Retour.

 24 maart.

Intussen zijn we al bijna een week thuis. Dat was niet de bedoeling, we zouden later thuis komen. Er is weer veel gebeurd.

Nadat we ons genesteld hadden op de camping besloten we om naar Passau te gaan. Een stad met een prachtige Dom. De zon scheen volop. Het was gezellig druk en we slenteren wat door smalle straatjes. Passau ligt aan de Donau, die niet zo blauw was als verteld. Langs de kade is een grote groenstrook, waar gezinnen picknicken of met kinderen spelen. De banken zijn bezet aan de oever, iedereen geniet van deze warme dag. (Ik vond die benen uit de struiken wel iets grappigs hebben). 

De Dom is prachtig, rijk versierd, veel goud. Delen staan in de steiger. Het orgel is enorm en we worden getrakteerd op prachtige klanken. Bach schalt rond. Maar ook heel hoge tonen of juist hele zware. Ik heb het gevoel dat er een verhaal verteld wordt, een prachtige ervaring. We maken beide wat foto’s en lopen na een klein uurtje de kerk weer uit. Nog even in de binnenstad rondkijken en dan weer naar de camping. 

.

,

De volgende dag de fietsen gepakt en door het heuvelland gereden. De zon was iets minder uitbundig, maar het is lekker uitwaaien.

En toen was het tijd om weer naar het noorden te rijden. We hadden een camping vlak bij Kalkar gereserveerd, waar we woensdag verwacht werden. We zouden hier naar de 4x4 beurs gaan.

Onderweg  naar huis werden we aangesproken dat ons achteruitrijd licht bleef branden. Dat is een felle lamp, een stuk karton met de tape was de oplossing. De auto maakt een vreemd geluid, als hij stationair draait. Het differentieel zal toch niet kapot zijn? De motor zelf draait soepel, daar geen probleem verwacht. We zijn zo een 200 km op weg en dan valt er bij mij een kies uit mijn mond, bij het eten van een dropje. Ik houd de kroon in mijn handen. Ik heb het dan helemaal gehad en wil naar huis. Eerst de tandarts bellen voor een afspraak op korte termijn. Nu waren we net van tandarts gewisseld, dus een rare eerste ervaring. 

Fred kan zich ermee verenigen, de weersverwachting was toch slecht. Ik bel de camping af, natuurlijk moeten we betalen, en we rijden die dag 850 km naar huis. Een hele prestatie met een caravan achter de auto. 

De volgende dag me bezig gehouden met de verzekering van de caravan. Iedere keer kreeg ik vragen van een andere medewerker en moest alles weer uitleggen. Uiteindelijk heb ik “vriendelijk” gevraagd om alle berichtgeving c.q. mails te bundelen, omdat ik het zat was steeds de vragen die ik al meermale had beantwoord te moeten herhalen. 

Bij de tandarts had ik geluk, ze konden de kroon weer terugplaatsen. Meteen een afspraak gemaakt voor een implantaat, die eind van het jaar geplaatst wordt. 

Ondertussen ons beraad op de auto, wat willen we? Volgende week gaat de Mitsubishi naar de garage, even zien wat hier het oordeel is. Het blijft een heerlijke vakantie auto. Zo sterk als een paard en hoog op zijn wielen.

Vandaag naar de  4x4 beurs in Kalkar geweest. Wat je daar allemaal ziet! Prachtige off-road auto’s, mooie daktenten, handige spullen, luifels die helemaal rond gespannen kunnen worden. Allemaal heerlijk stoer. We komen in contact met off-road caravan verkopers en bouwers. Wat is die markt gegroeid de laatste jaren. We hebben genoten. 

We zien wel wat er verder gebeurt. Vandaag was een dag met een zonnetje. 

17 maart Bayerische Wald update.

Om half acht gaat mijn mobiel. Ik stap net uit de douche, niet handig. Een mijnheer vertelt mij dat hij de caravan komt ophalen. Ik vraag nog hoe laat, maar krijg geen antwoord. Ergens in de ochtend. Als de wiede weerga, de tenten afgebroken, kleding hadden we gisteren avond al apart gelegd. Zaken die in de auto moeten erin gedaan en andere spullen in de caravan. Nadenken en nog eens nadenken. Wat wel en wat niet. Hoe lang blijft hij weg? In hoeverre moet de keuken leeg, of kan de accu erin blijven? Diesel bijvullen om bevriezen te voorkomen. Ik had er al over nagedacht, maar het was veel. Stond de sleep auto  even na achten voor de deur. 

“Waar gaat de caravan heen?” vraag ik. Weet hij niet, omdat hij geen garage tot nu toe gevonden heeft, die hem wil maken. Dat zou ik nog wel horen. Als de donder de laatste zaken eruit gehaald. 

Bij het aankoppelen valt zijn trekhaak naar beneden. Die zit niet goed vast. Het is een afneembare en splinternieuw. Mogelijk weet hij niet hoe  hij vast moet. Ik zei nog, “we hebben geen remlichten etc.”   “Geen probleem” volgens hem. Hij zou contact opnemen als hij iets wist. 

We zien de caravan wegrijden, ik probeer nog een foto te maken, maar het gaat te snel. “Fred weet jij hoe deze heer heet?” “Née” zij hij. Ik troost me met de gedachte, dat ik een telefoon nummer heb. We hebben de restanten in de auto gepakt en zijn richting het Bayerische woud gegaan naar de dierentuin. Fietsen gepakt, want het park ligt midden in de bossen en beslaat een oppervlakte van 10 kilometer. Brood en drinken mee, het zonnetje schijnt volop. Het zou vandaag 19 graden worden. Het is heerlijk rustig daar. Eerst bij de beren kijken. Er loopt er eentje rond, mogelijk is de rest nog in winterslaap. Niet erg uitdagend.

 Toen doorgefietst naar de wolven via een eenzame uil in een grote kooi. Het is een behoorlijke klim en ik heb een aardig eind moeten duwen. Als we zwetend en puffend boven komen, blijkt de wolf gestorven. Het was de laatste bewoner daar. Ook de elanden laten zich niet zien verderop. Dan weer terug naar de auto. Ik bel het garage nummer, maar de caravan is nog niet klaar. Inmiddels is het al na tweeen. 

In Mauth, 8 kilometer verderop is een glasblazerij. Aangekomen is die ook gesloten. We kunnen vandaag niet winnen. In een conditorij drinken we koffie met een groot stuk “troost” gebak. Bakken kunnen ze hier, overal zie je de lekkerste taartjes. De slagroom is niet gezoet dat is echt lekker. 

Net na vieren komt het bericht dat de caravan klaar is. We moeten hem voor vijven ophalen, dan gaan ze naar huis. Dat is een race tegen de klok. 40 kilometer hier is best ver, zeker over kronkelige weggetjes en een tractor voor je neus. 

Een minuut voor vijf komen we aan bij een auto sloop bedrijf. Dit kan niet goed zijn denken we, maar toch in een loods verderop staat de caravan. Het voelt allemaal louche, maar de verlichting doet het, op een knipperende LED na. Maar daar is mee te leven, dat moet nagekeken worden als we thuis zijn. De rekening is fors, helaas mijn voorgevoel kwam uit. Nu ja is niet anders. Eerst zien wat de verzekering ervan zegt. Gelukkig is er vlakbij een camping. En nu lig ik in een heerlijk bed dit blog te schrijven. Van fotograferen is weinig gekomen. Volgende keer beter.

Duitsland maart 2023.

 16 maart 2023.

Maandag 13 maart vertrokken richting het Bayerische Wald. Daar zou de zon vanaf woensdag volop schijnen. Thuis is het weer triest. We zijn in 2017 in het Bayerische Wald geweest, met uitstapjes naar het grote dierenpark en de glasfabrieken van Zwiesel. Voorts wilden we de auto testen, want vlak voor de vakantie gaf hij een motor storing aan. We hebben geen zin in problemen als we in IJsland zijn. 

Fred was de huissleutels plus autosleutel kwijtgeraakt en ik heb vreselijk lopen zoeken. Zeker alsjeblieft weggaat wil je weten waar ze zijn. Zondag de 12de naar Vries gereden om de kleinkinderen en kinderen te zien. Het is een behoorlijke afstand. Het eten was heerlijk, we zijn echt verwend en zo fijn en gezellig. Tegen 10 uur s’avonds thuis. 

Er moet altijd van alles op het laatste moment. Koelkast leeg, waterkranen dichtdraaien, afval verwijderen, kussens meenemen, opladers inpakken en ga zo maar door. Toen ik de plastic bak leegde kwamen de sleutels terecht. Opluchting alom. We lunchen thuis en rijden daarna weg. Erg opschieten doet het niet en we stoppen 200 km verderop op een mooie parkeerplaats. Het is hier heerlijk rustig. Veel wandelaars lopen langs met honden. We maken ook nog een ommetje richting dal. Lekker stijl naar beneden en hijgend naar boven.Tegen negen uur is het uitgestorven. We worden getrakteerd op een mooie zonsondergang. 

De volgende dag vroeg uit de veren om kilometers te maken. Het is vreselijk weer, nat met sneeuw, aardig koud. Langs de weg grote zonnepaneel velden. 

We belanden tegen de avond op een camping in Frickenhausen, iets boven Neurenberg. Omdat het zoveel geregend heeft zijn alle campings ook blubberpoelen. Er is een uitgebreid sanitair blok dat goed verwarmd is. Plus een heerlijk warme douche. De temperatuur zakt behoorlijk in de avond tot -5 graden. We hebben de accu’s van onze fietsen en alle reserve accu’s, elektrische tandenborstel etc. in de caravan gezet. De diesel kachel draait aardig hier en houdt de boel warm. Zo voorkomen we ook dat het water bevriest in de tank. 

We hebben we een verwarmde lunchbox gekocht. Tegen de middag de bevroren spaghetti met zalm erin. Plug in de auto aansteker en tegen de avond een kant en klare warme maaltijd. Sla erbij, geweldig. 

Vandaag de aardappels erin gezet en die werden zowaar gaar. Mooie schnitzel erbij met doperwtjes, die ik eerder gedroogd had. Dit is straks ook een uitkomst voor IJsland.

De weg naar Frauenau over de A3 was een grote file. Stilstaan en weer een beetje rijden. Ik heb een leesboek op mijn schoot gelegd, zo weinig schoot het op. Een kilometers lange rij vrachtwagens. Soms moest er een chauffeur plassen, die zette de wagen stil, deed zijn plas en reed weer verder. Er stonden ook grote vrachtwagens op de vluchtstrook, gewoon om te rusten. Uren duurde de file en over die kleine 200 km hebben we de hele dag gedaan. Boek ook uit. 

Uiteindelijk aangekomen op plaats van bestemming. Caravan geplaatst, afgekoppeld en toen ging het mis. Op de een of andere manier is de stekker van de caravan achter de trekhaak gekomen. Ik had hem in de houder gezet, maar de kabel is stijf. Mogelijk is hij toen teruggeklapt over de trekhaak. Toen ik de auto wegreed, was Fred even weggelopen en toen was het gebeurd. De hele electrische bedrading aan flarden. Dwz geen lichten die het doen op de caravan. Zonder remlichten kun je niet rijden. 

Fred heeft vandaag uren onder de caravan gelegen, hij kon het wel maken. Uiteindelijk heb ik de verzekering gebeld. Morgen wordt de caravan opgehaald en naar een garage gebracht. Nu maar hopen dat ze hem kunnen maken, anders wordt het een hotel overnachting. 

Maar de zon heeft vandaag zich laten zien en met een boek onder de luifel was het aangenaam vertoeven. Morgen zien we wel weer. 

Een ezel stoot…… in Thiepval

Na een dag rijden met een stop langs de kant van de weg, komen we terecht in het dal van de Somme. Tegen 4 uur gaan we een plekje zoeken. Fred slaat een weggetje in dat min of meer verhard is. “Zou je dat wel doen?’ vraag ik. Het is zo smal dat omkeren geen optie is. Ik ga wel even kijken zegt `Fred en loopt het weggetje af. Op Google maps zie ik dat het weggetje doorgaat naar de weg, dus het zou moeten kunnen. Na een paar kilometer over heuvelachtig terrein, wordt het pad steeds slechter. Hier en daar diepe kuilen, vol met water. Op zeker moment slippen  de wielen in de klei. Fred zegt nog, je moet die kant uit, maar de caravan trekt ons naar beneden.  Er is geen voortgang meer in te krijgen. We leggen de sneeuwkettingen (voortaan eerst thuis proberen van hoe dit moet) rond de banden, in de hoop meer grip te krijgen. Inmiddels zit alles onder de klei. Schoenen, kleding, handen, auto etc.. Na een uur ploeteren geef ik het op. Dit gaat hem niet worden. “We kunnen hier blijven:”opper ik. Het wordt al donker. Fred wil hulp halen, die loopt het dal in. Hij komt bij een boerderij en vindt iemand, die vrolijk zegt, dat hij de klei van zijn land herkent. Hij spreekt zowaar Engels en is bereid te helpen. Die klei is zo vet, dat het hier een vruchtbaar gebied moet zijn.

Na een klein uurtje hoor ik het geluid van een traktor de berg opkomen, Fred staat op de treeplank. Eerst moet de caravan aangekoppeld worden, want die hadden we afgekoppeld in de hoop met de auto hulp te halen. Dat is nog best een klus, hij staat zo een 10 cm achter de auto. De mannen sjorren wat af, ik krijg het voor elkaar de auto toch nog wat naar achteren te rijden. Gelukkig het aankoppelen is gelukt. Een dikke ketting aan de sleephaak van de auto en aan de traktor. Nu is het voorbij, dacht ik nog. Maar helaas de wielen van de traktor slippen ook door, diepe sporen  van 30 cm in de klei. Alles is omgeploegd. Wat hij ook probeert, zelfs door een minimaal aanloopje te nemen, - resulterend in een enorme knal in de auto als de ketting zich spant-, hij krijgt ons niet van de plaats. Ik zie de tractor op twee achterwielen voor meer kracht

het proberen, maar ook dat werkt niet. Dit gaat niet lukken, zegt hij ik haal  een zwaardere traktor.

Met een klein half uurtje vertoont de monster trekker zich. 

“Als dit niet lukt, gaat hij een andere weg proberen, anders trekt hij ons naar de verharde weg” is de mededeling.

Voorts gaat er een langere sleepkabel aan om meer afstand te genereren. “Blijf in mijn spoor’ zegt hij nog. De optimist, de auto is onbestuurbaar, we trekken naar de kant van de sleephaak en glijden  alle kanten uit. Maar hij gaat in ieder geval van zijn plaats. Na een spannende, slippende, zuigende, hart bonkende, eindeloze rit komen we bij de weg. Het is na zessen. Een sneeuwketting van een wiel zijn we kwijt, de andere halen we eraf. Ook dat kost veel moeite, alles zit in klei verpakt. 

Nu is het al erg donker geworden en we moeten nog ergens een plekje vinden. Fred komt met een grote parkeerplaats bij een oorlogs monument/museum. (Thiepval). In het dal van de Somme staat alles in het teken van de eerste Wereldoorlog. 72 000 namen zijn gegraveerd in het monument voor gevallene in het Somme gebied   plus 60.000  vermisten, gewonden of doden. 

De parkeerplaats is wel ok, we eten de rest van de gegrilde kip van gisteren op, met gebakken aardappeltjes en sla. Ik ben kapot moe, vies en koud. Tegen negen uur lig ik in bed, wat een dag.

‘s Ochtends maken we een wandeling in de buurt. Het oorlogsmonument is enorm. Achter het monument een kerkhof. Hier liggen zowel Engelse als Franse soldaten, vele zijn niet geïdentificeerd.

We laten het plan om nog naar Gent te gaan varen. Het weer blijft druilerig en nat. We besluiten door te rijden naar huis. Dat wordt dan wel een latertje, maar een warm bad is ook niet verkeerd. 

Morgen alles laten drogen en de klei van zowel de caravan als de auto poetsen. Ook het interieur van de auto is een bende van aangekoekte klei. 

 

 

3 Januari, La Ferté Macé, een boeren camping, die toch niet open is.

Eergisteren zijn we naar Landernau gegaan. Een oud stadje 18km ten Oosten van Brest. In de 16de eeuw tot en met de 18de eeuw bloeide hier de linnen nijverheid. De producten vonden aftrek in de zijlmakerij, leger tenten en hangmatten. Ze gingen in 1821 het industriële tijdperk in, met stoommachines. Helaas was katoen goedkoper, hetgeen de ondergang van de industrie betekende. De stad heeft zwaar onder de tweede Wereldoorlog geleden, met een actief verzet tegen de Duitsers. Édouard Leclerc is in Landernau geboren. Hij is de oprichter van de grote supermarkt ketens in Frankrijk. 

De huizen in Landernau  zijn gemaakt van natuursteen, nu bedekt met mos en alg. Omdat het zondag de 1 januari was, waren alle winkeltjes dicht. De straten verkeren in Kerststemming. Leuke versieringen het en der. 

De volgende dag afscheid genomen van de camping. We wisten dat het even droog zou zijn, dan is inpakken wel zo lekker. Het is niet mogelijk de tent drogen, daarvoor is alles echt te nat. Dit is wel slecht voor  de voortent ivm het ontstaan van schimmels. We vouwen de voortent losjes op en dan de dakkoffer in, samen met een nat grondzijl. Fred zijn luifel gaat bovenop in zijn eigen hoes, de keuken tent op het aanrecht. We gaan richting huis. Het is echt te nat en overal blubber.

We steken dwars door Bretagne over kleine weggetjes. Het land is heuvelachtig. Veel cultuurland maar ook bossages. We vinden een plekje op een   bij een kerkje. We maken een wandeling en wat foto’s. Het avondlicht is mooi. ‘s Ochtends ben ik vroeg wakker. Het is zo mooi buiten met de opkomende zon.

Vandaag weer verder. We vinden een plaatsje op een boeren camping. Hij is open, maar er meldt zich niemand. Ook niet op het telefoon nummer. Er staan wat lege caravans, daar kan die van ons best bij. 

En natuurlijk regent het en dat is zo vervelend. Er schijnt geen verandering in het weer te komen, dus is de weg naar huis de enige optie. Fred wilde nog zo graag langer blijven. Hij vindt de regen geen probleem en is regelmatig nat. Mijn held. Ik ben er wel klaar mee. 

Regen, wind en storm in Milizac, Bretagne.

Het weer is abominabel slecht. Mooie testcase voor IJsland. Het is niet koud, maar nat en wind met pieken tot 10bf. We blijven hier tot 2 januari en daarna gaan we ons bezinnen. Inpakken is nu geen optie. De tent is nat en vies door opspattend modder. Op 2 januari wordt het droog, volgens de weersverwachting. Dan stoppen we de tent in de dakkoffer, die kan daar beter tegen dan de auto. De wind komt vanaf de keukenkant. Dat is niet fijn, ik ben altijd bang  dat de klep teveel wind pakt en dan de lucht invliegt. Het eigengemaakte tentje houdt wel iets tegen, maar deze rukwinden zijn heftig.

En toch heb ik het best naar mijn zin. Ik heb de gelegenheid een boek te lezen. We slapen iets langer, ofschoon vannacht ging dat niet door de storm. Alles staat te trillen net of je op een boot ligt. Zowel de luifel aan Fred zijn kant als de tent doen het prima. Die kunnen tegen een stootje. Bij de kachel regent het in, omdat die dubbelwandig is, daar waar de pijp naar buiten gaat. Een dweil doet wonderen.

De camping maakt deel uit van een groot pretpark, dat nu gesloten is. Fred had bij de receptie gevraagd of hij foto’s daar mocht maken. Lege draaimolens of achtbanen bij in de avond is spooky. Dat kon niet men had geen sleutel. 

Gisteren nog even naar de kust gereden en rondgelopen in de snijdende wind. Wonderbaarlijk die kust met zijn vele vuurtorens.

 Toen we retour waren nog over de camping gelopen om de aalscholvers te fotograferen. Verder lopend, blijkt het hek naar het pretpark open te staan. We lopen door, ondanks het verbod. Fred loopt x keer harder dan ik en verdwijnt. Ik zie een auto aankomen en denk foute boel, omdat het duidelijk is dat we hier niet mogen zijn. De man stapt uit met een sleutel in zijn hand en voordat we hier opgesloten worden spreek ik hem aan. Fred nergens te zien en reageert niet op mijn roepen. De man is zo aardig om te wachten nadat ik hem duidelijk heb gemaakt dat we op de camping staan. Gelukkig komt Fred ook terug en staan we aan de goede kant van het hek.

De caravan is heerlijk knus. We verwennen ons met een toetje, een glaasje wijn, lekkere kaas en af en toe een Schippertje. In het dorp Milizac verderop zijn lokale producten te koop. Laatst een kratje mandarijnen gekocht, die kwamen uit Morocco ;). De bakker en de slager zijn locals en een enorme vis afdeling. Levende krabben liggen in bakken, maar daar waag ik me niet aan. Niemand hoeft dus medelijden met ons te hebben want het leven is echt goed zo. Thuis is ook saai met dit weer. 

Ten noorden van Brest. Camping La Récré des 3 Curés.

We staan nu al meer dan een week ten noorden van Brest. Prima camping. Genoeg elektriciteit om een kacheltje te laten lopen. Ook hebben we de hout kachel geïnstalleerd. Hij snort lekker en geeft een aangename warmte. De grote tent staat op en vooral met de vele regen is dit aangenaam. 

De winkels zijn helemaal in Kerstsfeer. Krab koop je bij de Aldi. Waanzinnige toetjes in de aanbieding. Enorme dozen met bonbons en chocolade, heerlijke kazen, prachtig vlees en volop exotisch fruit. Wat een rijkdom. Voor de Kerst kopen we een kant en klare paëlla, met kip en vis. Flesje wijn erbij en chocolade mousse toe. Vooraf wat gerookte zalm, kaas en paté bij de borrel. Bij de koffie een Schippertje, likeur gekregen van de Sint. We komen dus niets tekort. 

Op de dag maken we tochtjes naar de kust. Fred is bezeten van vuurtorens,  die staan hier volop. Tijdens de vloed beukt de zee op de rotsen en spatten de golven uiteen. Wat een kracht. Bij eb komen grote schelpen tevoorschijn, duizenden pieren wurmen zich door het zand mooie hoopjes kronkel- zand achterlatend. Vandaag was het zowaar een zonnige dag met slechts een miezerig buitje.

 

Met het campingleven schijn ik altijd een douche te treffen, die het òf niet doet, òf waarvan  de kop naar beneden valt, òf koud water geeft, òf halverwege stopt. Daar sta je dan poedelnaakt kou te lijden. Fred heeft altijd geluk en komt terug met verhalen over een warme douche geen kou of ellende. Ik baal van de drukknoppen die je moet indrukken om water te krijgen. Je moet ze of honderd keer opnieuw indrukken of ze zijn zo strak dat je doodmoe ervan wordt. Geen succes. Zo langzamerhand krijg ik een camping douche fobie. Dus heb ik besloten om me gewoon bij de caravan te douchen. We hebben warm water en een douchekop met een 12 volt pompje doet de rest, met een emmer heet water. En ondanks het feit dat je min of meer buiten staat in de keuken tent, is het warmer dan zo een groot sanitair gebouw. 

 

21 december “Effe Apeldoorn bellen”

 Vanmorgen na wat huishoudelijke klussen op pad om de noordkant van het eiland te verkennen. Op de receptie hadden we wat tips gekregen van mooie fotogenieke plaatsen.  Eerst een stop voor wat brood en avondeten bij een zeer goed geoutilleerde Aldi. Er liggen prachtige producten in de schappen. Kreeft en oesters, bijzondere toetjes. De Fransen weten wat lekker eten is. Zeker in de Kerst tijd.

We parkeren de auto bij het strand en genieten van vers stokbrood met kaas. Warm water uit de thermoskan zorgt voor een kopje thee.

We lopen het strand op en zien een vuurtoren die Fred graag wil fotograferen. We nemen wat verharde paden die doen denken aan ons Spaanse avontuur. Opeen glijdt de auto weg. Shit wat gebeurd er? We staan goed scheef. Na een inspectie blijken we in een sloot te zijn beland. Hij was helemaal overgroeid en ik hield het voor waarschijnlijk gras. Zo stom. We zijn een tijd bezig om te proberen hem op eigen kracht uit de sloot te krijgen. Het linker voorwiel heeft geen grip. Rechts staat diep in de modder. Ik kan vooruit en achteruit, de auto graaft zich steeds dieper in. Dit is geen optie.

Fred gaat op pad om een tractor te zoeken. Hij belt aan bij een dichtbij gelegen huis en komt terug met Jean die hem wil helpen. Hij vertelt dat hij een boot trekt, maar onze auto in de blubber heeft veel meer weerstand. Dit werkt niet. Jean gaat een vriend opzoeken die een tractor heeft. Na een kwartiertje komt hij terug. De tractor staat niet bij huis, maar de vriend gaat hem halen. Wij krijgen koffie bij Jean thuis. Hij woont prachtig boven op een rots met uitzicht over zee. Veel glas en zeer smaakvol ingericht. Veel boeken, kunst aan de muur en grote muziek boxen. Hij heeft gewerkt in de geestelijke gezondheidszorg, zijn vrouw als medisch secretaresse. Na een dik uur verschijnt vriend met de traktor. We haken de auto vast en dan is hij zo uit de sloot. Wat ben ik blij. De schade valt mee, wat krassen op de bumper. We danken beide heren hartelijk. Jean noemt het Bretonse gastvrijheid. Zo lief. Als we wegrijden blijft het lampje van het differentieel knipperen. Oei dat is onze achilleshiel. Na enig speurwerk in de dikke bijbel van de auto kunnen we het uitschakelen. Gelukkig het avontuur is redelijk goed afgelopen. De kraan spoelt de sloot erfenis eraf. Ik ben moe het was allemaal toch best spannend. 

Bretagne december 2022.

 De grote vraag, waar gaan we heen. We hebben voor onze begrippen slechts 4 weken. Niet echt veel. Ik heb geen zin in eindeloos autorijden, ik wil wel wat warmte of lekkere vrieskou. Alpen, vind ik prima, zuid Spanje is te ver. Albanië staat al lang op de whish list. In gesprek met zoon Diederik krijgen we dikke waarschuwingen voor Servië. Waarom niet naar Portugal of Frankrijk. Dan zit je verder weg van Rusland als het daar mis gaat. Ik vind dat wel een argument. Fred heeft Bretagne al jarenlang op zijn lijstje staan. Hij ziet ruige kusten met mooie wolkenpartijen voor zich. De Zuid kust van Bretagne is niet helemaal hopeloos in zijn weersvoorspelling, we besluiten dit te doen. 

De eerste dag vinden we een camping bij Oostende. Er is een Chinees, die aangeraden wordt. Lekker makkelijk, geen afwas. De temperatuur is dik onder nul. ‘s Ochtends glibber ik naar het washok. Erg warm is het er niet. Fred had me lekker gemaakt met een verwarmde vloer en een goed hete douche. Niets is minder waar. De vloer is koud en een pis straaltje komt naar beneden. Na twee minuten houd ik de douche  voor gezien. In ieder geval “gewassen”.

We rijden rond tien uur weer weg. Langs de kustweg, maar de zee zien we niet. We stoppen bij een supermarkt en kopen niet belegde broodjes voor een makkelijke lunch. Dat is genieten. De zon laat zich af en toe zien. Na 300 kilometer zoeken we weer een camping die we vinden in de buurt van Boulogne sur Mer. De camping (chateau de Hardelot) zou open zijn, maar aangekomen is hij toch gesloten. Als we geen douche of electra nodig hebben, mogen we er staan. Dat is een buitenkansje, waar we meteen ja op zeggen. De accu is geladen. We krijgen meteen wandel tips mee en moeten zeker het chateau gaan zien. Ondanks het feit dat ik moe ben, toch de wandelschoenen aangetrokken op weg naar het Chateau. Een prachtig kasteel, zoals in een sprookje met kantelen. Er zijn Kerst festiviteiten aan de gang. Helaas portemonnee thuisgelaten, anders warme wijn genomen en een kijkje binnen in het kasteel.

De volgende ochtend vriest het nog flink. We hebben een piepklein Chinees radiator kacheltje op gas in de keuken staan. Net genoeg om je bovenlijf warm te houden tijdens het wassen aan de kraan. Dit jaar hebben we ook warm water geïnstalleerd. Heerlijk is dat bij deze kou. Even na tien uur vertrekken we om er na drie kilometer achter te komen dat de afvoer emmer vergeten is. Omdraaien, dit was een valse start. Het begint te regenen en die houdt niet meer op. Een echte zeik dag. Doorrijden en kilometers maken, om straks langs de Zuidkust het rustig aan te doen. De eerstvolgende camping blijkt gesloten een stukje verderop is er een die open is ten noord  oosten van Caen. Het licht brandt in de receptie. Maar niemand reageert op ons. We installeren ons op de parkeerplaats. Morgen zien we wel verder. Vandaag de finale Frankrijk Argentinië daar zal de receptionist naar kijken, het is een reuze spannende finale. 

Ergens onderweg vrij staan bij een picknick plaatsje aan een doodlopende weg. 

Het plan is nu om richting Brest te gaan. Hier is een camping open en in een mooie uitval basis zijn om de omgeving te verkennen. De weg gaat door kleine dorpjes. Tijd heeft soms stilgestaan. Rond de grotere plaatsen is het druk. Tegen half zes zijn we op de camping die naast een gesloten pretpark ligt. We zetten de voortent op, dit geeft meteen meer luxe, omdat we nu de tafel en stoeltjes kwijt kunnen. Kacheltje aan en een heerlijke maaltijd, maakt het vakantie gevoel compleet.

Binnen zijn twee hoornaars wakker geworden. Fred zet ze vakkundig buiten. Hellaas  gooit hij de theepot om. Resulterend in een nat bed. Ik dep de topdek matras droog met mijn handdoek. Die gaat de auto in.  Morgen proberen te drogen met de föhn. En zo kabbelen we verder. Gelukkig zijn er droge dagen in zicht. Ik ben benieuwd naar de omgeving.

Terschelling 14 september t/m 28 september

 Het is heerlijk een break te hebben van je daagde beslommeringen. Niet te ver weg, maar toch apart. Doel Terschelling. De boot vanaf Harlingen doet er twee uur over, tijd genoeg om afscheid te nemen van de wal. We zijn al vaker op Terschelling geweest in onze vroegere jaren. Oeral was een geliefd doel. Toen dit te druk en te commercieel werd zijn we daar mee gestopt.

Nu een hernieuwde kennismaking met duin, zand, wind en zee. De fietsen kunnen mee, in de auto en in de caravan. De camping is besproken, je kunt niet overal met een caravan kamperen op Terschelling. 

De overtocht loopt voorspoedig, wel even stressen omdat wij ons een half uur vergist hadden. Aan boord genieten we van een heerlijke kop koffie met een super gebakje. Het is niet druk, genoeg bank ruimte. We vlijen ons neer en doen een tuk. (Oude mensen). 

Tegen de avond komen we op camping Dennedune. Een klein terrein, gemoedelijk. Een warme douche, koud water in de washokken, plus ouderwetse WC. Een paar gasten hangen nog rond. Er zijn ook appartementen, maar alles heel primitief en kleinschalig.

Het weer is wisselvallig, dagen met veel regen en veel zon. De wind meestal aanwezig. 

Ik denk dat 95% van de fietsers hier elektrisch rijdt, wij trappen ons kapot fietsend van het ene eind van het eiland naar de andere kant, de Boschplaat. Van de waddenkant naar de zeekant. Zelf vind ik het wad prachtig, vogels foerageren met laag water. Het zit er vol leven. Als de zon laag staat schittert het water met een zachte gloed. Friese paarden zie je op het strand en in de wei. Prachtige zwarte exemplaren met dikke konten, langen manen en sokken.

Fred wil graag naar het drenkelingen huisje, een zandpad leidt erheen. Na een behoorlijke klim over het duin zijn we er. Fred installeert zijn statief met zijn camera erop. Hij wil een lange exposure maken door een bijna zwart filter op de lens te draaien. Is hij net zover, komt de strandbus eraan. Een horde mensen stapt uit en gaan volop in beeld staan. Ik denk, heb ik me daarvoor 15km kapot gefietst, met straffe wind op kop. Hij baalt als een stekker.  We wachten nog even en aanvaarden dan de terugweg. Ik vind dat onze inspanning wel een traktatie waard is, dat wordt een Guinness en appelcider in de Ierse pub verderop.

We boeken meteen een diner voor de volgende dag, de kaart ziet er goed uit. Af en toe jezelf verwennen. Het eten is er uitstekend, blijkt later. 

Wat we verder gedaan hebben, veel geslapen, West Terschelling bezocht en daar een jas gescoord. In Midsland chocolademelk met veel slagroom gedronken, de beroemde strandtenten bezocht, zoals het Heartbreakhotel, of Kaaphoorn. Door het Hoornse bos gelopen. Het regent de afgelopen dagen continu, dus daarom nu tijd voor het blog. Buiten zijn is geen optie, tenzij je behoorlijk nat wilt worden.

De geiser die we gekocht hebben is een groot succes. Lekker warm water. Hier ben ik blij mee. Zelf douche ik achter de caravan in de keuken tent. Hoef ik niet onder het pisstraaltje van de camping te staan. Dat beloofd wat voor IJsland, want die reis is weer geboekt op 20 mei 2023.