We bleven een tijdje thuis. Marjan, de vriendin van Diederik, was zwanger we wilden een en ander graag meebeleven. De vele echo’s zijn daar getuige van. Onze campingavonturen gingen even op een laag pitje, want je weet maar nooit. Toen duidelijk werd dat ze naar het ziekenhuis zou gaan, werd de uitgerekende datum ineens een stuk concreter — de spanning zat er best in, ook bij de rest van de familie.
Begin september trouwde een lieve vriendin in Zeeland, in het charmante Dishoek. We trokken erheen met de caravan voor een lang weekend. De bruiloft was prachtig; de sfeer warm en uitbundig, maar helaas liet het weer ons behoorlijk in de steek. Door de regen besloten we een dagje eerder naar huis te gaan, maar de herinnering aan de dag bleef zonnig.
Niet lang daarna was het feest bij Eva en Bas: hun twintigjarig huwelijk. Lisa werd bovendien achttien en Carijn zestien, dus het werd een heus combifeest. We zetten de caravan neer in Midlaren, op een knusse boerencamping. De eigenaar, een man van drieëntachtig, bleek een spraakzame ziel. Zijn vrouw was drie maanden eerder overleden, en het verdriet klonk nog door in zijn verhalen. Toch genoot hij zichtbaar van het gezelschap. Hij vertelde honderduit over zijn reizen met de camper, over verre bestemmingen en over de vrijheid van onderweg zijn.
Aan de overkant van de camping lag een pizzeria, La Vita e Bella — wat een toepasselijke naam. Gelukkig hadden we gereserveerd, want het bleek een drukbezochte plek met heerlijk eten.
De volgende ochtend, voordat het feest begon, trokken we eropuit naar Haren. Wat een mooie winkels hebben ze daar! We konden allebei iets nieuws kopen en verschenen keurig opgedoft op het feest.
En toen, op Fred zijn verjaardag, kwam het grote nieuws: de dochter van Marjan en Diederik was geboren. Toen ik haar voor het eerst in mijn armen hield, was ik diep ontroerd. Zo’n klein, zacht wondertje — het raakte me meer dan ik verwacht had. Misschien komt het met de jaren; hoe ouder je wordt, hoe dieper zulke momenten binnenkomen. Maar één ding weet ik zeker: ik voelde me een trotse, respectabele oma.
Thuis viel ook nog het nodige te doen, de waterontharder had de geest gegeven. Het installeren van de nieuwe ontharder, verliep niet soepel, maar na twee dagen zonder water hebben we de boel aangesloten en waterdicht gekregen. Toen een puzzel met ons netwerk. Ik had camera’s rond het huis geïnstalleerd, maar die kwamen in conflict met onze radiator kranen. De kachel wilde niet meer aan en het huis moest wel vorstvrij blijven. Ook dat verholpen, alleen blijft te pomp nu draaien.
Na de nodige verplichtingen voor de fotoclub, de huisarts en nog wat lieve vrienden bezoek, zijn we op 8 October vertrokken. Het duurde even voordat we wisten waarheen, maar uiteindelijk is het Slovenië geworden.
Om half tien in de auto en weg zijn we. Over de A3, verkeerde keuze. Kilometers lange file door wegwerkzaamheden, soms ook nog een botsing. Tussen de middag komen we langs een landwinkel. Overal pompoenen in alle maten en soorten. Hier kopen we wildzwijn gehakt en ingemaakt hertenvlees in een weckpot.
Ook nog een fles cider, samen met aardbeien en mandarijnen. Tegen vijfen vinden we de camping Eisenbachtal bij Montbaur. Aanmelden is een gedoe, maar na enige vertraging staan we op onze plek. Op aanraden van de eigenaar gaan we meteen wandelen. Het gebied achter de camping staat bekend om de vistrap, waar forellen over springen en de ijsvogel, die hier broed. Geen vis gezien, natuurlijk wel een snel vliegende ijsvogel. Het is snel donker. Op de terugweg vinden we een wei met daarin naaktbloeiers de herfsttijloos. Eén boom laat zoveel appels vallen dat je de cider ruikt.
Het sanitair is heerlijk verouderd, doet aan de 60ger jaren denken.
Om negen uur gaat het licht uit en slapen we als een roos.
Vandaag gereden tot onder Neurenberg. We vinden een camping. Je moet je aanmelden via een QR code. Nu die pakt niet en het is een eindeloos gedoe. Nu ja dan zoeken we een plekje in het bos, ook goed. Morgen weer verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten