De eerste resultaten gepost op facebook.

Zondag zijn we richting Giethoorn vertrokken. Het was daar een toeristisch gekkenhuis volgens ons, maar volgens het bedienend personeel van een café, was het rustig. Men liep in file langs de grachten. Alle nationaliteiten kom je tegen, de Japanners voeren de boventoon. Zelfs de aankondiging van “koffie met gebak” stond in karakters.

In de grachten een lange stoet van motor sloepen, kano’s en andere kleinere vaartuigen. Ik herinner me Giethoorn van 30 jaar geleden als een rustig dorp. We hebben zelf vaak genoeg hier gevaren. Ook op de meren is het enorm druk. In de havens liggen de meest mooie jachten en motorboten. Nederland arm????

Wij vluchten letterlijk weg. Terug naar de camping met 20km in de benen. Niet slecht gezien mijn conditie en de temperatuur.

Vandaag, maandag is het een stuk rustiger op het water en met toeristen. Een fietstocht brengt ons naar Zwartsluis. Het is hier waterland. Ook hier een drukke haven, maar op de meren is het stil. In de vaarten liggen boten, waarop men recreeert. Ik krijg het camping idee hierbij. Moeder heeft de grote witte onderbroeken van papa buiten hangen. Pa zit uitgeblust in de stoel in de schaduw. Met een tropische temperatuur niet zo gek.

Zwartsluis

We gaan op een terrasje zitten en genieten van een ijsje. Bij de caravan gekomen zit er toch weer een kleine 15 km op. Mijn knie vindt het niet helemaal leuk. De plaatselijke fanfare is aan het oefenen. We zien ze langs een weiland marcheren, waar een paard rustig staat te grazen. Het beest is onder de indruk van de muziek. Spitst zijn oren en maakt een paar bokkesprongen. Hij gallopeert door de wei, bokkend en stilstaand. Oren naar voren en hup nog een rondje. De fanfare marcheert verder, hij wil meer, dus nog maar een rondje in galop. Met gespitste oren kijkt hij ze na en je voelt hem denken: ‘dat was gezellig, leven in de brouwerij’. Jammer dat het afgelopen is, zo vermakelijk.

Morgen worden de zonnepanelen in Ravenswaaij geplaatst. We rijden op en neer. Kan ik een wasje doen en de eerste kersen plukken. Wij realiseren ons dat we verwend zijn met ons stekje daar. Zeker in het weekend bekruipt mij het gevoel, wat doe ik hier tussen de drukte terwijl het thuis zo rustig is. Het enige voordeel is, dat je hier niets hoeft. Het huishouden stelt niet veel voor. Dat kan ik thuis niet zeggen. Waarschijnlijk houden we het dit weekend voor gezien.

Sneeuw, ijs en koud.

Alweer een week verder en het was koud met een minium temperatuur van min 8 graden. Gure wind en niet echt aangenaam, vooral aan de waterkant bij de IJssel en bij de Oostvaardersplassen. Maar goed daardoor laten we ons niet weerhouden om te gaan lopen en proberen iets ervan te maken. We hebben het best naar ons zin binnen en cocoonen behoorlijk. Lekker lang slapen en een boek lezen.

De lucht blijft de hele week grijs en mistig, het voorspelde zonnetje laat op zich wachten. Jammer is dat, want dit grijze weer geeft vlakke foto’s en weinig inspiratie tot mooie beelden.

De natuur rond de Oostvaardersplassen is mooi, het is een ruig gebied, waar de natuur zijn gang mag gaan. De dieren moeten rust krijgen in de winter, om niet teveel energie te verliezen met zich bewegen en zodoende hun opgebouwde vet reserve te sparen. Er is een behoorlijk gebied afgesloten voor publiek. We hebben geluk, als we wat herten tegen komen rond vijf uur. Mooi gezicht is zo een kudde.

Op dit ogenblik is er discussie over de dieren in de Oostvaarders plassen. Het gebied is te klein voor alle grote grazers en daardoor creperen veel van hen. Er gaan stemmen op om ze te verplaatsen naar rijkere gebieden of toch af te schieten. De meningen hierover zijn verdeeld tussen de diverse milieu groeperingen.

In het bezoekers centrum kun je heerlijke chokolademelk met slagroom drinken. Een aanrader evenals een bezoek aan de Oostvaardersplassen.

De caravan houdt het redelijk goed. Binnen snort de kachel continue. Er gaat best veel gas doorheen. Gisteren is de waterpomp op het terrein bevroren. Fred ging op stap om water te zoeken en vond een buurman verderop bereid ons water te geven. Kunnen we weer even verder.

Een tochtje langs de IJssel was geen succes. Mijn god, wat was het daar koud. Werkelijk na een kwartier wandelen waren mijn handen ijsklompen. Ondanks mijn dikke jas, muts, lange onderbroek en meerdere truien is het koud. Dat hebben we snel voor gezien gehouden. Als je een foto wilt maken moet je iedere keer je handschoenen uittrekken, echt niet fijn.

Een bezoek aan Kasteel Cannenburg was verrassend, ondanks het feit dat het kasteel gesloten was. In de fraai aangelegde tuinen met vijvers, kun je wandelen en waant je terug in het rijke verleden.

Vandaag naar Urk geweest. Bij CameraNu werd een lezing over Wacom teken-tabletten gegeven. Altijd leuk om te luisteren en iets nieuws op te pakken. Daarna zijn we Urk ingelopen. De tijd staat daar stil. Ze spreken een heel eigen dialect, razendsnel en niet te verstaan. De kleine huisjes zijn een plaatje van vroeger tijden. De haven ligt vol met platbodems, pleziervaartuigen en jachten. Je ruikt de vis overal en bij het monument voor de verdronken vissers, kun je je al de tragedie die zich heeft afgespeeld levendig voorstellen. Eens per jaar is er een Urker herdenkingsdag voor alle verdronken vissers. Men brengt zijn tijd door in de kerk en alles is gesloten. Hier kwamen we, op tijd, achter toen we woensdag naar Urk wilden. Je bent daar dan niet welkom.

Morgen, als het weer het toelaat, richting huis. Zonder water wordt het wel erg afzien. En een open haard is ook niet te versmaden.