Van Tebay naar Schotland, 17 - 23 mei.

Zoals gezegd s’morgens de caravan weggebracht. Hij zou rond een uur klaar zijn. Wij vertrekken naar Kendall, een grotere plaatst dichtbij, om boodschappen te halen en een beetje van het landschap te genieten. De weg is mooi, kronkelig en heuvelachtig. De kanten afgezet met stenen muurtjes, dat zie je ook in Schotland en Ierland. In de weilanden lopen schapen met zwarte koppen. Het is een mooie rit, die we ook weer terug nemen als we de boodschappen gedaan hebben.

Helaas is de caravan nog niet klaar. Ze hebben besloten het hele raam eruit te halen en opnieuw te monteren. Mijn voorgevoel dat het raam primair slecht gemonteerd is, wordt hiermee bevestigd. Rond drie uur is de klus geklaard en kunnen we weg. Dan slaat de pech toe, als ik bij het achteruit rijden tegen een auto aanrijdt die ik over het hoofd gezien heb. De eigenaar is er nogal laconiek onder,  ik ben van de kaart. Helaas een deuk in de bumper. We krijgen zijn kaartje mee en hij zal een prijsopgave vragen voor de verzekering. Volgens hem valt het allemaal mee, maar ik heb goed de pest in.

Na zo een dikke 100 km vinden we een camping bij een visfarm.  Een heel aparte ervaring als je een winkel vol met visspullen ziet liggen. Sommige dingen kan ik niet thuisbrengen. Het is een kleine camping en na nog een wandeling langs de diverse vispoelen waar forel in gevangen wordt kruipen we in bed.
We vullen onze watertank tot de nok en ook alle extra flessen om naar de heuvels bij Wanlockhead te trekken. We kunnen vrij staan en dat trekt.  In Wanlockhead is een loodmijn die te bezoeken is. We vinden een plekje langs een stille weg en na de lunch  laten we de caravan achter om naar het stadje te gaan. Weer een prachtige rit, wat een weidsheid. Kale bergen met schapen. Het geeft zoveel rust in je hoofd als je dit ziet, het echte vakantie gevoel.

 

Eerst boeken we een rondleiding in de Lochnell mijn (1710-1860) waar onder slechte omstandigheden werd gewerkt door kinderen en mannen. Het lood waarbij ook zilver mee naar boven werd gehaald, werd gesmolten. Door de giftige dampen en slechte omstandigheden, ging men rond 35 jaar dood.  De kinderen moesten de stenen naar boven slepen op blote voeten over niet geplaveide paden. Men werkte lange dagen.

De huizen waren bedekt met stro en hei en lekten. De lonen laag, maar toch probeerden men de omstandigheden te verbeteren. Er kwamen paarden in de mijn, die de kinderarbeid overbodig maakte. Een dokter ging op kosten van de mijneigenaar in het dorp wonen.  Opmerkelijk is, dat de bewoners van het dorp konden lezen en schrijven. Zowel de mannen als de vrouwen. Er werd naast het werk veel aan scholing gedaan. Sommige bewoners konden daardoor uit het dorp vertrekken en kregen een hoge positie in Amerika en elders in Schotland. Het dorp had een bibliotheek, die nog steeds intakt is. Daar stonden meer dan 3000 boeken die toegankelijk waren voor mannen en vrouwen. De collectie is bijzonder vooral als je weet dat de Koran er stond. Het boek stond gewoon bij de K, dwz dat het als een leesboek werd gezien en niet als religieus boek.

Het dorp Wanlockhead is het hoogste dorp van Schotland. De wind waait en voor ons is het koud. De lokale gids loopt met blote armen en zegt dat het prima weer is. Alle inwoners genieten van het prima weer, want ik zie veel blote armen. Wij hebben drie truien aan, het is maar wat je gewend bent.

 

Gisteren was een autorij dag. Wij komen langs Glasgow en Loch Lomont.  Barre heuvels en koud, het regent en miezert de hele dag. Tegen een uur of vier klaart het weer op, dat hebben we nu al vaker meegemaakt. Dus op zoek naar een plekje. Eerst vinden we een picknick plaats langs de weg, maar daar heb ik geen goed gevoel bij. Op de kaart zie ik dat er aan de baai een camping moet zijn. Daar kunnen we ook heen.

We draaien van de weg af, over een smal pad door een oeroud prachtig bos. Overal schitterende mossen.  Onderweg een paar wandelaars die ons weten te vertellen dat de camping niet meer bestaat. Er is wel een hotel, maar waarschijnlijk geen plek om te kamperen.  Je kunt er wel draaien want dit weggetje is daar te smal voor.
We komen bij een enorm Victoriaans hotel aan, het ligt prachtig aan de baai. Het heeft ook een grote parkeerplaats waar slechts een auto op staat. Fred gaat vragen of we mogen kamperen op de parkeerplaats. Na een primair nee, volgt een aarzelend ja, als het voor een nacht is. Wij zijn de hemel te rijk, want de tuin is prachtig, het plekje super.


Voor het hotel.

 

Als de caravan staat, gaan we wandelen en weer regent het. Overal stroompjes en beekjes, die van de helling naar beneden kabbelen. Dit is ons douche en afwas water. Drinkwater hebben we genoeg.

Na een heerlijke nacht vanmorgen weer even gewandeld. Het wil niet echt droog worden. De rit voert ons over de Glencoe Mountains.  1080 meter met sneeuw resten. Het is druk op de parkeerplaatsen overal wandelaars, de nationale sport hier. Goed ingepakt met regenkleding en dikke schoenen.  Een fantastisch landschap, watervallen, heuvels en bergen trekt aan ons voorbij. Het prille groen en de schaarse weide bloemen zijn mooi. De brem uitbundig.. Paarse klokjes zie je hier veel, het lijkt een orchideeën soort, maar ik weet dat niet zeker.

We vinden weer een plekje op een parkeerplaats langs de weg. Achter ons de heuvels en diep in de vallei een riviertje. Daar gaan we water halen. We moeten stijl naar beneden klimmen en natuurlijk ook weer naar boven. Fred draagt 20 kilo extra, ik mijn foto spullen. Aan de andere kant kijk ik uit over de bergen waarop nog een rest sneeuw. En het is zowaar droog met zelfs aan het eind van de middag zon.

 

Morgen richting Skye en dan door naar de Hebriden.  Ik hoop dat we alles in ons tijdschema gepropt krijgen, anders moeten we de vakantie gewoon een week verlengen.

Nu ja. die reis naar de Hebriden liep dus mis. Dacht ik dat het simpel was om onze reis naar Harwich te wijzigen uiteindelijk hadden we een open flexi  retour. Ho maar, want alles is volgeboekt. Alleen een nachtafvaart is mogelijk, maar dan zijn de extra kosten irreëel hoog. Ons Herbriden plan vergeten we gewoon en schorten het op naar een andere keer. Het weer is trouwens erg slecht, regen, regen en nog eens regen en dat blijft nog even zo. Noord Schotland is voor ons nog onontgonnen gebied en daarheen zullen we onze reis vervolgen, of we besluiten richting York te gaan. Alle opties open.

Op dit ogenblik staan we op Skye op een landtong met de wind gierend rond de caravan. Wat ben ik blij met onze verwarming die dit aankan.  Dit wordt een onstuimig nachtje daar kun je zeker van zijn.

Up North

We zijn een week weg en we hebben veel beleefd. De gathering was een succes.

Het is leuk andermans Airstream te zien zoals de heel oude, met een bad erin of een moderne waar je zomaar een motor in kunt rijden. Die Airstream (Eddy Bauer type) weegt 3100 kilo en er staat een enorme truck voor. Daar zijn wij echt klein bij.

De motor gaat achterin. Totaal gewicht 3500 kilo!! excl. auto.

Badkamer in een vintage Airstream

 

 Gisteravond met de laatste stayers van de gathering in een pup gegeten. Het was reuze gezellig.  Vanmorgen afscheid genomen en in een ruk 400 km doorgereden. Het regende ouderwets en het bleef maar regenen. Wat kan het hier nat zijn. Het landschap verandert langzaam van vlak naar heuvelachtig. Tegen vijf uur is het opgeklaard en breken de wolken.

Omdat we een waterfilter nodig hebben en de auto stekker aan vervanging toe is besluiten we langs de Airstreamdealer te gaan. We zijn toch vlakbij. Ook lekt ons nieuwe raam en daar moet naar gekeken worden. Waarschijnlijk een popnagel die niet helemaal aansluit of een lekkende seal. Dit blijkt het geval te zijn en morgen vroeg willen ze het verhelpen.

We staan dichtbij een auto service station met kampeer mogelijkheid, waar een boeren winkel is met hebbedingen en home made pie. Ik koop een lekkere fles cider, wel verdiend na al dat rijden. Dat is genieten vanavond.

Als morgen de caravan weer tiptop is gaan we verder richting Schotland. We hebben nog niet echt een idee waar we heen gaan. Het wordt tijd om een boekje te gaan lezen.

Lezing, Kew Garden en Camping.

Pine Wood studio:  Vol verwachting zijn we naar de Pine Wood studio’s gegaan. Hier zijn beroemde films opgenomen  o.a. Gold Finger, Thunderbol en From Russia with Love. Ik had gehoopt er te kunnen fotograferen, mogelijk bij de oude gebouwen. Op tijd erheen gegaan, maar tegen gehouden bij de gate. Nee we mogen niet eerder dan half twee erin.  Maar er is een pub aan het eind van de straat, dus daar kunnen we de tijd met een heerlijke lunch doorbrengen.  De studio’s zijn nog volop in bedrijf en zien er modern uit. Dus geheel anders dan mijn verwachtingen.

Om half twee een nieuwe poging en nu mogen we er wel in. Om alles goed te kunnen zien zitten we voorraan in de zaal, uiteindelijk gaat het over belichtings technieken met video licht. Jason Lanier is hier beroemd door geworden en hij gebruikt Rotolights, die ze nu promoten. Het zijn LED lichten die zonder schaduw een prachtig constant daglicht produceren. In Nederland nog niet te koop, wel in Amerika. Het is fenomenaal te zien hoe hij met licht speelt en alles analyseert. Wij helemaal enthousiast kopen twee van de lichten. Dat wordt leuk spelen deze vakantie.

De volgende dag regent het en niet een beetje maar gewoon echt natte regen. We hadden het plan om naar Londen te gaan, maar door de koude gure wind ontbreekt ons de moed. Kew Garden ligt dichtbij en daar zijn kassen met mooie planten. Ook leuk om te doen. Aangekomen zijn er een horde toeristen Japanners, Fransen en Duitsers heb ik gespot. Eerst gaan we ons warmen in de Palmen kas dan een snelle pass naar de woestijn kas en ga zo maar door. Al met al een wel bestede middag.

Door naar Adderbury de Bo-Peep camping. Het is een mooie camping met ruime plaatsen. Hier wordt de Airstream gathering gehouden. Wij  zijn met 10 Airstreams waarvan we een groot gedeelte al eerder ontmoet hebben. Het is reuze gezellig en sávonds bij het kampvuur worden de contacten onder het genot van een biertje/wijntje aangehaald.

Vandaag gefietst en geluisterd naar Jo en Elaine die in de pub zingen. De country site van Engeland stelt niet teleur.

 

Creuse, Champagne en Thuis

Les Bregères is een gehucht, dat bij Fontanières in de Creuse ligt.  Hier hebben vrienden van ons een huis gekocht, dat ze aan het opknappen zijn. Ze willen er na hun pensioen gaan wonen. Ik had ooit de foto’s gezien van wat er moet gebeuren om het bewoonbaar te maken. Ze hebben heel hard gewerkt. De kamer is al reuze gezellig, met een prachtige schouw, een open haard en een keuken. Er moet nog veel gebeuren en vooral het dak behoeft aandacht. Het leisteen wordt vervangen door pannen en het dak geïsoleerd.  Ik bewonder hun moed. We worden warm onthaald, nadat we de caravan bij een buurman-boer in het weiland gezet hebben.  Een heerlijke maaltijd staat voor onze neus met een goed glas wijn. Het is raar weer in een huis te zijn, vooral de WC is een hernieuwde ervaring. Wij moeten in de caravan altijd een klep opentrekken met je ene hand en dan pompen met de andere. Nu hoeft dit niet meer,  weer wennen. Er wonen erg veel Nederlanders in de Creuse. De huizen zijn goedkoop, het gebied ontvolkt.  De Nederlanders vormen een  club, met regelmatige contact momenten en gezamenlijke etentjes.  

De volgende dag maken we een wandeling. Ondanks de temperatuur, die tegen het vriespunt ligt, erg mooi heuvelachtig. Veel roofvogels en koeien in de wei.  Op de terugweg moeten we door een  nat weiland. Het is goed uitkijken om geen natte voeten te krijgen. We springen van graspol naar graspol.

 

Weer verder. De weg door de Creuse is prachtig. Heuvelachtig en soms ruig. We rijden tot laat door. We zijn beide moe en het blijft regenen. Uiteindelijk vinden we toch een camping bij een boerderij in de Hauts Frênes in de Champagne. Weer een plaats om terug te komen. Ze maken zelf jam en appelcider. We kopen een fles, waarom heeft Nederland geen appelcider, zoals de Fransen die kennen. Hier is alles mierzoet.

Langs de weg.

De dag erop rijden we verder naar het Noorden en vinden laat op de dag een plekje in het gebied van de Serre. Nog 380 km te gaan voordat we thuis zijn. We staan langs de kant van de weg op een parkeerplaats bij een zuiveringsinstallatie, de wind giert rond de caravan. In de verte een kerktoren en geploegde akkers. We kruipen op tijd in bed om de volgende dag richting Nederland te rijden.

Frans oponthoud.

We zijn het erover eens dat Frankrijk mooie streken heeft. In de dorpen veel leegstand.

 

Weer rijden we over binnenwegen in de stromende regen. Bij Mons steken we de grens over. In België is het vreselijk  druk rond Brussel. Veel oponthoud om langs de ring te komen. We besluiten na Mechelen richting Eindhoven te rijden, omdat het richting Antwerpen ook vast staat.  Achteraf gezien was dit een slecht plan. Fred verrijdt zich in Mechelen en we komen tot stilstand in een doodlopende straat. Hij probeert daar te keren, maar helaas is het veel te krap. Hij zit vast tussen een hek en een plantsoentje  met een stoeprand. Het is ook lastig met zo een combinatie. Gelukkig ben ik in staat het geheel weer op de weg te krijgen met de uitstekende aanwijzingen van Fred. Wel hoor ik de as schuren over de stoeprand. Brr wat een stress. Tegen zes uur zijn we thuis. 11000 km gereden in 3,5 maand. Wel wat technische problemen, die we thuis kunnen oplossen. De waterpomp moet vervangen worden en een schakelaar functioneert niet naar behoren. We hebben is meer den 50000 km afgelegd de laatste drie jaar met de caravan. Onderhoud valt dan te verwachten.

Thuis staan er tulpen op tafel met een uitnodiging te komen eten bij de buren. Wat een super lief gebaar. Nieuwtjes worden uitgewisseld. Ook dat de buurman slechter wordt. Morgen erheen.

Het huis voelt onwennig. Groot. We hebben het niet echt gemist, die ruimte. Natuurlijk is de luxe van een afwasmachine, een wasmachine en dergelijke gemakkelijk. Maar we kunnen heel goed leven op 10 m2. Een hele troost voor als het huis te groot wordt. Dan zetten we gewoon de caravan in het weiland.

Vanmorgen bereikte ons het droevige bericht, dat Jan vannacht is overleden. Helaas hebben we hem dus niet meer levend gezien, maar hij wist dat wij veilig thuis gekomen zijn. Dat is voor ons een troost.

Drie reisdagen

Vanuit Gondesende zijn we naar Burgos gereden. De camping ligt buiten de stad en deze schijnt een mooi centrum en een kathedraal te hebben, die de moeite van een bezoek waard is.  Dus zo snel als de caravan staat gaan we richting de stad. Het is nog steeds bitter koud, tegen het vriespunt. Fred roept al dat hij een donsjack gaat kopen. Nummer hoeveel???? In de auto ligt zijn warme jas, die hem ook nog erg leuk staat. Maar hij ligt onderop en je snapt het al.

Het is een crime om de auto te parkeren, zo vol zijn de straten. We rijden wat rond en ik wil het al opgeven, als we toch nog een plekje vinden. We lopen richting centrum, het doet aan als een vestingstad. Zal het ook wel geweest zijn. Helaas blijkt de kathedraal al gesloten voor publiek, dus dit moeten we dan maar tegoed houden. Bij leven en welzijn komen we terug.

 

Vanuit Burgos rijden we naar Dax net over de Franse grens. We zien de besneeuwde toppen van de bergen voor ons, het weer is helder. Dit geeft een wintersport gevoel. Bij San Sebastiaan klimt het kwik op naar 21 graden, maar zakt over de grens weer erg snel naar 16 graden. We rijden langs een Lidl voor de boodschappen en wat doet dit Europees aan. Er is van alles te koop, vlees, champignons, wijn en chocolade. Vooral de laatste artikelen waren een luxe in Marokko.  We raken ook weer gewend aan Nederlandse  prijzen. Buiten Dax vinden we een boeren camping op het platteland. Een aardige oudere heer maakt een praatje en vindt de caravan super mooi. Hij kan er niet over uit. Het is nog heerlijk in het zonnetje en na ons kopje thee lopen we wat om de benen te strekken.

 

 

Vanuit Dax verder richting Limoge, dwars door de Dordogne via provinciale wegen.  Er komen veel herinneringen boven als ik namen als Mimizan, Arcachon, Bergerac  etc. zie.  In Arcachon belandde ik op mijn 23 ste na een verbroken verloving, bij een vriendin om uit te huilen. Het was ook de kennismaking met Cointreau en er is heel wat doorheen gegaan. Ik bleef daar een week of drie, veel wandelen en naar zee. Haar man was een autofanaat,  die reed tegen de 200 km per uur op de snelweg. Zoiets vergeet je niet.

Ook met de kinderen in de Dordogne geweest. Toen nog met tentjes. Ze waren in de leeftijd van 1,5 tot 6 jaar. Veel strand en zee, heerlijke vakanties vol avontuur. Later nog vaak terug geweest. Ik herinner me gigantische onweersbuien, we konden de bliksem vanuit de tent zien tekeer gaan. Prachtig was dat. Kanovakanties gingen ook die kant uit.

Nog later alleen met zoonlief. Hij aan het surfen ik op het strand en samen fietsen. Ik heb toen bijna een brand veroorzaakt, toen de spiritusbrander bij het navullen, de inhoud van de fles in brand stak. Gelukkig hadden we water in de buurt en een mede kampeerder kwam al met de brandslang aan. Het leverde mij een paar verbrande vingers op. Ook zo een herinnering.

 Met al dat autorijden heb je veel tijd om na te denken en besef je dat er veel gebeurd is in je leven.  Mooie dingen waar je blij van wordt en verdrietige dingen. Keuzes die je gemaakt hebt, die onbedoeld anderen pijn gedaan hebben.  Ik ben blij, dat de kinderen nu hun eigen keuzes maken en volwassen zijn.  We waardevolle vrienden hebben die ons leven verrijken. Wij kunnen genieten van onze vrijheid en de mogelijkheid hebben om dingen los te kunnen laten. Wat dat is nodig voor een ultieme vrijheid.

We staan nu ten noorden van Limoge. Op een parkeerplaats ergens bij een sportterrein. We hebben 20 liter water aan boord, dat wordt een uitdaging voor het douchen en afwassen. Het regent behoorlijk, we zetten de  grote wasmand buiten om extra water op te vangen.  Alle kleine beetjes helpenJ.

Morgen gaan we naar Les Bergères, waar vrienden van ons zijn neergestreken. Daar blijven we een dagje staan en dan verder richting huis. (800 km)

Wandeling Parque Natural de Montesinho.

Zoals eerder vermeld gaan we lopen. De eerste dag 6 km over de bergen. Het was al laat toen we vertrokken dus een korte wandeling moest nog wel lukken. We parkeren de auto ergens en lopen heerlijk langs akkers en velden, met jonge aanplant.

We zien af en toe een roofvogel en horen het gekwinkeleer van andere vogels in de bomen. Het is bitter koud met een echt gure wind. Maar toch fijn om even je benen te strekken. Doen we de volgende keer anders.

 

Dus gisteren een officiële wandeling (8,5km) op mijn mobiel gezet, met nog een 60% batterij capaciteit moet dat lukken. We starten om half twee en vinden al snel de gemarkeerde route. Het is heerlijk wandelen op een goed pad en veel mooier dan de tocht gisteren. We hoog in de bergen (1200m) en we hebben heel wijs onze regenbroeken aangetrokken om de koude wind buiten te sluiten. Het is bewolkt en af en toe valt er een spatje regen. Na een kilometer of vier komen we bij een dorpje een blaffende hond komt ons tegemoet, maar de eigenaresse zegt dat het geen kwaad kan.

We lopen langs een ouderwetse wasplaats en een waterkraan. Dat komt uit, want helaas heeft Fred het water in de auto laten staan.

 

Natuurlijk verdwalen we na een kilometer of zes. Ik geloof dat dit ons altijd overkomt. Dus weer terug naar de route en de batterij van mijn telefoon duidt aan dat ik ben gereduceerd naar 38%.

 

 En dan wordt het zwaar, we lopen langs een rivier, klimmen over rotsen, stijgen en dalen en kunnen geen kilometers maken. Het is nu al na vijven mijn mobiel valt uit. Gelukkig hadden we ook onze handheld GPS  als nood bij ons en kunnen zo de auto traceren. We hadden geen idee waar we waren.

 

 Oef hij zegt minstens nog drie kilometer, zoals een vogel vliegt en dat is recht naar boven. Fred biedt aan me achter te laten (de leukerd) en dan de auto te halen. Geen goed plan, want hij vindt me nooit meer terug in de duisternis. Verder klauteren dus met moede benen. Uiteindelijk rond kwart over zes bij de auto. Uit de latere GPS gegevens blijkt dat we bijna 12 km gelopen hebben met een behoorlijk aantal hoogtemeters. Gemiddelde snelheid 3 km per uur (niet om over naar huis te schrijven, maar we hebben ook gefotografeerd) en 4 en een half uur gelopen.

En dan realiseer je je dat je je nog wel jong voelt, maar dat echt niet meer bent. Want we zijn beide puf-af.

Gondesende, Camping Cepo Verde.

Het was lastig om weg te gaan van zo een lieflijke omgeving. We hadden ons reisschema al in de war gestuurd door hier langer te blijven. We zijn beide zo lui geworden en als je dan lekker staat is inpakken niet de eerste favoriet.  Na vier dagen nemen we afscheid van de eigenaren Bert en Thea en wensen hen veel succes met hun camping.

De volgende stop is de camping in Evora, dit is een doorgangscamping voor ons. We hadden beide moeite, die in onze herinnering terug te roepen, zo weinig indruk heeft die gemaakt. Alleen het feit dat er een super grote camper naast ons stond, bracht de herinnering terug. Laat in de middag lopen we de stad in om een beetje de sfeer te proeven. Er is een grote kathedraal en de restanten van een Romeinse tempel van Diana. In de straatjes  winkeltjes met souvenirs, vooral voorwerpen met een kurkeik look, zoals tassen, petten, sjaals etc etc.  Ook aardewerk is populair, maar te duur voor hetgeen geboden wordt. Verder vinden we niets moois.

De tempel van Diana

 

 De volgende dag zouden we ergens op een camping tegen de Spaanse grens in Alentejo zijn, we zijn afgeweken van onze route en belanden in Coimbra. Het was vroeger een Romijnse  nederzetting , het aquaduct getuigt hiervan.  Fred en ik zijn er ooit eerder geweest, toen we met rugzak en tent door Portugal trokken. Sweet memories. Coimbra is een Universiteitsstad. Veel jongen mensen in de straten.  We halen de fietsen uit de auto en suizen vanaf de camping de heuvel af. Er zijn overal eethuisjes en winkeltjes. Ik kan de verleiding niet weerstaan om voor 14 Euro een paar bergschoenen te kopen en ook Fred scoort schoenen.

Coimbra is op een stevige heuvel gebouwd, het lijkt wel een vesting.

 

Na de lunch in een heel klein cafeetje, waar men al 40 jaar kookt en opa met een vriendelijk gezicht bediend, gaan we naar de botanische tuin. Er schijnt een zwak zonnetje en natuurlijk is het hier ook winter.  De magnolia bloeit prachtig en dat geeft een voorjaarsgevoel.

 

Er zijn studenten, die aan projecten werken, een drama groep repeteert.

 

We fietsen voldaan weer naar de Airstream, het was een leuke dag.

De volgende dag verder. We hebben een super spannend boek op de e-reader staan. Daardoor te laat naar bed. De volgende dag kom ik moe overeind, als de wekker zich meldt. Ik was nog ver weg verwikkeld in allerlei complotten. We pakken onze route weer op, maar om een uur of drie ben ik het goed zat. We slaan de hoofdweg af en belanden bij een begraafplaats in het binnenland. Eerst maar eens een kop thee zetten en overleggen. We lopen een half uurtje door de omgeving, veel vogels die kwetteren, schapen en wat boerderijen. Boomgaarden met olijfbomen. Het begint te miezeren wat doen we? Blijven we hier of rijden we nog verder. Uiteindelijk toch voor het laatste gekozen en tegen zes uur rijden we de camping Cepo Verde bij Gondesende op.

De camping ligt midden in een natuurpark, Parque Natural de Montesinho, we zijn de enige bezoekers. De bossen druilen van de regen. Het is hier aardig nat, de bodem blubber. We zullen boodschappen moeten halen in Bragança, want het wordt weekend en de voorraad is geslonken. Nu doen we het met pannenkoeken, omdat ik nog wel een ei, melk en meel heb.

Morgen hoop ik lekker wandelen als het weer een beetje opknapt, het koud en nat. Het geeft me in ieder geval tijd om ons blog weer aan te scherpen.  

Quinta de Odelouca.

We zijn zeer rustig aan het inpakken en opeens krijg ik gezelschap. Een roodborstje zit op de drempel en kijkt me aan, van heb je nog iets voor me. Helaas niets en hij hipt weer verder. Even later komt hij weer terug. Weer vangt hij bot en vliegt weg. Als ik de badkamer aan het opruimen ben, zit hij tot mijn verbazing binnen op de bank en laat daar natuurlijk een spoor achter. Nogmaals zeg ik hem dat de Airstream een mooie caravan is, maar niets voor jonge vogels, waarop hij naar buiten vliegt.

Net buiten  Isla Cristina, komen we langs een lagune waar volop flamingo’s staan. We zijn zo verrast, dat we geen tijd hebben om een foto te maken, want stoppen kan niet langs deze doorgaande weg.

De volgende stop is slechts 130 km verderop. Midden tussen de heuvels van de Algarve ligt een Nederlands camping. De eigenaren Thea en Bert hebben de sprong naar Portugal gemaakt.

 

Het is een prachtige camping, met grote terrasvormige plaatsen.  Het sanitair gebouw is goed onderhouden met vloerverwarming. Op de camping is een waterzuiveringsinstallatie, waardoor zij in hun eigen behoefte kunnen voorzien.  Wat een verschil met een Marokkaanse camping. De aanrij route is heftig, over een verhard kronkelig zandpad. Maar dan sta je ook in een prachtige vallei, aan een kant begrenst door een stuwmeer.

 

De rivier de Odelouca dankt haar naam aan een legende. Een Moorse prinses werd verliefd op een Christelijke prins, die aan de andere kant van de rivier woonde. Tegen de wil van haar vader in, probeert ze haar prins te bereiken. Helaas viel ze toen in het water en verdronk. Toen het bericht haar vader bereikte riep deze wanhopig uit: ”Oh! de louca!!....”(Oh de dwaze!)

In de vallei liggen meerdere dorpjes die lokale producten verkopen, honing, olijven en kurken, gemaakt van kurkeik.

Het duurt jaren voordat de bast kurk rijp is.

De lokale flora en fauna bestaat uit, mini irissen, orchideeën, de pimpernel, affodil, munt, lavendel, tijm en cistus en vele andere plantensoorten. Verder zijn er haviken, sperwers, verschillende soorten adelaars, leeuweriken, distelvinken, bijeneters, wielewalen en nachtegalen. Dus een gebied om te bezoeken.

 

Ondanks het feit dat de zon schijnt, is de wind gemeen koud. Dit weerhoudt ons er niet van een lekkere wandeling door dit mooie stukje Portugal te maken.

De geplande route

 

Isla Cristina

Asilah,

Om zes uur opgestaan, ondanks het feit, dat ik me voorgenomen had nooit meer vroeg op te staan. De boot vertrekt om tien uur en je moet een uur tevoren in de haven zijn. We schatten, dat het anderhalf uur rijden is. Er zijn altijd die laatste moment klussen, zoals elektriciteit binnen halen, gas en water afsluiten en de pot moet leeg. Onze timing loopt perfect en om kwart over zeven rijden we weg. Het is nog rustig, het schiet lekker op. We krijgen een cadeautje mee, prachtige wolken door de opkomende zon.

Bij de haven de bekende drukte. Eerst aan een boarding pas komen, die men voor je tegen de nodige Dirhams wil regelen. Dit kunnen we zelf ook. Dan langs de politie om een stempel te krijgen, dat we vertrokken zijn en dat we onze auto of caravan niet achter gelaten hebben. Je gaat tenslotte van Afrika naar Europa. De douane door, met nog een stempel. Het duurt altijd lang, maar we zijn nu vertrouwd met de procedure.

De scanner is kapot het geheel wordt verbouwd. Een douanier komt kijken of we geen ongeoorloofde waar aan boord hebben en of er geen verstekelingen zijn. Vooral dat laatste is van belang. Ik hoorde, dat er een camper was gesnapt met vier verstekelingen in de kast en onder het bed. Bij ons alles op slot om dit te voorkomen. De haven is giga groot. We moeten naar pier treize, ik begrijp 13, als zijnde Frans. Nu die is er niet, blijkt het treis te zijn, hetgeen drie in het Spaans is. Een Spaanse maatschappij, dus een Spaanse bemanning. We staan rustig te wachten. Fred merkt op dat het al kwart voor tien is en dat ze mogen opschieten –de optimist.  Het vervelende is, dat je nooit weet hoelang het duurt en wat ze willen. Er worden vrachtauto’s geladen, weer allemaal achterste voren. Uiteindelijk zijn tegen elf uur de personen auto’s aan de beurt. Die gaan er voorwaarts in. Het is niet erg druk, dus mogelijk kunnen we aan boord keren. We zien wel als we over zijn.

En dan weer wachten met koffie. Boekje erbij. Tegen twaalf uur klinkt de fluit en zijn we weg. Het is maar een klein uurtje varen. Aan de overkant gaat het allemaal sneller. Eerst de vrachtauto’s eruit en dan kunnen we inderdaad ronddraaien. Het Roll on Roll off systeem is in deze oude boten nog niet uitgevonden.

Aankomst in Algeciras

 

Ja……. en dan ben je in de geordende wereld. Geen overstekende mensen meer op de snelweg, geen taxi’s die voor je neus stoppen. Hekken rond de weilanden om vee binnen te houden. Geen moskee die oproept tot gebed. Ik merk dat ik dat geluid nu zelfs mis, zo waren we eraan gewend.  Maar, een prachtig landschap, want mooi is Andalusië wel. We strijken aan het eind van de dag neer op een camping bij Alcalá de Los Gazules. De camping ligt in een dal omgeven door bergen. Een mooi wandel gebied, maar we willen door. Via Portugal, Spanje en Frankrijk naar huis. Dit is weer zo een paradijsje om terug te komen.

We hebben een reisschema opgesteld. Zodat we eind februari thuis zijn. In dat schema is ruimte om op interessante plaatsen in Portugal iets langer te blijven.

De dag erop in Isla Cristina gestaan. Een vissersdorp, met grotere en modernere boten dan in Marokko. Aan het strand worden kokkels gevangen door met een net, dat over een bak gespannen is, over de bodem te schrapen. Achter de bak een autoband om het net op spanning te houden.  Een vernuftig systeem. De bak schept zand, dat door de achterwaartse beweging van de man, die de bak trekt, wordt gefilterd en de kokkels blijven achter in het net. Puur handwerk en wel koud, want ze staan met hun voeten in het water op een zandplaat.

Er zijn veel strandvogels en in de lagune geloof ik kraanvogels.

 

Een jukel van een kwal.

 

We gaan in het plaatsje lunchen, dan hoef ik vanavond niet te koken. We bestellen gegrilde gamba’s met brood. De gamba’s zijn mooi gekruid en liggen op zeezout. Echt een traktatie. We zijn deze temperaturen van rond de 10 graden niet meer gewend. We eten met  dikke jas aan .

Na ons boodschappen rondje zijn we weer terug, morgen verder.

Laatste uurtjes in Marokko

We hebben de beslissing genomen morgen over te varen.  Vandaag druk met opruimen. Caravan gewassen, de laatste was gedaan, auto schoon gemaakt en ingepakt. Al met al een hele tijd mee bezig. Onze laatste Dirhams uitgegeven aan vlees en vis, plus een fles wijn. Helemaal de tol vergeten dus terug naar het dorp om tolgeld te halen.

Riet en Henk, onze Nederlands buren, zijn ook vertrokken met iets meer zelfvertrouwen dan toen ze hier aankwamen. Maar dat zijn geluiden, die je wel vaker hoort als mensen voor het eerst naar Marokko gaan. Ik heb helemaal geen zin om over te gaan, maar aan alle goede dingen komt  een eind.

Gisterochtend weer naar de Berber markt geweest en ik heb een Berber hoed gekocht. In de caravan niet praktisch, veel te groot wat betreft zijn omvang. Hij geeft heerlijk schaduw over je gezicht. Ik word wel nagekeken met het ding op mijn hoofd. Lachen.

 

Gisteren  op het strand gelopen. We zullen de zee missen.

Fred was enorm geïnspireerd door de schuimkoppen op het strand. Hij heeft mooie plaatjes geschoten.

 

We zullen via de Algarve naar huis rijden.  Helaas geen internet in Portugal en Spanje en hoe het dan op de campings is ,weet ik niet. Ook Frankrijk is vaak lastig. Dus mogelijk even radiostilte, niets om je zorgen over te maken. Het plan is eind Februari thuis te zijn.