woensdag 15 oktober 2025

Van Duitsland naar Slovenië.

Door iets van de geplande route af te gaan vinden we al snel een plekje. Zoals voorspeld in het bos. Het is rond half zes, dus toch nog snel even een wandelingetje om te genieten van de herfstkleuren. 


Onze route vervolgt richting Oostenrijk Salzburg. Door de Tauern pas is een lange tunnel geboord van 6.5 km. Fred zijn tunnel hart gaat hiervoor sneller kloppen.

Daarna is het weer vreselijk druk op de weg, overal onderhoud. De files zijn lang en het schiet niet op. We besluiten van de hoofdweg af te gaan en via het binnenland te rijden. Dat schiet ook niet op, maar is aangenamer qua uitzicht. In het veld staan houten palen in rijen opgesteld en met elkaar verbonden. Ik leer van Google dat ze gebruikt worden voor de hop-teelt. De hopbellen geven bier een bittere smaak en fungeren als conserveer middel. Daarnaast zijn er medicinale toepassingen. Als thee helpen ze bij slaapproblemen en zijn rustgevend, ze verbeteren ook je spijsvertering.




Inmiddels hebben we online een vignet voor Oostenrijk gekocht. Handig is dat en voor 12,45€ mogen we daar 12 dagen rijden. We zullen er alleen maar doorheen rijden, ons doel nu Slovenië. Op de kaart vinden we een camping bij Salzburg. Aangekomen blijkt het een camper-camping te zijn. Na een praatje met de beheerder, die duidelijk iets teveel in het glaasje gekeken heeft, mogen we er toch staan. Gelukkig maar, want op zeker moment ben je het autorijden goed zat. De goede man is helemaal weg van onze caravan en we laten gewillig de binnenkant en keuken zien. 

Even overwegen we hier een dag te blijven, omdat Salzburg met de bus te bereiken is, maar we zijn er ooit geweest en een grote stad trekt ons weinig. Het zal er alleen maar drukker zijn geworden.

Fred had thuis een camping uitgezocht in de Julische Alpen van Slovenië bij het stadje Bohinjska Bistrica. Camping Danica is ons doel voor de komende dagen. Genieten van de herfst, kleine dorpen, mooie meren en hoge bergen. 

De camping is redelijk rustig, het sanitair uitstekend. Het valt op hoe vaak de klokken hier luiden, de ene kerk na de andere. We lopen naar het stadje, voor boodschappen en een moer die gevallen was uit de luifel. 




De mensen zijn aardig, Engels is de tweede voertaal. De terrassen zitten vol. Het valt op dat hier veel gerookt wordt en bier is de nationale drank. Overal is het schoon, geen graffiti, ook geen papier op de grond. Ook niets bij parkeerplaatsen.

De boodschappen zijn een tikkeltje goedkoper, benzine is aanzienlijk goedkoper. 

Van het Sloveens is weinig te maken. 



De volgende dag rijden we de bergen in om de boel te verkennen. De zon schijnt, langs de weg boerderijen met een houten eerste verdieping zoals in Oostenrijk. De temperatuur is rond de 18 graden op de dag.

De eerste paddestoelen komen boven. Na een fikse wandeling, richting caravan.




Het meer van Bohinj wordt beschouwd als een fotografisch plaatje. Daar gaan we een kijkje nemen met, zoals later blijkt, een blik vol Chinezen. Langs het meer staat een beeld van een bok, onder de bok Chinezen. Allemaal op de foto!!!. We lopen verder langs de oever van het meer. Je kunt bootjes huren of een rondje varen met een fluisterboot. Ook sup-boards zijn populair. 

We besluiten heel vroeg terug te komen om de drukte voor te zijn, om 6 uur op!!. Verderop vinden we weer paddestoelen. Ik heb mijn flitser meegenomen en speel met licht en rook. Zo wordt het leuk. Fred is serieus bezig met een laag statief. 








Als we s’ochtends nog voor het licht opkomt terug zijn, kunnen we het meer in rust fotograferen. Zowaar de eerste bus verschijnt om half acht. Het is niet anders. 





vrijdag 10 oktober 2025

Een zomer vol verwachting en lieve vrienden.

 We bleven een tijdje thuis. Marjan, de vriendin van Diederik, was zwanger we wilden een en ander graag meebeleven. De vele echo’s zijn daar getuige van. Onze campingavonturen gingen even op een laag pitje, want je weet maar nooit. Toen duidelijk werd dat ze naar het ziekenhuis zou gaan, werd de uitgerekende datum ineens een stuk concreter — de spanning zat er best in, ook bij de rest van de familie. 


Begin september trouwde een lieve vriendin in Zeeland, in het charmante Dishoek. We trokken erheen met de caravan voor een lang weekend. De bruiloft was prachtig; de sfeer warm en uitbundig, maar helaas liet het weer ons behoorlijk in de steek. Door de regen besloten we een dagje eerder naar huis te gaan, maar de herinnering aan de dag bleef zonnig.  





Niet lang daarna was het feest bij Eva en Bas: hun twintigjarig huwelijk. Lisa werd bovendien achttien en Carijn zestien, dus het werd een heus combifeest. We zetten de caravan neer in Midlaren, op een knusse boerencamping. De eigenaar, een man van drieëntachtig, bleek een spraakzame ziel. Zijn vrouw was drie maanden eerder overleden, en het verdriet klonk nog door in zijn verhalen. Toch genoot hij zichtbaar van het gezelschap. Hij vertelde honderduit over zijn reizen met de camper, over verre bestemmingen en over de vrijheid van onderweg zijn.  


Aan de overkant van de camping lag een pizzeria, La Vita e Bella — wat een toepasselijke naam. Gelukkig hadden we gereserveerd, want het bleek een drukbezochte plek met heerlijk eten. 






De volgende ochtend, voordat het feest begon, trokken we eropuit naar Haren. Wat een mooie winkels hebben ze daar! We konden allebei iets nieuws kopen en verschenen keurig opgedoft op het feest.  


En toen, op Fred zijn verjaardag, kwam het grote nieuws: de dochter van Marjan en Diederik was geboren. Toen ik haar voor het eerst in mijn armen hield, was ik diep ontroerd. Zo’n klein, zacht wondertje — het raakte me meer dan ik verwacht had. Misschien komt het met de jaren; hoe ouder je wordt, hoe dieper zulke momenten binnenkomen. Maar één ding weet ik zeker: ik voelde me een trotse, respectabele oma.  


Thuis viel ook nog het nodige te doen, de waterontharder had de geest gegeven. Het installeren van de nieuwe ontharder, verliep niet soepel, maar na twee dagen zonder water hebben we de boel aangesloten en waterdicht gekregen. Toen een puzzel met ons netwerk. Ik had camera’s rond het huis geïnstalleerd, maar die kwamen in conflict met onze radiator kranen. De kachel wilde niet meer aan en het huis moest wel vorstvrij blijven. Ook dat verholpen, alleen blijft te pomp nu draaien. 

Na de nodige verplichtingen voor de fotoclub, de huisarts en nog wat lieve  vrienden bezoek, zijn we op 8 October vertrokken. Het duurde even voordat we wisten waarheen, maar uiteindelijk is het Slovenië geworden.

Om half tien in de auto en weg zijn we. Over de A3, verkeerde keuze. Kilometers lange file door wegwerkzaamheden, soms ook nog een botsing. Tussen de middag komen we langs een landwinkel. Overal pompoenen in alle maten en soorten. Hier kopen we wildzwijn gehakt en ingemaakt hertenvlees in een weckpot.

Ook nog een fles cider, samen met aardbeien en mandarijnen. Tegen vijfen vinden we de camping Eisenbachtal bij Montbaur. Aanmelden is een gedoe, maar na enige vertraging staan we op onze plek. Op aanraden van de eigenaar gaan we meteen wandelen. Het gebied achter de camping staat bekend om de vistrap, waar forellen over springen en de ijsvogel, die hier broed. Geen vis gezien, natuurlijk wel een snel vliegende ijsvogel. Het is snel donker. Op de terugweg vinden we een wei met daarin naaktbloeiers de herfsttijloos.  Eén boom laat zoveel appels vallen dat je de cider ruikt.








Het sanitair is heerlijk verouderd, doet aan de 60ger jaren denken. 

Om negen uur gaat het licht uit en slapen we als een roos.


Vandaag gereden tot onder Neurenberg. We vinden een camping. Je moet je aanmelden via een QR code. Nu die pakt niet en het is een eindeloos gedoe. Nu ja dan zoeken we een plekje in het bos, ook goed. Morgen weer verder. 






woensdag 16 juli 2025

9 dagen Nederland, Weerribben en Bakkeveen.



Het is alweer even geleden dat ik geschreven heb. Nadat we teruggekomen zijn uit Engeland voelden we de behoefte toch nog even ergens anders heen te gaan. Gewoon de zinnen verzetten. Dat resulteerde in vier dagen Terschelling. We stonden op een kleinschalige boeren camping. Hij was nog niet open, maar de gastvrouw ontving ons met open armen. 




We hadden ons voorgenomen om s’ochtends vroeg op te staan. De wekker ging om half vijf. Het licht is dan mooi en de zon kwam op aan de goede kant van het wad. De ochtend gloed was prachtig en vormde een serene ervaring. Hier houd ik van.  Op het wad stonden meerdere fotografen. We herkennen de club van Theo Bosboom een bekend landschaps fotograaf. Zijn leerlingen betaalden een kleine 1000 Euro voor vier dagen. 






Een paar dagen later kwamen we ze weer tegen op een andere plek. Hilariteit alom. 

Deze fotoreizen worden aan de man gebracht met unieke locaties van ervaren fotografen dus zo uniek was het niet. 


We hebben vier mooie dagen gehad en de herinnering blijft.





Nu zijn we vertrokken voor een weekje Nederland naar de Weerribben in de kop van Overijsel. Door de aanleg van de Flevopolder zijn stadjes als Blokzijl, Jonen en Vollenhoven geen vissersplaats meer. Het water heeft plaatsgemaakt voor land. Overal worden bollen verbouwd en aardappels. Veel koeien in de wei. Echt Nederlands landschap met prachtige luchten.






Er stond een voordeur open in Blokzijl!



We blijven hier vier dagen dan door naar een camping die ligt op de grens van Friesland, Drenthe en Groningen. Het schijnt een luxe camping te zijn met een gerenommeerd restaurant. 


Vandaag een kleine 30 kilometer gefietst. Dat was lang geleden. Door een navigatie fout kwamen we in Giethoorn terecht. Een plaats ingenomen door toeristen. Het was er niet zo druk als dat we gewend waren van een vorig bezoek. Ook geen Chinezen gespot. De fluisterboten voeren in file door het water. Big business. Wat wel opviel waren de Indiërs. Zijn dit de nieuwe chinezen?

Moe en voldaan zijn we weer terug bij de camping. Het weer is goed evenals het humeur.

De dag erna een tochtje naar Blokzijl. We lopen rond langs de haven in het centrum. De terrassen zijn druk bezet. Voor de huizen zitten mensen te genieten van het mooie weer met een glas roze of witte wijn. We komen in contact met een authentieke Blokzijler. Zijn huis is van 1696. Ze vertellen dat het vermakelijk is zo over de haven te kijken, vooral als er huurboten gaan aanleggen. “Ma wil links en Pa wil rechts”.  Het resultaat is dan niet fraai, met een hoop bombarie. 

Wij kopen ook een flesje wijn om in stijl te blijven en maken de rest van de nasi klaar. Weer een prima dag gehad. 







Vandaag weer lekker gefietst, nogmaals 25 kilometer richting Kalenberg. De andere kant uit in dit mooie stukje Nederland. Vroeger heb ik hier met de kinderen veel gekanood. Je zag dan alleen de hoge beschoeiing. Nu met de fiets zie je het landschap en bijna niet de kreken en sloten. De uitgestrektheid is overweldigend. Veel grasland af en toe een boerderij met vee in de wei.

Zondag hebben we een rustdag gehouden. Betalen de camping en maandag weer verder richting Bakkeveen.


Onderweg valt en zomaar een vogel uit de lucht, die lijkt op een ooievaar. Hij heeft een zwarte snavel. We stonden al stil om een boterham te eten, Fred loopt erheen. Ik roep hem na  niet aanraken i.v.m. vogelgriep. Dat is aan doveman’s oren gericht,  want hij tilt de vogel op en legt hem aan de kant van de weg. Inmiddels ontstaat er een kleine file. Een man komt erbij en besluit hem naar een vogel centrum te brengen. Mogelijk is hij gewoon verzwakt door de warmte en een lange tocht.


Met een kleine vertraging op de camping “de Drie Provincien” in Bakkeveen aangekomen. Dit is wat je noemt een “ECHTE” camping. De plekken zijn royaal en met haagjes, zodat je niet meteen bij de buren binnen kijkt. Er zijn ook verschillende categorie plaatsen met bijbehorende prijzen. De standaard (charme) plaats, de uitzicht plaats en een vijver plaats. De laatste voor de vissers interessant, vrouwlief kan  vanaf de kant toekijken. Het bijbehorende restaurant is het beste camping restaurant van Nederland. Je moet het reserveren. 

De Restaurant prijzen zijn schrikbarend, dus ik denk niet dat dit hem word. Voor 35 pp kan ik zelf ook lekker koken.

De douche is begrenst op 5 minuten en er gelden mij teveel regels. Zo moeten de caravans allemaal in een rij staan met de luifel naar het midden gericht. Geen tenttapijt in de voortent, ik zal de rest van de vijf pagina’s tellende regels niet opnoemen. En internet mag je op twee verschillende apparaten gebruiken. Ik dacht dat dat echt verleden tijd was.


Als ik deze camping vergelijk met de mini camping waar we eerst waren dan snap ik niet waarom ze 35 euro per nacht durven te rekenen. We hadden onbeperkte goede internet ontvangst, een aardige gastvrouw, douchen zonder problemen. Nu ja weer een ervaring rijker.

Wat wel heerlijk is, is dat de frites boer hier aan het hek staat. Vanavond de “gezonde” maaltijd gegeten van twee loempia’s met frites.



Een camping is altijd een bron van vermaak. Men zit onder de voortent en kijkt wat er langs loopt, al dan niet met een glaasje wijn. Af en toe wordt er een blik gewisseld. Ook de onuitgesproken vergelijking tussen de camper en caravan bezitters is mooi te zien, als je de signalen oppikt. Waar kampeer  jij in, wat heb je aan boord? niet eens een wasmachine of erger afwas machine? Hoe groot is jouw caravan en dan ook nog wat kost hij? 

Vooral de laatste vraag wordt vaak gesteld, want onze Hero is relatief onbekend.

Wij zien er ook uit als zigeuners. Een voortent is bruin beige een luifel gemaakt van een Esvo tent. De andere kant heeft de Bushwakka luifel zonder tentstokken. Om de zij-regen buiten te houden heb ik daar weer een stuk tent luifel aan bevestigd, die ik op marktplaats in de aanbieding vond. Het staat niet echt strak maar is functioneel. Onze home made keukentent is grijs, dus een aardig allegaartje. Hier eten we bij koud weer, drinken een glaasje wijn of doen een plas in de potti potti. 

Al met al een bijzonder geheel.




Het mannelijk geslacht vindt onze caravan stoer het vrouwelijk geslacht moet er niet aan denken. Het is niet meer dan een bed op wielen, maar wel eentje die goed geïsoleerd is met een heerlijk bed en zo knus. 


Vanavond was er een marktje waar lokale producten worden aangeboden. Er stond iemand met honing en iemand die wat fruit uit eigen tuin verkocht. Rode bessen, zwarte bessen en kruisbessen. De visboer deed goede zaken met kibbeling en gebakken vis. 

Een man verkocht kaasjes van zijn geiten boerderij en verder hield het op. Wij hadden al -home made- lasagne gegeten. De beurs bleef gesloten op een pot honing na.


Woensdag 16 juni.

Vandaag voor het eerst regen. Weinig haast om op te staan en heerlijk tot half tien geslapen. We slapen hier veel, heerlijk. Roden ligt hier een half uur rijden vandaan en daar is een grote camping zaak -De Kampeerhal. Als ik op het web zie dat ze camping gas in de aanbieding hebben en wij best wat kunnen gebruiken is de beslissing snel genomen. Op naar Roden. De winkel is groot, door de vakantie drukte ook druk. Je kent het wel jengelende kinderen, overspannen ouders, want ze willen op vakantie en hebben van alles nodig. Schichtig rondlopende medewerkers in de houding “ik ben er niet, want ik moet voorraad aanvullen”. Kortom een levendige boel.

Fred heeft behoefte aan een korte broek, naast het gas, toilet vloeistof, elastieken voor de tent en nog wat prullaria. 

Ik wil een andere koekenpan. Het ding dat we nu hebben past niet goed op het gas en dreigt iedere keer van het kooktoestel te glijden. Ook die vinden we, wat een hoeveelheid spullen hebben ze hier, je zou bijna keuze stress krijgen. Na een kop koffie vertrekken we weer naar de camping, waar de pan wordt uitgeprobeerd met gebakken aardappelen en een Duitse biefstuk. Sla erbij en de maaltijd is compleet. Zaterdag rijden we naar huis. Deze korte vakantie bevalt best goed, omdat het weer zo meewerkt. 



maandag 10 maart 2025

Liverpool en Dover

We komen op dinsdag in Liverpool aan, één dag voor de begrafenis. 

Anja, mijn zus, had vol optimisme gezegd, dat we voor het huis kunnen parkeren. Wat ze er niet bij verteld had, is dat de ingang met een hek schuin op het huis staat. Ik heb twee rondjes gereden, voordat ik in de gaten had, dat er een smal straatje tegenover het huis is. We zijn bijna 10 meter lang. Na enig geklungel lukt het me om schadevrij in te draaien.





An is blij ons te zien. Eveneens als mijn nicht Kiki en haar vriend Ashley. Mijn broer Piet, is ook aanwezig. Ik heb geen goede verhouding met hem, hij is kampioen nare opmerkingen maken. Toen ik na de zoveelste opmerking het zat was, heb ik hem duidelijk gemaakt dat ik hier verder geen zin meer in heb. Het hielp. Hij is vreselijk cynisch. Waarschijnlijk ook ongelukkig door het verlies van zijn vrouw en dochter en de pijn in zijn lijf.


An ziet vreselijk op tegen de begrafenis, wat logisch is. We proberen haar zoveel mogelijk af te leiden en te helpen waar het kan. De volgende dag vertrekken we naar de Cathedral. Hier zijn ook Patrick en Anya, (neef en nicht) met hun kinderen. De dienst is traditioneel. Er is een voorzanger met een prachtige stem. Rick mag bij de gratie gods 4 minuten iets vertellen over zijn vader, wat niet gebruikelijk is.

Na de dienst gaan naar het werkelijk enorme oude Ierse kerkhof aan de andere kant van Liverpool. Daar is een familie graf waar zijn moeder en grootouders begraven zijn. Hij wordt er bijgezet. We strooien witte rozen op het graf. Na nog een laatste woord gaan we met zijn allen naar de pub. 





Tony, de beste vriend van Charley vertelt over hem. Zijn studententijd en hun diepe vriendschap. Charley heeft samen met Tony en andere vrienden een band gevormd en gestudeerd. Ze speelden in pubs, Ierse muziek een traditie die is over gegaan op hun kinderen. Ook vandaag is er muziek gemaakt dat ontlaadt de sfeer enorm. Na de maaltijd vertrekken we naar het huis van An. Ze is blij dat het achter haar ligt. Tot nu toe steeds druk geweest met de afhandeling. Nu eindelijk tijd tot bezinning.


s’ Avonds komen Patrick met Anna nog langs. Ook Anya blijft met haar drie kinderen en man slapen. We kletsen bij en ze hebben veel vragen naar onze kinderen. Het is goed zo.

 

De dag erop is het stralend weer, zonde om binnen te zitten. An neemt ons mee naar een oude abdij, het Mamilton plein en naar een park, dat model gestaan heeft voor het Central Park in New York. Ik geniet van een kop koffie in de zon, de vogels om ons heen, het meer met watervogels en de grijze eekhoorn, die hier prominent aanwezig is. 








Dan is het ook voor ons tijd om te vertrekken richting Dover. De avond ervoor hebben we  ingepakt, we sliepen binnen en dan verhuis je van alles, zoals toilettassen, tabletten, kleding etc vanuit de caravan. 

An’s huis een oud patriciër’s huis, heeft 33 trappen. Het is een klus om steeds naar boven en naar beneden te lopen. Er zit nog een enorme kelder onder, met een heuse schuilkelder.





Met de belofte van An om snel langs te komen, gaan we op pad. Ze heeft ondertussen de zeer grote camper ingeruild voor een kleinere VW bus. Dan kan ze makkelijker bij vrienden komen. 

Het is zondag en de reis loopt vlot, tot het moment dat onder Londen de M25 is afgesloten. Kilometers aan auto’s die langs alternatieve wegen gestuurd worden. Zo ook wij. Op zeker moment moeten we over een bruggetje, dat zo smal is dat de caravan er maar net door kan. Aan weerszijde staan paaltjes. Met beide wielen half op de stoep, lukt het. Ik had er niet aan moeten denken als het mis gegaan was, want er stond een enorme rij auto’s achter ons. 


We besluiten door te rijden naar Dover om zo nog een dag aan zee te hebben. Inmiddels is het donker geworden.





Vandaag gewandeld langs de kliffen. Hier nestelen de meeuwen. Er vallen regelmatig brokken steen of liever krijt van de metershoge rotsen. Na de nodige foto’s gemaakt te hebben gaan we lekker in de pub eten. Mosselen met frites. Thuis een slaapje, ik word gewekt door mijn ex-schoonzus, die met feliciteert met de zwangerschap van mijn zoon. Er komt weer een kleinkind. Goed nieuws, dat me blij maakt.

Morgen over naar Duinkerken.