woensdag 16 juli 2025

9 dagen Nederland, Weerribben en Bakkeveen.



Het is alweer even geleden dat ik geschreven heb. Nadat we teruggekomen zijn uit Engeland voelden we de behoefte toch nog even ergens anders heen te gaan. Gewoon de zinnen verzetten. Dat resulteerde in vier dagen Terschelling. We stonden op een kleinschalige boeren camping. Hij was nog niet open, maar de gastvrouw ontving ons met open armen. 




We hadden ons voorgenomen om s’ochtends vroeg op te staan. De wekker ging om half vijf. Het licht is dan mooi en de zon kwam op aan de goede kant van het wad. De ochtend gloed was prachtig en vormde een serene ervaring. Hier houd ik van.  Op het wad stonden meerdere fotografen. We herkennen de club van Theo Bosboom een bekend landschaps fotograaf. Zijn leerlingen betaalden een kleine 1000 Euro voor vier dagen. 






Een paar dagen later kwamen we ze weer tegen op een andere plek. Hilariteit alom. 

Deze fotoreizen worden aan de man gebracht met unieke locaties van ervaren fotografen dus zo uniek was het niet. 


We hebben vier mooie dagen gehad en de herinnering blijft.





Nu zijn we vertrokken voor een weekje Nederland naar de Weerribben in de kop van Overijsel. Door de aanleg van de Flevopolder zijn stadjes als Blokzijl, Jonen en Vollenhoven geen vissersplaats meer. Het water heeft plaatsgemaakt voor land. Overal worden bollen verbouwd en aardappels. Veel koeien in de wei. Echt Nederlands landschap met prachtige luchten.






Er stond een voordeur open in Blokzijl!



We blijven hier vier dagen dan door naar een camping die ligt op de grens van Friesland, Drenthe en Groningen. Het schijnt een luxe camping te zijn met een gerenommeerd restaurant. 


Vandaag een kleine 30 kilometer gefietst. Dat was lang geleden. Door een navigatie fout kwamen we in Giethoorn terecht. Een plaats ingenomen door toeristen. Het was er niet zo druk als dat we gewend waren van een vorig bezoek. Ook geen Chinezen gespot. De fluisterboten voeren in file door het water. Big business. Wat wel opviel waren de Indiërs. Zijn dit de nieuwe chinezen?

Moe en voldaan zijn we weer terug bij de camping. Het weer is goed evenals het humeur.

De dag erna een tochtje naar Blokzijl. We lopen rond langs de haven in het centrum. De terrassen zijn druk bezet. Voor de huizen zitten mensen te genieten van het mooie weer met een glas roze of witte wijn. We komen in contact met een authentieke Blokzijler. Zijn huis is van 1696. Ze vertellen dat het vermakelijk is zo over de haven te kijken, vooral als er huurboten gaan aanleggen. “Ma wil links en Pa wil rechts”.  Het resultaat is dan niet fraai, met een hoop bombarie. 

Wij kopen ook een flesje wijn om in stijl te blijven en maken de rest van de nasi klaar. Weer een prima dag gehad. 







Vandaag weer lekker gefietst, nogmaals 25 kilometer richting Kalenberg. De andere kant uit in dit mooie stukje Nederland. Vroeger heb ik hier met de kinderen veel gekanood. Je zag dan alleen de hoge beschoeiing. Nu met de fiets zie je het landschap en bijna niet de kreken en sloten. De uitgestrektheid is overweldigend. Veel grasland af en toe een boerderij met vee in de wei.

Zondag hebben we een rustdag gehouden. Betalen de camping en maandag weer verder richting Bakkeveen.


Onderweg valt en zomaar een vogel uit de lucht, die lijkt op een ooievaar. Hij heeft een zwarte snavel. We stonden al stil om een boterham te eten, Fred loopt erheen. Ik roep hem na  niet aanraken i.v.m. vogelgriep. Dat is aan doveman’s oren gericht,  want hij tilt de vogel op en legt hem aan de kant van de weg. Inmiddels ontstaat er een kleine file. Een man komt erbij en besluit hem naar een vogel centrum te brengen. Mogelijk is hij gewoon verzwakt door de warmte en een lange tocht.


Met een kleine vertraging op de camping “de Drie Provincien” in Bakkeveen aangekomen. Dit is wat je noemt een “ECHTE” camping. De plekken zijn royaal en met haagjes, zodat je niet meteen bij de buren binnen kijkt. Er zijn ook verschillende categorie plaatsen met bijbehorende prijzen. De standaard (charme) plaats, de uitzicht plaats en een vijver plaats. De laatste voor de vissers interessant, vrouwlief kan  vanaf de kant toekijken. Het bijbehorende restaurant is het beste camping restaurant van Nederland. Je moet het reserveren. 

De Restaurant prijzen zijn schrikbarend, dus ik denk niet dat dit hem word. Voor 35 pp kan ik zelf ook lekker koken.

De douche is begrenst op 5 minuten en er gelden mij teveel regels. Zo moeten de caravans allemaal in een rij staan met de luifel naar het midden gericht. Geen tenttapijt in de voortent, ik zal de rest van de vijf pagina’s tellende regels niet opnoemen. En internet mag je op twee verschillende apparaten gebruiken. Ik dacht dat dat echt verleden tijd was.


Als ik deze camping vergelijk met de mini camping waar we eerst waren dan snap ik niet waarom ze 35 euro per nacht durven te rekenen. We hadden onbeperkte goede internet ontvangst, een aardige gastvrouw, douchen zonder problemen. Nu ja weer een ervaring rijker.

Wat wel heerlijk is, is dat de frites boer hier aan het hek staat. Vanavond de “gezonde” maaltijd gegeten van twee loempia’s met frites.



Een camping is altijd een bron van vermaak. Men zit onder de voortent en kijkt wat er langs loopt, al dan niet met een glaasje wijn. Af en toe wordt er een blik gewisseld. Ook de onuitgesproken vergelijking tussen de camper en caravan bezitters is mooi te zien, als je de signalen oppikt. Waar kampeer  jij in, wat heb je aan boord? niet eens een wasmachine of erger afwas machine? Hoe groot is jouw caravan en dan ook nog wat kost hij? 

Vooral de laatste vraag wordt vaak gesteld, want onze Hero is relatief onbekend.

Wij zien er ook uit als zigeuners. Een voortent is bruin beige een luifel gemaakt van een Esvo tent. De andere kant heeft de Bushwakka luifel zonder tentstokken. Om de zij-regen buiten te houden heb ik daar weer een stuk tent luifel aan bevestigd, die ik op marktplaats in de aanbieding vond. Het staat niet echt strak maar is functioneel. Onze home made keukentent is grijs, dus een aardig allegaartje. Hier eten we bij koud weer, drinken een glaasje wijn of doen een plas in de potti potti. 

Al met al een bijzonder geheel.




Het mannelijk geslacht vindt onze caravan stoer het vrouwelijk geslacht moet er niet aan denken. Het is niet meer dan een bed op wielen, maar wel eentje die goed geïsoleerd is met een heerlijk bed en zo knus. 


Vanavond was er een marktje waar lokale producten worden aangeboden. Er stond iemand met honing en iemand die wat fruit uit eigen tuin verkocht. Rode bessen, zwarte bessen en kruisbessen. De visboer deed goede zaken met kibbeling en gebakken vis. 

Een man verkocht kaasjes van zijn geiten boerderij en verder hield het op. Wij hadden al -home made- lasagne gegeten. De beurs bleef gesloten op een pot honing na.


Woensdag 16 juni.

Vandaag voor het eerst regen. Weinig haast om op te staan en heerlijk tot half tien geslapen. We slapen hier veel, heerlijk. Roden ligt hier een half uur rijden vandaan en daar is een grote camping zaak -De Kampeerhal. Als ik op het web zie dat ze camping gas in de aanbieding hebben en wij best wat kunnen gebruiken is de beslissing snel genomen. Op naar Roden. De winkel is groot, door de vakantie drukte ook druk. Je kent het wel jengelende kinderen, overspannen ouders, want ze willen op vakantie en hebben van alles nodig. Schichtig rondlopende medewerkers in de houding “ik ben er niet, want ik moet voorraad aanvullen”. Kortom een levendige boel.

Fred heeft behoefte aan een korte broek, naast het gas, toilet vloeistof, elastieken voor de tent en nog wat prullaria. 

Ik wil een andere koekenpan. Het ding dat we nu hebben past niet goed op het gas en dreigt iedere keer van het kooktoestel te glijden. Ook die vinden we, wat een hoeveelheid spullen hebben ze hier, je zou bijna keuze stress krijgen. Na een kop koffie vertrekken we weer naar de camping, waar de pan wordt uitgeprobeerd met gebakken aardappelen en een Duitse biefstuk. Sla erbij en de maaltijd is compleet. Zaterdag rijden we naar huis. Deze korte vakantie bevalt best goed, omdat het weer zo meewerkt. 



maandag 10 maart 2025

Liverpool en Dover

We komen op dinsdag in Liverpool aan, één dag voor de begrafenis. 

Anja, mijn zus, had vol optimisme gezegd, dat we voor het huis kunnen parkeren. Wat ze er niet bij verteld had, is dat de ingang met een hek schuin op het huis staat. Ik heb twee rondjes gereden, voordat ik in de gaten had, dat er een smal straatje tegenover het huis is. We zijn bijna 10 meter lang. Na enig geklungel lukt het me om schadevrij in te draaien.





An is blij ons te zien. Eveneens als mijn nicht Kiki en haar vriend Ashley. Mijn broer Piet, is ook aanwezig. Ik heb geen goede verhouding met hem, hij is kampioen nare opmerkingen maken. Toen ik na de zoveelste opmerking het zat was, heb ik hem duidelijk gemaakt dat ik hier verder geen zin meer in heb. Het hielp. Hij is vreselijk cynisch. Waarschijnlijk ook ongelukkig door het verlies van zijn vrouw en dochter en de pijn in zijn lijf.


An ziet vreselijk op tegen de begrafenis, wat logisch is. We proberen haar zoveel mogelijk af te leiden en te helpen waar het kan. De volgende dag vertrekken we naar de Cathedral. Hier zijn ook Patrick en Anya, (neef en nicht) met hun kinderen. De dienst is traditioneel. Er is een voorzanger met een prachtige stem. Rick mag bij de gratie gods 4 minuten iets vertellen over zijn vader, wat niet gebruikelijk is.

Na de dienst gaan naar het werkelijk enorme oude Ierse kerkhof aan de andere kant van Liverpool. Daar is een familie graf waar zijn moeder en grootouders begraven zijn. Hij wordt er bijgezet. We strooien witte rozen op het graf. Na nog een laatste woord gaan we met zijn allen naar de pub. 





Tony, de beste vriend van Charley vertelt over hem. Zijn studententijd en hun diepe vriendschap. Charley heeft samen met Tony en andere vrienden een band gevormd en gestudeerd. Ze speelden in pubs, Ierse muziek een traditie die is over gegaan op hun kinderen. Ook vandaag is er muziek gemaakt dat ontlaadt de sfeer enorm. Na de maaltijd vertrekken we naar het huis van An. Ze is blij dat het achter haar ligt. Tot nu toe steeds druk geweest met de afhandeling. Nu eindelijk tijd tot bezinning.


s’ Avonds komen Patrick met Anna nog langs. Ook Anya blijft met haar drie kinderen en man slapen. We kletsen bij en ze hebben veel vragen naar onze kinderen. Het is goed zo.

 

De dag erop is het stralend weer, zonde om binnen te zitten. An neemt ons mee naar een oude abdij, het Mamilton plein en naar een park, dat model gestaan heeft voor het Central Park in New York. Ik geniet van een kop koffie in de zon, de vogels om ons heen, het meer met watervogels en de grijze eekhoorn, die hier prominent aanwezig is. 








Dan is het ook voor ons tijd om te vertrekken richting Dover. De avond ervoor hebben we  ingepakt, we sliepen binnen en dan verhuis je van alles, zoals toilettassen, tabletten, kleding etc vanuit de caravan. 

An’s huis een oud patriciër’s huis, heeft 33 trappen. Het is een klus om steeds naar boven en naar beneden te lopen. Er zit nog een enorme kelder onder, met een heuse schuilkelder.





Met de belofte van An om snel langs te komen, gaan we op pad. Ze heeft ondertussen de zeer grote camper ingeruild voor een kleinere VW bus. Dan kan ze makkelijker bij vrienden komen. 

Het is zondag en de reis loopt vlot, tot het moment dat onder Londen de M25 is afgesloten. Kilometers aan auto’s die langs alternatieve wegen gestuurd worden. Zo ook wij. Op zeker moment moeten we over een bruggetje, dat zo smal is dat de caravan er maar net door kan. Aan weerszijde staan paaltjes. Met beide wielen half op de stoep, lukt het. Ik had er niet aan moeten denken als het mis gegaan was, want er stond een enorme rij auto’s achter ons. 


We besluiten door te rijden naar Dover om zo nog een dag aan zee te hebben. Inmiddels is het donker geworden.





Vandaag gewandeld langs de kliffen. Hier nestelen de meeuwen. Er vallen regelmatig brokken steen of liever krijt van de metershoge rotsen. Na de nodige foto’s gemaakt te hebben gaan we lekker in de pub eten. Mosselen met frites. Thuis een slaapje, ik word gewekt door mijn ex-schoonzus, die met feliciteert met de zwangerschap van mijn zoon. Er komt weer een kleinkind. Goed nieuws, dat me blij maakt.

Morgen over naar Duinkerken.


dinsdag 4 maart 2025

Drie dagen Wales.

De boot vanuit Dublin vertrekt om 8 uur s’ochtends, volgens onze tickets. Dus plotten we erop om 6 uur in de haven te zijn. We varen met Irish Ferries.

Op een bereikbare afstand van Dublin vinden we geen camping, maar wel een parkeerplaats bij een busstation. Er zijn twee wat grotere parkeerplaatsen, voor de slagboom op twee meter hoogte is. Dit zie je veel om campers tegen te houden op parkeerplaatsen. 

Maar welke idioot slaapt nu op een busstation?



Het is een onrustige nacht, om 5 uur staat de wekker.  De bussen rijden vlak langs de auto met volop licht. Gelukkig stopt dit in de nacht. Als de wekker gaat zijn we, in 33 minuten (ik heb geklokt), op pad na een minimale opfris beurt. (Natte washandjes, zijn in deze een uitkomst).

We staan rond half zeven op de kade en worden vrij snel ingeladen. Tot onze verbazing vertrekt de boot om zeven uur i.p.v. acht uur. Ik denk aan zomer tijd, maar dat zou automatische veranderen op onze mobiele telefoons. Bij navraag blijken we toch een uur eerder vertrokken te zijn. Maar goed dat we op tijd waren. De Ierse zee is rustig en na bijna 4 uur staan we op Engelse grond in Wales. 




Een camping is snel gevonden, de goede kritiek die ze hebben, moet je met een enorme korrel zout nemen. Er is hier niets. De WC’s zijn matig, de douche koud en geen stroom. 

Het gebied is commercieel. Zie je een waterval, dan moet je betalen, een gratis parkeerplaats bestaat niet. 

Berg beklimmen is een populaire sport naast wandelen. Men loopt met dikke bolders (matrassen) op de rug. Die leggen ze neer voor als ze naar beneden tuimelen. 


We hebben twee mooie dagen gehad en lekker gewandeld. Erg rustig aan gedaan en veel geslapen.






Vandaag stormt het met een gure wind. Zoals mijn buurman zei: “it is a bit chilly”. Een tocht naar een meer hebben we gestaakt, wat een klim was dat. Fred denkt altijd te gemakkelijk over dit soort tochten. Hij kreeg een jaap in zijn duim, toen hij tussen een hek kwam. Een pleister en betadine verhelpt het euvel.

In het dorp 12 kilometer verderop halen we pizza’s. Op de houtkachel maken we die warm als avondmaal. Het stormt vreselijk in de tent, alles klappert en beweegt, zelfs de kachel. Erg warm wordt het niet. Het is een onrustige maaltijd.

Morgen naar Liverpool, straks op tijd naar bed.





r

zaterdag 1 maart 2025

Laatste dag in Ierland

Via Kerry zakken we verder af naar het zuiden. Het weer blijft mistroostig, maar de bergen zijn prachtig. Wederom smalle paadjes, geen mensen en veel schapen grazend op een lage begroeiing. De rotsen kleuren mee met het licht, prachtig is dit. 

Ons doel is om naar een oud collega en kamergenoot te gaan, die bij Cork wonen. Ik heb ze in 17 jaar niet gezien, maar wel contact gehouden. Best spannend..


,

-


Bij hen worden we hartelijk ontvangen, we bewonderen hun huis. We hebben een bed, met eigen badkamer. Hoe luxe is dat en natuurlijk de WC niet te vergeten. Hier wordt je lui van. We kletsen tot in de kleine uurtjes over vroeger en halen veel herinneringen op. Dit alles onder het genot van een goed glas wijn. De heerlijke lamsbout is aan Fred niet gespendeerd, hij krijgt een eigen gerecht. We worden zelfs beloond met een dikke vos, die langs de tuin loopt.


Op aanraden van Tim, gaan we de volgende dag een tour maken naar Kinsale en de kust. 





Kinsale is een authentieke vissershaven. Het heeft oude huizen, de café’s zitten vol. Het is een kleurrijk dorp. Nadat we de nodige kilometers hier hebben gelopen, rijden we door naar de Timoleague Friary. 

Het klooster is gesloten door Hendrik VIII en Cromwell na onenigheid met de paus. Het klooster uit de 13 de eeuw is in verval geraakt en gebruikt als begraafplaats. 




.


Het is verbazingwekkend hoeveel ruïnes Ierland heeft, alles met een eigen geschiedenis. We rijden verder naar “Old Head”. Een smal schiereiland. Je kunt naar de zee kijken vanuit hoge kliffen. Er staat een fikse bries. 


.

Aan de andere kant van de weg gaat het pad naar beneden. Fred is al op weg. Ik volg hem twijfelachtig, omdat het gras op een klei laag groeit. Natuurlijk slip ik weg, waarna ik getrakteerd wordt op een preek van Fred, hoe ik mijn voeten moet neerzetten. “Maar met blubber schoenen heb je echt geen grip”, antwoord ik. Mijn broek en jas zijn vuil, mijn toestel valt mee. 

Ik ga terug en raad Fred aan hetzelfde te doen. Hij eigenwijs loopt verder. Vijf minuten later komt hij ook naar de auto en niet een beetje vies, maar erg vies. Hij is op zijn achter hoofd gevallen en doorgegleden. 

Nadat alles opgedroogd is, was het makkelijk de modder te verwijderen, weer iets geleerd om geen onnodige risico’s te nemen.


Nadat we afscheid genomen hebben van Tim en Máire rijden we door richting Dublin. We vinden een parkeerplaats tegen de heuvels aan bij een begraafplaats. De zon schijnt een waardig afscheid van Ierland. Morgen om 8 uur vertrekt de boot van Dublin naar Holyhead, bij Liverpool. Woensdag de begrafenis van Charley, ik zie er vreselijk tegenop.


.