Richting Trondheim.

De laatste overnachting was in Mauvanger ergens langs de E6. We rijden richting Trondheim met als doel een Helsport outlet center, waar we willen kijken. Waarom? Helaas begeeft onze tent het stukje bij beetje. Opeens zei het doek langs een rits krak. Het is vergaan. Ook hebben we al lekkage gehad, die weer dicht gespoten met impregneer. Maar toch ook een 35 jarige tent heeft een einde. Jammer want hij is wel mooi. Niet echt handig met zijn enorme hoeveelheid aan haringen en dus een langere opzettijd. We denken aan een nieuwe tent. Of we die ook echt kopen is afhankelijk van de prijs. 

Dat avontuur gaan we morgen beleven. Nu even de tocht hierheen langs de Doverfjell.

Wederom een ruig berglandschap met sneeuw. Veel wild stromende riviertjes die zich een weg banen tussen de sneeuw of ergens onder de sneeuw verdwijnen. Op sommige plaatsen is het zicht beperkt. Ik heb medelijden met de touringcar vol grijze toeristen die daardoor weinig zien. Bij een picknick plaats zetten we onze tent op. s’Avonds giert de koude wind langs de tent, we staan immer hoog in de bergen. Met ons gaskacheltje aan is het uit te houden, maar die gaat natuurlijk uit als we naar bed gaan. En dat is koud.

De volgende dag weer verder. Het regent tijdens het inpakken de tent druipt. Onderweg passeren we  een Stavkirke in Heidal en brengen een bezoek. Het is prachtig van binnen, mooie kleuren en veel houdsnijdwerk. Indrukwekkend.

s’Nachts vinden we een plekje in de buurt van een pelgrims route. Fred maakt een praatje met een pelgrims stel. Ze overnachten in hostels en hebben heel weinig bagage bij zich. Bij het meer is een stookplaats. Er liggen  kano’s en er is een poepdoos toilet met WC papier. Kom daar in Nederland maar eens om. We zitten een tijdje naar het meer te staren de rust is overweldigend.

We hebben al zoveel watervallen gezien, van klein naar groot dat het bijna normaal wordt.

Vandaag een park waar oude grafheuvels liggen bij Opdall bezocht..

Het is een verstild bos met oude bomen en een heel speciale sfeer door de heuvels. Vroeger is hier veel gegraven en zijn er zwaarden, speren en gebruiksvoorwerpen gevonden. Alles is overgebracht naar het museum in Trondheim, maar daarmee is ook schade aan het landschap aangebracht. Ik vind het mooi en kalmerend. Ik kan me zo voorstellen dat je hier begraven wilt worden. Denk eens aan vroegere tijden toen dit in gebruik was. Prachtig toch.

Vannacht slapen we bij de Grana rivier op een zandafgraving. Het is op deze plek niet echt makkelijk om aan water te komen, dit is de eerste rivier die niet overvloedig stroomt. We drinken water uit de rivier, maar dit water zullen we moeten filteren. 

We koken over het algemeen erg makkelijk. Vandaag bruine bonen met appelmoes en gebakken kabeljauw. Of tortellinies met sla en een ei. Het is altijd lekker, het zijn typische snel klaar camping maaltijden. 

Valdres.

Het is onze bedoeling om een rondje te rijden. Dus eerst naar het Noorden via  Jotunheimen, dan richting Bergen via de Sognefjord. Retour richting Oslo,  dan naar Zweden om de brug naar Denemarken te nemen.  Of we dit ook daadwerkelijk gaan doen is de vraag, maar de intentie is er. 

We passeren de Gausta pas met een top van 1260 meter. Er ligt sneeuw en de meren zijn deels beijst. De kleuren zijn prachtig door het zonlicht. De aanblik is zo overweldigend dat ik maar een foto genomen heb. 

Soms zijn dingen te groots om vast te leggen. Vandaag hoorden we dat er zelfs een lift in het gebergte is geboord om toeristen boven te brengen. Nu ja, dat hebben we gemist. Het was al laat toen we hier aankwamen en we wilde nog een vrij plekje zoeken. 

Dat vonden we uiteindelijk langs een klein weggetje. Het was er super hobbelig en scheef. Daarom de matten direct op de grond gelegd en ik heb de hele nacht met twee stenen gestoeid waarvan een onder mijn heup lag of elders op een verkeerde plek. Ach ja dat is kamperen. De muggen zwermen hier overal. Onze elektrische muggenmepper maakt overuren. Gelukkig zijn ze zo traag dat je ze uit de lucht kunt meppen. Hebben we meteen ons dagelijks spelletje tennis gehad. Waarschijnlijk nog het jonge muggen met weinig vliegervaring. 

Het overnachting plekje is wel onwaarschijnlijk mooi. Het bos is bedekt met allerlei soorten mos. IJslands mos en groen mos wisselen elkaar af. Dode bomen vormen grillige figuren. Het is er doodstil.

De volgende dag miezert het en pakken we razendsnel in om de boel droog te houden.  Ik moet bekennen dat dit niet geheel vlekkeloos verliep. Ach ja soms zijn we beiden gewoon moe en koud. 

De tent vouwen we op, die gaat direct achter de achterbank. Dat is makkelijker dan het oprollen. Mijn slaapmat gaat vol in de auto, die van Fred rollen we op, omdat we die met een pomp kunnen opblazen.  

We besluiten op zoek te gaan naar een camping want na een kleine week zwerven wordt het tijd de haren te wassen en een lekkere warme douche te nemen. We vinden toevallig een kleine camping. Het sanitaire blok stinkt naar de insecticide. Maar de douche is warm, al past de kop niet in zijn houder. Met een beetje behelpen voel je je dan weer schoon.  Ik heb meteen een wasje gedaan op de hand,  omdat de zon morgen zou schijnen. Die kan dan de hele nacht mooi uithangen.

De volgende dag hebben een tocht gemaakt door de Valdres vallei. De weg door het gebied is een onverharde weg. Overal kwam water naar beneden met kleine of grote hoeveelheden, vaak uitlopend in een meer. 

 Langs de meren de typische zomerhuisjes met of zonder sauna. Toevallig komen we in contact met een boer die vertelt dat hij een groot deel van het gebied in bezit heeft. Hij is trots op zijn land en niet zonder rede,  want het is prachtig. In de winter is het totaal onbereikbaar en voor hem was het weer de eerste keer dat ze naar hun zomerhuisje gingen. Er liggen gekapte bomen voor de houtindustrie. In het dal hadden we al een houtzagerij gezien. 

Op dit ogenblik regent het, het klettert gezellig op de tent. Morgen rijden we weer verder. Ik zit op mijn matrasje te typen en echt lekker is dat niet, want je zit door je rug heen. Morgen gaat Fred de poten van onze stoelen korter maken om te zien of die dan makkelijker in de tent kunnen. Dan hebben we meteen een steuntje in onze rug. 

Noorwegen

Het is de hoogste tijd ons blog weer bij te werken. Dit keer gaan we niet op pad als Airstream-pensionados, maar als oude tent-pensionados. Ons onderkomen bestaat  uit een meer dan 30 jaar oude tent, gemaakt door de firma Erdman en Schmitt. Hij heeft al heel wat reizen, met de kinderen in de kano, overleeft. Ooit toen we nog erg jong waren en vol energie. Hij heeft prachtige reparatie plekken vol herinneringen, omdat er ooit een fiets doorheen viel, ik door het dak ging met een struikelpartij en een nieuw grondzeil. Dat heb ik er ooit ingenaaid. In het puntje kun je net staan. 

Eerst hebben we deze oude tante op de proef gesteld in de tuin met de tuinsproeier. En we hebben de hoop dat de caravan ergens in juli klaar is. 

De enige investering die we gedaan hebben zijn twee opblaasbare lattenbodems. Je ligt nu van de grond en zit wat hoger.  Het slaapt super goed.

Op zondag vertrekken we naar het Noorden.  Eerst gezellig langs Eva en Bas voor een kop koffie en een broodje. Gezellig de kleinkinderen weer te zien. Daarna doorrijden.

Eva heeft heimelijk veel plezier over de zooi in de auto en gelijk heeft ze. Maar met de hoge prijzen in gedachten zijn de nodige Nederlands boodschappen mee. We kunnen dagen vooruit met een beetje creativiteit. 

Via Bremen vinden we een leuke camping in Heidenau. Het heeft een verwarmd zwembad van 26 graden en verwarmd sanitair. Lekker luxe. Er is een Grieks restaurant waar we ons op een maaltijd trakteren. 

Als snel zijn we daarna in Denemarken. Het weer is stralend. Eerst besluiten we de alternatieve route te nemen, maar dat schiet voor geen meter op. Niet dat we haast hebben, maar met een gemiddelde van zo een 50 km is het echt te langzaam. We rijden door dorpen of achter tractoren. Dus toch naar de grote weg. We stoppen in Vejle op de stadscamping. De volgende dag naar Hirtshals om de boot naar Kristiansand te nemen. Er komt een SMS binnen dat de boot een uur eerder vertrekt door de weersomstandigheden. Het stormt goed. Het vervelende is dat ik het met Eva over de Estonia gehad heb, dus ik ben niet helemaal gerust. Ik vind varen helemaal niets op zo een grote boot. Bij de check in worden pilletjes uitgereikt tegen zeeziekte. Dat beloofd wat. We nestelen ons midscheeps en ik sluit mijn ogen gedurende een uurtje. Her en der kotsende mensen , maar gelukkig hebben wij nergens last van. 

De tocht met de catamaran zou maar 2,5 uur moeten duren, de boot vaart een andere route om de golfslag te vermijden. Uiteindelijk komen we pas na een dikke vier uur in Kristiansand waar het al een beetje begint te schemeren. Echt donker wordt het hier niet. We vinden een camping zetten de tent op en gaan slapen. Fred is zwaar teleurgesteld dat de douche met munten betaald moet worden, die we natuurlijk niet hebben. De receptie is al dicht. s’Ochtends reken ik 38 Euro af voor een plekje zonder stroom. Brr andere prijzen. 

We willen naar een drooggevallen rivier die de moeite van een foto waard schijnt te zijn. En waar je ook kunt zwemmen. Een tochtje van 150 km. Via kleine weggetjes ontplooit het Noorse landschap met zijn karakteristieke ossenbloed rode houten huizen. Het is al erg groen buiten. Een beetje heuvelachtig en bebost met grote meren. Prachtig. Het is heerlijk weer. 6 km van het doel verwijderd staat een groot hek op de weg. Verboden toegang. Dat is nu jammer want een alternatief is er niet. Ik heb geen zin om verder te rijden. Overal zijn hier kampeer plekjes met een stookplaats waar het gehakt hout voor je klaar ligt. Tent kampeerders mogen hier staan onder het zogenaamde allemansrecht. 

Hier blijven we denk ik twee of drie dagen om te genieten van de rust en de natuur. Het barst hier van de vogels, de koekoek laat zich regelmatig horen. Alleen wij maken het komende uur lawaai, omdat alle batterijen leeg zijn en de generator voor stroom moet zorgen. 

Onze ervaring gedurende deze dagen is dat het opzetten van de tent geen probleem is. Dat we slecht georganiseerd zijn, alles is continue kwijt. Maar dat het rijden zonder caravan ook zijn aantrekkelijke kanten heeft en tot nu toe we geen spijt hebben. Maar daar zeg ik meteen bij dat het weer aardig meewerkt. Ook al zijn de avonden fris. 

Het is alweer voorbij.

Na 12 dagen Dolomieten zijn we weer thuis. We hebben ieder weertype gehad, dat je je maar voor kunt stellen. Zon, regen, hagel, sneeuw etc.

 Zo een huisje was voor ons een hele ervaring en we misten de flexibiliteit, die we met een caravan hebben. 

Het was goed even weg te zijn, we hebben veel gelopen en genoten van de mooie natuur. De passen, die we gereden hebben zijn fantastisch, prachtige berg formaties en de Erdpyramiden een niet te vergeten ervaring.

Het plan is om in een dag terug te rijden. Het weer is slecht met veel sneeuw als we vertrekken. Ben ik blij dat we de dikke auto bij ons hebben. De 4wheeler geeft veel vertrouwen. In de Fern pas is het zicht slecht en ik stuur de auto rustig door de haarspeld bochten.  Pas bij Ulm wordt de weg beter en rijden we rustig door naar huis.

En dan begint het daagse leven weer. De tuin is hard aan onderhoud toe en de auto moet schoon. In de badkamer blijkt een tegel geknapt, de auto moet naar de garage en voordat je het weet zit je weer in je daagse routine. Maar de ervaring nemen ze ons niet meer af.

Gardena Pas, Lago di Anterselva, Erdpyramiden

Vrijdag nemen we de auto om naar de Gardena pas te rijden, die dan overgaat in de Stella pas. De wolken vormen een dikke deken rond de toppen van de bergen.

 De lucht is onheilspellend. De rotsen en bergen zijn zo indrukwekkend. De structuren prachtig. We genieten volop van de schoonheid. Het is werkelijk prachtig en als het weer verbetert gaan we zeker terug.

We stoppen geregeld, dus doorrijden is er niet bij. Er zijn weinig andere automobilisten. Nu hebben wij aan het begin een bord gemist, zoals later blijkt. We worden aangehouden door een bijna onverstaanbare Italiaan die duidelijk maakt dat het hek dicht is. Fred zegt ik heb geen hek gezien, maar ik heb de slagboom aan het begin wel gezien. Nu blijkt de pas tussen 13:00 en 21:00 dicht te gaan. De Italianen houden hun lunchpauze in ere. Natuurlijk wil je niet vastzitten op zo een pas, dat is echt veel te koud. De man belooft ons over een half uur te bevrijden omdat hij eerst een andere slagboom moet neerhalen. Oef dit hebben wij weer. 

Maandag ondernemen wij een tocht naar een hooggelegen meer, de Obersee. Het moet 6 kilometer weg zijn en volgens Fred makkelijk in een uur te lopen. Ja, ja als je vlak loopt. Niet met een klim van meer dan 1000 meter. Het wordt gewoon afzien. Ik wil niet opgeven maar mijn voeten en knie branden behoorlijk. Toch maar snel een paracetamol erin. Stap voor stap naar boven. Nog 1 kilometer te gaan met een behoorlijke stijging en de nodige haarspeldbochten. (we lopen over de weg die afgesloten is voor verkeer).

 Het gaat sneeuwen en regenen en ik voel me niet echt veilig hoog in de bergen. Ik hak de knoop door en geef op. Terug naar het dal, ik verheug me op warme chocolademelk en apfelstrudel in een restaurantje. Raar dat je daar dan zin in krijgt. In ons appartement aangekomen duik ik meteen het bad in, ik ben gewoon moe. Later blijkt Fred ook aardig afgeknapt te zijn, maar hij wilde het niet toegeven. 

Vandaag iets rustiger aan  gedaan, door naar de Erdpyramiden te gaan.

 Een mooie wandeling door de bossen voert ons naar een heel bijzondere plek. Deze plek is ontstaan door een aardverschuiving in 1882. Door erosie ontstaan er piramiden waarop stenen liggen en bomen zich nestelen. Het is zo vreemd. De plek is nog steeds aan het veranderen. Heel bijzonder.

Vakantie in de Dolomieten, zonder Airstream.

We waren het zat, het wachten op het verlossende woord, dat onze caravan eindelijk gemaakt is. Dus op een vroege morgen besloten om een huisje te huren in de Dolomieten. De bergen zijn aantrekkelijk en met een overnachting in Ulm goed aan te rijden

Helaas werden we de week ervoor opgeschrikt met het overlijdens bericht van mijn schoonzusje. Het was een emotioneel afscheid en er kwam veel emotie boven. De afgelopen jaren zijn er teveel vrienden en famillie overleden. Ik ben er doodmoe van geworden en daardoor is de beslissing om weg te gaan een geschenk uit de hemel.

Er zijn ook fantastische dingen gebeurd. Ik heb succesvolle fotoshoots mogen doen en heel wat lieve nieuwe mensen ontmoet. Als toefje op de pudding is mijn portfolio geplaatst op de website van het fotografencafé in Woerden. Mijn portfolio was beoordeeld door Peter Kemp, wiens fotografie stijl ik bewonder. Ik kreeg een meer dan dikke voldoende van hem. 

Op dinsdag 23 April zijn we vertrokken rond half zeven. Het was nog best een hele ruk naar Ulm, omdat er veel files waren. Je vraagt je af waar al die auto’s en mensen vandaan komen. Wij, provencaalse pensionados zijn de files ontgroeid. Af en toe dommel ik in terwijl Fred rijdt. Heerlijk is dat. We kunnen de telefoon koppelen aan de radio dmv een bleutooth verbinding en een apparaatje dat op een bepaalde radiofrequentie uitzendt. We horen een podcast over Huawei en de ontwikkeling van 5G. Of de andere kant van Brexit, dat toelicht waarom belangrijke mensen in Engeland voor de Brexit zijn. Het zijn niet alleen de hooligens die tegen de EU stemmen, zoals de kranten doen geloven.

Het hotel in Ulm blijkt een soort appartement complex te zijn en ziet er aan de buitenkant niet aantrekkelijk uit, van binnen is het reuze modern. Het ligt in een industrie wijkje langs de A7 vlak naast de MacDonalds. (Ik kijk daar zo de keuken in). 

We wandelen zo een vijf kilometer naar het naburige dorp. Even de benen strekken.

‘ s Ochtends weer vroeg op weg en zo zijn we rond twee uur in ons appartement in Anterselva di Mezzo. 

Snel nog wat boodschappen doen, want donderdag blijkt alles dicht te zijn. Bij de lokale super aangekomen is die ook dicht. Woensdagmiddag sluiting.  We vinden na de nodige omzwervingen een supermarktje waar we groenten en brood kunnen kopen. De slager zit zo een 12 kilometer verderop. Hij is beroemd in de streek, ontdek ik later. Het vlees dat we er kopen is heerlijk. Gehakt zonder vet en een super malse karbonade. 

Vandaag gewandeld naar de Krambach waterval. Het was een behoorlijke klim, het zonnetje scheen goed en al snel hebben we het goed warm. Ik vond de waterval tegen vallen het was meer een bergstroom die van de berg afkwam. Daardoor ook geen foto’s gemaakt. 

Van hier uit de bergen in gereden. Een prachtige tocht langs groene weiden met paardebloemen en mooie vergezichten. Boven op de Alm is het echt genieten.

Liverdun naar huis

We hebben de smaak van het vrijstaan te pakken. Ons enige probleem op dit ogenblik is water. De watertank is leeg tot op de bodem. We stoppen bij een supermarkt om water te kopen. 50 liter elf Euro. Dat is waanzin want daarvoor staan we ook op de camping met elektra en vermijden het risico van een bon. Het water wordt teruggezet. In onze gids zoeken we naar een camping. Het wordt Liverdun een heel oud plaatsje uit de middeleeuwen gebouwd tegen de bergen. 

Napoleon was er ook.

In Liverdun is nog een echte wasplaats, zoals ik uit mijn jeugd nog ken, toen wij in Frankrijk gingen kamperen en mijn moeder daar met de hand de was deed. Sweet memories, wij mochten helpen met het uitspoelen van de was. De wasplaats is afgesloten en wordt nu gebruikt voor tentoonstellingen. 

We krijgen te horen, dat er in het weekend een middeleeuws feest is. Iedereen komt verkleed en ze verwachten 6000 mensen. Op de avond ervoor is er een concert van Acus Vacuum, een Belgische band, met trommels en twee middeleeuwse doedelzakken. Ik houd van trommels in de buitenlucht het klinkt lekker tussen de gebouwen. Machtige instrumenten.  Hier gaan we heen.

Daarna een optreden van drie dames die met vuur dansen. Het is mij ontgaan wat ze uitbeelden. Ik geloof een denkbeeldige oorlog, want er wordt een ijzeren paard in vlammen gezet en rook geproduceerd. Het geeft mij in ieder geval een gave foto. 

Het grote feest morgen houden we voor gezien. 6000 mensen in een klein dorp is ons teveel. Op naar huis, via Luxemburg door de Ardennen.  Rond negen uur rijden we het erf op. Het zit er weer op.