Budapest.

Met de bus naar Budapest vanuit de camping heeft ook wel iets. Bejaarden reizen gratis zouden ze bij ons ook moeten doen. De wielen van de bus lijken vierkant, het host en klotst. Later met de tram dezelfde ervaring. 

De rit duurt een half uur, waarna we op een groot metro station aankomen. Hier overstappen naar bus of metro. We moeten de M4 hebben. Google maps geeft de nodige aanwijzingen, maar werkt niet ondergronds. Uiteindelijk ergens uitgestapt en dan sta je meteen midden in Budapest..

.

We kijken onze ogen uit, zoveel decoraties op de huizen. Het zindert  van Barok. Enorme gebouwen uit de tijd van weleer. Een drukte van belang. 

Er zijn dure winkels en goedkope winkels. Van Louis Futon tot C&A. 

Veel restaurants met volle terrassen. We slenteren door de stad zonder enig plan, dat gebeurd ons meestal, omdat we zo reizen.

 

Op de Donau kun je een rondvaart boeken of met een gids de stad in gaan. Je kunt fietsen en stepjes huren, maar Fred fietst/stept niet graag in de drukte.

Over de Donau de beroemde groene brug en de witte brug. Aan de overkant het indrukwekkende parlementsgebouw. Op de heuvel het vissers Bastion. 

Hieronder een foto van het monument voor de waterbron op  de Géllertberg waar de thermale baden van de Géllertberg zich bevinden. Helaas hebben we geen badpak bij ons. Rechts zie je nog een stukje van de groene brug.

We lopen de gigantische markthal in. Je wordt bedolven onder de etenswaren, heel veel slagers, kruiden stallen met paprika in allerlei soorten. Op de tweede verdieping souvenirs,matroesjka poppetjes, hoeden, petten en tassen met Budapest erop. Kleding (Made in China), schoenen en gereedschap. We hebben dit snel gezien, het is er zo druk. 

Een lokale lekkernij is de ronde Chimney cake, die gebakken wordt op een houten conische stok. Je kunt hem overal kopen, gevuld met Nutella, ijs, jam en vele andere zoetigheden.

Tegen half zeven gaan we op weg naar huis. De metro is snel gevonden en na een korte rit staan we op het grote metrostation van Budapest. Dan begint de puzzel om het bus station te vinden. Eerst zijn we aan de ene kant van het station, dan aan de andere. Geen bus te zien. Nogmaals het station in, we vragen het her en der na, maar of men spreekt geen Duits of Engels of men weet het niet. Na lang zoeken vinden we een behulpzame Hongaarse jongen, die het busstation vindt via Internet. Het ligt achter een groot gebouw, onzichtbaar voor het oog. Fred had weinig geduld en was al vooruit gegaan. Ik vond dat niet aardig van hem, want de jongen deed echt zijn best. Dan roept Fred dat hij de bus naar Érd vindt, de omgeving waar de camping is. In de bus, voel ik onraad, omdat Google maps iets anders zegt. Dus is mijn vraag, weet je het zeker? Na twee haltes weet ik zeker dat we verkeerd zitten, uitstappen bij een overstap plaats. 

Inmiddels ben ik er achter hoe Google maps met openbaar vervoer werkt, voor alles is een eerste keer. We moeten een andere lijn hebben. 10 minuten lopen. Om een lang verhaal kort te maken, die verbinding is het ook niet, want de laatste bus was al weg. Dus weer een eind lopen met behulp van Google, die door de duisternis de lifeview niet helemaal betrouwbaar kan inzetten. Uiteindelijk zijn we thuisgekomen. Als hij dan ook nog zegt dat we uit de bus moeten stappen, hij hield de haltes bij en dan blijkt dat dit toch 1 km te vroeg is, baal ik goed. Mijn voeten zijn al kapot van het vele lopen. Gelukkig is er een bakker open, daar kopen we pizza en een lekkernij. Volgens Fred was de Lidl om 19:00 uur gesloten. (Ook niet waar). Een dikke 18000 stappen op de teller. 

De volgende dag heb ik uitgeplozen waar ik heen wil, nu we een eerste indruk van de stad hebben. Het Pantoom museum gehuisvest in een sprookjes achtig gebouw. Je komt binnen in een grote zaal, waar door lichteffecten Budapest veranderd in een surrealistische stad. je loopt verder naar de tweede verdieping over een trap waar water overheen vloeit. In diverse zalen wordt gespeeld met spiegels of interactie met de warmte van je lijf. Allemaal heel bijzonder. 

Na een heerlijke huisgemaakte Icetea gaan we verder.

Naar het Vissersbastion, een romantisch uitkijkplatvorm op de Burchtheuvel en vernoemd naar de visserijgilde. Het is een architectonisch complex van torens trappen en bogen, met uitzicht op de Donau en het parlementsgebouw. 

We vinden een Italiaans restaurant waar we een heerlijke maaltijd nuttigen.

‘s Avonds lopen we door naar de bruggen om nachtfoto’s te kunnen maken. Al met al een welbestede dag. En we weten nu de weg naar huis, dat scheelt.

De derde dag in Budapest brengen we door bij het parlementsgebouw. Het is enorm. Wat een bouwwerk. Op het grote plein ervoor staan standbeelden, meters hoog. We zouden ook nog naar het nationaal museum gaan, maar de tijd glipt door onze vingers. Het is te laat om nog iets te ondernemen, om zes uur gaan de musea dicht. De lucht betrekt behoorlijk. We gaan terug naar de camping met de metro ipv de bus. Nieuwe ervaring. Ik vind een steakhouse waar we een heerlijke maaltijd nuttigen met een glas wijn en een Hongaarse trifle toe. 

Ook al ben ik geen stadsmens, Budapest is de moeite waard, zoveel te zien wat een grandeur van weleer. 

Nu door naar Tsjechië. We zien wel wat het volgende doel wordt. Het is veel kouder geworden en regelmatig regent het. Budapest deed welvarend aan, maar als we naar het noorden rijden door kleinere dorpen, zie je vervallen huizen of industrie gebouwen die verlaten zijn en op instorten staan.

Op reis naar Budapest,

Zeiden we eerst dat we naar het zuiden zouden gaan, is op het laatste moment ons plan toch veranderd. We zitten 500 km van Budapest en waarom niet van de gelegenheid gebruik maken en twee dagen doorrijden. Omdat we buiten het kampeer seizoen zitten zijn de geopende campings in het Zuiden van Slovenië haast niet te vinden. Wild kamperen is hier strafbaar en in dit soort landen heb ik geen zin in gedoe.

We zijn redelijk vroeg op pad. Gisteren nog gewandeld, noten geraapt en tamme kastanjes. Een spelletje gedaan onder de luifel, opgestaan met een prachtige mist in de heuvels. Dit is zeker een plek om terug te komen. 

 Ons eerste rustpunt bevindt zichin Csörötuck, een gemeente camping. De camping lijkt gesloten, we friemelen ons met de auto door een smalle doorgang in de heg. Op de camping liggen kano’s en naast de camping een snelstromende rivier. Om geen gedoe te hebben bellen we een telefoonnummer, dat staat bij de douches en we kunnen blijven staan. De gemeente ambtenaar komt tegen de avond langs. “Alles ok?” vraagt hij, s’ochtends kunnen we afrekenen, want nu heeft hij geen kwitantie bij zich. Tevens maakt hij ons erop attent dat het morgen een Nationale Feestdag is, 23 Oktober. De herdenking van het begin van de Hongaarse opstand. De studenten protesteerden tegen de Russische overheersing er zijn doden gevallen. Alle winkels, restaurants  en bedrijven zijn verplicht dicht. Gelukkig hebben we een blik Chili con Carne bij ons, dus de avondmaaltijd morgen is verzekerd.

Als we de camping verlaten worden we uitgezwaaid door een groep kanovaarders, voelt goed en ouderwets.

Vandaag verder naar Budapest, eerst kopen we een tolvignet, dit kan gelukkig online. Er wordt gewerkt aan de snelweg, het is uitzonderlijk rustig. We houden ons strak aan de 70km op gewone wegen en 80km op de snelweg. In de dorpen en steden 50, net zoals bij ons.

We hebben gebeld met een camping bij Budapest en we kunnen daar terecht. Officieel zijn ze niet open, maar dat is geen probleem. Tegenover de camping is een Lidl, handig en de bus gaat hier om het kwartier naar Budapest, gratis voor bejaarden. Ik ben erg benieuwd. Plan is maandag of dinsdag richting huis te rijden. Via Tsjechië en Duitsland.

Het landschap waar we doorheen reizen is vlak, weinig spectaculair. Wel een verschil met Slovenië, waar de oh’s en ah’s dikwijls tevoorschijn kwamen. Budapest heeft wat goed te maken.

Langs de wijnroute tussen Slovenië en Oostenrijk.

We komen in contact met een Nederlandse Fransman. Hij woont in Corsica, om het nog verwarrender te maken en heeft een Hongaarse vriendin. Ze kamperen met een zelfgebouwde houten camper, die op een Mercedes onderstel staat. Ze reizen een half jaar per jaar en leiden een vrij leven. In Corsica wonen ze in een zelfgebouwd huis op 18 hectare grond. Hij raadt ons aan om naar het Oosten te rijden. Ze hadden daar gestaan op een camping die Vinez heet, tegen de Oostenrijkse grens aan langs de wijnroute.

We vertrekken de volgende dag. Het landschap verandert in ruimere dalen en glooiende heuvels. We proberen de snelweg te vermijden om meer van het land te zien. Dat kost veel tijd, tegen vier uur komen we op de plaats van bestemming. Er is hier niemand, maar een telefoontje maakt duidelijk, dat de baas er vanavond weer is en dat we een plekje kunnen zoeken. Het is voor ons een beetje onduidelijk waar de plaatsen zijn soms is er een stukje gemaaid. De camping ligt op een berg en het mooiste uitzicht is bovenaan. 

Fred denkt dat we er wel kunnen staan, ik heb mijn bedenkingen, want het is wel erg smal om te draaien. Onze combi is bijna 10 meter lang en doe het maar op een weggetje met een stijle helling van krap 3 meter breed. Dus wordt het geklungel. Na veel scharen met de auto en de caravan, enige mogelijkheid als je niet kunt strekken, koppelen we de caravan af. De rest wordt handkracht en dat is best zwaar. Gelukkig staat de caravan op een lichte helling, dat helpt mee. Anderhalf uur later zijn we gesetteld en belonen we ons met een flesje heerlijke witte wijn uit het camping winkeltje. Je schrijft in een boek wat je hebt genomen, dat wordt later verrekend. 's Avonds vertelt de eigenaar dat dit een tent plek is en dat niemand zich hier waagt met een caravan. Hij snapt onze keuze wel. 

Nogmaals ons uitzicht is fenomenaal. 

De dag erop naar Maribor, de tweede stad van Slovenië. Het heeft een hoog Oostblok gevoel valt tegen qua architectuur en is weinig interessant. Na boodschappen gedaan te hebben terug naar de camping.

De volgende dag maken we een flinke wandeling door de wijngaarden. We zijn echte platlanders, want het is behoorlijk puffen om boven op de bergen te komen. 

Vandaag een tour gemaakt naar een kasteel, dat gesloten was en omgebouwd tot hotel, misser voor ons en daarna door naar een openlucht museum, gerund door een alternatief persoon. 

Hij heeft op zijn terrein houten gebouwen geplaatst, die ieder een eigen functie hebben zoals woonhuis, spinnerij, houtzagerij, wijnmakerij etc. Daarin staan aangeklede poppen en de bijbehorende attributen. Het doet aandoenlijk aan, vooral het schooltje, waar de meester met een rietje voor de klas staat. De paddestoelen platen aan de muur zijn herkenbaar.

In een klein dorpje Sant Veit am Vogau (Oostenrijk) komen we een kerk tegen met twee kerktorens. Hij is geel geschilderd, binnen is het allemaal goud wat er blinkt. Puur barok.

Op het plafond religieuze afbeeldingen. 

Op de terugweg rijden we dezelfde route over onverharde paden als op de heenweg. De weg gaat over een bergkam met een prachtig uitzicht. Her en der een woning en alles straalt rust uit. Hier is echt ruimte, wat doen we verkeerd in ons overvolle Nederland? 

 

Van Duitsland naar Slovenië.

Door iets van de geplande route af te gaan vinden we al snel een plekje. Zoals voorspeld in het bos. Het is rond half zes, dus toch nog snel even een wandelingetje om te genieten van de herfstkleuren. 

Onze route vervolgt richting Oostenrijk Salzburg. Door de Tauern pas is een lange tunnel geboord van 6.5 km. Fred zijn tunnel hart gaat hiervoor sneller kloppen.

Daarna is het weer vreselijk druk op de weg, overal onderhoud. De files zijn lang en het schiet niet op. We besluiten van de hoofdweg af te gaan en via het binnenland te rijden. Dat schiet ook niet op, maar is aangenamer qua uitzicht. In het veld staan houten palen in rijen opgesteld en met elkaar verbonden. Ik leer van Google dat ze gebruikt worden voor de hop-teelt. De hopbellen geven bier een bittere smaak en fungeren als conserveer middel. Daarnaast zijn er medicinale toepassingen. Als thee helpen ze bij slaapproblemen en zijn rustgevend, ze verbeteren ook je spijsvertering.

Inmiddels hebben we online een vignet voor Oostenrijk gekocht. Handig is dat en voor 12,45€ mogen we daar 12 dagen rijden. We zullen er alleen maar doorheen rijden, ons doel nu Slovenië. Op de kaart vinden we een camping bij Salzburg. Aangekomen blijkt het een camper-camping te zijn. Na een praatje met de beheerder, die duidelijk iets teveel in het glaasje gekeken heeft, mogen we er toch staan. Gelukkig maar, want op zeker moment ben je het autorijden goed zat. De goede man is helemaal weg van onze caravan en we laten gewillig de binnenkant en keuken zien. 

Even overwegen we hier een dag te blijven, omdat Salzburg met de bus te bereiken is, maar we zijn er ooit geweest en een grote stad trekt ons weinig. Het zal er alleen maar drukker zijn geworden.

Fred had thuis een camping uitgezocht in de Julische Alpen van Slovenië bij het stadje Bohinjska Bistrica. Camping Danica is ons doel voor de komende dagen. Genieten van de herfst, kleine dorpen, mooie meren en hoge bergen. 

De camping is redelijk rustig, het sanitair uitstekend. Het valt op hoe vaak de klokken hier luiden, de ene kerk na de andere. We lopen naar het stadje, voor boodschappen en een moer die gevallen was uit de luifel. 

De mensen zijn aardig, Engels is de tweede voertaal. De terrassen zitten vol. Het valt op dat hier veel gerookt wordt en bier is de nationale drank. Overal is het schoon, geen graffiti, ook geen papier op de grond. Ook niets bij parkeerplaatsen.

De boodschappen zijn een tikkeltje goedkoper, benzine is aanzienlijk goedkoper. 

Van het Sloveens is weinig te maken. 

De volgende dag rijden we de bergen in om de boel te verkennen. De zon schijnt, langs de weg boerderijen met een houten eerste verdieping zoals in Oostenrijk. De temperatuur is rond de 18 graden op de dag.

De eerste paddestoelen komen boven. Na een fikse wandeling, richting caravan.

Het meer van Bohinj wordt beschouwd als een fotografisch plaatje. Daar gaan we een kijkje nemen met, zoals later blijkt, een blik vol Chinezen. Langs het meer staat een beeld van een bok, onder de bok Chinezen. Allemaal op de foto!!!. We lopen verder langs de oever van het meer. Je kunt bootjes huren of een rondje varen met een fluisterboot. Ook sup-boards zijn populair. 

We besluiten heel vroeg terug te komen om de drukte voor te zijn, om 6 uur op!!. Verderop vinden we weer paddestoelen. Ik heb mijn flitser meegenomen en speel met licht en rook. Zo wordt het leuk. Fred is serieus bezig met een laag statief. 

Als we s’ochtends nog voor het licht opkomt terug zijn, kunnen we het meer in rust fotograferen. Zowaar de eerste bus verschijnt om half acht. Het is niet anders. 

Een zomer vol verwachting en lieve vrienden.

 We bleven een tijdje thuis. Marjan, de vriendin van Diederik, was zwanger we wilden een en ander graag meebeleven. De vele echo’s zijn daar getuige van. Onze campingavonturen gingen even op een laag pitje, want je weet maar nooit. Toen duidelijk werd dat ze naar het ziekenhuis zou gaan, werd de uitgerekende datum ineens een stuk concreter — de spanning zat er best in, ook bij de rest van de familie. 

Begin september trouwde een lieve vriendin in Zeeland, in het charmante Dishoek. We trokken erheen met de caravan voor een lang weekend. De bruiloft was prachtig; de sfeer warm en uitbundig, maar helaas liet het weer ons behoorlijk in de steek. Door de regen besloten we een dagje eerder naar huis te gaan, maar de herinnering aan de dag bleef zonnig.  

Niet lang daarna was het feest bij Eva en Bas: hun twintigjarig huwelijk. Lisa werd bovendien achttien en Carijn zestien, dus het werd een heus combifeest. We zetten de caravan neer in Midlaren, op een knusse boerencamping. De eigenaar, een man van drieëntachtig, bleek een spraakzame ziel. Zijn vrouw was drie maanden eerder overleden, en het verdriet klonk nog door in zijn verhalen. Toch genoot hij zichtbaar van het gezelschap. Hij vertelde honderduit over zijn reizen met de camper, over verre bestemmingen en over de vrijheid van onderweg zijn.  

Aan de overkant van de camping lag een pizzeria, La Vita e Bella — wat een toepasselijke naam. Gelukkig hadden we gereserveerd, want het bleek een drukbezochte plek met heerlijk eten. 

De volgende ochtend, voordat het feest begon, trokken we eropuit naar Haren. Wat een mooie winkels hebben ze daar! We konden allebei iets nieuws kopen en verschenen keurig opgedoft op het feest.  

En toen, op Fred zijn verjaardag, kwam het grote nieuws: de dochter van Marjan en Diederik was geboren. Toen ik haar voor het eerst in mijn armen hield, was ik diep ontroerd. Zo’n klein, zacht wondertje — het raakte me meer dan ik verwacht had. Misschien komt het met de jaren; hoe ouder je wordt, hoe dieper zulke momenten binnenkomen. Maar één ding weet ik zeker: ik voelde me een trotse, respectabele oma.  

Thuis viel ook nog het nodige te doen, de waterontharder had de geest gegeven. Het installeren van de nieuwe ontharder, verliep niet soepel, maar na twee dagen zonder water hebben we de boel aangesloten en waterdicht gekregen. Toen een puzzel met ons netwerk. Ik had camera’s rond het huis geïnstalleerd, maar die kwamen in conflict met onze radiator kranen. De kachel wilde niet meer aan en het huis moest wel vorstvrij blijven. Ook dat verholpen, alleen blijft te pomp nu draaien. 

Na de nodige verplichtingen voor de fotoclub, de huisarts en nog wat lieve  vrienden bezoek, zijn we op 8 October vertrokken. Het duurde even voordat we wisten waarheen, maar uiteindelijk is het Slovenië geworden.

Om half tien in de auto en weg zijn we. Over de A3, verkeerde keuze. Kilometers lange file door wegwerkzaamheden, soms ook nog een botsing. Tussen de middag komen we langs een landwinkel. Overal pompoenen in alle maten en soorten. Hier kopen we wildzwijn gehakt en ingemaakt hertenvlees in een weckpot.

Ook nog een fles cider, samen met aardbeien en mandarijnen. Tegen vijfen vinden we de camping Eisenbachtal bij Montbaur. Aanmelden is een gedoe, maar na enige vertraging staan we op onze plek. Op aanraden van de eigenaar gaan we meteen wandelen. Het gebied achter de camping staat bekend om de vistrap, waar forellen over springen en de ijsvogel, die hier broed. Geen vis gezien, natuurlijk wel een snel vliegende ijsvogel. Het is snel donker. Op de terugweg vinden we een wei met daarin naaktbloeiers de herfsttijloos.  Eén boom laat zoveel appels vallen dat je de cider ruikt.

Het sanitair is heerlijk verouderd, doet aan de 60ger jaren denken. 

Om negen uur gaat het licht uit en slapen we als een roos.

Vandaag gereden tot onder Neurenberg. We vinden een camping. Je moet je aanmelden via een QR code. Nu die pakt niet en het is een eindeloos gedoe. Nu ja dan zoeken we een plekje in het bos, ook goed. Morgen weer verder.