Stolon berg met uitzicht.

Als we in Velhelmina belanden, blijkt daar een Tourist Information te zitten. We weten eigenlijk zo weinig van het Noorden van Zweden. Ik had wat reisverhalen gelezen, maar dat gaat het ene oor in en het andere uit. 

Een zeer enthousiaste dame staat ons te woord met als achternaam Charlesdotter. In Zweden kun je je eigen achternaam kiezen. Dat heeft ze gedaan na het overlijden van haar vader 6 jaar geleden. 

Ze raadt ons aan de Vildsmarkwegen te rijden wegens zijn natuurschoon. De weg is een toeristisch trekplijster en dat blijkt uit de vele campers op de weg. We zullen het rustig aan doen. De herfstkleuren zijn schitterend en we zijn neergestreken op een plaats aan de rivier. 

De temperatuur is aardig gedaald. Op de dag rond 7 graden en die loopt terug tot tegen het vriespunt. Er staat hier een WC huisje met een nette WC.

Ultieme vrijheid

 

Het is een droog closet,  waar plas en poep gescheiden worden. Hij stinkt daardoor niet. Helaas zijn er altijd onverlaten, die het systeem ruïneren, door er plastic zakken in te gooien met afval. Je kunt onderweg je afval kwijt bij benzine stations, waar we ook hout kopen en water tanken. 

Eerst de tank bijvullen in Velhelmina, die lust een behoorlijke slok. 17 liter op 100 km. Dit komt ook omdat de auto al rijdend accu’s oplaadt en telefoons. We staan immers zonder stroom ergens.

Onze douche tent is fijn. Vandaag water warm gemaakt en uitgebreid gepoedeld. De houtkachel dient als fornuis. Gisteren een heerlijke lasagne gemaakt in de wonder pan. 

Helaas kreeg ik ook een waarschuwing betreffende mobiele data gebruik. Nu ja ik zie wel waar het schip strand. Anders bijkopen. 

 

 Onze eerste bezienswaardigheid wordt het uitzicht op de Stalonberg. We arriveren hier tegen 12 uur. In Stalon hadden we een lekker broodje gekocht in de lokale super. Dus na ons tochtje op de berg zouden we eten. Wat zijn we toch een onnozele halzen. 

Fred maakt een praatje met een vrouw die een mand vol cantharellen geplukt had. Dat beloofd wat.

 De eerste paar honderd meter lopen we door rood getint grasland. Puur drassig land maar heel mooi kwa kleuren. Daarna stijgt het pad behoorlijk. Wat ben ik blij met mijn wandelschoenen. Als we na een dik uur zwoegen over stenen klauterend aan de top komen, is het uitzicht inderdaad prachtig. De hele tocht worden we beloond er prachtige herfstkleuren.  

Ja en dan moet je weer naar beneden. Een aanslag op je knieën. We presteren het ook nog een kleine kilometer te vergissen. Ik ben doodop dus al gauw struikel ik over een boomwortel. Fred zegt vrolijk:”je bent ect moe” . “Ja, vind je het gek?” 

Uiteindelijk tegen drie uur bij de auto, hongerig en moe. Het was de moeite waard maar toch….

Daarna weer het ritueel van kamp maken. Te moe om de Karsten tent op te zetten en dan ‘avonds kou lijden onder de luifel. Dus snel het bed in waar het altijd warm is, door de kachel.

Het klompen misterie bij Kluk.

 12 en 13 September.

We vinden een plek bij Kluk, zo heette het echt. Het ligt vlak bij het meer Storsjon. Het is een grote plaats verhard. Ik vermoed een soort parkeerplaats in de bossen. Het weggetje dat naar Kluk gaat is onverhard. Dat zijn de meeste wegen waar je in gaat vanaf een hoofdweg. Helaas zijn we onze gele banaan vergeten om de caravan horizontaal te zetten. Fred vindt een steen zodat we niet helemaal scheef staan. De kans op een camping winkel is natuurlijk erg klein hier. 

Gewoon denken dat je op een varende boot slaapt, dan rol je ook. 

Omdat ik moet wassen, besluiten we een dag langer hier te blijven. ‘S avonds steekt een gemene wind op en is het niet lekker buiten.

Wat zijn we blij met de diesel kachel in de caravan is het aardig warm. 

We besluiten om de Karsten tent op te zetten om een warm onderkomen voor de dag te hebben. Geen last van tocht over de grond door het dikke kuip grondzijl. Kleed erin en stoelen, de huiskamer is compleet. Fred zet de tent op en ik doe de was. 

Onze watervoorraad is erg geslonken, we lopen we naar het meer voor water. Langs de weg staan  buitenhuisjes, ik speur naar een buiten kraan. Want dat is makkelijker dan een duik in het meer. Ik vind er eentje en hij werkt. De tankt gevuld en bedankt, maar er is niemand. Het voelt toch beleefd. Ons kleine wasmachientje hebben we al in 2012 gekocht op de souk van Agadir en hij werkt nog steeds. Dit jaar een wringer gevonden op Amazon een stevig oost Duits product. Ik was er al langer op zoek naar. Geklemd op het camping trapje werkt hij als een zonnetje. Zeep en water draaien vrolijk uit de was. Het lijkt wel de 20-er jaren. 

Helaas slinkt de hout voorraad ook aardig. Fred gaat hout zoeken. Hij komt terug met aardig wat stammetjes. Geleend zei hij, de boef. Ik bak een Citroën cake op de houtkachel, want morgen is hij jarig en daar hoort taart bij.

De volgende dag gaan we weer verder richting noorden. We zijn niet erg opgeschoten. Onderweg komen we langs een Trangia museum. Dit is het Zweedse kook systeem sinds de jaren 30. Allemaal stoere foto’s van kokende mensen in barre omstandigheden. Zelf hebben we ook al jaren lang een trangia, het ding is onverslijtbaar.

Verderop komen we een dollar store tegen, We hebben behoefte aan plastic zakjes en een doek om het grondzijl schoon te maken. Het is te vergelijken met een Action maar dan veel uitgebreider.

Ik zie en grote serveer plank liggen van bamboe, die kan dienen als ophoging van de caravan met een steen eronder. Dan ligt hij mooi schuin. Dit is beter dan niets. 

Al die uitstapjes kosten tijd, maar dat hebben we. 

Tegen vijf uur vinden we een plaatsje. Tent opgezet, kachel aan en heel lekker eten. Het is tenslotte zijn feestmaal. Gebakken aardappeltjes, sla en biefstuk. Lekker met een goed glas wijn, dat ik voor de gelegenheid had meegenomen.

Helaas komt door dat auto rijden weinig van fotograferen. maar als we in het echte Noorden zijn, willen we daar langer op een plek blijven. 

  

 

Het Klompen minsterie.

Als ik s’ochtends mijn bed uitstap, ben ik op onverklaarbare wijze een klomp kwijt. Ik weet zeker dat ik midden in de nacht, toen ik moest plassen, twee klompen had. Ik zat nog te twijfelen waar ik ze neer zou zetten. Hoog op het wiel of op de grond. Maar omdat het niet gaat regenen, toch maar op de grond. Een of ander beest had zeker zin in een klomp als ontbijt of nest voor zijn kinderen. Mijn geld zal hem wel aangesproken hebben. Zo zie je maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Inmiddels nieuwe klompen gekocht.

Van Denemarken naar Zweden

  9 september 2021

Via Denemarken in Zweden aangekomen. We hebben de brug genomen. Eigenlijk heel weinig te beleven. Gewoon doorrijden. In Malmö gaan we langs IKEA. Het valt op dat ze hier frissere kleuren gebruiken bij het etaleren van de artikelen. Veel personeel, weinig klanten. We kopen nog wat bakjes voor de keuken en zijn eigenlijk op zoek naar een opdek matras. We hebben nu twee smallen en ik vind het gat tussen de matrassen niet prettig. Maar ze kosten hier een kleine 100 Euro duurder dan in Nederland. Wachten tot we thuis zijn. De kassa is rustig en we kopen een ijsje. Het is vreselijk warm de temperatuur ligt tussen de 22 en 24 graden. Onze auto heeft geen airco meer. Dat is best vervelend. Hele dag rijden met open raam, wie had dit verwacht. De isolatie van de camper is goed. De nachten zijn (te) warm. Gisteren de luifel tegen de trailer gezet, geeft een knus gevoel en houdt de warmte vast in de avond. Een record want we zijn nog steeds slaap aan het inhalen. Voorlopig bestaat de vakantie uit reizen. Het is nog zeker 1200 km naar het noorden. We rijden ongeveer 350 km per dag.  Dus nog zeker drie dagen te gaan. 

Vanmorgen een heerlijke douche genomen, volop warm water, was echt genieten. Helaas lag mijn handdoek nog in de auto en dan sta je toch even vreemd te kijken. Nachtpon over mijn natte lijf aangetrokken, voeten gedroogd met papier. Nu ja dat overkomt je ook maar een keertje. Gisteren hadden we de douche pas verloren, dus toen een poezen-lik genomen. (Wassen met washandje).  Die verloren kaart kwam ons ook nog op 20 Euro boete te staan. Als we in het Noorden zijn, kunnen we makkelijker vrij kamperen. En water is daar overal te vinden. Fred heeft gisteren nog een duik genomen in een meertje om op te frissen, de held!!

12 September 2021. 

We zijn al aardig opgeschoten, zo een 2000 km gereden vanaf thuis. Zweden is groot. Tot vandaag was het weer zonnig en aangenaam, maar vanmorgen regen. Opbreken in de regen is nooit leuk, want dan wordt je echt nat. Mijn jas blijkt niet waterdicht en ik ben tot op mijn onderbroek nat. De laatste dagen zijn we vroeg opgestaan (6uur), om rond 8 uur te kunnen vertrekken. Het ochtend ritueel bestaat uit een goed ontbijt en warme thee. Als het weer het toelaat een douche in de natuur, anders washandjes werk. Het lukt meestal wel een mooi plekje te vinden. Soms met wat hindernissen, omdat het ingeslagen weggetje te smal is om te keren. Dan de auto afkoppelen en met de hand de caravan draaien. Daar krijg je spierballen van. 

We rijden richting Tännforsen de grootste waterval van Zweden. Hij ligt in de buurt van Ære een skigebied. De regen houdt aan en het is mistig. Prachtige wolken boven de bossen. De herfstkleuren komen door. Heel veel berken hier naast de dennen. Erg hoog zijn de bomen niet. We komen rond elf uur bij de waterval. Hij is inderdaad enorm en indrukwekkend. Hij valt 37 meter en ligt ineen beschermd natuurgebied. De vele schakeringen groen wisselen elkaar af.   

Het is een leuke wandeling met diverse uitzichtpunten. 

Vanaf hier gaan we weer verder noordwaarts. De zon is er weer, vandaag niet te lang doorrijden. Ik weet nu waarom ik nog steeds geen camper wil. Dat eindeloze autorijden is niet echt mijn ding. Maar hier kom je er niet onderuit.  

Vertrek

 Zondag 4 september.

Eindelijk was het zover. Op 30 augustus 2021 kunnen we de Hero Ranger ophalen. We hadden een Poolse Carbon Tear camper besteld, maar na eindeloos leverings beloften en het niet nakomen ervan, hebben we de knoop doorgehakt en de order geannuleerd. De Hero hadden we al in maart gezien en kunnen bestellen. Dus een enorme wachttijd voor niets. Het model dat we nu hebben is eenvoudig, zonder kachel en boiler. Hij is wel wat breder, hoger en langer dan de Pool.  Omdat we wel een kachel nodig hebben, zijn we op zoek gegaan naar mogelijkheden . Uiteindelijk is het een diesel kachel geworden van Russische makkelijk.  Fred heeft hem in een aluminium kist gebouwd, opdat hij verplaatsbaar is en ook in de tent kan worden gebruikt, als snelle verwarming. 

Ik heb een douche tent verbouwd aan de caravan. Zijpaneeltjes aangestikt, die met zuignapjes bevestigd zijn op de caravan. Een extra ingang gemaakt, voor de deur naar de caravan. We hebben nu onze eigen toilet ruimte en een douche ruimte. 

Het inpakken was passen en meten. In de trailer zitten twee grote kasten over de breedte. Daarin onze kleding en medicijnen, toilet tas etc. 

Daaronder en plank, die heeft echter een doorgang van 11 cm. Hier hebben we Ikea bakjes gezet voor de elektronica, sokken en ondergoed. En losse spulletjes. 

Wat opvalt is dat de keuken laadjes weinig diepte hebben. Pindakaas moet worden overgepakt in een kleinere pot, bestek vindt een plekje in de bovenste la in een IKEA bak. Daarnaast kurkentrekker onderzetters en bekers.

In de tweede la thee, koffie, kruiden en zoetbeleg. Daaronder de pannen. De koelbox past in het middelste gedeelte met de wonder pan ervoor. Onder het aanrechtje is nog wat ruimte voor afvalbak, snijplank en schoonmaak spullen. Hier moeten we het de komende dagen mee doen.

Aan de rails tegen de achterwand komen IKEA zakjes te hangen. Hierin weer allerlei klein spul. Het staat gezellig. 

In de trailer ons bed, voor onderweg ligt er een grote waterdichte tas op met daarin de stoelen en tafels, plus het opstapje. 

We hebben de tarp (grote luifel), de douche tent, en nog een luifel op de trailer gebonden. Aan de zijkant zit de bolderwagen voor als we langere wandelingen maken.

De auto zit aardig vol met voorraad, de WC, de koelkast, zonnepaneel, twee extra accu’s, de laatste geplukte peren en appels en een grote doos met gedroogd voedsel. Dit was ooit voor IJsland. Onze leefruimte wordt de Karsten tent.

Zondag avond belanden we op een camping onder Bremen. Hij wordt aangekondigd als rustige camping aan een meertje. Het is een grote camping met huisjes, in allerlei maten en soorten. Het sanitair is uitstekend. Hier geldt de mondkapjes plicht en ze zijn er streng op. Je hebt een kaart waarmee de deuren openen, dat ding ben ik steeds kwijt. In de was\ ruimte mogen geen schoenen. Gelukkig hebben we altijd water schoentjes bij on 

We duiken vroeg ons bed in, zijn beiden moe. Ik ben blij dat het bed 155 is en geen 140. Onze foto tassen staan aan het voeteneinde. Het ligt niet verkeerd. Ook als ik er ‘avonds uit moet heb ik geen problemen. Je moet wel je knieën hoog optrekken om door de deur te gaan, want die begint op taille hoogte. Wat zullen we lenig worden,

Natuurlijk trekken we bekijks op de camping, mannen die altijd zeggen dat ze ook zoiets willen, maar vrouwen zijn de boosdoener. Die willen niet.

We blijven een volle dag staan. Ik knip de douche tent wat verder open om het drempeltje te verlagen. Fred rangschikt de dissel bak. s’Middags doen we een tukje, lezen en genieten van een glaasje wijn. Om kwart voor negen liggen we al in bed. We moeten beide slaap inhalen en rust krijgen na een veel bewogen jaar. Dinsdag op naar Denemarken. De auto rijdt als een zonnetje en merkt niet van de kleine aanhanger. 

Afscheid van de Airstream.

 Omdat we verleden jaar goede ervaring hadden met de tent op de Shetland eilanden, kwamen we tot de conclusie dat het voor ons geen zin had de Airstream aan te houden. We hadden al zoveel kosten te verduren gehad. We waren er klaar mee. Hij was snel verkocht. In maart hebben we een week gekampeerd in Heerde, maar de temperatuur lag rond het vriespunt. Dat was voor mij echt te koud, dus kwam mijn wens om warm te slapen. 

De eerste optie die we vonden, was een Crawler een stoer off road kar gebouwd in Turkeys. Maar al snel kwamen er problemen om de hoek kijken, betreffende import en kosten, dat het een zeer dure aangelegenheid werd. Wel mooi die wagen maar toch te gek qua prijs. 

Toen vonden we een Poolse off-reader. Hij ziet er erg mooi uit, met een zeer stevig ongeveer chassis. Hij zou eind mei geleverd worden. Steeds werd deze datum uitgesteld en een andere belofte gedaan qua levering. Eind juli hebben we deze opdracht ingetrokken, want als het zo moet zit je ook met je garantie. 

Nu stonden we nog met lege handen. Bij Henk Pen stond nog een Hero Ranger te koop. Een basis model. Zonder allerlei toeters en bellen, zoals een luifel, een kachel en zonnepanelen. Leverbaar hals September.

Deze knoop doorgehakt anders werd het pas volgend jaar.

Als badkamer hebben we een paraplu tent. Een heel handig systeem, waarmee je in no-time een tentje neerzet. Hier komt de porta potti (WC) in plus en douche op de accu.  Ik maak hem passend en windvrij.

We hebben een grotere luifel die bij mooi weer zonder wind dienst doet over het keuken gedeelte of als zij-luifel. De Hero Ranger is niet meer dan een bed op wielen met een keukentje. Wel een groot lang bed 152x210. Een paar kastjes voor je spullen en dat is alles. Aan de achterkant onder de klep zit een keukenblok over de hele breedte. 

Fred waag zich aan het bouwen van een diesel kachel in een metalen doos. De warme lucht slang steken we door het dakraam. Ik help hem met het elektrische gedeelte, want dat is niet zijn sterke punt. 

Het inpakken is passen en meten. De laden in de keuken zijn laag en grote potten passen niet. Maar we komen er wel uit, door pindakaas, jam, thee en dergelijke in kleinere potten te doen. Bij IKEA kopen we handige opbergers en dan vertrekken wij richting het Noorden.

 

Berlijn Januari 2020

Fred is nog nooit in Berlijn geweest, dus is dit een uitstekende bestemming voor een korte onderbreking in ons dagelijks leven. De Airstream heeft zijn thuisadres weer gevonden en staat klaar voor vertrek. Het is te koud en te nat voor de tent dan is de keuze makkelijk gemaakt. Onze lieve buren offeren zich weer op voor het toezicht op ons huis. Dat is onbetaalbaar.
Het plan was vroeg te vertrekken, maar omdat we de avond tevoren nog naar het Light festival zijn gegaan en realtime laatste moment dingen zijn wordt het uiteindelijk half tien. met de caravan aan de haak haal je geen snelheden en rond vier uur vinden we een camping onder Hamburg. We moeten ons via de telefoon melden, maar er weigert iemand dat ding aan te nemen. Dus zetten we hem op de parkeerplaats voor de poort, halen water op de camping en noemen het een dag. De volgende ochtend zijn we vroeg weg. Het doel is een camping ten zuid-oosten van Berlijn in Gruenau met goede openbaar vervoer mogelijkheden naar het centrum. De treinreis duurt een klein uurtje en met en tageskarte kom je dan overal. Het is even uitzoeken hoe de U en de S-baan werken.
We hebben nu meerdere dagen in Berlijn rondgezworven. De geschiedenis van de Berlijnse muur maakt mij depressief. Wat kunnen mensen elkaar aandoen. Het helpt ook niet mee dat ik net op dit moment een boek lees over de Jodenvervolging, “Het Hooge Nest” van Roxane van Iperen.
We hangen wat rond bij de muur en het bezoekerscentrum.

Noord Bahnhof, vol met verhalen aan de muur.

Berlijn heeft prachtig winkelcentra o.a. Op de Alexanderplatz en het Sony Center. Ze zijn een warm toevluchtsoord voor de niet aflatende regen.

Standbeeld voor het winkelcentrum Alexanderplatz.

Sony Center met reflectie tegen de wand.

We bezoeken Sans Souci, het zomer kasteel van Frederik. Veel goud en glitter. Slenteren door de Turkse wijk Kreuzberg en bezoeken Extreme Textiel, een winkel voor buitenstoffen. Ik koop daar online en het is leuk hier alles bij elkaar te zien. In de avontuurtjes komen we bij toeval terecht bij het Rijks Planetarium.

Onze benen zijn moe en een goed excuus om her en der koffie te drinken, gisteren zelf met een heerlijk stuk taart erbij.  

Planetarium

Muurschildering Kreuzberg.

Het gebied waar we kamperen wordt gekenmerkt als watersport gebied. Er zijn talloze meren en de boten liggen op de kant. Ook kun je boten huren. De camping heeft zelfs een winkeltje met allerlei onbekende boten dingen, zoals dekzeil, wartels, stagen etc.
Ik heb deze keer mijn laptop niet meegenomen en schrijf dit op een tablet. Het is een experiment, omdat ik straks zonder laptop naar IJsland wil. Het foto-bewerken op een tablet is nog een uitdaging.
Het is jammer dat het weer niet meewerkt. Straks nog een stuk in de omgeving lopen met poncho en dikke jas.     

Newcastle upon Tyne.

Het feest was een groot succes. Alles liep op rolletjes. Fred en ik hebben de avond achter de camera doorgebracht. Er werd live muziek gemaakt door jong en oud en afgesloten met een disco. Dat is  een traditie hier. Charlie, de man van Anja mijn zus, speelt gitaar en zingt. Zijn dochter valt in met een tweede stem. Vriend en familie speelt viool, gitaar of de fluit. Meestal Ierse ballades. De stemming zit er goed in.

Het eten was echt Engels met beef en wortels. Warme pudding toe. 

Het was leuk om haar kleinkinderen en aanhang te zien. We zien elkaar zo weinig. 

Maandag kwamen we er achter dat de boot op woensdag avond gaat en niet op vrijdag zoals wij dachten. Het is niet meer de moeite waard de tent op te zetten met de vele regen op komst. We boeken een appartement in Newcastle waar we op maandag avond aan komen. 

De omgeving is net de Kanaalstraat in Utrecht. Waar zijn we nu weer terecht gekomen? ’s Avonds eten we iets Turks en vandaag ook iets buitenlands. Er zit hier een grote halal winkel met allemaal lekkere dingen. 

We gaan ook nog Newcastle in om wat avond foto’s te maken.

Vandaag naar het Baltic museum geweest, heerlijk koffie gedronken bij Starbucks en eindeloos door de stad geslenterd. Morgen inpakken en nog even bij de kust kijken om daarna in te schepen. Het is nu even genoeg geweest. 

Voor vrijdag hebben we kaarten voor de kampeer en caravanbeurs in Utrecht. Altijd leuk. 

Lake district, autopech en overtocht.

Het weer wordt steeds slechter. Dikke wolken stapelen zich boven de tent.  De wind neemt toe.  We besluiten nog een keertje naar het puntje van het eiland te rijden. Fotograferen zit er niet in bij deze sterke wind je kunt je camera niet stil houden. De zee beukt tegen de kliffen, grote witte schuimkoppen vliegen meters ver weg. Gelukkig is het een aanlandige wind. Ik kan me voorstellen dat je zo over de rand geblazen kunt worden. Het water is diep donker blauw. Het gezicht adembenemend en spectaculair. 

Gelukkig staat de tent nog bij onze terugkeer, inmiddels regent het echt flink. 

Het wordt een onrustige nacht storm en regen houden ons wakker. Ik merk ook dat mijn mat langzaam maar zeker leegloopt. Ik voel de lattenbodem door de mat heen. Dit is goed balen, want natuurlijk reken je hier niet op. 

Na een min of meer slapeloze nacht  en een platte mat ben ik aardig gebroken.  Wat lekt er?? Het ventiel?? Ik druk dat in een pan om te zien of er bubbels ontstaan. Nee dat is het niet. Uiteindelijk heeft Fred de mat in het  ijskoude meer ondergedompeld en het lek gelokaliseerd. Eerst maar weer proberen de mat te drogen bij de kachel. Op de plakset staat dat je de mat 24 uur moet laten rusten voor een goede las, maar die hebben we niet.  Gelukkig overleeft hij de nacht en loopt tot nu toe niet meer leeg. 

We varen de 27^sterichting Aberdeen, het inschepen verloopt vlot. De auto staat op een dek waar ook schapen worden vervoerd. De beesten blaten van angst en het stinkt er naar urine, dat rijkelijk over de vloer loopt. 

 Het eerste dat wij aan boord doen is een douche nemen. Heerlijk een echte warme douche met een behoorlijke straal. We hebben een biertje en een appelcider gekocht  Het schip zet zich langzaam in beweging en we genieten van het laatste zicht op Shetland. 

Eten doen we dit keer aan boord, een lams schotel voor mij en een stoofschotel voor Fred.

Ik zie aan zijn gezicht dat hij langzaam wit wordt. Hij heeft last van de deining. Terug in de hut gaat hij meteen plat en slaapt als een os vanaf 7 uur tot de volgende morgen. Niets lekker biertje, waarop hij zich verheugd had. Gelukkig is hij s’ochtends weer beter. 

Om 7 uur staan we op de kade. We maken een wandeling door Footdee in Aberdeen. Helaas regent het nog steeds. Footdee is in 1809 ontstaan. Een lokale architect heeft de huisjes gebouwd voor de vissers die dan makkelijk bij de zee konden komen. De huisjes staan met hun rug richting de zee om de sterke wind te weren. Het karakter van de straten is authentiek, hier zou je zo een film kunnen opnemen. In 1890 zijn de huizen verkocht aan de bewoners en op de lege plaatsen zijn er huisjes bijgekomen die opgetrokken zijn van drijfhout. Vaak kleurrijk geschilderd en ze onderbreken het monotone karakter van de oorspronkelijke huizen. De huidige bewoners zijn kunstenaars, jonge stellen etc. Het is een toeristisch trekpleister. 

Na een dag autorijden zijn we aangeland in het Lake District . We staan in een weidse vallei. Wandelen viert hier hoogtij. Het is prachtig groen met bossen en rotsen. Een totaal ander gezicht. Helaas mag je in Engeland niet vrij staan dus op naar de camping. We vinden een zeer eenvoudige camping, gelukkig wel met douche.  Omdat de douchevloer bestaat uit aangestreken beton en het behoorlijk tocht is douchen nu niet het ultieme plezier. We zullen hier blijven tot 3 oktober waarna we doorrijden naar Liverpool, waar mijn zus woont. Het eind van onze vakantie nadert. Ik vind het nu mooi geweest. 

De tent heeft zijn test doorstaan. De houtkachel was onze redding bij vocht en regen. Er zijn verbeter punten, afdoende leert men.

Het is twee maanden geleden dat we beiden voor het laatst een kapper gezien hebben. Dat wordt dan een experiment, want je bent gewend aan je eigen kapper. We vinden een kapper in een stadje Ambleside en we komen beide gekortwiekt tevoorschijn. Mijn haar groeit wel weer aan denk ik dan maar. Niet helemaal mijn stijl. Fred staat bij de auto en zegt de linker achterband is erg warm. Op naar de garage, waar we de volgende dag terecht kunnen. Het was ons al opgevallen dat het benzine verbruik omhoog schoot.  Een kapotte remklauw blijkt de oorzaak. Wat doe je om half negen s’ochtends in een slaperig stadje? We lopen langs het meer dat uitgebaat is met restaurants en boten. Daarna drinken we koffie en maken een praatje met de eigenaar. Tegen twaalf uur retour naar de garage. Nee hij is nog niet klaar, ze wachten nog op onderdelen. Kom maar om drie uur terug.  Ambleside is erg toeristisch dus vermaken we ons in gift shops en een sportwinkel die een soort outlet is. Ik koop een nieuwe broek en trui, plus alletwee een nieuw regenjack. Om vijf uur is eindelijk de auto klaar. 

In het toilet gebouw heb ik een aangename ontmoeting met een pauw. Hij zit zichzelf in de spiegel te bekijken terwijl hij alles onder poept. Het is een enorm beest. Ik waarschuw de boer die zegt vrolijk “chase him away”. Nu dat mag hij zelf doen, want ik heb geen zin in een confrontatie tijdens zijn paniek.

De temperatuur is gedaald onder het vriespunt. We staan op bij min twee, de nachten zijn koud. Mist hangt over de bomen en in de vallei.  Alles is daardoor klam niet echt lekker. Dit zijn die momenten dat je de caravan mist. Gelukkig hebben we nog wat hout en kunnen we de kou verjagen. 

Op vrijdag rijden we richting Liverpool. Op dit moment logeren we bij een vriendin van mijn zus Anja. Zij geeft op 5 oktober een groot feest omdat ze 50 jaar in Engeland woont. En als ik zeg groot dan is het groot. Ze nodigt rustig 30 man uit te logeren in haar huis, organiseert eten voor iedereen.  Ik vind dat dat bewonderenswaardig. 

Zaterdag avond is het echte feest. Er zullen ook neven en nichten zijn, dus best leuk iedereen weer te zien.

Unst.

Ik kan me niet voorstellen, dat we al drie weken onderweg zijn. De tijd vliegt,  dat komt ook omdat we iedere keer zoveel willen zien en veel indrukken opdoen. 

Gisteren kreeg ik van Fred om half zes s’ochtends de mededeling, dat de tent onderwater stond. Hij stapt naar buiten gaat plassen en slaapt rustig verder. Nu, dat kan ik niet. Ik wil weten,wat er aan de hand is en als ik uit de binnentent stap, die gelukkig droog is, staat er echt een laag water. Ik trek de gronddeken uit de tent en leg ze buiten vast met een steen. Die kunnen vast drogen. Daarna het ergste opdweilen en de kachel stoken. Gelukkig is er nog hout in de tent. Met ijskoude voeten ga ik weer het bed in maar echt rustig liggen, doe ik niet meer. De tent staat in een kommetje en als het water van de bergen stroomt, zou een en ander te verklaren zijn. Maar het riviertje rond onze tent moet het meeste water afvoeren.

Later blijkt een lekke watertank de oorzaak van de overstroming te zijn. Wij hebben een vaste tank en twee opvouwbare tanken. En beiden vertonen lekkage, ondanks het feit dat ze nieuw gekocht zijn.  Rijp voor de prullenbak. 

We hebben een bezoekje gebracht aan het Heritage Center.  Er is een kleine tentoonstelling met de geschiedenis van Unst. De Noren, Vikingen hebben duidelijk hun sporen achtergelaten. Dat is ook te merken aan hun taal en aan de plaatsnamen. Unst heeft prachtig gebreid kant.  Vroeger was het een kunst om een zo dun mogelijke draad te spinnen, waarna er kant van gebreid werd. Een Unster breister heeft de tweede prijs gehaald in Edinburgh met haar omslagdoek. Ik vind het erg mooi, het is ragfijn. Je kunt hier de originele patronen kopen en de wol. Er zijn nog maar vijf actieve bejaarde breisters in Unst. Jammer die traditie gaat verloren.

Unst heeft 700 inwoners met een oppervlakte van 120 vierkante km.  Het is 20,4 km lang en 8,5 km breed.  Het bestaat voornamelijk uit grasland en kliffen. Als je met de auto rijdt heb je het gevoel van een autoloze zondag, zo rustig is het. De wegen zijn meestal single track roads met passeer plaatsen. 

In het Noorden bij Lambaness ligt een verlaten radar post van de RAF uit de tweede wereld oorlog, hoog op de kliffen.  De ruïnes van de verschillende gebouwen zijn zichtbaar. 

Het is een magnifiek natuurgebied. Rijk aan vogels. Jan van Genten vliegen af en aan met de wind rond de kliffen. Ze duiken naar beneden met een enorme snelheid om vissen te vangen. Het is een boeiend gezicht, ik ben erdoor gefascineerd.

 Ik heb geen lange telelens, maar we proberen toch om wat vogels in het vizier te krijgen. Het weer is redelijk en daardoor blijven we tot een uur of zeven op de kliffen. Soms spotten we een zeehond die lekker ronddobbert. De vervallen gebouwen van de RAF steken af tegen de ondergaande zon. Zeker een plek om terug te keren.  

We ontmoeten er een Engels stel uit Birkenhead. Ze wonen vlak bij mijn zus. Dat is toevallig. Ze hebben de caravan op Orkney laten staan omdat ze bang zijn voor de wind in Unst. Er schijnt een dame met caravan en al over de klif geblazen te zijn en heeft het niet overleeft. Doodeng idee. Wij hebben in onze tent drie paar extra boogstokken gezet en dat doet wonderen bij een forse wind. En mocht het mis gaan dan zal hij scheuren omdat de stokken breken. Ik denk dat ik me dan maar vastgrijp aan mijn luchtbed dan kan ik dat gebruiken als vliegend tapijt of zwemvest.

De nacht is helder geen wolkje aan de lucht. Er is een meer dan prachtige sterrenhemel. Fred gaat eerst naar buiten om wat foto’s te maken,  ik wijd me aan de afwas. Helaas heb ik geen lichtsterke groothoek voor dit soort werk. . Een uitdaging is het natuurlijk wel later toch maar iets geprobeerd.

Vanmorgen een tutorial bekeken “hoe fotografeer ik sterren en de Melkweg?” om iets beter te begrijpen van het hoe en waarom. Daarna naar het uiterste zuiden van het eiland gereden. Het woei er zo enorm en was niet echt aangenaam. We komen lang één van de standing stones die Unst rijk is uit het tweede millennium voor Christus. Hij is drie meter hoog en leunt naar het Noord Oosten.  

Doorgereden naar de ruïne van het Muness Castle gebouwd in 1598 door Laurence Bruce. Hij werd tot sheriff benoemd , maar maakte misbruik van zijn positie door teveel geld te innen voor belastingen. Hij werd hiervoor veroordeeld en zijn macht beperkt. Later werd het kasteel aangevallen door Duinkerkse kapers, die het kasteel in brand staken. Het kasteel werd hersteld maar in het midden van de 18^deeeuw verlaten. 

Unst september, Shetland Islands.

De overtocht naar het verst bewoonde deel van de UK, het eiland Unst, gaat via Yell. Yell is een eiland van ongeveer 25 km.  Dit wordt onze volgende bestemming. Umnt is een en al natuur met veel schapen en soms een paar pony's of koeien. Af en toe een klein strandje. Het is een geliefd eiland voor vogel-spotters. We zien regelmatig fotografen met super zoom lenzen van meer dan 6 kilo  en een bereik tussen de 600 en 800mm de bergen opklimmen. En dat is zwaar. Ook hier zeehonden in het water en otters aan de kust. Het is ons nog niet gelukt een otter te spotten, maar vanavond gaan we het toch proberen. 

De overtocht was niet spectaculair, een pont vaart af en aan. Hij is kleiner dan de pont bij Wijk bij Duurstede. Op het eiland is een whiskey stokerij en twee winkels. De winkels zijn goed uitgerust en je kunt de meest gebruikelijke boodschappen doen. Er is een Youth Hostel waar een camping bij zit, maar individuen als wij zijn, kiezen we ervoor om vrij te staan. We vinden al snel een plekje in een kommetje achter een heuvel. Het is niet geheel vlak en af en toe verlies ik mijn evenwicht, omdat het schuiner is dan gedacht. Hier kweek je zeebenen. 

Langs de tent stroomt een riviertje dat bruin is van al het veen. We gebruiken dit voor de afwas en dergelijke na het eerst goed gekookt te hebben. Voor drinkwater kunnen we het zuiveren, dat we in geval van nood doen. Natuurlijk kunnen we ook water in flessen kopen. 

Op het eiland zijn her en der openbare toiletten, die er prima uit zien en waar je water kunt tappen. Alleen is het zwaar gechloreerd en dat proef je in de thee en de koffie. 

Onze @Helsport tent trekt veel bewonderaars, regelmatig stopt er iemand, die kijkt, hoe dat nu zit met die rokende schoorsteen van onze @GStove. Ik ben iedere dag blij met het grote raam, dat ik in de tent geconstrueerd heb. Anders zit je wel erg opgesloten als het regent. Ook de aangenaaide slikranden houden de wind onder de tent goed tegen.

 Het weer is iets rustiger qua wind. Regenen doet het regelmatig en de nachten zijn ronduit koud. Onze slaapzakken voldoen prima ondanks hun leeftijd, maar als je eruit moet bedenk je je wel even. Het eerste dat we s’ochtends doen is de kachel aanmaken. Lekker ontbijten en je wassen in een emmertje. Binnen een kwartier is het aangenaam warm. Water koken we op de kachel, omdat gas slecht verkrijgbaar is. Hier kan geen Qoocker tegenop. We slapen op een flexibele lattenbodem van @Decathlon. Daardoor lig je van de grond af en is het opstaan niet zo een gedoe op mijn leeftijd. Want de spieren worden toch strammer. 

Waarom je naar Unst gaat en waarom met een tent?

Umst is prachtig en ik weet zeker dat we nog eens teruggaan in het voorjaar. Helaas hebben de toeristen ook Umst ontdekt, momenteel is het heerlijk rustig. Schijnbaar geen weer voor campers. De tent is voor ons een try-out. Umst ligt op de hoogte van Bergen in Noorwegen. Volgend jaar willen we 6 weken naar IJsland. We waren er niet zeker van of de tent genoeg stormvast zou zijn. Door het monteren van een extra boogstok aan de binnenzijde blijft hij prima overeind ook bij windkracht 8. Verder nog niet getest, maar ik heb er alle vertrouwen in. 

Het opzetten is niet het werk het inrichten wel. Dat is wel anders dan met de caravan waar je alleen de pootjes maar hoeft uit te draaien.  Zonder caravan rijden is heerlijk, geen zorgen over smalle weggetjes en dergelijke.