Gerendal,

Na een hele dag regen, werden we het binnen zitten zat. Om met onze goede vriend Jan te spreken hebben we ons gat verheven en hebben we een ommetje gelopen. Dit gaf me een druilerig plaatje.

Gelukkig schijnt vandaag  het zonnetje. Een mooie dag om lekker te lopen in het Gerendal. Hier hebben we mijn vader verstrooid, die ik dan even kan herdenken. Daarnaast heb ik goede herinneringen aan de week vakantie met mijn lieve vriendin Diana. Beide gedachten wil ik koesteren.

 

De wolken zijn prachtig tegen de blauwe lucht. Regen zit er nog wel, maar door de krachtige wind, waait de regen voorbij. De sleedoorn heeft volop bessen, die door een echtpaar uit de Achterhoek, worden geplukt. Ze maken er wijn van met een alcohol percentage van 20%.  Ze voegen er rozijnen en suiker aan toe voor extra smaak. Schijnt heerlijk te zijn. We wandelen verder.

 

 

Als we terug bij de auto komen blijkt dat de achterruit is ingeslagen. Ik hoor van honden uitlaters, dat het hier geregeld voorkomt. Ik baal behoorlijk. Verzekering bellen, zowel van de auto als de reisverzekering. Fred is zijn gereedschapskist kwijt, die zat behoorlijk vol. Verder missen we niet echt veel. Maar het gedoe eromheen is vervelend. Natuurlijk is het politie bureau dicht, maar ik kan on-line aangifte doen. Er komt een man van auto-totaal glas naar de camping om er een stuk plexiglas in te zetten. Zitten we in ieder geval dicht. Mogelijk is er een ruit beschikbaar, dat horen we morgen. Dan kan er zaterdag een nieuwe ingezet worden. Ik vind dit echt zonde geld, waar je zoveel andere leuke dingen voor kunt doen. En die gereedschapskist is nog niet de helft van de waarde van onze schade. Gewoon goed balen!!!.

Airstream Gathering, Zonhoven België,

 

Al heel lang geleden hebben Kai en Pieter het initiatief genomen een gathering te houden in Zonhoven op camping Holsteen in België, vlak onder Eindhoven.

 De echte Europese gathering vond dit jaar plaats in Venetië, midden in het hoogseizoen en voor velen een te dure aangelegenheid. Doordat de Airstreams zwaar zijn, meer dan 3000 kilo is geen uitzondering, gebruiken de bijbehorende auto’s ook een flinke slok. Gelukkig zijn wij klein met onze 1700 kilo.

We vertrokken vrijdag de 19^de aan het begin van de middag. Zo ver was het nu ook weer niet. Inpakken blijft een stressvolle bezigheid. Het huis wil je schoon achterlaten en er moet van alles mee. Kleding, toiletspullen, kussens, controle op de voorraad  en ga zo maar door. Ondanks onze paklijst vind ik het veel werk. Maar als je eenmaal weg bent, valt die stress, na de eerste dag weg.

De reis liep, tot vlak voor Zonhoven, voorspoedig. We hadden enige discussie over hoe te rijden en Fred was ervan overtuigd dat het zo een dikke 120 km was. De navigatie gaf 180 kilometer aan. Dus de navigatie van de vrachtwagen mode afgehaald en meteen kwam er een waarschuwing, dat er een onverharde weg in de route zat. Dat klopt, want de camping ligt aan een zandpad. Dus toen we opeens  rechtsaf moesten, aarzelde Fred niet om een bospad in te duiken. Ik had nog een protest, want het was echt een bospad en door de aanhoudende regen veranderde dit in een blubber pad. Volgens mij onbegaanbaar voor normale caravans en auto’s.

Weer bewees de Mitsibishi zijn trouwe diensten over de 4 kilometer  hart verzakkende hobbels en bobbels. Al snel was de 4 wheel drive niet voldoende en moest tractie control ingeschakeld worden. De vier wielen krijgen dan individueel grip, geloof ik. De auto gleed van links naar rechts met de Airstream erbij. Oei en we hebben zo weinig hoogte onder de Airstream, slechts 15 cm.

Nu ja we zijn erdoorheen gekomen zonder kleerscheuren en met een heleboel modder her en der. Het half uitgebloeide heideveld, dat onze capriolen gade heeft geslagen lag er prachtig bij.

Op de camping stond ons een warm welkom van de Airstream vrienden te wachten, met als volgende vraag, hoe wij in hemelsnaam de Airstream zo onder de modder gekregen hadden. Natuurlijk was er via Zonhoven een betere aanrij route, maar ja…….

 

Het was een heerlijk weekend, veel nieuwe vrienden gemaakt. We hebben gelachen en elkaars Airstreams bekeken. Er zijn heel veel stokoude modellen, die men opknapt, met een bijbehorend jaren 50 interieur. Echte juweeltjes. Een oude Airstream in Amerika koop je tussen de 3 en 6000 Euro. Opknappen en verkopen is big-business. Alleen moet je wel rekening met de bijbehorende auto houden, want dat is belasting technisch echt niet leuk in Nederland. Wat zal ik blij zijn, als ze de wegenbelasting in Europa op een lijn trekken. Voor een gelijke auto betaal je in Spanje 80 Euro per jaar, die kost hier minstens 1200 Euro. Ongeveer hetzelfde geldt voor Engeland en Duitsland.

Iedere avond hebben we een groot kampvuur gebouwd en lekker buiten gezeten. Ervaringen uitgewisseld, tips doorgegeven en nieuwe mensen leren kennen. En dan kom je ook die bijzondere mensen tegen, zoals Emma en Nigel. Zij verkoopt en ontwerpt kleding in de 50ger jaren stijl. Loopt er zelf ook in rond en gaat met hun Airstream naar festivals om een en ander te verkopen. Caroline verkoopt make-up in haar wagen, die ze als tentoonstellings wagen gebruikt en Kai heeft een tatoo shop, Monica en Harry trekken de wereld rond terwijl ze software apps ontwerpen  en ga zo maar door. Iedereen met de gedachte leve de vrijheid.

Emma met haar 50jaren Airstream.

 

Maandag zijn we als een van de laatsten van het veld gegaan. Jammer dat het weer voorbij is. De volgende meeting is eind Juni op de Hebriden, we gaan ervoor, als het binnen ons reisschema valt.

Nu staan we op een NCC terrein in Geulle, Limburg. Het regent al twee dagen en het is behoorlijk nat. Gisteren naar Maastricht geweest en een kijkje genomen in de Bookshop Dominicanen. Volgens Fred een goed gebruik van een kerk. Door de regen geen foto’s gemaakt en een stad boeit me niet echt. Wel lekker koffie gescoord bij een Nespresso winkel. Je kunt  gratis proeven, favoriet van ons pensionados. Jammer dat alle grote steden zo veel hetzelfde winkel aanbod hebben en de mooie huizen daardoor misvormd. Het publiek in Maastricht is wel een extra blik waard, want ze lopen er tiptop bij.

Nu weer regen, regen, regen. Vandaag gewoon even niets doen. Fred aan het lezen, ik PC opschonen en nog wat studeren in een boek dat ik heb liggen over belichting.

Morgen mogelijk naar Aken of iets anders. We zien wel. Ik wil in ieder geval lopen in het Gerendal en even langs “papa”. Hij is hier uitgestrooid.  Eind van de week weer terug en eind volgende week richting Emmeloord. Ik ga weer een fotocursus doen, hiep hoi.

 

 

 

 

 

 

 

 

September update.

Het is stil op mijn blog geweest. De Airstream heeft niet stilgestaan, alleen gewoon tijdgebrek en niet altijd internet. In Juli stond een kindervakantieweek op het programma in Bourtange. Bourtange is een vestingstad in Drenthe tegen de Duitse grens aan ter hoogte van Assen.  Het stadje heeft een rijke historie en is goed gerestaureerd.

De camping ligt vlak bij het stadje. Zoals gebruikelijk werden we hartelijk ontvangen door Manuela, die de week voor het tiende keer georganiseerd had. Kleinzoon Kalle was ‘s ochtends door ons op station Culemborg opgepikt en had de hele reis anderhalf uur treinen en drie uur auto goed doorstaan. Hij had er duidelijk zin in, dapper hoor voor een mannetje van vier.

Bas en Eva kwamen hun drie dochters brengen. Het feest kon beginnen. Om zes uur werd een gezamenlijke maaltijd geserveerd, bestaande uit soep en broodjes. Na een voorstel rondje werd het programma bekend gemaakt.

Bas en Eva vertrokken in de loop van de avond, nadat wij de kinderen naar  bed hadden gebracht. Dat was natuurlijk feest. Lisa en Kalle samen in een tent, Carijn en Nadine in de andere. Slapen ho maar,  het was veel te gezellig. Nu maar hopen dat het geheel niet om vijf uur wakker word.

 

De volgende dag een verkenning in Bourtange. Het kanon werd ontstoken om het kamp in te luiden. We kregen allemaal champagne en kinderchampagne. Nadine presteerde het om haar drankje voordat we gingen proosten over mijn broek te gooien. Ik keek naar beneden, waardoor mijn oren niet meer bedekt waren toen het kanon knalde. Ik liep te oorsuizen. Het deed nog pijn ook en kon me voorstellen, wat de mannen op het slagveld ooit meegemaakt hadden. Ik heb er uren last van gehad.

Het regende behoorlijk,  de tour door Bourtange viel in het water. Later zijn we het museum ingedoken, hier zagen we een film over Bourtange en de kinderen konden  elkaar naar hartenlust bekogelen op het schietterrein.

Babette vertelt spannende verhaaltjes.

Thuisgekomen bleek de tent aardig geleden te hebben van de wateroverlast. Gelukkig hadden we een reserve tent bij ons. Met behulp van een gronddeken konden de kinderen op een droge plek slapen. Nu weet ik ook weer, wat het is om met slecht weer te kamperen, met kleine kinderen.

De volgende dag was Carijn jarig. ‘s Ochtends gingen we kaarsen maken en werd ze heerlijk in het zonnetje gezet. Het was een leuke bezigheid, die nog leerzaam was ook. Iedereen ging naar huis met twee eigen kaarsen. Oma heeft ze verwend met  vreselijk slechte doch lekkere lollies en natuurlijk een ijsje.

 ‘s Avonds kwamen Bas en Eva en Oma Marianne op bezoek om de verjaardag van Carijn te vieren. Wij zorgden voor een BBQ. Carijn werd door de hele camping uit volle borst toegezongen.

De activiteiten voor de rest van de week bestonden uit speurtochten, pannenkoeken bakken, Fred de held heeft er vreselijk veel gebakken, waterspelen, voetballen, volleybal, kanovaren, kinderboerderij en vooral veel spelletjes en veel plezier. Opa en oma waren na een week gesloopt,  de kinderen hebben het heerlijk gehad.

Onze volgende activiteit bestond uit een weekend naar Ravensteijn met mijn oude TNO collega Jan en zijn vrouw Ina. Ook dit is een vestingstadje,  gelegen aan de Maas.

 

Jan heeft iets heerlijk relaxed over zich en een goed gevoel voor humor. Dat werkt aanstekelijk. Nadat zij gearriveerd waren en na de nodige plichtplegingen bij de kamp beheerders, zijn we  naar Ravensteijn gewandeld, als eerste verkenning. Ook zo een pareltje in het Nederlands landschap. Bij de caravan hebben we ons geamuseerd met een lekkere borrel gevolgd door kaasfondue.  Fred lust hier wel pap van en het was meer dan gezellig.

De volgende dag weer naar Ravensteijn. Rondgekeken, koffie gedronken, boodschappen gedaan en naar het emaille museum geweest. Hier stonden prachtige kunstvoorwerpen. Behalve emaillen voorwerpen waren er ook glas in lood panelen. We hebben er meerdere uren doorgebracht. Echt de moeite van een bezoek waard. Bij de caravan hebben we ons kostelijk vermaakt met een 30 seconde spelletje en triomino.

‘s Avonds vond Jan dat ik mijn luie gat moest verheffen. Dat kostte enige moeite door de alcohol consumptie. Op naar een rondje Ravenstein in het avondlicht. We hebben de molen gekeken, door straatjes gekuierd en langs het water gelopen. Het was een mooie warme avond.

 

De volgende dag gelopen en terrasje gepakt. In de middag kwamen zoon en schoondochter van Jan op bezoek met een adorabele pup. Het weekend was weer veel te snel voorbij. Onze terugtocht werd vertraagd door een lege accu, maar na een uurtje laden kregen we de auto ook weer aan de praat.

 

Begin September op naar Drenthe. Peter en Netty zijn over uit Nieuw Zeeland. We zijn neergestreken op een mooie Staatsbosbeheer camping de Kijl, midden in de bossen. We hebben geen wifi hier noch ontvangst van de telefoon. Dat is bijzonder in Nederland. Gisteren hebben we een tocht met een gids gemaakt  rondje de Tip. Hij vertelt over het ontstaan van het landschap, het afgraven van het veen, het ontstaan van de dorpen en de bebossing, die later plaatsvond. We lopen ongeveer 8 kilometer en het is zeer de moeite waard bij een temperatuur van ongeveer 25 graden.  Rond tien uur ’s avonds kruipen we tevreden ons bed in.

 

 

Vandaag 1 september  een fietsdag, met 40 kilometer op de teller. Peter had de tocht goed voorbereid en we rijden door afwisselend landschap via de knooppunten. Wat is Drenthe toch een mooie provincie. We lunchen in Oud Aalten in een pannenkoek restaurant. Het is een oude boerderij met de bedstee intakt. De deel en de woonkamer zijn in gebruik genomen. De ossenbloed kleurige balken geven een bijzondere sfeer.

 

De volgende dag naar Vries. Even bijkletsen met Bas en Eva en de kleinkinderen zien. Daarna weer een fietsdag en zo is de week bijna voorbij.

 

 

Vrijdag 4 September naar Ommen. Wouter en Annemieke zien we ook veel te weinig. Het zijn zulke dierbare oude vrienden. Alle kinderen en kleinkinderen besproken, foto’s gezien, gelachen en gedronken.  Het lijkt wel of de tijd heeft stilgestaan zo makkelijk pakken we de draad weer op. We tuimelen veel te laat in bed. De volgende dag zijn we bij een vouwwagen specialist wezen kijken. Fred is wild enthousiast ven een 3Dog wagen. Een snel op te zetten degelijk gebouwde vouwwagen.  Ik zie het al gebeuren in de regen en kou, ik kies voor de Airstream.

Drents heideveld.

5 September naar Cannenburgh bij Apeldoorn. Vanuit Ommen naar Heerde.  Weer midden in het bos, zonder voorzieningen. Vanavond kun je met de boswachter mee, maar ik heb geen moed. Gewoon even niets en genieten van het zijn.

Cannenburgh, is een prachtig kasteeltje. Ik heb hier een workshop gehad,  gegeven door Frank Doorhof.

De foto’s komen nog want ik ben nog niet klaar met het ontwikkelen.  Maar het was weer een leerzame en erg gezellige dag. Zondag avond naar huis gereden en toen erg druk geweest met opruimen. Niet alleen van de caravan maar de zolder verdieping stond op de agenda. Heel veel opgeruimd en naar de kringloop gebracht. Nu nog kledingkasten, beneden de boeken uitzoeken, de bijkeuken opruimen en de stal. Alles hard nodig. Dus dit jaar geen grote reis wel binnenkort richting België voor de Euro  Airstream gathering.

 

 

 

Zeilen op de Willem Jacob.

Zondag avond melden wij ons om half acht bij de haven. Daar ligt de Willem Jacob een een-mast klipper. Op internet had ik het volgende gevonden:

De Willem Jacob is bijzondere klipper, gebouwd in 1889.  Bovendeks is het authentieke schip gericht op sportief zeilen. Benedendeks is een comfortabele accommodatie voorzien van open haard, veel daglicht en comfortabele banken. Afgelopen jaren is het schip volledig gerestaureerd.  

Dat belooft wat. De schipper heeft het schip op zijn 19^de gekocht en met behulp van vrijwillers volledig gerestaureerd. Wij hadden al ontdekt, dat er geslapen wordt in stapelbedden. We vroegen ons af hoeveel ruimte er tussen twee bedden zou zitten. Ik gok op een meter, Fred op 30 cm. Nu er zat helemaal geen ruimte tussen, gewoon 22 bedden aan elkaar geregen.

Het ruim is gezellig. Een grote tafel met daarop koffie, thee en koek verwelkomt ons. Banken langs de zijkant, stoelen rond de tafel. Het interieur is wit geschilderd. De grote openhaard is met daarvoor een bank oogt uitnodigend. We maken kennis met de mede reisgenoten en schipper Tjerk. Hij vertelt ons het nodige over het schip en zijn bemanning. Er is een gids aanwezig en iemand van de Wadden vereniging.

We varen tussen 8 en 11 uur. Dan gaat het schip voor anker en zal op zeker moment droogvallen op een zandplaat. Daarna wadlopen met uitleg van de gids. Verwacht wordt dat we tegen elf uur weer in Lauwersoog zijn.

 

Het is een snel zeilschip, daarvan getuigen de vele prijzen in de kast. Ooit gebouwd voor het vervoer van stenen. Er wordt van ons verwacht, dat we de handen uit de mouwen steken om het grootzeil en de fok te hijsen. We krijgen op dek hier uitleg over.

Het varen is een hele belevenis. Als we vertrekken is het nog licht, langzaam zakt de zon naar de horizon. De temperatuur werkt niet mee, maar daar zijn we op gekleed. Behalve Fred, die vindt, dat je in de zomer in driekwart broek moet lopen.  Het is een fantastische ervaring de zee, de vallende nacht, de rust en de mooie lucht.

 

Als we om elf uur voor anker gaan, drinken we een heerlijk biertje van de tap en een glaasje wijn. Tegen een uur liggen we op bed.

 

Door de vorm van de romp is er een plank boven je voeten. Je kunt je voeten niet rechtop houden, waardoor je niet op je rug kunt slapen. Voordeel iedereen op zijn zij en geen gesnurk. Is dat even slim bedacht.

 

Veel slapen doe ik niet en om half zes houd ik het voor gezien. Ik mis jammer genoeg net de zonsopkomst.

 

Tegen  half acht wordt het ontbijt geserveerd en daarna het wad op. We krijgen uitleg over de wad dieren. Met een riek steekt de gids in de grond en laat ons de diverse wormen zien.  Het verschil tussen een vrouwtjes krab en een mannetjes krab zit in de buikschild. Die van de vrouw is rond als een bijenkorf die van de man een driehoek. Het schild van de man klapt omhoog en daaronder heeft hij twee piemeltjes. Het vrouwtje heeft twee gaatjes en zo klampt hij zich vast in de branding voor zijn daad.

Ook vervellen krabben volledig. Als ze aan een poot opgetild worden door een vogel, dan laten ze die poot los als overlevingsmechanisme. Hij groeit vanzelf weer aan.

Ze laat schelpen zien met voetjes waarmee ze zich kunnen ingraven. Dan komt de schipper vertellen dat er onweer gemeld is en dat we ons aan boord moeten begeven. Als we er net zijn, begint het te regenen. Het valt allemaal gelukkig mee.

Droogvallen aan het wad,

 

We varen voor de wind terug, magnifiek wat een snelheid dit schip haalt.

 

Als we afmeren zijn we blij dat we dit gedaan hebben, zo vlak na onze terugkomst uit Engeland.

Thuis wacht weer het gewone werk. Deze herinnering nemen ze ons niet meer af.

Lauwersoog.

We waren een - heel drukke - week thuis. De overtocht verliep soepel. De hut was een uitkomst,  lezen en de vakantie evalueren.  Rond vijf uur gingen we van boord. Meteen de hoofd prijs met de file. In Engeland is men een stuk galanter. Hier wil iedereen zijn gelijk en duwt door om toch niet even te hoeven wachten. Thuis gekomen, de was uit de caravan gehaald, koelkast uitgeruimd, huis gelucht, bed opgemaakt etc,etc. . In die week hebben we vier bezoeken afgelegd, de auto naar de garage gebracht voor de verzekering en dat ook geregeld. Ik heb de kapper gezien en de ramen gelapt en het huis gezogen. Dat was meer dan nodig. Bedankt voor alle lieve verjaardagspost , dat is altijd leuk. We zijn veel weg, maar nog niet vergeten.

 Op marktplaats zag ik een 30 jaar oude Minolta lens staan. Een telelens met als bereik 70-210 mm met een diafragma van f4. Vroeger noemde ze dit een beercan lens door zijn plompe uiterlijk. De eigenaar woont in Zaltbommel de moeite waard om er een bod op te doen en te gaan kijken.

Donderdag avond is de deal gemaakt. De lens ziet er prima uit en voor een paar tientjes heb je dan een mooi stuk ouderwets glas in handen. Ik ben er dolgelukkig mee. Een dergelijke lens nieuw kost schrik niet, 1500 Euro.

Gemaakt met de nieuwe lens.

 

 

En toen….. zagen we een leuke aanbieding in Lauwersoog. Morgen avond gaan we om acht uur varen met een zeilschip van 130 jaar oud,  een  éénmast klipper de Willem Jakob. We vallen droog op een zandplaat tegen elf uur. ‘s Ochtends vroeg gaan we een uurtje het wad op en dan zijn we tegen elf uur thuis. Er gaat een gids van de Waddenvereniging mee.  Hoe dit avontuur afloopt horen jullie nog.

Maar om voor een dag helemaal op en neer te rijden was wat veel, daarom vrijdag de caravan naar het Noorden getrokken. We staan op een camping van natuurmonumenten, heerlijk rustig niemand te zien. Vrijdag gelopen langs de eindeloze aardappelvelden. ’s Avonds naar Lauwersoog gegaan om de ondergaande zon te fotograferen. Helaas geen mooie zonsondergang maar wel leuk om in de haven te kijken.

 Aardappels, heel veel aardappels op het vlakke land.

 

 

Vandaag gewandeld naar Zoutkamp, een vissershaven en een passanten haven. Alles staat hier in het teken van de visvangst. We nemen een kijkje bij de palingrokerij en kopen nieuwe haring. Hij smaakt uitstekend een echte aanrader. We hebben een leuk gesprek met een plaatselijke popcoach. Ik kende dat woord niet, het heeft niets met muziek te maken, maar met poppenspel. Het spel wordt gebruikt voor de begeleiding van kinderen, die het moeilijk hebben. Het was leuk haar zo enthousiast te horen vertellen. Ze deed ook gewone optredens. Ze gaf ons wat tips over plekken waar je mooi kan fotograferen. Gezellig zo een gesprekje.

 

Op de terugreis 11 mei.

Lartington Hall, 7-6-2015

De zon schijnt, heerlijk. Wat maakt dat het leven aangenamer. Fred ligt zowaar een dik half uur uitgezakt in een stoel.

Ik heb er zin in ons technisch probleem nader te bestuderen. Stil zitten in de zon kan ik niet. Tijdens de rit wordt onze accu niet opgeladen door de auto, dat zou wel moeten. Hierdoor  doet de koelkast het ook niet tijdens het rijden. Dit probleem hebben we al heel lang, maar lossen het tot nu toe op door een koelelement in de koelkast te stoppen.  Verschillende garages hebben het probleem aan de auto  “opgelost”.  Maar na een tijdje is het toch weer mis. Ik waag er een blik aan. Eerst alle zekeringen nakijken. Die zijn goed.  Daarna de achterkant van de koelkast openschroeven. Dat kan vanaf de buitenkant van de caravan. Surprise, hier kom ik heel Marokko tegen. Wat een zand en zooi ligt er achter de koelkast!  Dat moet eerst schoon.

Nu eens kijken of we de puzzel aan draden kunnen ontwaren. Er lopen twee 12 Volt leidingen en een 220 Volt. De 12 Volt leidingen zijn verbonden met het systeem van de caravan. Nu is die kleurcodering voor een leek uitermate ingewikkeld. Je hebt oranje/witte draden, paars/oranje draden, zwarte draden en ga zo maar door. Het enige dat hier helpt is nuchter verstand. Er moet een leiding zijn om het systeem te triggeren, als we overschakelen naar gas, want dat moet ontstoken worden. Dat is zeker een 12 Volt draad en een andere leiding, die op de accu werkt voor de motor van de condensor.

Kerkhof bij de Abdij

Ondergaande zon.

Na enig nadenk werk, ben ik er achter welke leiding waarvoor dient.  De aansluitingen zien er allemaal goed uit en stevig. Ik vermoed niet dat hier ons probleem zit, dus de boel gaat weer schoon en dicht en ben ik niet verder gekomen. Veel meer kan ik op dit ogenblik niet doen, thuis zullen we de caravan stekker uit elkaar halen en zien of daar een probleem is, Ik wil dit niet hier doen want als dat mis gaat hebben we geen achterlichten meer en dat is gewoon gevaarlijk.

 

De abdij twee kilometre van de camping 

Spelen met licht.

 

Fred is inmiddels bij zijn positieven gekomen, geef hem een stoel  of een bed en hij slaapt. We gaan wandelen, spullen pakken en wegwezen. Natuurlijk schiet dat helemaal niet op als ik foto’s wil maken,  maar het is niet anders. Als je goed kijkt dan zie je zoveel, een prachtig hek rond een brug. Half verroest, her en der kapot. Iemand moet dat ooit met liefde geplaatst hebben. De schapen kijken ons stom aan en lopen vervolgens hard weg. We vinden een weg die wijst naar Larington Hall. In de verte staat een magnifiek kasteel achtig huis. De weilanden staan vol met schapen en oude bomen. Dit moet vroeger een lustoord geweest zijn. We lopen de anderhalve kilometer lange oprijlaan op. Natuurlijk is dit privé terrein, maar soms is het goed dat je buitenlander bent. De oprit van het huis wordt geflankeerd door twee enorme beelden van maagden.

 

 Al verder lopend langs het huis komen we in een bos, waar de rododendron bloeit in uitbundige kleuren.  Veel wilde planten, duidelijk een bos dat vroeger bij het huis hoorde. Er is zelfs een kleine oude begraafplaats. De laatste steen is uit 2014, dus hij wordt nog gebruikt. Dit is begraafplaats nummer drie die wij bezoeken. De stenen zijn bedekt met mos en mijn oog valt op een steen van een jonge vrouw van 29, die gestorven is. Daar zit een wereld van tragedie achter voor de man, die achter gebleven is. Mogelijk gestorven in het kraambed?

 

Op de terugweg lopen we weer langs het huis. Het huis heeft een ommuurde tuin, waarop beelden staan. Ik kijk tegen de achterkant aan, niet erg interessant. Ik piep naar binnen en zie een prachtige tuin. Een royaal gazon, trapjes naar beneden. Een centrale fontein, die water spuit en daar omheen symmetrische bloeiende borders. Wat een oaze van rust en wat is dit mooi. Ik maak een foto van de beelden en wordt gesnapt door een barse stem achter mij, die zegt dat dit privé eigendom is. Het is een kleine gezette 50ger, die mij aankijkt. 

 

 Ik maak mijn excuses, Fred stond nog buiten. Hij vraagt of wij op vakantie zijn en ik beantwoord het positief. Ik vraag hem naar de achtergrond van het huis. Vroeger was het een school met een kapel. Toen is het een tijd een hotel geweest en nu is het leeg. Af en toe worden er tentoonstellingen gehouden en wordt het verhuurd voor bruiloften. Hij is de “gatekeeper en gardener” en woont op het landgoed. Gisteren was er een bruiloft en dat is altijd erg stressvol. Kinderen voetballen in de tuin en ruïneren de borders, die hij duidelijk met veel liefde onderhoud. Hij houdt van zijn rust. Ik mag door het raam kijken van de grote vierkante tentoonstellingsruimte. Enorme kroonluchters en een prachtige parketvloer. Hier zijn nu de stemmen verstomd, maar met een beetje fantasie, kun je studenten horen praten, lachen en discussiëren. Hij gaat verder: ”De twee Apollo beelden bij de hoofdingang zijn de enige die nog intact zijn. Vandalen hebben de vele beelden kapot gemaakt, alle hoofden zijn geplakt”. Wat jammer is dit toch. Het geheel doet Barrok aan, uit een rijk verleden.

Ik vraag of mijn echtgenoot ook mag kijken en krijg toestemming en we mogen fotograferen zoveel we willen. Hiephoi. Een buitenkansje. Wat een weldadige rust en rijkdom gaat er van deze plek uit.

Ik zie prachtige klaprozen, die met grote volle knoppen op het punt staan uit te komen. Een teer rode roze kleur ontpopt zich. Ik wist niet, dat er zoveel variëteiten klaproos bestond. Eenjarigen die rijk bloeien door de beschutting die de muur geeft. Alle tinten rood, paars, roze en wit  zijn aanwezig en door de herhaling van de planten geeft het rust. Het hoogte verschil van de tuin, bereikbaar door trapjes met beelden geeft de dynamiek.

 

We lopen helemaal blij weer naar de caravan terug, wat een buitenkansje.

En dan weer een reisdag. Verder naar het zuiden van Engeland. We vinden een plaatsje bij een pub, The Old Ship Inn. Vroeger was er hier een kleine camping, maar door brand is hij buiten gebruik. Omdat we geen stroom nodig hebben en ook geen douche, alleen water kunnen we hier staan.

En dan slaat de bom erin. Keihard.  Bij onze mailberichten zit het nieuws dat een goede dierbare  vriend slokdarm kanker heeft. De wereld staat stil en we zijn met stomheid geslagen. Wat een slecht nieuws. Wederom wordt je geconfronteerd met de vergankelijkheid van ons leven. Ik voel me vaak schuldig, omdat we veel weg zijn, de dingen doen die we willen doen. We zijn dan onbereikbaar voor onze kinderen, kleinkinderen en vrienden. Je zou ze allemaal veel meer willen zien en gelukkig is internet een goed communicatie middel. Anderzijds is ook onze tijd beperkt en we willen graag veel zien en beleven. Dat hoeft helemaal niet exotisch te zijn Europa biedt veel. Dit is onze manier om het te doen als twee Airstream pensionados en ik hoop dat we dit nog heel lang samen kunnen blijven doen.

Vandaag, 10 mei, zouden we naar zee gaan. Fred is dol op de kust. Eerst moeten we toestemming vragen nog een nachtje te blijven, hetgeen geen probleem is. We staan hier gratis, zoals blijkt als Fred het camping geld wil afrekenen.  Ons wordt aangeraden naar Skegness te gaan. Als we zo een 40 km onderweg zijn bekruipt mij het angstige gevoel, dat we naar Zandvoort aan Zee gaan. Daar heb ik echt geen zin in. Ik wil een mooie kust zien en vogels en rotsen. Helemaal geen boulevard met mensen en een zandstrand. Fred kijkt de kaart er verder op na en we besluiten om te draaien. In het stadje Boston hadden we een molen gezien met 6 wieken. Later blijken het er vijf te zijn, dat is bijzonder. De molen is nog volop in bedrijf en rendabel, weet de molenaar te vertellen, als we hier aangekomen zijn. Boston is nagebouwd als klein Holland. Gracht met huisjes eromheen en een heuse molen. Grappig om te zien en herkenbaar, behalve die vijf wieken dan.

 

Richting kust is er een vogelreservaat Frampton march, daar gaan we heen. Het is een niet helemaal natuurlijk gebied, maar het barst er van de vogels. Zwanen met kleintjes zwemmen rond, meeuwen, strandpiepers, leeuweriken, kieviten , meeuwen, meerkoeten, strandlopers en nog veel meer vogels, die wij niet kennen. Overal bejaarde mensen met grote kijkers op statieven. Ze schijnen lyrisch te zijn van een Noorse strandpieper, die hier is neergestreken en waar iedereen naar aan het turen is. Wij hebben meer oog voor het landschap en de vogels in het algemeen.  Bij Fred roept het,- het Terschelling gevoel-  op. De wind blaast over de dijk, koeien achter de dijk, het hoge gras wuift in de wind en het riet buigt mee. De watervlakte is verdeeld in kreken en poelen. Niet erg diep, maar ze bieden voedsel aan alle vogels die hier huizen of op doortrek zijn.

 We vermaken ons best en tegen half zeven rijden we richting caravan. Ja en dan is de vakantie alweer voorbij, morgen een reisdag naar Harwich en vrijdag varen. We gaan in de pub eten. Heerlijk mosselen met frites en een sticky toffee pudding, met vanille saus voor Fred toe. De kop koffie maakt het helemaal af en we hebben weer een super dag achter de rug, want de zon heeft geschenen en het was de hele dag droog.

 Het slechte nieuws blijft ons erg bezig houden. Een donkere wolk die je meeneemt.

 

Barnard Castle

We hebben  een plekje gevonden in Northumberland. De schapen zijn ons deel. Aangezien we drinkwater hebben is een camping niet noodzakelijk. We kijken uit over de kale heuvels met af en toe een bloemetje. Vergeet-me-nietjes, madeliefjes, witte pluizen van vlas en een blauw klokje dat ik niet kan thuisbrengen. Veel heide en kleine struiken in combinatie met gras. Verder is er niet veel te beleven. Het weer wordt steeds slechter. De storm trekt aan. We zien dat er een code oranje wordt afgegeven door de BBC. Langzamerhand wordt de lucht dreigender en barst de storm los.

De caravan staat te trillen op zijn wielen. De wind giert langs het frame. We hebben de auto zo geplaatst dat hij nog een beetje de wind breekt, dit is echt een giga storm. Af en toe vraag ik me af of we niet om zullen slaan, maar die 1700 kilo moet toch ergens goed voor zijn. In gedachten zie ik lammetjes door de lucht vliegen. Er zijn hier geen bomen dus van takken hebben we geen last. Wat is de natuur krachtig.

De storm houdt twee dagen aan, dat zorgt ervoor, dat we niet kunnen vertrekken. Willen we ook niet, want nu is lezen ons deel. Maar het water is op. Fred weet dat er een camping is, verderop. We besluiten daarheen te rijden, omdat er ook een meer is. Mogelijk kunnen we daar water halen. We zien geen campingbaas en rijden het terrein op, dat volledig verlaten is. Wel staan er kranen, dus je snapt het al, die 100 liter water is voor ons.  Genoeg voor nog eens drie dagen kampeer plezier.

 

Tussen de windhozen door is het rustig en komt er een waterig zonnetje tevoorschijn. Hup de caravan uit en lopen. We ontdekken een houtzagerij en een oude schuur. Erg veel meer is er niet te beleven, maar de luchten zijn wederom spectaculair en het uitzicht fenomenaal.

 

We rijden verder richting York. Ik wil een paar dagen op een camping staan om te kunnen lopen en dingen te zien.  Ook is dat handiger voor uitstapjes, want een onbeheerde caravan is niet mijn ding.

We staan nu bij Barnard Castle.  We vonden een camping van de caravan club, waar we lid van zijn als lid van de Nederlandse Caravan Club, maar die willen ons niet toelaten. Fred is razend en loopt met grote stappen het kantoor uit. Het mensje achter de balie, kan er ook niets aan doen, want regels zijn regels.

We vinden een camping en staan nu op een weiland helemaal alleen. Het is een stuk land, dat nog bij de camping getrokken moet worden, maar de receptie snap, dat wij voor rust kiezen en niet voor een vise a vise laantje met anderen. Je bent dan steeds bekeken.

Gisteren naar de plaatselijke bezienswaardigheden geweest,  nadat wij boodschappen gedaan hebben. Blijkt dat je op het parkeer terrein van de supermarkt moet betalen, dus was een bon ons deel. Het is ook niet duidelijk aangegeven op de parkeerplaats, bij nader onderzoek. Gelukkig hebben we zelden een bon, dus dit moet dan maar een bedrijfsongelukje zijn.

We gaan naar een High Falls, een waterval. Hij valt 8 meter en wordt breed aangekondigd. Om foto technische redenen willen we niet te vroeg zijn. Het licht is dan mooier en je sluitertijd langer. Tegen vijven komen we aan, het was verder dan gedacht. En ja hoor, er staat een juffrouw, die ons vertelt, dat we niet meer naar de waterval mogen. Fred vraagt of de waterval om vijf uur stopt? Je moet er zelfs voor betalen om hem te kunnen zien. Weer een nijdige echtgenoot, die met allerlei onaardige  argumenten zijn boosheid aan mij duidelijk maakt. Ik zie echter een voetpad en denk als ik de auto kwijt raak dan gaan we gewoon. We hebben goede navigatie en de GPS wijst ons een alternatieve route door het veld. Gaan met die auto.!!!

 

De auto staat op een afstand van 150 meter van de bron. We kunnen het water horen. Fotospullen pakken en in een rechte lijn naar beneden. Eerst over een hek klauteren en door een weiland. Dat gaat goed, nog een hek en nog een. Dwars tussen  dennenbomen door en dan stijl over rotsen naar beneden. Nog een lastige barrière. Fred heeft lange benen en kan er gemakkelijk overheen, maar voor mij wordt het een slingerpartij langs een boom. En dat op je 67^ste.  En dan……. Vinden we een pad. Een oud pad naar de waterval en zien we de waterval en kunnen we fotograferen.  De dag is weer gemaakt.

‘s Avonds is er prachtig licht, omdat het een zonnige dag is. We gaan terug naar de ruïne van het kasteel, voor de ondergaande zon. Een heel oud fietspad geeft een prachtig plaatje. De dagen lengen behoorlijk want het is na negen uur. We spelen een tijdje met ons fototoestel en het avond licht en gaan dan voldaan naar huis.

 

Vandaag een tuin en een kweker bezocht in Eggleson Hall. Ze kweken een jarige, zeldzame planten, ouderwetse planten en fruitbomen. Het wordt bezocht door hoogbejaarde mensen, dus zijn we op zijn plaats. Bij het centrum is een echte tearoom. Hier kun je heerlijk home made gebak eten, maar we houden ons dit keer in.

Achter het centrum is een oud kerkhof, de kerk is een ruïne. Dit is het derde kerkhof waar we foto’s maken tijdens onze vakantie.

 

 

In de tuin word ik spontaan verliefd op een blauwe klaproos. Hij staat er magnifiek bij.

Meconopsis betonicifolia, Chinese klaproos.