Najaars belevenissen.

Na ons Airstream weekend in België is onze Airstream aan een schoonmaakbeurt toe. Hij zit behoorlijk onder de modder, vooral op het chassis. Thuisgekomen neemt Fred de tuinslang in zijn hand, spuit 'm van onder tot boven schoon en zet hem dan boven tot onder in de polish. Onze Airstream komt als herboren uit deze actie tevoorschijn.

We wisten dat er geen directe plannen voor weggaan meer zouden zijn, door een rijk gevulde agenda.

Begin oktober had ik me ingeschreven voor het ultimate fotoweekend in Emmeloord. Voor ons handig om de Airstream mee te nemen. Donderdag middag om vier uur komt Fred er achter dat het fotoweekend op vrijdag begint en niet op zaterdag. Dus NU weg. Rennen, we hebben nog nooit zo snel ingepakt. Als een machine laden we handdoeken, voedingswaren, dekens en kussen in. Na een dik uur zijn we vertrek klaar. Watertanks gevuld, gas gecontroleerd enzovoorts.

We mochten op de parkeerplaats staan van Frank Doorhof’s studio. Hij geeft deze fotoweekends. Ik bel nog snel op om te vertellen dat we niet voor negen uur arriveren ipv vier uur zoals de bedoeling was op vrijdag.

Omdat we toch al laat zijn maken we een stop in een wegrestaurant bij Leliestad en genieten van het niet hoeven koken.

Als we bij de studio arriveren, is er meteen iemand va de beveiliging die vraagt of we bij de studio horen. Ons ‘ja’ klinkt eenduidig. Ook de politie komt nog even een kijkje nemen, we voelen ons veilig.

De volgende dag vol verwachting de studio ingegaan. Het was een heerlijke ervaring. Veel geleerd over studiofotografie, buitenverlichting etc etc. Fred heeft zich vermaakt door te gaan fietsen in de wijde omgeving. Schokland was prachtig 's ochtends vroeg. 's Avonds heeft Fred gezellig meegegeten met de groep.

Op 19 en 21 oktober vond in Eindhoven de Dutch Design week plaats. Jonge ontwerpers die hier exposeren. We hebben onze kleine fietsen meegenomen om zo mobiel te zijn.  De auto kon buiten Eindhoven blijven staan. Er was veel te zien. Er waren materiaal gerelateerde thema’s, kleur gerelateerde thema’s, producten en veel gezelligheid. Het was er behoorlijk druk, ondanks de maandag. We maken beide foto’s voor onze fotoclub, want die overlaadt ons ook met opdrachten voor de clubavonden.

31 oktober naar Amsterdam, de Reispixperience. We kunnen lezingen volgen en ons inschrijven voor een workshop. Fred start om half negen met urban fotografie. Dus vroeg op pad om op tijd in Amsterdam te zijn. Zelf heb ik gekozen voor het thema straatfotografie.

Er worden continue lezingen gegeven en prachtige foto’s getoond. Mocht je interresse hebben voor fotografie is dit een aanrader.

Jan Vermeer is een fotograaf die houdt van de bittere koude. Hij zoekt Alaska regelmatig op. Hij wilde daar in de middle of nowwhere een bepaald rund fotograferen. Omdat de mensen zich hier vervelen, er staan echt maar een paar huizen, schiet de bevolking op alles wat dier is en zich beweegt. De ossen zijn super schuw. Hij weet een jager te vinden die hem met zijn sledehonden naar de ossen wil brengen. Hij neemt plaats op een slede bij min 40 graden. De jager zet de slede in de goede richting en geeft de honden een fluitsignaal dat ze kunnen gaan rennen. Moet er van richting verandert worden dan krijgen de honden weer een signaal om te stoppen. Hij springt van de slede en wijzigt die van richting. Weer een fluitsignaal, maar helaas springt hij mis en gaan de honden er vandoor. Jan probeert van alles om de dolle rit te stoppen, maar ze reageren niet op ho hooooooo trekken aan de leidsels en wat dan ook. Het zijn ook poolhonden en die spreken geen Engles of Nederlands.

Hij realiseert zich dat ze ooit wel moe zullen worden en stoppen en dat hij niet langer dan drie uur kan overleven. Spannend. Als kilometers verder de honden inderdaad stoppen, maakt hij van de gelegenheid gebruik om de slede te keren zodat ze bij een volgende run inderdaad terug lopen. Opeens gaan de oortjes omhaag en wordt het signaal van de eigenaar opgepakt. Oeps weer een dodemans  rit naar een breed lachende eigenaar die zijn duim omhoog steeks. Uiteindelijk vinden ze de ossen en kan hij toch zijn foto’s maken.

Kijk eens op zijn website.

Laat in de middag volgen we een lezing van Bas Meelker. Ook een parel van de Nederlands fotografie. Hij specialiseert zich op landschappen en steden. Hij maakt gebruik van Lee filters, voor de nietkenners hiermee kun je sluitertijden verlengen en een dromerige admosfeer creeeren.

Bij zijn stadsgezichten vertelt hij dat hij wacht op het juiste moment dat de lucht dezelfde lichtintensiteit heeft als het omgevings licht. Daardoor krijg je prachtige reflecties van het aanwezige licht. Ook hij is het moeite waard om zijn website op te zoeken.

Op 1 november ben ik gevraagd om een modeshow te schieten in Amsterdam. Brr zenuwen, nog nooit gedaan. De modeshow was een benefiet modeshow onderdeel van een groter programma. Het werd georganiseerd door Marokkaanse vrouwen, de opbrengst gaat naar Marokko voor onderwijs en voedsel voor arme Marokkaanse kinderen. Er werden geen mannen toegelaten. Je kon er je haar laten knippen, je handen in de henna zetten, heerlijk eten en alcohol vrije coctails drinken.

Ik houd me bezig met het fotograferen van de voorbereidingen en de make-up.  Later zou  de show plaatsvinden, waarin prachtige avondjurken getoond werden.  Het was een hele ervaring voor mij, deel te nemen aan een hechte gemeenschap als duidelijk hollandse. Iedereen raakt je even aan om te verwelkomen en is hartelijk. Publiek mag absoluut niet gefotografeerd worden.

Na de show lopen we de kelder in om daar nog wat foto’s te maken.

En daarna natuurlijk de nabewerking. Veel werk!!!. Ik leer veel van photoshop. Het kost dagen alles op de rit te hebben, maar iedereen is dik tevreden.

 7 November. Dagje Antwerpen met Merel. Het is zo bijzonder om met je volwassen dochter te gaan stappen. Kalle haar zoon vroeg waarom ze dit ging doen. Waarop ze vertelde dat hij ook wel eens met haar op stap ging en zij het leuk vond om met haar mama op stap te gaan. Hij denkt na en schijnt het te snappen. Vraagt daarop: “gaan jullie ook naar de dierentuin?” Dat is voor hem het ultime uitje. Nu dat hebben we niet gedaan. Eerst naar de markt gelopen waar het stadhuis open is in het weekend. Er is een tentoonstelling over Antwerpen en het stadhuis. Dit geeft een goed inzicht in de geschiedenis van de stad. Het stadhuis wordt verbouwd en de bouwtekeningen zijn er te zien.

Daarna gezellig koffie gedronken en nog gewinkeld. Tegen zes uur een restaurant gezocht, om daarna op een minuut na de trein te missen. Ik baal want doordat ik in Dordrecht op de boemel naar Culemborg stap ben ik niet eerder dan half twaalf thuis. Ik maak van de gelegenheid dan maar een deugd en maak foto’s van het station dat prachtig is. Een heerlijke dag met een lieve dochter.

Terugreis rustig.

9 November naar Glow in Eindhoven geweest. We zien er in een koepel een prachtige lichtshow. Lopen rond in de stad en fotograferen samen een en ander. We hebben toegangskaarten voor een idioot theaterstuk waarbij wij de acteurs blijken en kijken naar een lege zaal. De regisseur instrueert ons als waren we voor hem bekende acteurs. Het is erg vermakelijk als mensen moeten improviseren en iemand even met stomheid geslagen is. De leider zegt dan dat een prima reactie is, herhaal dat nog eens die blik en de uitdrukking van je lijf. Het is erg vermakelijk.

Thuis had ik de euvele moed in contact te komen met een model Patricia. Ik had haar via Facebook leren kennen. Ze gaat in op mijn verzoek haar te fotograferen. Voor de gelegenheid had ze een gouden jurk aangeschaft van Bjorn Kersten ,een veelbelovend ontwerper. Het is nog herfst en het weer is niet echt slecht. We nemen de studio belichting mee naar buiten en die werkt op de generator. Eerst in het bos en dan voor het kasteel. Ik heb bewondering voor haar moed om met een blote jurk in de kou te staan.

Het is heerlijk dit te kunnen doen en ik ben trots op de resultaten.

Ook de foto’s genomen in de stal ‘s ochtends zijn super.

Deze foto’s zal ik ook posten op mijn website, alleen kom ik er nu even niet aan toe. http://mienien.fotoport.nl

Wat we nog meer gedaan hebben? Jaarbeurs de caravan show. Ik ben wezen eten met oud collega’s Jeane en Bianca. We kwamen niet uitgekletst, de tijd was stil blijven staan. Ik heb hier een gelukkig gevoel van overgehouden. Op verjaardagen geweest. Bij Diana gegeten dit was zo warm en gezellig. Wat zijn het toch lieve vrienden. Natuurlijk naar onze fotoclub geweest, waar we onder begeleiding van een caoch een foto opdracht hebben. De verjaardag van Fred zijn broer gevierd in Scheveningen en ga zo maar door. Hoezo pensioen, ik kom tijd te kort!!

Aken

Heerlijk naar Aken geweest. De Dom is meer dan prachtig, een echte aanrader. Verder was het gezellig druk, mooie winkels en ieder twee broeken gescoord.
Het was super relaxed.
Vanmorgen zijn we een nieuwe achterruit "armer" geworden. Dit debacle, maar snel vergeten. En we zijn ook nog even wezen eten. De man had voor ons de gouden tip voor het kopen van petroleum in België. Wij stoken petroleum thuis, als het erg koud is, in de slaapkamer. Maar dat spul is in Nederland zeker 4 keer duurder dan in België. Hij stookte er ook op in zijn restaurant en het rook niet.
We gingen naar huis met een 20 liter leeg frituur olie vat, een volle buik en een goed gevoel.
Ik voeg de video in van ons weekend. Echt om te lachen, zeker onze danskunsten.
Geniet.

 

Gerendal,

Na een hele dag regen, werden we het binnen zitten zat. Om met onze goede vriend Jan te spreken hebben we ons gat verheven en hebben we een ommetje gelopen. Dit gaf me een druilerig plaatje.

Gelukkig schijnt vandaag  het zonnetje. Een mooie dag om lekker te lopen in het Gerendal. Hier hebben we mijn vader verstrooid, die ik dan even kan herdenken. Daarnaast heb ik goede herinneringen aan de week vakantie met mijn lieve vriendin Diana. Beide gedachten wil ik koesteren.

 

De wolken zijn prachtig tegen de blauwe lucht. Regen zit er nog wel, maar door de krachtige wind, waait de regen voorbij. De sleedoorn heeft volop bessen, die door een echtpaar uit de Achterhoek, worden geplukt. Ze maken er wijn van met een alcohol percentage van 20%.  Ze voegen er rozijnen en suiker aan toe voor extra smaak. Schijnt heerlijk te zijn. We wandelen verder.

 

 

Als we terug bij de auto komen blijkt dat de achterruit is ingeslagen. Ik hoor van honden uitlaters, dat het hier geregeld voorkomt. Ik baal behoorlijk. Verzekering bellen, zowel van de auto als de reisverzekering. Fred is zijn gereedschapskist kwijt, die zat behoorlijk vol. Verder missen we niet echt veel. Maar het gedoe eromheen is vervelend. Natuurlijk is het politie bureau dicht, maar ik kan on-line aangifte doen. Er komt een man van auto-totaal glas naar de camping om er een stuk plexiglas in te zetten. Zitten we in ieder geval dicht. Mogelijk is er een ruit beschikbaar, dat horen we morgen. Dan kan er zaterdag een nieuwe ingezet worden. Ik vind dit echt zonde geld, waar je zoveel andere leuke dingen voor kunt doen. En die gereedschapskist is nog niet de helft van de waarde van onze schade. Gewoon goed balen!!!.

Airstream Gathering, Zonhoven België,

 

Al heel lang geleden hebben Kai en Pieter het initiatief genomen een gathering te houden in Zonhoven op camping Holsteen in België, vlak onder Eindhoven.

 De echte Europese gathering vond dit jaar plaats in Venetië, midden in het hoogseizoen en voor velen een te dure aangelegenheid. Doordat de Airstreams zwaar zijn, meer dan 3000 kilo is geen uitzondering, gebruiken de bijbehorende auto’s ook een flinke slok. Gelukkig zijn wij klein met onze 1700 kilo.

We vertrokken vrijdag de 19^de aan het begin van de middag. Zo ver was het nu ook weer niet. Inpakken blijft een stressvolle bezigheid. Het huis wil je schoon achterlaten en er moet van alles mee. Kleding, toiletspullen, kussens, controle op de voorraad  en ga zo maar door. Ondanks onze paklijst vind ik het veel werk. Maar als je eenmaal weg bent, valt die stress, na de eerste dag weg.

De reis liep, tot vlak voor Zonhoven, voorspoedig. We hadden enige discussie over hoe te rijden en Fred was ervan overtuigd dat het zo een dikke 120 km was. De navigatie gaf 180 kilometer aan. Dus de navigatie van de vrachtwagen mode afgehaald en meteen kwam er een waarschuwing, dat er een onverharde weg in de route zat. Dat klopt, want de camping ligt aan een zandpad. Dus toen we opeens  rechtsaf moesten, aarzelde Fred niet om een bospad in te duiken. Ik had nog een protest, want het was echt een bospad en door de aanhoudende regen veranderde dit in een blubber pad. Volgens mij onbegaanbaar voor normale caravans en auto’s.

Weer bewees de Mitsibishi zijn trouwe diensten over de 4 kilometer  hart verzakkende hobbels en bobbels. Al snel was de 4 wheel drive niet voldoende en moest tractie control ingeschakeld worden. De vier wielen krijgen dan individueel grip, geloof ik. De auto gleed van links naar rechts met de Airstream erbij. Oei en we hebben zo weinig hoogte onder de Airstream, slechts 15 cm.

Nu ja we zijn erdoorheen gekomen zonder kleerscheuren en met een heleboel modder her en der. Het half uitgebloeide heideveld, dat onze capriolen gade heeft geslagen lag er prachtig bij.

Op de camping stond ons een warm welkom van de Airstream vrienden te wachten, met als volgende vraag, hoe wij in hemelsnaam de Airstream zo onder de modder gekregen hadden. Natuurlijk was er via Zonhoven een betere aanrij route, maar ja…….

 

Het was een heerlijk weekend, veel nieuwe vrienden gemaakt. We hebben gelachen en elkaars Airstreams bekeken. Er zijn heel veel stokoude modellen, die men opknapt, met een bijbehorend jaren 50 interieur. Echte juweeltjes. Een oude Airstream in Amerika koop je tussen de 3 en 6000 Euro. Opknappen en verkopen is big-business. Alleen moet je wel rekening met de bijbehorende auto houden, want dat is belasting technisch echt niet leuk in Nederland. Wat zal ik blij zijn, als ze de wegenbelasting in Europa op een lijn trekken. Voor een gelijke auto betaal je in Spanje 80 Euro per jaar, die kost hier minstens 1200 Euro. Ongeveer hetzelfde geldt voor Engeland en Duitsland.

Iedere avond hebben we een groot kampvuur gebouwd en lekker buiten gezeten. Ervaringen uitgewisseld, tips doorgegeven en nieuwe mensen leren kennen. En dan kom je ook die bijzondere mensen tegen, zoals Emma en Nigel. Zij verkoopt en ontwerpt kleding in de 50ger jaren stijl. Loopt er zelf ook in rond en gaat met hun Airstream naar festivals om een en ander te verkopen. Caroline verkoopt make-up in haar wagen, die ze als tentoonstellings wagen gebruikt en Kai heeft een tatoo shop, Monica en Harry trekken de wereld rond terwijl ze software apps ontwerpen  en ga zo maar door. Iedereen met de gedachte leve de vrijheid.

Emma met haar 50jaren Airstream.

 

Maandag zijn we als een van de laatsten van het veld gegaan. Jammer dat het weer voorbij is. De volgende meeting is eind Juni op de Hebriden, we gaan ervoor, als het binnen ons reisschema valt.

Nu staan we op een NCC terrein in Geulle, Limburg. Het regent al twee dagen en het is behoorlijk nat. Gisteren naar Maastricht geweest en een kijkje genomen in de Bookshop Dominicanen. Volgens Fred een goed gebruik van een kerk. Door de regen geen foto’s gemaakt en een stad boeit me niet echt. Wel lekker koffie gescoord bij een Nespresso winkel. Je kunt  gratis proeven, favoriet van ons pensionados. Jammer dat alle grote steden zo veel hetzelfde winkel aanbod hebben en de mooie huizen daardoor misvormd. Het publiek in Maastricht is wel een extra blik waard, want ze lopen er tiptop bij.

Nu weer regen, regen, regen. Vandaag gewoon even niets doen. Fred aan het lezen, ik PC opschonen en nog wat studeren in een boek dat ik heb liggen over belichting.

Morgen mogelijk naar Aken of iets anders. We zien wel. Ik wil in ieder geval lopen in het Gerendal en even langs “papa”. Hij is hier uitgestrooid.  Eind van de week weer terug en eind volgende week richting Emmeloord. Ik ga weer een fotocursus doen, hiep hoi.

 

 

 

 

 

 

 

 

September update.

Het is stil op mijn blog geweest. De Airstream heeft niet stilgestaan, alleen gewoon tijdgebrek en niet altijd internet. In Juli stond een kindervakantieweek op het programma in Bourtange. Bourtange is een vestingstad in Drenthe tegen de Duitse grens aan ter hoogte van Assen.  Het stadje heeft een rijke historie en is goed gerestaureerd.

De camping ligt vlak bij het stadje. Zoals gebruikelijk werden we hartelijk ontvangen door Manuela, die de week voor het tiende keer georganiseerd had. Kleinzoon Kalle was ‘s ochtends door ons op station Culemborg opgepikt en had de hele reis anderhalf uur treinen en drie uur auto goed doorstaan. Hij had er duidelijk zin in, dapper hoor voor een mannetje van vier.

Bas en Eva kwamen hun drie dochters brengen. Het feest kon beginnen. Om zes uur werd een gezamenlijke maaltijd geserveerd, bestaande uit soep en broodjes. Na een voorstel rondje werd het programma bekend gemaakt.

Bas en Eva vertrokken in de loop van de avond, nadat wij de kinderen naar  bed hadden gebracht. Dat was natuurlijk feest. Lisa en Kalle samen in een tent, Carijn en Nadine in de andere. Slapen ho maar,  het was veel te gezellig. Nu maar hopen dat het geheel niet om vijf uur wakker word.

 

De volgende dag een verkenning in Bourtange. Het kanon werd ontstoken om het kamp in te luiden. We kregen allemaal champagne en kinderchampagne. Nadine presteerde het om haar drankje voordat we gingen proosten over mijn broek te gooien. Ik keek naar beneden, waardoor mijn oren niet meer bedekt waren toen het kanon knalde. Ik liep te oorsuizen. Het deed nog pijn ook en kon me voorstellen, wat de mannen op het slagveld ooit meegemaakt hadden. Ik heb er uren last van gehad.

Het regende behoorlijk,  de tour door Bourtange viel in het water. Later zijn we het museum ingedoken, hier zagen we een film over Bourtange en de kinderen konden  elkaar naar hartenlust bekogelen op het schietterrein.

Babette vertelt spannende verhaaltjes.

Thuisgekomen bleek de tent aardig geleden te hebben van de wateroverlast. Gelukkig hadden we een reserve tent bij ons. Met behulp van een gronddeken konden de kinderen op een droge plek slapen. Nu weet ik ook weer, wat het is om met slecht weer te kamperen, met kleine kinderen.

De volgende dag was Carijn jarig. ‘s Ochtends gingen we kaarsen maken en werd ze heerlijk in het zonnetje gezet. Het was een leuke bezigheid, die nog leerzaam was ook. Iedereen ging naar huis met twee eigen kaarsen. Oma heeft ze verwend met  vreselijk slechte doch lekkere lollies en natuurlijk een ijsje.

 ‘s Avonds kwamen Bas en Eva en Oma Marianne op bezoek om de verjaardag van Carijn te vieren. Wij zorgden voor een BBQ. Carijn werd door de hele camping uit volle borst toegezongen.

De activiteiten voor de rest van de week bestonden uit speurtochten, pannenkoeken bakken, Fred de held heeft er vreselijk veel gebakken, waterspelen, voetballen, volleybal, kanovaren, kinderboerderij en vooral veel spelletjes en veel plezier. Opa en oma waren na een week gesloopt,  de kinderen hebben het heerlijk gehad.

Onze volgende activiteit bestond uit een weekend naar Ravensteijn met mijn oude TNO collega Jan en zijn vrouw Ina. Ook dit is een vestingstadje,  gelegen aan de Maas.

 

Jan heeft iets heerlijk relaxed over zich en een goed gevoel voor humor. Dat werkt aanstekelijk. Nadat zij gearriveerd waren en na de nodige plichtplegingen bij de kamp beheerders, zijn we  naar Ravensteijn gewandeld, als eerste verkenning. Ook zo een pareltje in het Nederlands landschap. Bij de caravan hebben we ons geamuseerd met een lekkere borrel gevolgd door kaasfondue.  Fred lust hier wel pap van en het was meer dan gezellig.

De volgende dag weer naar Ravensteijn. Rondgekeken, koffie gedronken, boodschappen gedaan en naar het emaille museum geweest. Hier stonden prachtige kunstvoorwerpen. Behalve emaillen voorwerpen waren er ook glas in lood panelen. We hebben er meerdere uren doorgebracht. Echt de moeite van een bezoek waard. Bij de caravan hebben we ons kostelijk vermaakt met een 30 seconde spelletje en triomino.

‘s Avonds vond Jan dat ik mijn luie gat moest verheffen. Dat kostte enige moeite door de alcohol consumptie. Op naar een rondje Ravenstein in het avondlicht. We hebben de molen gekeken, door straatjes gekuierd en langs het water gelopen. Het was een mooie warme avond.

 

De volgende dag gelopen en terrasje gepakt. In de middag kwamen zoon en schoondochter van Jan op bezoek met een adorabele pup. Het weekend was weer veel te snel voorbij. Onze terugtocht werd vertraagd door een lege accu, maar na een uurtje laden kregen we de auto ook weer aan de praat.

 

Begin September op naar Drenthe. Peter en Netty zijn over uit Nieuw Zeeland. We zijn neergestreken op een mooie Staatsbosbeheer camping de Kijl, midden in de bossen. We hebben geen wifi hier noch ontvangst van de telefoon. Dat is bijzonder in Nederland. Gisteren hebben we een tocht met een gids gemaakt  rondje de Tip. Hij vertelt over het ontstaan van het landschap, het afgraven van het veen, het ontstaan van de dorpen en de bebossing, die later plaatsvond. We lopen ongeveer 8 kilometer en het is zeer de moeite waard bij een temperatuur van ongeveer 25 graden.  Rond tien uur ’s avonds kruipen we tevreden ons bed in.

 

 

Vandaag 1 september  een fietsdag, met 40 kilometer op de teller. Peter had de tocht goed voorbereid en we rijden door afwisselend landschap via de knooppunten. Wat is Drenthe toch een mooie provincie. We lunchen in Oud Aalten in een pannenkoek restaurant. Het is een oude boerderij met de bedstee intakt. De deel en de woonkamer zijn in gebruik genomen. De ossenbloed kleurige balken geven een bijzondere sfeer.

 

De volgende dag naar Vries. Even bijkletsen met Bas en Eva en de kleinkinderen zien. Daarna weer een fietsdag en zo is de week bijna voorbij.

 

 

Vrijdag 4 September naar Ommen. Wouter en Annemieke zien we ook veel te weinig. Het zijn zulke dierbare oude vrienden. Alle kinderen en kleinkinderen besproken, foto’s gezien, gelachen en gedronken.  Het lijkt wel of de tijd heeft stilgestaan zo makkelijk pakken we de draad weer op. We tuimelen veel te laat in bed. De volgende dag zijn we bij een vouwwagen specialist wezen kijken. Fred is wild enthousiast ven een 3Dog wagen. Een snel op te zetten degelijk gebouwde vouwwagen.  Ik zie het al gebeuren in de regen en kou, ik kies voor de Airstream.

Drents heideveld.

5 September naar Cannenburgh bij Apeldoorn. Vanuit Ommen naar Heerde.  Weer midden in het bos, zonder voorzieningen. Vanavond kun je met de boswachter mee, maar ik heb geen moed. Gewoon even niets en genieten van het zijn.

Cannenburgh, is een prachtig kasteeltje. Ik heb hier een workshop gehad,  gegeven door Frank Doorhof.

De foto’s komen nog want ik ben nog niet klaar met het ontwikkelen.  Maar het was weer een leerzame en erg gezellige dag. Zondag avond naar huis gereden en toen erg druk geweest met opruimen. Niet alleen van de caravan maar de zolder verdieping stond op de agenda. Heel veel opgeruimd en naar de kringloop gebracht. Nu nog kledingkasten, beneden de boeken uitzoeken, de bijkeuken opruimen en de stal. Alles hard nodig. Dus dit jaar geen grote reis wel binnenkort richting België voor de Euro  Airstream gathering.

 

 

 

Zeilen op de Willem Jacob.

Zondag avond melden wij ons om half acht bij de haven. Daar ligt de Willem Jacob een een-mast klipper. Op internet had ik het volgende gevonden:

De Willem Jacob is bijzondere klipper, gebouwd in 1889.  Bovendeks is het authentieke schip gericht op sportief zeilen. Benedendeks is een comfortabele accommodatie voorzien van open haard, veel daglicht en comfortabele banken. Afgelopen jaren is het schip volledig gerestaureerd.  

Dat belooft wat. De schipper heeft het schip op zijn 19^de gekocht en met behulp van vrijwillers volledig gerestaureerd. Wij hadden al ontdekt, dat er geslapen wordt in stapelbedden. We vroegen ons af hoeveel ruimte er tussen twee bedden zou zitten. Ik gok op een meter, Fred op 30 cm. Nu er zat helemaal geen ruimte tussen, gewoon 22 bedden aan elkaar geregen.

Het ruim is gezellig. Een grote tafel met daarop koffie, thee en koek verwelkomt ons. Banken langs de zijkant, stoelen rond de tafel. Het interieur is wit geschilderd. De grote openhaard is met daarvoor een bank oogt uitnodigend. We maken kennis met de mede reisgenoten en schipper Tjerk. Hij vertelt ons het nodige over het schip en zijn bemanning. Er is een gids aanwezig en iemand van de Wadden vereniging.

We varen tussen 8 en 11 uur. Dan gaat het schip voor anker en zal op zeker moment droogvallen op een zandplaat. Daarna wadlopen met uitleg van de gids. Verwacht wordt dat we tegen elf uur weer in Lauwersoog zijn.

 

Het is een snel zeilschip, daarvan getuigen de vele prijzen in de kast. Ooit gebouwd voor het vervoer van stenen. Er wordt van ons verwacht, dat we de handen uit de mouwen steken om het grootzeil en de fok te hijsen. We krijgen op dek hier uitleg over.

Het varen is een hele belevenis. Als we vertrekken is het nog licht, langzaam zakt de zon naar de horizon. De temperatuur werkt niet mee, maar daar zijn we op gekleed. Behalve Fred, die vindt, dat je in de zomer in driekwart broek moet lopen.  Het is een fantastische ervaring de zee, de vallende nacht, de rust en de mooie lucht.

 

Als we om elf uur voor anker gaan, drinken we een heerlijk biertje van de tap en een glaasje wijn. Tegen een uur liggen we op bed.

 

Door de vorm van de romp is er een plank boven je voeten. Je kunt je voeten niet rechtop houden, waardoor je niet op je rug kunt slapen. Voordeel iedereen op zijn zij en geen gesnurk. Is dat even slim bedacht.

 

Veel slapen doe ik niet en om half zes houd ik het voor gezien. Ik mis jammer genoeg net de zonsopkomst.

 

Tegen  half acht wordt het ontbijt geserveerd en daarna het wad op. We krijgen uitleg over de wad dieren. Met een riek steekt de gids in de grond en laat ons de diverse wormen zien.  Het verschil tussen een vrouwtjes krab en een mannetjes krab zit in de buikschild. Die van de vrouw is rond als een bijenkorf die van de man een driehoek. Het schild van de man klapt omhoog en daaronder heeft hij twee piemeltjes. Het vrouwtje heeft twee gaatjes en zo klampt hij zich vast in de branding voor zijn daad.

Ook vervellen krabben volledig. Als ze aan een poot opgetild worden door een vogel, dan laten ze die poot los als overlevingsmechanisme. Hij groeit vanzelf weer aan.

Ze laat schelpen zien met voetjes waarmee ze zich kunnen ingraven. Dan komt de schipper vertellen dat er onweer gemeld is en dat we ons aan boord moeten begeven. Als we er net zijn, begint het te regenen. Het valt allemaal gelukkig mee.

Droogvallen aan het wad,

 

We varen voor de wind terug, magnifiek wat een snelheid dit schip haalt.

 

Als we afmeren zijn we blij dat we dit gedaan hebben, zo vlak na onze terugkomst uit Engeland.

Thuis wacht weer het gewone werk. Deze herinnering nemen ze ons niet meer af.