Via Praag naar huis.

De weg naar huis loopt via Praag, we willen niet door Oostenrijk en langs München. Teveel files op de weg door werkzaamheden. We zijn er in het verleden al meerdere keren geweest, ik voor mijn werk, of samen voor vakantie. Praag schijnt een mooi dierenpark te hebben, de stadscamping Camp Dana Troja is dichtbij en een goed uitgangspunt voor de metro.

Ook in Praag mag je gratis met het openbaar vervoer mee als bejaarde en het dierenpark kost voor 70+ers met plattegrond 0,27 cent. Echt waar!!

Het park ligt op een heuvel en heeft meerdere afdelingen. Toch geeft het mij een benauwd gevoel. De beesten zijn gefrustreerd en hebben repeterend gedrag. Ze lopen steeds hetzelfde rondje of staan te weven, door met hun hoofd te schudden en van het ene been op het andere te staan. 

Er woont ook een tijger, die zijn rondjes loopt. Hij ziet duidelijk de mensen achter het glas staan en springt hier herhaaldelijk tegenop. Grote klauwen schrapen op het glas. Ik kan het niet aanzien en loop verder. Wat een ellende voor dit beest, dat hoort te genieten van vrijheid. Het hok is echt klein.

De Chimpansees zijn beter af, er zijn jongen. Als bijzondere dieren hebben ze nachthokken, met muizen soorten, hele grote leguanen, slangen, vogels, de giraffen, Prezwalski paarden en ga maar door. 

De dierentuin is een publiekstrekker, de tram vanuit de stad rijdt af en aan en zit tjokvol. 

De dag erop gaan we de stad in. Ik merk wederom dat ik geen stadsmens ben. In Budapest waren de gebouwen schoon en onderhouden, in Praag meer verval en vuil. Op de markt is het zeer druk. Natuurlijk lopen we over de Karelsbrug met honderden anderen. 

Altijd leuk met de tekenaars aan de kant, die portretten maken. Praag is een groot shoppingcentrum geworden. De borden van C&A, H&M schreeuwen je tegemoet in de gevels. Het Paladium heeft 200 winkels achter zijn gevel met restaurants. Om half drie houden we het voor gezien. 

Fred wil graag varkensknie eten een nationaal gerecht. Hebben we in het verleden ook gedaan. Hij googled een restaurantje op. Wij erheen een echte bier-kroeg, in een buitenwijk. Binnen gekomen zit men aan lange tafels en spreekt geen woord buitenlands. Het gonst er door lachende mensen en druk gewauwel. We bestellen een pint bier en nog iets dat lijkt op varkensknie. Het blijkt een dikke hamburger te zijn. Helaas had Google translate het niet goed begrepen. 

Op de camping de vraag hoe verder. Net over de grens licht de Sächsische Sweiz . 

In dit gebied waar we de volgende dag tegen drie uur aankomen. ‘Saksisch-Zwitserland (Sächsische Schweiz) is een natuurgebied in het oosten van Duitsland, in de deelstaat Saksen, dat bekend staat om zijn spectaculaire rotsformaties, diepe kloven en bossen. Het gebied ligt aan de grens met Tsjechië en grenst daar aan het Boheemse Zwitserland. Het wordt gekenmerkt door het Elbezandsteengebergte, de imposante Vesting Königstein, de Bastei-brug en vele wandel- en klimmogelijkheden, waaronder de beroemde Malerweg’ volgens Google.

.

De beschrijving sprak ons aan, dus waarom niet. We rijden via een smalle weg de bergen in. Links en rechts in de dorpen kuur-oorden met een hoog bejaarden gehalte. De bossen zijn prachtig de bomen rijken kaarsrecht tot de hemel, zoekend naar licht. Op de grond veel doodhout. 

Onze uitgezochte kampeerplek blijkt dicht, al verder rijdend komen we een camping tegen. Ze rekenen 43€ per nacht en voor de douche moet je apart betalen. Gewoon schofterig veel. Het sanitair is vreselijk ver weg, je zult maar nodig moeten. Dit wordt dus een eenmalige ervaring. 

Langs de camping loopt een tramlijn, die piepend en knarsend langs rijdt. Altijd vol met de oudere generatie. We zien veel wandelaars die de bergen intrekken en we besluiten ook nog een wandelingetje te maken. Wel wil ik de tijd in de gaten houden, geen zin in donker gevaarlijk gedoe. 

Vannacht heb ik genoten van een kraakheldere sterrenhemel. Prachtig was dat. 

Vanmorgen verder getrokken. Het toeristische gedeelte achter ons gelaten en genoten van de bergen en koper gekleurde bomen. Tegen elf uur maakten we een wandeling door de hoger gelegen heuvels en knopen hier meteen onze lunch aan vast. Het weer is zonnig met een koude wind. 

Ik heb nog 4 schone onderbroeken, dus dat zal het thuis streven worden. 

 

Budapest.

Met de bus naar Budapest vanuit de camping heeft ook wel iets. Bejaarden reizen gratis zouden ze bij ons ook moeten doen. De wielen van de bus lijken vierkant, het host en klotst. Later met de tram dezelfde ervaring. 

De rit duurt een half uur, waarna we op een groot metro station aankomen. Hier overstappen naar bus of metro. We moeten de M4 hebben. Google maps geeft de nodige aanwijzingen, maar werkt niet ondergronds. Uiteindelijk ergens uitgestapt en dan sta je meteen midden in Budapest..

.

We kijken onze ogen uit, zoveel decoraties op de huizen. Het zindert  van Barok. Enorme gebouwen uit de tijd van weleer. Een drukte van belang. 

Er zijn dure winkels en goedkope winkels. Van Louis Futon tot C&A. 

Veel restaurants met volle terrassen. We slenteren door de stad zonder enig plan, dat gebeurd ons meestal, omdat we zo reizen.

 

Op de Donau kun je een rondvaart boeken of met een gids de stad in gaan. Je kunt fietsen en stepjes huren, maar Fred fietst/stept niet graag in de drukte.

Over de Donau de beroemde groene brug en de witte brug. Aan de overkant het indrukwekkende parlementsgebouw. Op de heuvel het vissers Bastion. 

Hieronder een foto van het monument voor de waterbron op  de Géllertberg waar de thermale baden van de Géllertberg zich bevinden. Helaas hebben we geen badpak bij ons. Rechts zie je nog een stukje van de groene brug.

We lopen de gigantische markthal in. Je wordt bedolven onder de etenswaren, heel veel slagers, kruiden stallen met paprika in allerlei soorten. Op de tweede verdieping souvenirs,matroesjka poppetjes, hoeden, petten en tassen met Budapest erop. Kleding (Made in China), schoenen en gereedschap. We hebben dit snel gezien, het is er zo druk. 

Een lokale lekkernij is de ronde Chimney cake, die gebakken wordt op een houten conische stok. Je kunt hem overal kopen, gevuld met Nutella, ijs, jam en vele andere zoetigheden.

Tegen half zeven gaan we op weg naar huis. De metro is snel gevonden en na een korte rit staan we op het grote metrostation van Budapest. Dan begint de puzzel om het bus station te vinden. Eerst zijn we aan de ene kant van het station, dan aan de andere. Geen bus te zien. Nogmaals het station in, we vragen het her en der na, maar of men spreekt geen Duits of Engels of men weet het niet. Na lang zoeken vinden we een behulpzame Hongaarse jongen, die het busstation vindt via Internet. Het ligt achter een groot gebouw, onzichtbaar voor het oog. Fred had weinig geduld en was al vooruit gegaan. Ik vond dat niet aardig van hem, want de jongen deed echt zijn best. Dan roept Fred dat hij de bus naar Érd vindt, de omgeving waar de camping is. In de bus, voel ik onraad, omdat Google maps iets anders zegt. Dus is mijn vraag, weet je het zeker? Na twee haltes weet ik zeker dat we verkeerd zitten, uitstappen bij een overstap plaats. 

Inmiddels ben ik er achter hoe Google maps met openbaar vervoer werkt, voor alles is een eerste keer. We moeten een andere lijn hebben. 10 minuten lopen. Om een lang verhaal kort te maken, die verbinding is het ook niet, want de laatste bus was al weg. Dus weer een eind lopen met behulp van Google, die door de duisternis de lifeview niet helemaal betrouwbaar kan inzetten. Uiteindelijk zijn we thuisgekomen. Als hij dan ook nog zegt dat we uit de bus moeten stappen, hij hield de haltes bij en dan blijkt dat dit toch 1 km te vroeg is, baal ik goed. Mijn voeten zijn al kapot van het vele lopen. Gelukkig is er een bakker open, daar kopen we pizza en een lekkernij. Volgens Fred was de Lidl om 19:00 uur gesloten. (Ook niet waar). Een dikke 18000 stappen op de teller. 

De volgende dag heb ik uitgeplozen waar ik heen wil, nu we een eerste indruk van de stad hebben. Het Pantoom museum gehuisvest in een sprookjes achtig gebouw. Je komt binnen in een grote zaal, waar door lichteffecten Budapest veranderd in een surrealistische stad. je loopt verder naar de tweede verdieping over een trap waar water overheen vloeit. In diverse zalen wordt gespeeld met spiegels of interactie met de warmte van je lijf. Allemaal heel bijzonder. 

Na een heerlijke huisgemaakte Icetea gaan we verder.

Naar het Vissersbastion, een romantisch uitkijkplatvorm op de Burchtheuvel en vernoemd naar de visserijgilde. Het is een architectonisch complex van torens trappen en bogen, met uitzicht op de Donau en het parlementsgebouw. 

We vinden een Italiaans restaurant waar we een heerlijke maaltijd nuttigen.

‘s Avonds lopen we door naar de bruggen om nachtfoto’s te kunnen maken. Al met al een welbestede dag. En we weten nu de weg naar huis, dat scheelt.

De derde dag in Budapest brengen we door bij het parlementsgebouw. Het is enorm. Wat een bouwwerk. Op het grote plein ervoor staan standbeelden, meters hoog. We zouden ook nog naar het nationaal museum gaan, maar de tijd glipt door onze vingers. Het is te laat om nog iets te ondernemen, om zes uur gaan de musea dicht. De lucht betrekt behoorlijk. We gaan terug naar de camping met de metro ipv de bus. Nieuwe ervaring. Ik vind een steakhouse waar we een heerlijke maaltijd nuttigen met een glas wijn en een Hongaarse trifle toe. 

Ook al ben ik geen stadsmens, Budapest is de moeite waard, zoveel te zien wat een grandeur van weleer. 

Nu door naar Tsjechië. We zien wel wat het volgende doel wordt. Het is veel kouder geworden en regelmatig regent het. Budapest deed welvarend aan, maar als we naar het noorden rijden door kleinere dorpen, zie je vervallen huizen of industrie gebouwen die verlaten zijn en op instorten staan.

Op reis naar Budapest,

Zeiden we eerst dat we naar het zuiden zouden gaan, is op het laatste moment ons plan toch veranderd. We zitten 500 km van Budapest en waarom niet van de gelegenheid gebruik maken en twee dagen doorrijden. Omdat we buiten het kampeer seizoen zitten zijn de geopende campings in het Zuiden van Slovenië haast niet te vinden. Wild kamperen is hier strafbaar en in dit soort landen heb ik geen zin in gedoe.

We zijn redelijk vroeg op pad. Gisteren nog gewandeld, noten geraapt en tamme kastanjes. Een spelletje gedaan onder de luifel, opgestaan met een prachtige mist in de heuvels. Dit is zeker een plek om terug te komen. 

 Ons eerste rustpunt bevindt zichin Csörötuck, een gemeente camping. De camping lijkt gesloten, we friemelen ons met de auto door een smalle doorgang in de heg. Op de camping liggen kano’s en naast de camping een snelstromende rivier. Om geen gedoe te hebben bellen we een telefoonnummer, dat staat bij de douches en we kunnen blijven staan. De gemeente ambtenaar komt tegen de avond langs. “Alles ok?” vraagt hij, s’ochtends kunnen we afrekenen, want nu heeft hij geen kwitantie bij zich. Tevens maakt hij ons erop attent dat het morgen een Nationale Feestdag is, 23 Oktober. De herdenking van het begin van de Hongaarse opstand. De studenten protesteerden tegen de Russische overheersing er zijn doden gevallen. Alle winkels, restaurants  en bedrijven zijn verplicht dicht. Gelukkig hebben we een blik Chili con Carne bij ons, dus de avondmaaltijd morgen is verzekerd.

Als we de camping verlaten worden we uitgezwaaid door een groep kanovaarders, voelt goed en ouderwets.

Vandaag verder naar Budapest, eerst kopen we een tolvignet, dit kan gelukkig online. Er wordt gewerkt aan de snelweg, het is uitzonderlijk rustig. We houden ons strak aan de 70km op gewone wegen en 80km op de snelweg. In de dorpen en steden 50, net zoals bij ons.

We hebben gebeld met een camping bij Budapest en we kunnen daar terecht. Officieel zijn ze niet open, maar dat is geen probleem. Tegenover de camping is een Lidl, handig en de bus gaat hier om het kwartier naar Budapest, gratis voor bejaarden. Ik ben erg benieuwd. Plan is maandag of dinsdag richting huis te rijden. Via Tsjechië en Duitsland.

Het landschap waar we doorheen reizen is vlak, weinig spectaculair. Wel een verschil met Slovenië, waar de oh’s en ah’s dikwijls tevoorschijn kwamen. Budapest heeft wat goed te maken.

Langs de wijnroute tussen Slovenië en Oostenrijk.

We komen in contact met een Nederlandse Fransman. Hij woont in Corsica, om het nog verwarrender te maken en heeft een Hongaarse vriendin. Ze kamperen met een zelfgebouwde houten camper, die op een Mercedes onderstel staat. Ze reizen een half jaar per jaar en leiden een vrij leven. In Corsica wonen ze in een zelfgebouwd huis op 18 hectare grond. Hij raadt ons aan om naar het Oosten te rijden. Ze hadden daar gestaan op een camping die Vinez heet, tegen de Oostenrijkse grens aan langs de wijnroute.

We vertrekken de volgende dag. Het landschap verandert in ruimere dalen en glooiende heuvels. We proberen de snelweg te vermijden om meer van het land te zien. Dat kost veel tijd, tegen vier uur komen we op de plaats van bestemming. Er is hier niemand, maar een telefoontje maakt duidelijk, dat de baas er vanavond weer is en dat we een plekje kunnen zoeken. Het is voor ons een beetje onduidelijk waar de plaatsen zijn soms is er een stukje gemaaid. De camping ligt op een berg en het mooiste uitzicht is bovenaan. 

Fred denkt dat we er wel kunnen staan, ik heb mijn bedenkingen, want het is wel erg smal om te draaien. Onze combi is bijna 10 meter lang en doe het maar op een weggetje met een stijle helling van krap 3 meter breed. Dus wordt het geklungel. Na veel scharen met de auto en de caravan, enige mogelijkheid als je niet kunt strekken, koppelen we de caravan af. De rest wordt handkracht en dat is best zwaar. Gelukkig staat de caravan op een lichte helling, dat helpt mee. Anderhalf uur later zijn we gesetteld en belonen we ons met een flesje heerlijke witte wijn uit het camping winkeltje. Je schrijft in een boek wat je hebt genomen, dat wordt later verrekend. 's Avonds vertelt de eigenaar dat dit een tent plek is en dat niemand zich hier waagt met een caravan. Hij snapt onze keuze wel. 

Nogmaals ons uitzicht is fenomenaal. 

De dag erop naar Maribor, de tweede stad van Slovenië. Het heeft een hoog Oostblok gevoel valt tegen qua architectuur en is weinig interessant. Na boodschappen gedaan te hebben terug naar de camping.

De volgende dag maken we een flinke wandeling door de wijngaarden. We zijn echte platlanders, want het is behoorlijk puffen om boven op de bergen te komen. 

Vandaag een tour gemaakt naar een kasteel, dat gesloten was en omgebouwd tot hotel, misser voor ons en daarna door naar een openlucht museum, gerund door een alternatief persoon. 

Hij heeft op zijn terrein houten gebouwen geplaatst, die ieder een eigen functie hebben zoals woonhuis, spinnerij, houtzagerij, wijnmakerij etc. Daarin staan aangeklede poppen en de bijbehorende attributen. Het doet aandoenlijk aan, vooral het schooltje, waar de meester met een rietje voor de klas staat. De paddestoelen platen aan de muur zijn herkenbaar.

In een klein dorpje Sant Veit am Vogau (Oostenrijk) komen we een kerk tegen met twee kerktorens. Hij is geel geschilderd, binnen is het allemaal goud wat er blinkt. Puur barok.

Op het plafond religieuze afbeeldingen. 

Op de terugweg rijden we dezelfde route over onverharde paden als op de heenweg. De weg gaat over een bergkam met een prachtig uitzicht. Her en der een woning en alles straalt rust uit. Hier is echt ruimte, wat doen we verkeerd in ons overvolle Nederland?