vrijdag 20 september 2024

Oudshoorn

 De route naar Knysna naar Oudtshoorn loopt via de kust. Het weer is omgeslagen, af en toe regen. We stoppen bij de kust, de zee is omstuimig met huizenhoge golven. 



Als we bij de lodge aankomen is er een fotograaf bezig, rond het zwembad, met famillie foto’s. Allemaal erg standaard. Iedereen in het donker groen. De gezette moeder, loopt in een te strakke jurk, waardoor BH en onderbroek erg afsteken. Iets wat je hier wel vaker ziet. De sessie is bedoeld om het afstuderen van zoonlief vast te leggen.
 


We worden vriendelijk ontvangen door de eigenaresse. We hadden bij de Spar wat gegrilde kip gekocht, sla en toetje. Flesje wijn erbij. Soms komt het uit eten me de neus uit. We mogen borden lenen in de ontbijtveranda. Kachel aan. Helemaal prima. Om negen uur liggen we plat. 


De volgende ochtend om half zes staat de meerkat Safari geplanned. Dikke kleren aan, dubbele broek, drie truien etc. We worden warm onthaald met een kop koffie/thee en koekje. Na een inleidend verhaal, zoals, je mag ze niet aaien, voeren, roepen etc, gaan we op pad met nog 10 anderen. De meercats zijn gewend aan mensen, als het patroon hetzelfde is. Je zit daarom met zijn allen op een rij, niemand mag zomaar opstaan of de rij verbreken.





Meerkats (stokstaartjes) leven in families onder het motto “samen zijn we sterk” Ze eten voornamelijk insecten. Als de zon opkomt, of als ze honger hebben komen komen ze uit hun hol. Ze keren zich met hun buik naar de zon om op te warmen. Ze leven in open droge vlakten. Ze graven hun holen over een oppervlakte van 15m2. Een volwassen dier kan zijn eigen gewicht (80 gram) aan zand uitgraven in nauwelijks 10 sec. In de holen worden speciale kamers aangelegd: slaapkamers, kraamkamers, en zelfs toiletten. De toiletten worden schoongemaakt door de mestkevers, waarmee ze samenleven. 

Door de zwarte omranding van hun ogen kunnen ze tegen de zon inkijken. 




Wil je meer over stokstaartjes weten, kijk dan op de site van de Beekse Bergen. Het zijn interessante beesten. Tegen tien uur vertrekken we naar Swellenbosch. De fok van struisvogels is hier een bron van inkomsten. Regelmatig kom je grote farms tegen, soms loslopende vogels.

De vogels worden verwerkt als vlees, de eieren, het leer voor tassen, schoenen, etc.

De veren voor borstels en kwasten.




De weg door de Langeberg Mountains  is fenomenaal. Op de toppen ligt nog sneeuw. De vegetatie groen, af en toe bloeiende bomen of struiken. We rijden door de Tradouw pas met een hoogte van 355m. Ooit aangelegd door ‘masterbuilder Thomas Bain’ tussen 1869 en 1873. Tradouw betekend “die vroue se poort pad”





Tegen drie uur zijn we in Swellendam.  Dit plaatsje leeft van toeristen. De gebouwen zijn gerenoveerd in Cape Dutch stijl á la 1745.  Veel lodges en prullaria winkels. Hier zie je minder donkere mensen. Ook de bediening is blank, iets dat we in het noorden niet tegenkwamen.





 

woensdag 18 september 2024

Addo Elephant Park

De tocht gaat verder, want stoppen is geen optie. Uiteindelijk moeten we in Kaapstad aankomen. We zijn vroeg vertrokken en komen aan het begin van de middag in Addo aan.

Nog even een andekdote van eerdere dagen, voordat we wisten dat Fred zijn pas geblokkeerd was en de rekening. Daar had ik een vermoeden van, om dit zeker te weten moeten we geld pinnen. Als je je tank volgooit en je kunt niet betalen, heb je een ander probleem, omdat we te weinig cash hadden. Fred vraagt aan beveiliger in uniform met geweer, waar we veilig kunnen pinnen. Hij zegt dat het nergens te vertrouwen is en een vriend van hem rijdt met hem mee, om ons te bewaken. Er staat een rij bij de pin automaat en ik word onrustig. Ik loop naar Fred toe, na de auto goed afgesloten te hebben, en vraag is het veilig. “Ja” zegt hij, dus afwachten maar. 

Als hij wil pinnen, blijkt dat niet te kunnen de pas is geblokkeerd. Daarna heb ik de ING alarmlijn gebeld zoals eerder beschreven. 


Als we in ADDO zijn, gaan we naar het Olifant reservaat. Bij de toegang vraag ik waar we de meeste kans hebben, de dame verwijst naar plek 22 zoals op de kaart aangegeven. 

Bij een meer is een olifant heerlijk aan het dobberen en zwemmen in het water. Hij/zij duikt regelmatig onder en alleen de slurf is te zien. Aan de kant staat een grote olifant. Een vogel aan zijn voeten. “Jij bent groot en ik ben klein”. 




Verderop een kudde olifanten bij eendrink plaats. Er zijn twee jongen, die verdwijnen tussen de volwassenen. De slurf van het jong, slaat om moeders poot, “ik ben hier”.

Veel zebra’s gezien, een buffel en wrattenzwijn en een waterbuffel tegen de avond, op ons pad.

Dit park is veel meer begroeid, daardoor de beesten slechter te vinden. 







We het park niet meer in, Fred wil naar Port Elisabeth. Er is een oud centrum, een haven en musea. Volgens Google zou het veilig zijn. 

Omdat we een afslag missen, rijden we via de township de stad in. Fred wil naar de haven en ik vraag me af wat we hier moeten. We mogen na enig gezoek de auto parkeren op een bewaakt privé terrein. De bewaker verdiend zo nog iets bij. Hij raadt ons een bepaalde route aan en zeker niet de zijstraten. Ik voel me zo onrustig dat ik na 10 minuten zeg, “Fred het spijt me, maar ik ga terug”. 

Dan maar langs het strand, dat wijds is. De zee is kalmerend. We schieten nog wat plaatjes.







De volgende dag staat Knysna op het programma. Knysna ligt aan de zee, met een prachtige lagune. We worden hartelijk ontvangen door de eigenaar van het huis. Hij heeft een prachtige tuin waar hij trots op is. Er staat bougainville, hibiscus, onbekende hoge bomen, strelitzia, gardenia, rozen en nog veel meer. Laag in de tuin het zwembad, de braai, wat bankjes. Er zijn veel vogels in bonte kleuren en de zon schijnt. Hij zegt, dat we een paar landtongen, Leisure Island en The Heads moeten bezoeken. Op  Leisure Island staan prachtige kastelen van huizen. Wat een rijkdom. Later blijkt dat er hier Europeanen wonen, die hier in winter verblijven. Het is een hechte gemeenschap, verteld een Engelse heer ons.


Bij The Heads kun je over de baai kijken. Mooie vergezichten zijn dat. Aan het eind van de middag doen we een poging nog wat vogels te fotograferen en daarna door naar de pizzeria. 

De volgende dag gaan we onder begeleiding de townships in. Het geld van de tour wordt besteed aan de gemeenschap. Er is vanuit de regering een ontwikkelingsprogramma opgesteld voor heel Afrika. Iedereen die hulpbehoeftig is krijgt een huis, waarin twee kamers, een keuken, badkamer, electra en water is. vroeger was het een eenkamer huis, die zijn er ook nog. Rond het huis een stukje grond. Het huis is in volle eigendom en mag doorgegeven worden aan de kinderen of familie bij overlijden of verhuizen. Ook is er geld beschikbaar voor eten en drinken, er is een school, artsen, honden worden gratis ingeënt tegen rabies. 






Daarnaast zijn er containers waarin bedrijfjes zitten bv een kapper, bakker, supermarkt, etc etc. Als men geld verdiend, gaan ze het huis verbouwen tot iets groots. Er komt een verdieping op, een serre een portaal etc. Omdat de steun alleen voor Afrikaanse inboorlingen geldt, worden de meest kleine huizen verhuurd aan mensen uit andere landen. Drugs en alcohol zijn een groot probleem in de township. Echte criminaliteit komt niet voor door de sterke sociale controle. De politie woont immers ook in de township. Kinderen van problematische ouders worden door anderen opgevoed. Onze reisleidster heeft zelf ontelbare pleegkinderen gehad. Op dit ogenblik heeft ze er twaalf. De kinderen blijven tot hun 18de in een opvang gezin, daarna kunnen ze een vak uitoefenen of verder leren.







We nemen een kijkje bij de kapper, de supermarkt en de peuter school. Daarnaast worden we ingewijd in de taal van de Xhosa’s. Ze hebben een kliktaal. Bepaalde combinaties van klanken worden geklikt met hun tong. De taal is met de komst van de eerste immigranten opgeschreven. 

Heel veel indrukken en begrip rijker komen we thuis.


zaterdag 14 september 2024

Beroofd in Mthatha.

 


We vervolgen onze weg richting Coffee Bay aan de kust. Leuke naam voor een gehucht, het heeft iets zwierigs. 

Onderweg moeten we geld opnemen en dat ging mis in Mthatha. We worden we steeds gewaarschuwd voor criminaliteit. Als we rijden de auto op slot. Niet stoppen als je het niet vertrouwd en alert blijven. Helaas is de pin pas van Fred is geskimmed. Binnen de kortste keren is er een behoorlijk bedrag afgeschreven ver boven de limiet van zijn pas. Wat nu? Aangifte doen voor de verzekering. Politie bureau zoeken, ook zoiets. Als je het politie bureau binnenstapt zijn er zeker 10 wachtende voor je. Eindeloos duurt het. Iedere aanklacht of verbaal wordt handgeschreven, dat schiet niet echt op.




Als we aan de beurt zijn en ons verhaal vertellen moeten we eerst naar de bank, waar we om een uitdraai van de rekening moeten vragen. Ook hier weer: vele wachtende voor U. Uiteindelijk worden we verwezen naar een medewerkster en ik vraag of ze een uitdraai kan maken. Dat niet, maar ze is bereid om het nummer van de ING via WiFi te bellen. We worden doorverwezen van de een naar de ander en komen op de afdeling fraude terecht. We doen ons verhaal en er moet een onderzoek gestart worden. Uit voorzorg blokkeren ze onze rekening (vertellen ze niet) en de passen. Een financiële uitdraai kunnen ze niet geven. Dus wij weer terug naar de politie, inmiddels twee uur later. Weer wachten. Ik vraag of ze ons verhaal kunnen opschrijven voor de verzekering. Dat gebeurt en uiteindelijk vertrekken we pas om half vijf naar Coffee Bay. Ik ben er goed ontdaan van. Als Fred dit verteld aan de eigenaresse zegt die dat er bendes zijn in Mthatha, die voor veel criminaliteit zorgen. Het schijnt beroemd te zijn.

Ik slaap er niet van en wil geld overboeken van mijn rekening courant naar de spaarrekening. Dat kan niet. Mijn pas is geblokkeerd, die van Fred nog open. Onze hele rekening blijkt geblokkeerd te zijn. Shit zonder geld ben je mooi de aap gelogeerd.. 


Fred werd vanmorgen verrast met een verjaardagstaart. De dames zingen voor hem meerstemmig. Het is een prachtige taart. Wat een lief gebaar. Na het nuttigen van een flink stuk, we hadden al goed ontbeten, vervolgen we onze reis met een aardig dikke buik.





Als we ergens bereik hebben, bel ik weer naar de ING alarmlijn. Ik krijg dezelfde juffrouw aan de telefoon. Ze ontgrendelt de betaal rekening, Maakt Fred zijn pas ongedaan en haalt ook de blokkade van mijn pas. Voorts wijst alles erop dat zijn pas geskimmed is, het onderzoek loopt nog. In ieder geval kunnen we weer bij onze financiën.


We komen rond 2 uur aan in Chintsa, waar we ontvangen worden met een glaasje lekkere champagne. Na ons geïnstalleerd te hebben, maken we een strandwandeling. Er liggen grote schelpen op het strand, veel torentjes van kreeften. Het zonnetje schijnt en het is best aangenaam. Daarna duik ik het bed in, want ik ben nog steeds van de kaart en heb het even gehad met Afrika.





donderdag 12 september 2024

Port St Johns.


Het is weer een stuk rijden door glooiend landschap. Na zo een 70 km komen we in de kuststreek. Deze is duidelijk meer bevolkt. In Flagstaff is een markt gaande. Veel mensen op straat. De school is net uitgegaan, veel jongeren in uniform, die gezellig keuvelen. Alles lijkt zo ontspannen. We zijn zeker langs drie scholen gekomen. De bus, herkenbaar door het logo, rijdt af en aan en pikt mensen onderweg op. 



De politie houdt controle. We worden eruit gepikt. Mijn rijbewijs gecontroleerd en we mogen verder. Vijf kilometer verderop word ik weer aangehouden door een politie met zwaailicht. 

Wat nu weer? Ik blijk over een streep gereden te zijn, tijdens een inhaalactie. Boete 1500 Rand. 

Nu waren we al gewaarschuwd dat ze zullen proberen je dit te laten betalen, maar dat je er niet in moet trappen. Dus dan maar naar het politie bureau stel ik voor,  86 km terug. De officier heeft hier geen zin in, al laat hij dat niet blijken en vraagt of we haast hebben. ‘Nee, waarom we zijn op vakantie en het land is mooi’. ‘Omdat het een uur rijden heen is en een uur terug. Dat is dan niet anders’, antwoord ik in overleg met Fred. ‘Goed’ zegt hij, ik laat je door voor deze ene keer. We kunnen verder. (Zoals verwacht volgens onze briefing). Dit doet aan onze Marokko ervaring denken. Afrika??






Onderweg maak ik een paar foto’s uit een rijdende auto door het raam. Leuke uitdaging om een scherpe foto te krijgen. 

Tegen half vier zijn we op bestemming. Ik duik een uurtje het bed in. In het restaurant serveren ze een heerlijke curry. Omdat het bad op onze kamer lokt, maken we daar gebruik van. Het heeft geen overloop, dus toch even uitkijken als je er met zijn tweeën induikt. 




woensdag 11 september 2024

Sani Pas en Lesotho.

Vanmorgen om 9 uur moesten we ons melden voor een rit door de Sani Pas. De pas is de enige route van Zuid-Afrika naar Lesotho en tevens de hoogste bergpas in Zuid Afrika. 


Vanuit Underberg rijdt je de pas op, nadat je de Afrikaanse grens gepasseerd bent, rijdt je een flink stuk over niemandsland. Daarna ga je de grens over naar Lesotho. De grens controle is streng, maar de chauffeur Elia neemt een brood mee om de grens overgang wat soepeler te maken.


De grens van Zuid Afrika.

Lesotho grens.


Onze driver Elia is een enthousiast verteller. Hij weet veel over de vorming van het gebergte en laat ons de aftekeningen zien van de verschillende tectonische platen, die de bergen gevormd hebben door opstuwing.

Het hoogste punt ligt op 3200 meter. De weg loopt door de Drakensberg bergen, waarover hij verschillende anecdotes vertelt. We zien prachtige bergpieken, spectaculaire vergezichten, muren van zandsteen en basalt blokken in de hogere delen.




De weg naar boven is een van de gevaarlijkste onverharde wegen. Er zijn haarspeldbochten die zo scherp zijn, dat je ze niet in een keer kunt rijden, maar terug moet steken om de bocht te maken. Vandaar dat je alleen maar met een 4x4 mag rijden. 




Ik zie de restanten van een auto. Elia zegt, dat had je niet mogen zien. Het zijn de restanten van een auto met 10 ingezetenen. De auto was onbetrouwbaar en de chauffeur had gezegd, dat risico neem ik niet. Een andere chauffeur zei, ik rijd wel. Resultaat 6 gewonden en drie doden. Het was niet het bedrijf waarmee wij zijn gegaan. Gelukkig rijdt Elia erg voorzichtig. 







Na wat onderhandeling bij de grens, mogen we verder door naar Lesotho. Lesotho heeft een oppervlakte van 30.000.km2 iets kleiner dan Nederland en heeft 2 miljoen inwoners.

In het dorpje Basotho zijn we te gast bij een dame die brood op de traditionele manier bakt. Een vuurvaste pan in het vuur met houtskool op de deksel. Buiten speelt en zingt een man op een zelfgemaakt snaarinstrument. Natuurlijk toeristisch in gang gezet, maar het geeft inkomen.



Traditionele hoed en de driehoek in de vlag van Lesotho, de vorm van de Drakensberg.

Lesotho heeft door zijn hoge ligging sneeuw en meer regen. Dit water dient als watervoorziening voor Johannesberg en daardoor een bron van inkomsten voor hen. Lesotho is erg arm. De grootse bron van inkomen voor Zuid Afrika zijn de mineralen en  diamant.

Uiteindelijk stoppen we in het hoogste café van Afrika. Waar we een lunch gebruiken.

Op de terugweg haalt de mist ons in, waarmee we het zicht verliezen. Al met al was het spectaculair.




Onderweg in Kokstad gebruiken we de lunch  in het Loafers café, falafel met veel groenten.

We rijden door naar een groots aangekondigd resort in Ingeli Forrest. Onze kamers zijn nog niet op orde, dus doden we de tijd met een cappuccino. Het is het koloniale verleden dat het gebouw uitstraalt. Dikke bruine balken en zware meubelen. We maken een wandeling over het terrein.

Het zwembad is deels verwarmd, maar nog steeds te koud. We lopen naar de groots aangekondigde dierentuin, waar konijnen zitten, wat ganzen en kippen. Omdat er een spa is, lopen we ook daarlangs en maken een massage afspraak. Heerlijk ontspannen na al dat autorijden. 

Het serveren van het diner duurt eindeloos, er brandt een kachel. Dat geeft een behaaglijke warmte. Het toetje bestaande uit ijs met chocolade duurt zo lang, dat Fred mij vraagt, hoever de Zuidpool verwijderd is. 


Morgen verder richting kust.