Litouwen en Letland.

Inmiddels zijn we weer verder naar het Noorden getrokken. Doel is de Nemuno Delta in Litouwen. Dit ligt een kleine 200 km noordelijker.  

De Delta is laagveen, dus veel water. Het is een streek bekend door de vele trekvogels. Voor de Delta ligt de Koerse Schoorwal, een beschermd UNESCO gebied.  Het gebied trekt vanaf juni veel bezoekers, omdat het zo uniek is. Je bereikt de wal via een pont vanuit Klaipéda. 

Helaas zijn we hier te vroeg in het seizoen. Te weinig vogels nog en het weer is grijs en bewolkt. Niet echt ideaal voor mooie natuur plaatjes. Omdat de overtocht en de toegang tot het gebied prijzig zijn, gaan we er niet heen. Misschien op de terugweg.

We vinden een achtertuin camping in Sysos, waar we voor 10€ per nacht mogen staan. Er is geen douche of sanitair. Wel water en elektra, als we op pad gaan staan de spullen veilig. We communiceren met de eigenaar via Google Translate. Best fijn een tolk bij je te hebben. 

We rijden door de Delta met de auto over onverharde wegen. Lopen is geen optie als je een vogel wilt zien, die vliegen weg. 

Er zijn veel ooievaars, grutto’s, kieviten, eenden, zwanen. We spotten een zeearend, witte reigers, een kraanvogel en wat reeën. 

Er is een vlonderpad aangelegd, waar we een stuk overheen lopen. De lente is hier nog erg pril. De blaadjes zitten nog in de knoppen.

Het was de moeite waard, al hadden we meer vogels verwacht.

We rijden door naar het natuurpark Pape. Een natuurgebied in Letland, dat bekend is voor de Konik paarden en Oerossen (Heckrunderen).  De paarden zijn een eeuw geleden teruggefokt naar voorbeeld van de Prezwalski paarden. Er loopt hier een enorme kudde van 100 paarden. In de winter hebben de dieren veel te lijden van de kou en krabben met hun voorpoten het gras onder de sneeuw vandaan. Sommige zijn nog erg mager. Nu staan ze de hele dag te grazen. 

We lopen het park op, een groot graasgebied, om later te ontdekken dat dit eigenlijk niet mag. De volgende dagen houden we ons aan deze regel. Ik zie net op Google maps dat het terrein gesloten is. 

Weer een uniek camping plaatsje gevonden op een drassig, modderig terreintje, waar een houten poepdoos staat. Niet echt verkeerd en veel beter dan de stinkende Dixie’s die je hier overal ziet.

Vanmorgen werden we aangesproken door de ranger van het park. We konden mee met de rondleiding. We hadden nog 6 minuten om ons aan te kleden en dat terwijl we het rustig aan hadden willen doen. De ranger blijkt een Nederlander te zijn uit Friesland. Hij heeft 30 jaar geleden de paarden hier neergezet als oecologisch experiment gesponsord door de Postcode loterij. Het land waarop de paarden staan is geschonken door de gemeente. Men laat hier de natuur zijn gang gaan. Er sterven in de winter altijd dieren, maar de populatie blijft ongeveer dezelfde grootte. De paarden zijn sociaal, ze leven in de grote kudde, maar hebben hun eigen familie bij zich. Een bondgenootschap die wel 30 jaar kan duren. Hij wijst op sporen van de das, die in holletjes poepen. De wolf en soms een beer is hier actief. Als je geluk hebt een lynx. Hij laat het verschil zien in de winter ontlasting met veel riet en de verse ontlasting waarin nu gras zit. De paarden snijden nu het gras kort, de runderen voeden zich met riet en proberen het gras te pakken. Straks als het gras langer is trekken de runderen en de paarden samen op. Dan is er voedsel in overvloed. Dan gaat ook de klaver bloeien en andere weide bloemen. Door de ontlasting verspreiden de natuurlijke kruiden van de weide.

Een kalfje is zijn moeder kwijt en loopt met de paarden mee. Die moeten daar niets van hebben en het dier wordt weggetrapt. Veel gehinnik en gedoe bij de beesten. 

Uiteindelijk kiest het kalfje ervoor weg te lopen. Hij zal vanavond zijn moeder wel weer vinden.

We krijgen toestemming om op eigen gelegenheid het park te betreden. Dat is fijn, dus blijven we hier nog even.