Port St Johns.

Het is weer een stuk rijden door glooiend landschap. Na zo een 70 km komen we in de kuststreek. Deze is duidelijk meer bevolkt. In Flagstaff is een markt gaande. Veel mensen op straat. De school is net uitgegaan, veel jongeren in uniform, die gezellig keuvelen. Alles lijkt zo ontspannen. We zijn zeker langs drie scholen gekomen. De bus, herkenbaar door het logo, rijdt af en aan en pikt mensen onderweg op. 

De politie houdt controle. We worden eruit gepikt. Mijn rijbewijs gecontroleerd en we mogen verder. Vijf kilometer verderop word ik weer aangehouden door een politie met zwaailicht. 

Wat nu weer? Ik blijk over een streep gereden te zijn, tijdens een inhaalactie. Boete 1500 Rand. 

Nu waren we al gewaarschuwd dat ze zullen proberen je dit te laten betalen, maar dat je er niet in moet trappen. Dus dan maar naar het politie bureau stel ik voor,  86 km terug. De officier heeft hier geen zin in, al laat hij dat niet blijken en vraagt of we haast hebben. ‘Nee, waarom we zijn op vakantie en het land is mooi’. ‘Omdat het een uur rijden heen is en een uur terug. Dat is dan niet anders’, antwoord ik in overleg met Fred. ‘Goed’ zegt hij, ik laat je door voor deze ene keer. We kunnen verder. (Zoals verwacht volgens onze briefing). Dit doet aan onze Marokko ervaring denken. Afrika??

Onderweg maak ik een paar foto’s uit een rijdende auto door het raam. Leuke uitdaging om een scherpe foto te krijgen. 

Tegen half vier zijn we op bestemming. Ik duik een uurtje het bed in. In het restaurant serveren ze een heerlijke curry. Omdat het bad op onze kamer lokt, maken we daar gebruik van. Het heeft geen overloop, dus toch even uitkijken als je er met zijn tweeën induikt. 

Sani Pas en Lesotho.

Vanmorgen om 9 uur moesten we ons melden voor een rit door de Sani Pas. De pas is de enige route van Zuid-Afrika naar Lesotho en tevens de hoogste bergpas in Zuid Afrika. 

Vanuit Underberg rijdt je de pas op, nadat je de Afrikaanse grens gepasseerd bent, rijdt je een flink stuk over niemandsland. Daarna ga je de grens over naar Lesotho. De grens controle is streng, maar de chauffeur Elia neemt een brood mee om de grens overgang wat soepeler te maken.

De grens van Zuid Afrika.

Lesotho grens.

Onze driver Elia is een enthousiast verteller. Hij weet veel over de vorming van het gebergte en laat ons de aftekeningen zien van de verschillende tectonische platen, die de bergen gevormd hebben door opstuwing.

Het hoogste punt ligt op 3200 meter. De weg loopt door de Drakensberg bergen, waarover hij verschillende anecdotes vertelt. We zien prachtige bergpieken, spectaculaire vergezichten, muren van zandsteen en basalt blokken in de hogere delen.

De weg naar boven is een van de gevaarlijkste onverharde wegen. Er zijn haarspeldbochten die zo scherp zijn, dat je ze niet in een keer kunt rijden, maar terug moet steken om de bocht te maken. Vandaar dat je alleen maar met een 4x4 mag rijden. 

Ik zie de restanten van een auto. Elia zegt, dat had je niet mogen zien. Het zijn de restanten van een auto met 10 ingezetenen. De auto was onbetrouwbaar en de chauffeur had gezegd, dat risico neem ik niet. Een andere chauffeur zei, ik rijd wel. Resultaat 6 gewonden en drie doden. Het was niet het bedrijf waarmee wij zijn gegaan. Gelukkig rijdt Elia erg voorzichtig. 

Na wat onderhandeling bij de grens, mogen we verder door naar Lesotho. Lesotho heeft een oppervlakte van 30.000.km2 iets kleiner dan Nederland en heeft 2 miljoen inwoners.

In het dorpje Basotho zijn we te gast bij een dame die brood op de traditionele manier bakt. Een vuurvaste pan in het vuur met houtskool op de deksel. Buiten speelt en zingt een man op een zelfgemaakt snaarinstrument. Natuurlijk toeristisch in gang gezet, maar het geeft inkomen.

Traditionele hoed en de driehoek in de vlag van Lesotho, de vorm van de Drakensberg.

Lesotho heeft door zijn hoge ligging sneeuw en meer regen. Dit water dient als watervoorziening voor Johannesberg en daardoor een bron van inkomsten voor hen. Lesotho is erg arm. De grootse bron van inkomen voor Zuid Afrika zijn de mineralen en  diamant.

Uiteindelijk stoppen we in het hoogste café van Afrika. Waar we een lunch gebruiken.

Op de terugweg haalt de mist ons in, waarmee we het zicht verliezen. Al met al was het spectaculair.

Onderweg in Kokstad gebruiken we de lunch  in het Loafers café, falafel met veel groenten.

We rijden door naar een groots aangekondigd resort in Ingeli Forrest. Onze kamers zijn nog niet op orde, dus doden we de tijd met een cappuccino. Het is het koloniale verleden dat het gebouw uitstraalt. Dikke bruine balken en zware meubelen. We maken een wandeling over het terrein.

Het zwembad is deels verwarmd, maar nog steeds te koud. We lopen naar de groots aangekondigde dierentuin, waar konijnen zitten, wat ganzen en kippen. Omdat er een spa is, lopen we ook daarlangs en maken een massage afspraak. Heerlijk ontspannen na al dat autorijden. 

Het serveren van het diner duurt eindeloos, er brandt een kachel. Dat geeft een behaaglijke warmte. Het toetje bestaande uit ijs met chocolade duurt zo lang, dat Fred mij vraagt, hoever de Zuidpool verwijderd is. 

Morgen verder richting kust.

Golden Gate Highlands

Na een tocht van 361 km aangeland in de Golden Gate Highlands. We zitten in het Glen Reenen Rest camp. Tegenover de lodges is er een camping, waar 4x4’s staan met daktenten en ook de caravan trailers van Australische of Afrikaanse makelij. 

Onderweg doen we boodschappen bij een shopping Mall. Fred zegt opeens: ”er stort een vliegtuigje neer”. Hij was echter een looping aan het maken en draaide op zijn as. Er bleek een show gaande te zijn, een hels kabaal door de laagvliegende vliegtuigen en helicopters. De omgeving was afgeladen met mensen die in de lucht staarden. En het was druk. De parkeerplaats stond overvol en er waren, zoals later bleek verkeersregelaars. 

Omdat we op de lokatie niets kunnen krijgen en er ook geen ontbijt is inbegrepen, doen we inkopen. Fred scoort een prachtige lederen cowboy hoed, staat hem goed.

Aangekomen in de lodge is het vijf uur. Weinig zin om nog de bergen in te gaan. Rond 6 uur is het donker. 

‘s Avonds schitteren vele sterren aan de hemel, de Milky Way staat recht boven ons. Tijd om te experimenteren. Ik heb geen ervaring met dit soort fotografie en het is aardig lastig om de sterren scherp te krijgen.

De volgende ochtend het park in om 6 uur voor het licht. Er staan fantastische rotsformaties van kalksteen. Ook is er een vogelkijkhut, waar we een rode wauw spotten. Er zit een Griek die in Bloemfontijn woont sinds 6 jaar en de hele wereld heeft bezocht voor vogel-foto’s. Hij zegt dat Namibië mooier is dan Zuid Afrika en vertelt enthousiast over zijn trips met een landrover en daktent. 

Morgen staat er weer 381 km op het programma. Dit soort afstanden schijnen hier normaal te zijn. De wegen zijn goed begaanbaar, vaak kaarsrecht. We r ijden op de cruise control, dat werkt hier goed. Het is niet druk, alleen rond steden. De auto loopt 1:15 en de benzine kost ongeveer 1,10€ per liter.

Straks nog even het park in. 

Game drive, Entabeni.

 Vanaf Pilanusberg is Entabeni game centre onze volgende stop. Hier moeten we om vier uur zijn, dus na het ontbijt vertrekken we. Rond 8 uur zitten we in de auto, de afstand is 275 km.

Dat zou genoeg tijd moeten zijn, maar……

Bij de plaats  Vaalwater is er een wegomleiding door werkzaamheden. We worden omgeleid over een onverharde zandweg van 42 km. 

Een grote hobbelpartij, met stenen. We komen langs mooie hekken met namen als “mooi uitzicht” of “sterke familie”. Volgens ons overblijfselen uit de koloniale tijd. In het landschap wat bomen, veel verdord gras en kleine struiken.

De schone witte auto is in een mum van tijd een stofbak. Rood zand zit overal. Tussen de deuren, op de bagageklep, de achterruit is dicht geslipt.

Ik probeer de stenen te vermijden, maar schijnbaar niet goed genoeg. Een luide knal, geeft een klapband aan. De tijd dringt ook nog, stress puntje. Alles uit de achterbak om bij het reservewiel te komen. Fred legt dit er vakkundig onder, als duidelijk is hoe de krik werkt. Gelukkig stond dit in het boekje, een slimme constructie met een haak, waarin je de dopsleutel klemt. 

Om 10 over half vier zijn we bij de poort, dan nog zo een 5 km onverharde zandweg, om in te checken. Een mooie lodge aan de rivier. Een groot hemelbed, badkamer, kast, grote open haard en een douche. Alles in koloniale stijl.  Fred wil nog douchen, hij ruikt nogal, maar helaas geen warm water. 

Op naar de ranger die wacht in een Toyota landcruiser van bijna 20 jaar oud. Een paar Zwitsers komen met dikke excuses aangesneld. Zij hadden de zandweg niet durven nemen en zijn helemaal terug gereden naar Pretoria. De VW golf heeft geen reserve wiel  en het netwerk bereik van de mobiel is minimaal tot niets.  

We stappen in, een luxe om dit met vier mensen te mogen doen. Vaak zitten er 9 of 10 mensen in zo een safari wagen. 

De gids verteld ons dat we naar het meer rijden, dat veel lager ligt. De auto heeft een lage en hoge gearing en brult als een tijger tijdens de afdaling. Je blijft met moeite op de bank zitten. De weg  is smal en stijl, met grote stenen. 

Beneden is er een laagvlakte met heel veel wilde dieren. Antilopes, neushoorns, zowel wit als zwart, olifanten, Afrikaanse eland, gazelles, impala’s, zebra’s, wildebeest, krokodillen, nijlpaarden, wat een rijkdom. We zitten nog in het staartje van de winter, helaas geen  bloem te zien. Dat is pas in November als het regen seizoen intreedt. 

Het is zo indrukwekkend en smaakt zeker naar meer, al is het hevige gehobbel in de landcruiser niet mijn ding.

Een kleine vier uur later zijn we bij de lodge. We worden getrakteerd op een bbq. Er is  een groep Amerikaanse gasten die afscheid nemen en het breed laten hangen. In het midden laait een groot vuur, lekker is dat na de koude tocht. Na de game drive waren we opgewacht door een bediende met warme handdoeken. Meteen het stof van je gezicht. 

Eerst een heerlijke salade, dan de bbq, met rundvlees en ‘boerewors’. Gepofte aardappeltjes, spinazie en mais. Toe iets met custerdvla en granberrie cake. Een lekker glas wijn er bij, wat een feestje.    

Een Afrikaanse trommelaar, geeft ons een indrukwekkend staaltje van kunnen.

Moe en voldaan kruipen we in bed na een nu wel warme douche. Er is naar gekeken en de boiler stond niet aan. 

Er staat de volgende dag weer een game drive om 6 uur en 4 uur op het programma. Evenals de dag dat we vertrekken om 6 uur. Best een vol programma. 

De mensen zijn erg vriendelijk. Iedereen vraagt hoe het met je gaat. Ik heb geen sacherijnige gezichten gezien. Wel is er een hierargie. De kokkin deelt de lakens uit aan helpers. Dan heb je het management, dat je begroet en de check in/uit doet. 

Degene die serveert en orders doorgeeft naar de keuken. Bij het ontbijt was er geen brood in het mandje en een jongere bediende werd terecht gezet. Daarnaast het huishoudelijke personeel, dat zorgt voor schone kamers, strak getrokken lakens,  badhanddoeken etc.

Op deze derde game drive zien we de leeuwen. Moeder likt de snuit van haar jong schoon. Chita’s zijn gedetecteerd, meldt de Walkie talkie. De rangers tippen elkaar, over wat waar is. Ze lopen rakelings langs ons, de ogen gericht op gnoe’s in de verte. Een giraffe houdt ze in de gaten. Opeens zetten de chita’s de vaart erin, wat een prachtig gezicht is dat. De auto in volle vaart er achteraan. De slechtziende gnoes, gewaarschuwd door het gedrag van de giraffe, stuiven weg. Helaas voor de chita broers, is het geen catch. Een paar grote gnoes komen op hen af en ze leggen er zich bij neer en druipen af. Dit is zo mooie om te zien. De beesten hebben een band om, voor het beheer, ook de leeuwen.

Vanmorgen waren we minder succesvol. Nergens een groot beest te bekennen. De ranger zoekt gebieden af in contact met de andere auto’s. Wel een spoor van hyena’s, dat we een tijdje volgen. Helaas geen succes. Op naar de lodge voor het ontbijt en dan inpakken en wegwezen. 

Op naar Muldersdrift 330 km verderop. Hier zitten we in een super chique congres-hotel. Na een maaltijd met veel vlees van de streek, zoals springbok, Afrikaanse eland, crocodile, impala en zebra kruipen we ons bed in.

We hebben zoveel foto’s gemaakt, dat ik nu slechts een paar foto’s post. 

Pilanusberg

De vlucht verliep zoals verwacht. De stoelen met extra beenruimte waren een goede keuze. Ik zit bij het raam, dan Fred en daarnaast Anna een PUM medewerker.  PUM is een vrijwilligers organisatie die gerichte kennis breng naar ontwikkelings landen. Denk b.v. aan een bakker, die zijn kennis overbrengt aan een gemeenschap om een beter product te maken, of een dierenarts, die aanwijzingen geeft over uitbreiding van een veestapel met betere hygiënische omstandigheden en daardoor gezondere dieren. De projecten worden door de overheid gefinancierd, met een grote kans van slagen.

Gedurende de reis heb ik een luisterboek opgezet en dommel af en toe weg. Ik merk dat er hoofdstukken van mijn boek missen, maar de thriller is zp weer te volgen. Na 7 uur zitten vind ik het welletjes, maar dan moet je nog drie uur. Het weer is redelijk helder. De wolken mooi om te zien. 

Eindelijk zijn we geland. Helaas is mijn buik erg onrustig en loop ik zo snel mogelijk naar het toilet. Ik voel me beroerd en hoop snel bij de lodge te zijn. Nadat de tassen van de band gerold zijn en ik het toilet drie keer bezocht heb, zien we de dame die op ons wacht in de moderne aankomst hal van het vliegveld Tambo. 

Helaas is onze taxi er nog niet, een en ander duurt erg lang. 

Als we  naar onze lodge worden gebracht is het aardig donker. Tassen uitgeladen en de man van AAA loopt voor me. Ik zie niet dat er een steen ongelijk ligt, val keihard op de grond. Een grote klap op mijn hoofd. Mijn bril vliegt af. Knieën kapot en een grote schaafwond op mijn voorhoofd. Ietwat dizzie hijs ik me geholpen door Fred en de chauffeur overeind. Natuurlijk is dit geen lolletje en ik heb het even behoorlijk gehad. We waren om kwart over vier opgestaan en nu is het na elf uur. Ik maak een punt van een handdoek nat en kruip in bed met twee paracetamols. Morgen zie ik wel verder. De ochtend kwam eerder dan verwacht door opstijgende vliegtuigen. Oordoppen in en nog een uurtje slapen.

Na het ontbijt worden we opgewacht door Martin en Ella, die ons breefen over wat we wel en niet moeten doen. De werkeloosheid in Afrika is 45%, dat veroorzaakt meer diefstal. Dus altijd auto op slot en niets zichtbaars neerleggen op de achterbank. Ook geen jas of trui. Zelf wonen ze al meer dan 50 jaar in Afrika tot volle tevredenheid en hebben nog nooit iets ernstigs meegemaak, als je je verstand maar gebruikt.

Dan wordt de auto afgeleverd, Martin is erbij. Heeft tips en kijkt de verzekering na. Alles is in orde. Dat stelt gerust. 

Na nog wat goede tips kunnen we op reis, richting Pilanusberg berg. Mijn hoofd is nog altijd erg vervelend, maar nog een paracetamol moet werken. 

Even na drie uur arriveren we in het Bakgatla resort. De appartementen zeker goed voor zes personen zijn vergane glorie, evenals het Restaurant, zoals later blijkt. De mensen vriendelijk. Aapjes lopen  rond op het terrein, zoals bij ons poezen. Het loopt tegen een vier uur, dus een nog een rondje park. Meer zit er niet in. De apen halen rare capriolen uit. Vliegen bomen in en uit. Vreemde vogels op de grond, antilopen tegen de bosrand. 

Tegen zeven uur gaan we eten, onze eerste maaltijd. Een mooie t-bone steak staat op het menu.

Zuid Afrika, September 2024

 Het grote avontuur is begonnen. We hebben een reis geboekt via Riksja travel naar Zuid Afrika. Bij aankomst in Johannesburg krijgen we meteen data via een e-Sim. Ze hebben heel vlot gereageerd op al onze vragen. Dit is wel heel iets anders dan een trip met de caravan. Steeds maar nadenken, wat wel en wat niet mee kan. 

De A2 zou vanmorgen afgesloten zijn door wegwerkzaamheden. We worden om 5u15 opgehaald. Als de wekker gaat om 04u15, krijg ik met moeite mijn ogen open, maar dan sta ik vol adrenaline op. Het gaat beginnen! De taxi is keurig op tijd en wij ook. De chauffeur is erg behulpzaam en dan zoeven we weg in een mooie Tesla.

Hij is een vlotte Amsterdammer en babbelt de tijd vol. In een uurtje zitten we op Schiphol. Hij haalt voor ons een kar voor de bagage. Op naar de luggage drop off. Het is even wennen om de goede ingang te vinden, het is aardig druk. Ik ben het vliegen ontwend.

De tassen moeten door hun vorm apart ingecheckt worden. Na een kwartier zijn we ze “kwijt”.

Paspoort controle is automatisch, paspoort scannen en gezichts registratie. Het maakt de rijen niet korter.

Op naar de security, flesje aanleveren in plastic zakjes, jas en tas in de bak, riem in je hand en door de scan. Die gaat gelukkig niet af en weer door. Fred zijn twee tassen worden extra gecontroleerd en weer mogen we door. 

Nog een poortje en we staan op Schiphol. Met een trui, jas en laagjes kleding heb ik het aardig warm. Rugtas gaat af om zaken in te proppen.

 En dan ……..Fred is zijn laptop tas kwijt. Hierin onze iPads, extra kleding, kabeltjes etc. Hij in paniek. We kunnen niet terug omdat we al door de security zijn. Hij denkt dat de tas in het toilet staat. Via via, komen we bij een “officer” in functie. Fred loopt mee, maar weet de toilet niet terug te vinden. Ik zit te wachten en kan hier ook niets aan veranderen. Dan realiseer ik me dat zijn tas nog bij de security moet zijn, want daar zijn we binnen gekomen. Maar ook ik zit aan de verkeerde kant van de security. Ik zie hem schutteren met de officer in de verte en loop naar hem toe. Gelukkig vinden ze me, Fred is emotioneel nergens meer. Ik zeg, dat de tas bij de security moet zijn. Fred krijgt een stoel met een glas water en ik loop mee. En zowaar hij is gevonden. Eerst plagen ze me dat de tas verkocht is, omdat er twee boterhammen met kaas in zitten. Ik vraag of het lekker was. Dan moet ik serieus aangeven wat erin zit. Ik zeg dat op mijn iPad een foto van ons staat, die vinden ze mooi. En zo is het eerste avontuur opgelost. Op naar de Starbucks, een kop koffie is verdiend. Was toch wel even stressen! Het is half negen en over drie kwartier begint het boarden. Lekker rustig.