12 Oktober, Verdun Frankrijk.

 Vanuit Vianden steken we door naar Verdun. Daarmee verlaten we het Luxemburgse landschap. Historisch gezien moet Verdun interessant zijn, met het oorlogsverleden uit de eerste wereldoorlog. Iets ten zuiden van Verdun vinden we een boerencamping. Dat wordt het doel voor de komende week.

Inpakken kost altijd meer tijd dan je denkt. Er staan drie tenten, die opgeruimd moeten worden. Eén fiets gaat in de auto, de andere in de caravan met passen en meten, het stuur kan net door de deur. Bij Vianden hebben we over de heuvels geraasd. Toch een zege, die elektrische ondersteuning heuveltop.

De plek op de camping was aardig scheef, de blokken moeten onder het wiel vandaan. Die blokken worden gebruikt om de caravan horizontaal te zetten. De klompen staan nog buiten om in de “bunk” (caravandisselbak) te doen. Helaas vergeet Fred dit en staan we op de volgende camping zonder klompen. Niet echt handig, vooral omdat het gras goed vochtig is s’ochtends.  Het is de zoveelste keer, dat wij op vakantie klompen kwijt raken. Ik denk dat ik een reserve paar ga kopen. Dan raak ik ze mogelijk niet meer kwijt. Na twee uur zijn we vertrek klaar.

De volgende dag gaan we naar Verdun, vast proeven en snuiven aan de stad. We willen de “citadel” bezoeken, een ondergronds tunnel stelsel, maar omdat het daar 3 graden is en te koud voor de kleding die we aan hebben, besluiten we dat de volgende dag te doen. Verdun is een oude stad aan de Maas. Prachtige huizen staan er vanuit een ver verleden. Allemaal gerestaureerd, want tijdens de 1e Wereldoorlog heeft de stad geleden.

Er is een gigantische boekenmarkt voor een liefdadigheidsorganisatie. 

Het was een zware oorlog met meer dan 160.000 doden. En een veelvoud daarvan aan gewonden. Het is de moeite waard Wikipedia erop na te slaan. “De slag om Verdun”

Aan de Maas kade zijn terrasjes, de zon schijnt, alles ademt naar gezelligheid en warmte.

Wij drinken een kop koffie in het museumrestaurant waar de vitrines vol liggen met oorlogstuig, ere-medailles, helmen, pick houwelen  etc daarna gaan we weer retour. Morgenochtend willen we naar de Citadel met warme kleding en een dikke jas.

Restant van een loopgraaf.

In het begin van de 17de eeuw is de Citadel gebouwd. Primair alleen bovengronds, met barakken, fortificaties en militaire constructies. Hij ligt bovenop een rotsformatie. Tussen 1886 en 1893 zijn er tunnels gegraven van 4 km lengte, om in geval van een gewapend conflict als opslagplaats te dienen voor materieel. Het bood onderdak aan het leger.

Men bleef verder graven en in 1914 was er een tunnel stelsel van 7 km lang. Het diende als ondergrondse stad voor het leger en bood plaats aan 2000 mensen.

De Citadel had de volgende functies.

• Alle diensten en kantoren van het leger waren er gevestigd.
• Immense slaapzalen voor de Franse troepen, om veilig uit te rusten.
• Het was een wapen- en ammunitie depot voor het front.
• De keuken produceerde 41000 rantsoenen per dag voor het leger.
• Activiteiten als voor amusement, cabaret en morele steun werden er georganiseerd.
• Er was een hospitaal.
• Ook liepen er her en der verwarmingsbuizen vanuit de enorme fornuizen vanuit de keuken.

De muren en het dak zijn zo dik dat de citadel nooit is verwoest is door een oorlog. 

Het bezoek begint met een wandeling door een tunnel, waarna we geleid worden naar een karretje. We kruipen in de huid een soldaat, die zijn verhaal verteld, samen met drie vrienden. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van virtual reality. Je ziet de beelden van toen. De man die gewond is en behandeld wordt in het ziekenhuis, de ovens waar brood gebakken wordt en gebracht naar de “gangengravers”. De zorgen die er zijn, brieven aan ouders als afscheid. De angst en nachtmerries van hetgeen men meemaakt aan het front. Alles vrij realistisch. Ook de ceremonie van het kiezen van de kist van de onbekende soldaat, die onder de Arc de Triomphe komt te liggen. Het uitdelen van de ridderorde.

na ongeveer een half uur, komen we uit het karretje een hoop historisch informatie wijzer. We zijn aardig verkleumd. 

Oorlogsmonument voor de Victorie en de soldaten van Verdun..

5 Oktober Camping Walsdorf bij Vianden.

De reis voert van Luik naar het noorden van Luxemburg. Dwars over de Ardennen. Het landschap is prachtig, bossen afgewisseld met weilanden. Hoge bergen en diepe dalen. De auto trekt de caravan goed, af en toe springt de motor krachtig bij om het benodigde koppel te geven. We stoppen regelmatig om een kop koffie te maken of een broodje te eten. Het is allemaal heerlijk relaxed. Tegen vier uur zijn we op deze camping beland. Zo te zien de enige gasten, in ieder geval rustig. Op de receptie praat men Nederlands, en de menu’s kaart van het restaurant is ook in het Nederlands.  Dit geeft het Giethoorn gevoel, waar alles in het Chinees aangekondigd is. Nadat we ons geïnstalleerd hebben, dat duurt toch wel een uurtje, bestellen we een pizza en zitten we om zes uur te smullen. Op deze camping hebben we elektriciteit, dat maakt het leven ook wat aangenamer. We hoeven nu niet te letten op verbruik. Veel hebben we niet nodig, maar een mobiel of IPad moet echt wel eens opgeladen worden. Ook hebben we nu warm water en dat is een genot. 

De volgende dag regent het behoorlijk en zijn er een paar lekke plekjes in de tent. Ik was er nog niet aan toegekomen om de naden te sealen. De tentstokken die we gebruiken komen van een oude tent, maar omdat het terrein hier soms hoog en dan weer laag is, willen we kijken naar verstelbare stokken. Het regent nog steeds en er is een camping winkel op een half uurtje rijden, dit een  mooie bestemming voor de dag. In de winkel kijken we onze ogen uit, heel veel luxe artikelen. We vinden de stokken die we op het oog hadden en ik overweeg een Omnia oventje te kopen. Als ik met het ding in mijn handen sta in de twijfel modus, (ik heb een veel grotere wonderpan thuis, die niet meegenomen is wegens zijn volume) komt er een man die tegen mij zegt dat hij er eentje ongebruikt heeft staan. Hij is overbodig geworden omdat ze nu een combimagnetron in hun camper hebben. Hij wil de pan voor 25 Euro verkopen inclusief accessoires en een kookboek. Die deal is snel gemaakt. De camper staat om de hoek, ik ben een Omnia oventje rijker. Op de camper plaats staan de campers keurig in het gelid anderhalve meter van elkaar. Dat vind ik nu armoede, je hebt totaal geen vrijheid. Hier snap ik de lol niet van.

.

De volgende dag gaan we naar het kasteel van Vianden. Het paleis-kasteel is een van de grootste en mooiste feodale residenties uit de romaans, gothisch geschiedenis van Europa. Het kasteel ligt hoog in de bergen en na een flinke klim te voet, betreden we de binnenplaats. Met de audio-guide krijgen we een goed beeld van de tijd en de ruimtes, het verval en de wederopbouw. Het is zeker de moeite waard, mocht je ooit in de buurt zijn. Het kasteel is lang in bezit geweest van het huis van Oranje-Nassau. In 1977 is het overgedragen aan Luxemburg en werd het in zijn oude glorie hersteld.

Vandaag weer een luier dag. Ik heb foto’s geselecteerd voor een wedstrijd, boodschappen gehaald en we hebben moussaka gemaakt. Vanmiddag wat gelopen in het bos, waar de herfst zijn intrede doet. De eerste paddestoelen komen de grond uit. Ik denk dat we hier nog even blijven. We vermaken ons best. Morgen schijnt de zon volop, dat wordt dan een wasdag.

September 2023 België en verder.

Wat is de tijd weer gevlogen. Waarschijnlijk is dat herkenbaar voor iedereen. Inmiddels is het 1 oktober geworden.

Bij ons was de grote puzzel -waar gaan we heen-? Het varieerde nogal. Estland, Letland en Litouwen stonden hoog op de agenda. Het enige probleem hiermee was, dat we eind oktober terug moeten zijn, omdat dan het basaal carcinoom (plekje huidkanker) wordt weggenomen op mijn gezicht. 

Gelukkig hebben we nu wel een datum hiervoor, want dat was ook erg onzeker. Een telefoontje naar het ziekenhuis kon geen uitsluitsel geven, een paar dagen later kwam de mail binnen. Om 4000 km te rijden binnen die tijdsspanne is niet relaxed. 

Een oplossing dichterbij varieerde van Zuid Engeland (Fred wil niet links rijden) naar Tsjechië of ergens midden Frankrijk. 

Hij wilde graag naar Luik. Dat heeft een futuristisch station en moderne gebouwen. Hier kan hij straatfoto’s maken en architectuurfoto’s voor de club. Hij is nog steeds erg foto minded.

We belanden op een zeer bijzondere camping. Je rijdt door de poort van het kasteel van  Wegimont en denkt dan, dit kan niet goed zijn, totdat je een klein bordje camping ziet. De bewaker staat ons al op te wachten, we vinden een plekje aan het eind van de camping. 

Nadat we alles hebben opgezet, genieten we van het camping gevoel, waar we beide blij van worden.

Op het terrein is een bar waar het een gezellige drukte is. De douches zijn warm. 

We duiken op tijd het bed in. We zijn moe van de afgelopen weken. Veel fruit verwerkt, tuin bijgehouden, huishouden voorbereid, naar Düsseldorf geweest en ook naar Limburg. Fred heeft driftige pogingen gedaan een nest hoornaars te verwijderen. Dat is gelukt. Tegen de wespen heeft hij het moeten afleggen. die vonden mij lekker met als resultaat een dikke arm. Het wespennest wordt een  zorg voor na de vakantie.

De volgende dag zijn we laat wakker, heerlijk. Eerlijk gezegd de dagen erna ook.

Op zaterdag een tochtje naar Luik.Het is een zonovergoten dag. We zwerven rond het station en er is een gigantisch shopping centrum waar we snel uit zijn. Er wordt druk gebouwd, met futuristische architectuur. De oude huizen verdwijnen in het niet. 

Als ik moet plassen loop ik een restaurant binnen en vraag of we koffie kunnen drinken, maar ondanks het feit dat er mensen binnen zitten, is het gesloten. Ik vraag naar een openbaar toilet en gelukkig mogen we daar gebruik van maken. Ik snap ook waarom we niet toegelaten werden. Er waren keurig uitgedoste mensen binnen. Kleine kinderen in peperdure outfit. Vandaar. Nu ja je hebt altijd baas boven baas.

Vandaag blijven we hier. Ons tempo is nul komma nul. Boekje lezen, wandelen in het aangrenzende park, broodjes bakken op de nieuwe grill. Het is een goede aankoop. Het vlees blijft heerlijk mals en geen vuile koekenpan. 

Ook de nieuwe keuken tent voldoet. We kunnen nu in de keuken eten en goed zitten. Hij is voldoende licht om ook de avond in door te brengen. Het wordt best vroeg donker.

Ik heb het IJsland blog afgesloten en ben doorgegaan op dit blog. Dan staat alles bij elkaar. Soms lees ik een en ander terug en dit haalt mooie herinneringen op. 

IJsland

 We zijn bezig met het voorbereiden. Ik heb een nieuw blog aangemaakt met url www.ijsland-heroes.blogspot.com

Ons blog ‘Airstream pensionados” is zo groot geworden, dat het lastiger wordt hier een fotoboek van te maken. Ik hoop jullie te zien op ons nieuwe blog.

Ineke en Fred.

Retour.

 24 maart.

Intussen zijn we al bijna een week thuis. Dat was niet de bedoeling, we zouden later thuis komen. Er is weer veel gebeurd.

Nadat we ons genesteld hadden op de camping besloten we om naar Passau te gaan. Een stad met een prachtige Dom. De zon scheen volop. Het was gezellig druk en we slenteren wat door smalle straatjes. Passau ligt aan de Donau, die niet zo blauw was als verteld. Langs de kade is een grote groenstrook, waar gezinnen picknicken of met kinderen spelen. De banken zijn bezet aan de oever, iedereen geniet van deze warme dag. (Ik vond die benen uit de struiken wel iets grappigs hebben). 

De Dom is prachtig, rijk versierd, veel goud. Delen staan in de steiger. Het orgel is enorm en we worden getrakteerd op prachtige klanken. Bach schalt rond. Maar ook heel hoge tonen of juist hele zware. Ik heb het gevoel dat er een verhaal verteld wordt, een prachtige ervaring. We maken beide wat foto’s en lopen na een klein uurtje de kerk weer uit. Nog even in de binnenstad rondkijken en dan weer naar de camping. 

.

,

De volgende dag de fietsen gepakt en door het heuvelland gereden. De zon was iets minder uitbundig, maar het is lekker uitwaaien.

En toen was het tijd om weer naar het noorden te rijden. We hadden een camping vlak bij Kalkar gereserveerd, waar we woensdag verwacht werden. We zouden hier naar de 4x4 beurs gaan.

Onderweg  naar huis werden we aangesproken dat ons achteruitrijd licht bleef branden. Dat is een felle lamp, een stuk karton met de tape was de oplossing. De auto maakt een vreemd geluid, als hij stationair draait. Het differentieel zal toch niet kapot zijn? De motor zelf draait soepel, daar geen probleem verwacht. We zijn zo een 200 km op weg en dan valt er bij mij een kies uit mijn mond, bij het eten van een dropje. Ik houd de kroon in mijn handen. Ik heb het dan helemaal gehad en wil naar huis. Eerst de tandarts bellen voor een afspraak op korte termijn. Nu waren we net van tandarts gewisseld, dus een rare eerste ervaring. 

Fred kan zich ermee verenigen, de weersverwachting was toch slecht. Ik bel de camping af, natuurlijk moeten we betalen, en we rijden die dag 850 km naar huis. Een hele prestatie met een caravan achter de auto. 

De volgende dag me bezig gehouden met de verzekering van de caravan. Iedere keer kreeg ik vragen van een andere medewerker en moest alles weer uitleggen. Uiteindelijk heb ik “vriendelijk” gevraagd om alle berichtgeving c.q. mails te bundelen, omdat ik het zat was steeds de vragen die ik al meermale had beantwoord te moeten herhalen. 

Bij de tandarts had ik geluk, ze konden de kroon weer terugplaatsen. Meteen een afspraak gemaakt voor een implantaat, die eind van het jaar geplaatst wordt. 

Ondertussen ons beraad op de auto, wat willen we? Volgende week gaat de Mitsubishi naar de garage, even zien wat hier het oordeel is. Het blijft een heerlijke vakantie auto. Zo sterk als een paard en hoog op zijn wielen.

Vandaag naar de  4x4 beurs in Kalkar geweest. Wat je daar allemaal ziet! Prachtige off-road auto’s, mooie daktenten, handige spullen, luifels die helemaal rond gespannen kunnen worden. Allemaal heerlijk stoer. We komen in contact met off-road caravan verkopers en bouwers. Wat is die markt gegroeid de laatste jaren. We hebben genoten. 

We zien wel wat er verder gebeurt. Vandaag was een dag met een zonnetje. 

17 maart Bayerische Wald update.

Om half acht gaat mijn mobiel. Ik stap net uit de douche, niet handig. Een mijnheer vertelt mij dat hij de caravan komt ophalen. Ik vraag nog hoe laat, maar krijg geen antwoord. Ergens in de ochtend. Als de wiede weerga, de tenten afgebroken, kleding hadden we gisteren avond al apart gelegd. Zaken die in de auto moeten erin gedaan en andere spullen in de caravan. Nadenken en nog eens nadenken. Wat wel en wat niet. Hoe lang blijft hij weg? In hoeverre moet de keuken leeg, of kan de accu erin blijven? Diesel bijvullen om bevriezen te voorkomen. Ik had er al over nagedacht, maar het was veel. Stond de sleep auto  even na achten voor de deur. 

“Waar gaat de caravan heen?” vraag ik. Weet hij niet, omdat hij geen garage tot nu toe gevonden heeft, die hem wil maken. Dat zou ik nog wel horen. Als de donder de laatste zaken eruit gehaald. 

Bij het aankoppelen valt zijn trekhaak naar beneden. Die zit niet goed vast. Het is een afneembare en splinternieuw. Mogelijk weet hij niet hoe  hij vast moet. Ik zei nog, “we hebben geen remlichten etc.”   “Geen probleem” volgens hem. Hij zou contact opnemen als hij iets wist. 

We zien de caravan wegrijden, ik probeer nog een foto te maken, maar het gaat te snel. “Fred weet jij hoe deze heer heet?” “Née” zij hij. Ik troost me met de gedachte, dat ik een telefoon nummer heb. We hebben de restanten in de auto gepakt en zijn richting het Bayerische woud gegaan naar de dierentuin. Fietsen gepakt, want het park ligt midden in de bossen en beslaat een oppervlakte van 10 kilometer. Brood en drinken mee, het zonnetje schijnt volop. Het zou vandaag 19 graden worden. Het is heerlijk rustig daar. Eerst bij de beren kijken. Er loopt er eentje rond, mogelijk is de rest nog in winterslaap. Niet erg uitdagend.

 Toen doorgefietst naar de wolven via een eenzame uil in een grote kooi. Het is een behoorlijke klim en ik heb een aardig eind moeten duwen. Als we zwetend en puffend boven komen, blijkt de wolf gestorven. Het was de laatste bewoner daar. Ook de elanden laten zich niet zien verderop. Dan weer terug naar de auto. Ik bel het garage nummer, maar de caravan is nog niet klaar. Inmiddels is het al na tweeen. 

In Mauth, 8 kilometer verderop is een glasblazerij. Aangekomen is die ook gesloten. We kunnen vandaag niet winnen. In een conditorij drinken we koffie met een groot stuk “troost” gebak. Bakken kunnen ze hier, overal zie je de lekkerste taartjes. De slagroom is niet gezoet dat is echt lekker. 

Net na vieren komt het bericht dat de caravan klaar is. We moeten hem voor vijven ophalen, dan gaan ze naar huis. Dat is een race tegen de klok. 40 kilometer hier is best ver, zeker over kronkelige weggetjes en een tractor voor je neus. 

Een minuut voor vijf komen we aan bij een auto sloop bedrijf. Dit kan niet goed zijn denken we, maar toch in een loods verderop staat de caravan. Het voelt allemaal louche, maar de verlichting doet het, op een knipperende LED na. Maar daar is mee te leven, dat moet nagekeken worden als we thuis zijn. De rekening is fors, helaas mijn voorgevoel kwam uit. Nu ja is niet anders. Eerst zien wat de verzekering ervan zegt. Gelukkig is er vlakbij een camping. En nu lig ik in een heerlijk bed dit blog te schrijven. Van fotograferen is weinig gekomen. Volgende keer beter.

Duitsland maart 2023.

 16 maart 2023.

Maandag 13 maart vertrokken richting het Bayerische Wald. Daar zou de zon vanaf woensdag volop schijnen. Thuis is het weer triest. We zijn in 2017 in het Bayerische Wald geweest, met uitstapjes naar het grote dierenpark en de glasfabrieken van Zwiesel. Voorts wilden we de auto testen, want vlak voor de vakantie gaf hij een motor storing aan. We hebben geen zin in problemen als we in IJsland zijn. 

Fred was de huissleutels plus autosleutel kwijtgeraakt en ik heb vreselijk lopen zoeken. Zeker alsjeblieft weggaat wil je weten waar ze zijn. Zondag de 12de naar Vries gereden om de kleinkinderen en kinderen te zien. Het is een behoorlijke afstand. Het eten was heerlijk, we zijn echt verwend en zo fijn en gezellig. Tegen 10 uur s’avonds thuis. 

Er moet altijd van alles op het laatste moment. Koelkast leeg, waterkranen dichtdraaien, afval verwijderen, kussens meenemen, opladers inpakken en ga zo maar door. Toen ik de plastic bak leegde kwamen de sleutels terecht. Opluchting alom. We lunchen thuis en rijden daarna weg. Erg opschieten doet het niet en we stoppen 200 km verderop op een mooie parkeerplaats. Het is hier heerlijk rustig. Veel wandelaars lopen langs met honden. We maken ook nog een ommetje richting dal. Lekker stijl naar beneden en hijgend naar boven.Tegen negen uur is het uitgestorven. We worden getrakteerd op een mooie zonsondergang. 

De volgende dag vroeg uit de veren om kilometers te maken. Het is vreselijk weer, nat met sneeuw, aardig koud. Langs de weg grote zonnepaneel velden. 

We belanden tegen de avond op een camping in Frickenhausen, iets boven Neurenberg. Omdat het zoveel geregend heeft zijn alle campings ook blubberpoelen. Er is een uitgebreid sanitair blok dat goed verwarmd is. Plus een heerlijk warme douche. De temperatuur zakt behoorlijk in de avond tot -5 graden. We hebben de accu’s van onze fietsen en alle reserve accu’s, elektrische tandenborstel etc. in de caravan gezet. De diesel kachel draait aardig hier en houdt de boel warm. Zo voorkomen we ook dat het water bevriest in de tank. 

We hebben we een verwarmde lunchbox gekocht. Tegen de middag de bevroren spaghetti met zalm erin. Plug in de auto aansteker en tegen de avond een kant en klare warme maaltijd. Sla erbij, geweldig. 

Vandaag de aardappels erin gezet en die werden zowaar gaar. Mooie schnitzel erbij met doperwtjes, die ik eerder gedroogd had. Dit is straks ook een uitkomst voor IJsland.

De weg naar Frauenau over de A3 was een grote file. Stilstaan en weer een beetje rijden. Ik heb een leesboek op mijn schoot gelegd, zo weinig schoot het op. Een kilometers lange rij vrachtwagens. Soms moest er een chauffeur plassen, die zette de wagen stil, deed zijn plas en reed weer verder. Er stonden ook grote vrachtwagens op de vluchtstrook, gewoon om te rusten. Uren duurde de file en over die kleine 200 km hebben we de hele dag gedaan. Boek ook uit. 

Uiteindelijk aangekomen op plaats van bestemming. Caravan geplaatst, afgekoppeld en toen ging het mis. Op de een of andere manier is de stekker van de caravan achter de trekhaak gekomen. Ik had hem in de houder gezet, maar de kabel is stijf. Mogelijk is hij toen teruggeklapt over de trekhaak. Toen ik de auto wegreed, was Fred even weggelopen en toen was het gebeurd. De hele electrische bedrading aan flarden. Dwz geen lichten die het doen op de caravan. Zonder remlichten kun je niet rijden. 

Fred heeft vandaag uren onder de caravan gelegen, hij kon het wel maken. Uiteindelijk heb ik de verzekering gebeld. Morgen wordt de caravan opgehaald en naar een garage gebracht. Nu maar hopen dat ze hem kunnen maken, anders wordt het een hotel overnachting. 

Maar de zon heeft vandaag zich laten zien en met een boek onder de luifel was het aangenaam vertoeven. Morgen zien we wel weer. 

Een ezel stoot…… in Thiepval

Na een dag rijden met een stop langs de kant van de weg, komen we terecht in het dal van de Somme. Tegen 4 uur gaan we een plekje zoeken. Fred slaat een weggetje in dat min of meer verhard is. “Zou je dat wel doen?’ vraag ik. Het is zo smal dat omkeren geen optie is. Ik ga wel even kijken zegt `Fred en loopt het weggetje af. Op Google maps zie ik dat het weggetje doorgaat naar de weg, dus het zou moeten kunnen. Na een paar kilometer over heuvelachtig terrein, wordt het pad steeds slechter. Hier en daar diepe kuilen, vol met water. Op zeker moment slippen  de wielen in de klei. Fred zegt nog, je moet die kant uit, maar de caravan trekt ons naar beneden.  Er is geen voortgang meer in te krijgen. We leggen de sneeuwkettingen (voortaan eerst thuis proberen van hoe dit moet) rond de banden, in de hoop meer grip te krijgen. Inmiddels zit alles onder de klei. Schoenen, kleding, handen, auto etc.. Na een uur ploeteren geef ik het op. Dit gaat hem niet worden. “We kunnen hier blijven:”opper ik. Het wordt al donker. Fred wil hulp halen, die loopt het dal in. Hij komt bij een boerderij en vindt iemand, die vrolijk zegt, dat hij de klei van zijn land herkent. Hij spreekt zowaar Engels en is bereid te helpen. Die klei is zo vet, dat het hier een vruchtbaar gebied moet zijn.

Na een klein uurtje hoor ik het geluid van een traktor de berg opkomen, Fred staat op de treeplank. Eerst moet de caravan aangekoppeld worden, want die hadden we afgekoppeld in de hoop met de auto hulp te halen. Dat is nog best een klus, hij staat zo een 10 cm achter de auto. De mannen sjorren wat af, ik krijg het voor elkaar de auto toch nog wat naar achteren te rijden. Gelukkig het aankoppelen is gelukt. Een dikke ketting aan de sleephaak van de auto en aan de traktor. Nu is het voorbij, dacht ik nog. Maar helaas de wielen van de traktor slippen ook door, diepe sporen  van 30 cm in de klei. Alles is omgeploegd. Wat hij ook probeert, zelfs door een minimaal aanloopje te nemen, - resulterend in een enorme knal in de auto als de ketting zich spant-, hij krijgt ons niet van de plaats. Ik zie de tractor op twee achterwielen voor meer kracht

het proberen, maar ook dat werkt niet. Dit gaat niet lukken, zegt hij ik haal  een zwaardere traktor.

Met een klein half uurtje vertoont de monster trekker zich. 

“Als dit niet lukt, gaat hij een andere weg proberen, anders trekt hij ons naar de verharde weg” is de mededeling.

Voorts gaat er een langere sleepkabel aan om meer afstand te genereren. “Blijf in mijn spoor’ zegt hij nog. De optimist, de auto is onbestuurbaar, we trekken naar de kant van de sleephaak en glijden  alle kanten uit. Maar hij gaat in ieder geval van zijn plaats. Na een spannende, slippende, zuigende, hart bonkende, eindeloze rit komen we bij de weg. Het is na zessen. Een sneeuwketting van een wiel zijn we kwijt, de andere halen we eraf. Ook dat kost veel moeite, alles zit in klei verpakt. 

Nu is het al erg donker geworden en we moeten nog ergens een plekje vinden. Fred komt met een grote parkeerplaats bij een oorlogs monument/museum. (Thiepval). In het dal van de Somme staat alles in het teken van de eerste Wereldoorlog. 72 000 namen zijn gegraveerd in het monument voor gevallene in het Somme gebied   plus 60.000  vermisten, gewonden of doden. 

De parkeerplaats is wel ok, we eten de rest van de gegrilde kip van gisteren op, met gebakken aardappeltjes en sla. Ik ben kapot moe, vies en koud. Tegen negen uur lig ik in bed, wat een dag.

‘s Ochtends maken we een wandeling in de buurt. Het oorlogsmonument is enorm. Achter het monument een kerkhof. Hier liggen zowel Engelse als Franse soldaten, vele zijn niet geïdentificeerd.

We laten het plan om nog naar Gent te gaan varen. Het weer blijft druilerig en nat. We besluiten door te rijden naar huis. Dat wordt dan wel een latertje, maar een warm bad is ook niet verkeerd. 

Morgen alles laten drogen en de klei van zowel de caravan als de auto poetsen. Ook het interieur van de auto is een bende van aangekoekte klei. 

 

 

3 Januari, La Ferté Macé, een boeren camping, die toch niet open is.

Eergisteren zijn we naar Landernau gegaan. Een oud stadje 18km ten Oosten van Brest. In de 16de eeuw tot en met de 18de eeuw bloeide hier de linnen nijverheid. De producten vonden aftrek in de zijlmakerij, leger tenten en hangmatten. Ze gingen in 1821 het industriële tijdperk in, met stoommachines. Helaas was katoen goedkoper, hetgeen de ondergang van de industrie betekende. De stad heeft zwaar onder de tweede Wereldoorlog geleden, met een actief verzet tegen de Duitsers. Édouard Leclerc is in Landernau geboren. Hij is de oprichter van de grote supermarkt ketens in Frankrijk. 

De huizen in Landernau  zijn gemaakt van natuursteen, nu bedekt met mos en alg. Omdat het zondag de 1 januari was, waren alle winkeltjes dicht. De straten verkeren in Kerststemming. Leuke versieringen het en der. 

De volgende dag afscheid genomen van de camping. We wisten dat het even droog zou zijn, dan is inpakken wel zo lekker. Het is niet mogelijk de tent drogen, daarvoor is alles echt te nat. Dit is wel slecht voor  de voortent ivm het ontstaan van schimmels. We vouwen de voortent losjes op en dan de dakkoffer in, samen met een nat grondzijl. Fred zijn luifel gaat bovenop in zijn eigen hoes, de keuken tent op het aanrecht. We gaan richting huis. Het is echt te nat en overal blubber.

We steken dwars door Bretagne over kleine weggetjes. Het land is heuvelachtig. Veel cultuurland maar ook bossages. We vinden een plekje op een   bij een kerkje. We maken een wandeling en wat foto’s. Het avondlicht is mooi. ‘s Ochtends ben ik vroeg wakker. Het is zo mooi buiten met de opkomende zon.

Vandaag weer verder. We vinden een plaatsje op een boeren camping. Hij is open, maar er meldt zich niemand. Ook niet op het telefoon nummer. Er staan wat lege caravans, daar kan die van ons best bij. 

En natuurlijk regent het en dat is zo vervelend. Er schijnt geen verandering in het weer te komen, dus is de weg naar huis de enige optie. Fred wilde nog zo graag langer blijven. Hij vindt de regen geen probleem en is regelmatig nat. Mijn held. Ik ben er wel klaar mee.